SW-ตอนที่ 11 ดาบ

เวลาดูหยุดนิ่งสำหรับอเล็กซ์

เขามองเข้าไปในดวงตาสีขาวที่ว่างเปล่าของ…สิ่งมีชีวิตตัวนั้น

ใช่ นี่คือสิ่งมีชีวิต แต่มันไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา

เพียงแค่มองไปที่มัน อเล็กซ์ ก็ดูหวาดกลัว

เพราะสิ่งนี้แตกต่างจากสัตว์ทั่วไปเป็นอย่างมาก นอกจากนี้อเล็กซ์ยังไม่แน่ใจว่ามันคือตัวอะไร แต่เขารู้สึกถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน

กิ้งก่าสีเขียวยังให้ความรู้สึกเหมือนกับสัตว์ป่าทั่วไปอยู่บ้าง เพราะมันดูเหมือนกับกิ้งก่าธรรมดาแต่แค่ตัวใหญ่กว่า

อย่างไรก็ตาม สิ่งมีชีวิตตัวนี้กลับให้ความรู้สึกว่ามันมีพลังมากกว่าและอันตรายกว่ามาก

มันเหมือนกับว่ากิ้งก่ายักษ์ตัวนั้นและสิ่งมีชีวิตตัวนี้ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

เวลาดูเหมือนจะผ่านไปเมื่อสิ่งมีชีวิตทั้งสองจ้องมองกันและกัน

หึหึหึ!

จากนั้นเวลาก็เริ่มไหลต่อ เมื่อสัตว์ร้ายตัวนี้กระโดดเข้าใส่ อเล็กซ์ด้วยความเร็วที่ดุร้าย การกระโดดนี้ไร้ซุ่มเสียง แต่มันกลับมีบางอย่างที่แยกออกจากกันอย่างรวดเร็วในอากาศ

ร่างกายของอเล็กซ์ตอบสนองโดยสัญชาตญาณ โดยการปล่อยให้ตัวเองหลุดออกจากกิ่งไม้ และ เอากิ่งไม้มาขวางกั้นระหว่างเขากับ สัตว์ร้ายตัวนี้

ปัง!

ขาหน้าของสัตว์ร้ายได้ทำลายกิ่งไม้ที่หนาทึบ ซึ่งมีพลังมากพอที่จะรับน้ำหนักของอเล็กซ์ได้นานหลายชั่วโมง

ตุบ

อเล็กซ์ รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่หลังต้นขาขณะที่กล้ามเนื้อของเขาและเลือดคั่งได้หลั่งออกมา

สัตว์ร้ายได้ฉีกต้นขาของอเล็กซ์จนมีแผลเปิด

ถ้าไม่มีกิ่งไม้ขวางอยู่ เกรงว่าขาของเขาคงจะขาดไปแล้ว!

ปัง

หลังของอเล็กซ์ได้ตกกระแทกกับพื้น และ ทำให้เขารู้สึกจุก สิ่งนี้ทำให้เขาไม่สามารถหายใจได้

ครืดด

จากนั้นเสียงที่ดังลั่นก็ปรากฏขึ้นขณะที่สิ่งมีชีวิตใช้กรงเล็บยาวเกาะต้นไม้

ตอนนี้ อเล็กซ์ ได้นอนอยู่บนพื้น และ ไม่สามารถหายใจได้ นอกจากนี้ต้นขาขวาของเขายังมีแผลขนาดใหญ่ปรากฏ

ในขณะเดียวกัน สิ่งมีชีวิตนั้นก็หยุดอยู่บนต้นไม้และมองไปที่ อเล็กซ์

จากนั้นมันก็กระโดดอีกครั้ง

สิ่งนี้ทำให้ จิตใจของอเล็กซ์ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

มันเป็นเวลานานแล้วที่จิตใจของเขาไม่สามารถจินตนาการถึงความคิดที่เป็นเหตุเป็นผลได้ในขณะที่เขาพยายามหาทางออกจากสถานการณ์นี้

ระยะห่างระหว่างอเล็กซ์กับสิ่งมีชีวิตลดลงอย่างรวดเร็วเมื่อสิ่งมีชีวิตอ้าปากซึ่งเต็มไปด้วยฟันที่ยาวและน่าสะพรึงกลัวเข้ามาใกล้เขา

เมื่ออเล็กซ์เห็นฟันของมัน ก็มีเพียงสองความคิดที่ปรากฏขึ้นในหัวของเขา

ความคิดแรกก็คือ: การป้องกัน!

มือของอเล็กซ์ยืดเข้าหาสัตว์ร้ายด้วยความพยายามที่ไร้ประโยชน์ที่จะป้องกันตัวเอง

ความคิดที่สองคือ: อาวุธ!

ภาพของอาวุธมากมายพุ่งผ่านความคิดของอเล็กซ์ แต่จิตใต้สำนึกของเขาจับจ้องไปที่ภาพของดาบ

สิ่งมีชีวิตมาถึงด้านหน้าอเล็กซ์และกัดลง

ชิ้ง!

เวลาได้หยุดลงอีกครั้ง

อเล็กซ์มองหน้าของมันด้วยความหวาดกลัว และ จ้องเข้าไปในดวงตาสีขาวของสัตว์ร้าย

เขา… เขายังมีชีวิตอยู่!

อเล็กซ์สังเกตุได้อย่างรวดเร็วว่าทำไมเขาถึงยังมีชีวิตอยู่

มีดาบสีดำปรากฎขึ้นในมือขวาของอเล็กซ์ และดาบสีดำก็เสียบเข้าที่ศีรษะของสัตว์ร้ายตัวนี้

จากนั้นสิ่งมีชีวิตก็ถูกฆ่าตาย

เพราะดาบได้แทงทะลุสมองของมันไป

สัตว์ร้ายตัวนี้ได้หยุดการเคลื่อนไหวของตัวเองก่อนที่มันจะกัด อเล็กซ์ ได้สำเร็จ ด้วยเหตุนี้ น้ำหนักของมันจึงไม่ได้ผลักไปทางอเล็กซ์

หลายวินาทีที่ความเงียบงันได้ผ่านไป

"เฮือกก!"

ในที่สุดอเล็กซ์ก็สามารถหายใจได้อีกครั้งเมื่อปอดของเขาฟื้นตัวจากการตก

อเล็กซ์มองไปที่สิ่งมีชีวิตด้วยความตกใจ และพยายามทำใจกับความจริงที่ว่าเขารอดชีวิตมาได้

หลายวินาทีต่อมา อเล็กซ์ดึงตัวเองออกและดึงดาบออกจากหัวของสัตว์ร้ายตัวนี้

ชิ้ง!

จากนั้นอเล็กซ์ก็มองไปที่ดาบในมือเขา

ภายใต้ความสิ้นหวังของ อเล็กซ์ จิตใต้สำนึกของเขาได้เสกอาวุธที่ยาวและแหลมคมซึ่งสามารถใช้ถือด้วยมือข้างเดียวได้ออกมา

ลูกบาศก์สีดำได้เปลี่ยนเป็นอาวุธที่เหมาะสมกับเกณฑ์ของ อเล็กซ์

ภายใต้แสงจันทร์ อเล็กซ์มองเห็นอาวุธที่จะติดตามเขาไปตลอดชีวิต

ความคิดแรกที่มาถึงอเล็กซ์ก็คือ: ดาบยาว!

มันเป็นดาบยาวกว่าหนึ่งเมตรเล็กน้อย ที่ดูยาวกว่าดาบธรรมดาทั่วไป

ความคิดที่สองคือก็คือ : ดาบเล่มนี้บางมาก!

ดาบนี้ดูแหลมคมและบางเฉียบ

ถึงกระนั้น มันก็มีขอบสองด้านที่สมมาตร ซึ่งแยกออกจากดาบยาวทางตะวันออก เช่น คาตานะ

กล่าวโดยย่อคือ ดาบของอเล็กซ์ดูเหมือนดาบยาวตรงที่มีสองคม

อาจกล่าวได้ว่ามันดูเหมือนดาบยาวของยุโรปที่บางกว่า แต่มีความกว้างเท่ากันตลอดทาง

อย่างไรก็ตาม ตัวล็อกที่จับด้ามดาบแทบจะไม่มีเลย มีเพียงสี่เหลี่ยมเล็กๆเท่านั้น

อเล็กซ์ตรวจสอบอาวุธของเขาในขณะที่เขาพยายามสงบสติลงอย่างช้าๆ

'มันดูเปราะบาง' อเล็กซ์คิดขณะขมวดคิ้ว 'ดาบบางๆ แบบนี้คล้ายกับว่าสามารถแตกหักหลังจากปะทะกับดาบจริงๆ เพียงครั้งเดียว’

ทว่ามือของอเล็กซ์เริ่มสั่น

'อย่างไรก็ตามมันดูหนัก และ มันยากที่จะถือไว้ในมือขวาของฉันตลอดเวลา’

อเล็กซ์วางดาบลงและปลายดาบก็ปักลงดินเล็กน้อย

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องอเล็กซ์ยังคงมองไปที่ดาบ

อย่างไรก็ตาม ยิ่งเขามองดูมันมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดูดีมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

'อันที่จริง ฉันไม่ควรยัดเยียดตรรกะของโลกเก่าของตัวเองให้กับโลกใบใหม่นี้' อเล็กซ์คิด 'ชายคนนั้นบอกว่าดาบนี้สามารถเติบโตได้อย่างแข็งแกร่งโดยการดูดซับแร่ นอกจากนี้ ฉันไม่แน่ใจว่าในโลกเก่าของฉันจะมีวัสดุใดที่สามารถหนักได้ขนาดนี้ทั้งที่ปริมาณของมันดูน้อยนิด’'

ทันใดนั้นดวงตาที่หรี่ลงของอเล็กซ์ก็มีแววตื่นเต้นอยู่ในตัว

'อันที่จริง หากช่างตีดาบสามารถเข้าถึงวัสดุที่ทรงพลังเช่นนี้ได้ พวกเขาอาจไม่ได้สร้างดาบทั้งหมดที่มีความหนาตั้งแต่ต้น เพราะมันยากที่จะสร้างดาบเล็กที่สามารถควงได้แบบนี้ อีกทั้งยังดูหนักเป็นอย่างมาก'

'ฉันควรจะทดสอบมัน'

จากนั้นอเล็กซ์ก็ลุกขึ้น

"อั่ก!"

อย่างไรก็ตาม เขาล้มเหลวในขณะที่เขานั่งลงอีกครั้ง

อเล็กซ์ลืมไปว่าด้านหลังของต้นขาขวาของเขาได้รับบาดเจ็บ และ ทันทีที่เขาพยายามจะยืนขึ้น ความเจ็บปวดจากบาดแผล ก็แล่นไปทั่วร่างกายของเขา

ภายใต้ความเจ็บปวดอย่างใหญ่หลวง อเล็กซ์ขยับร่างกายขณะตรวจสอบต้นขาของเขา

เมื่ออเล็กซ์เห็นอาการบาดเจ็บ เขาก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ผ่านการกัดฟัน

มันเป็นแผลเปิดขนาดใหญ่!

ซึ่งเขาสามารถมองเห็นกระดูกของตัวเองได้!

'ฉันต้องดื่มโพชั่นรักษาในกระเป๋าของฉัน!'

อเล็กซ์เงยหน้าขึ้นมองไปที่ต้นไม้แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ากิ่งก้านที่เขาอยู่มันหักไปหมดแล้ว

หลังจากมองไปรอบ ๆ บริเวณเล็กน้อย ในที่สุดอเล็กซ์ก็มองเห็นกระเป๋าของเขาภายใต้แสงจันทร์สลัว

อเล็กซ์คลานไปข้างหน้าด้วยความเจ็บปวด

หนึ่งนาทีต่อมา เขาก็มาถึงด้านหลัง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามองเข้าไปในกระเป๋า เขาก็มีอาการสั่นสะท้านไปทั่วร่างกายทันที

ถุงกระเป๋าของเขาเปียกโชกและมีของเหลวสีแดงไหลอยู่ในกระเป๋า

ขวดแก้วที่บรรจุโพชั่นรักษาทั้งสามขวดได้แตกกระจาย!

'เชี่ย!'

อเล็กซ์ดึงของแข็งทุกอย่างออกจากกระเป๋า รวมถึงเศษแก้วด้วย

จากนั้นเขาก็เอาถุงใส่ปากและพยายามดื่มของเหลวสีแดงในขวดผ่านฟันที่กัดแน่นของเขา เขาทำเช่นนี้เพื่อไม่ให้เศษแก้วเข้าไปในร่างกายของเขา

สิ่งนี้มันดูน่าขยะแขยง!

เพราะสิ่งสกปรกและฝุ่นในถุงผสมกับของเหลวสีแดง จนเกือบทำให้อเล็กซ์ต้องอ้วกออกมา

อย่างไรก็ตาม เขาบังคับตัวเองให้ผ่านมันไปให้ได้

ฟุ่บ!

เมื่อทำเสร็จ อเล็กซ์ก็โยนถุงกระเป๋าทิ้งไปด้านข้างด้วยความรังเกียจ

อึกก!

ทันใดนั้น อเล็กซ์ก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั่วร่างกายขณะที่มีเสียงของบางสิ่งที่กำลังลุกไหม้

สิบวินาทีต่อมา ความรู้สึกนั้นก็หายไป และอเล็กซ์ก็หายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง

จากนั้น อเล็กซ์ก็ตรวจสอบต้นขาของเขา และดวงตาของเขาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นมัน

แผลของเขาหายไปแล้ว!

มันหายสนิททั้งหมด!

มันเหมือนกับว่ามันไม่เคยมีบาดแผลมาตั้งแต่ต้น!

อเล็กซ์คาดว่าของเหลวสีแดงน่าจะเป็นยารักษาบางอย่าง แต่เขาไม่คาดคิดว่ามันจะได้ผลมากเช่นนี้!

'แน่นอนว่า สิ่งของที่พระเจ้ามอบให้ย่อมไม่ใช่สิ่งของที่ธรรมดาอยู่แล้ว’'

อเล็กซ์พยายามยืนขึ้นและมันก็ดำเนินไปได้อย่างราบรื่น

มันเหมือนกับว่าเขาไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน

อย่างไรก็ตาม อเล็กซ์มองดูกระเป๋าของเขาอีกครั้งด้วยความเสียใจ

'ฉันมีโพชั่นรักษาทั้งหมด 3 ขวด แต่ตอนนี้มันกลับหายไปหมดแล้ว' เขาคิดอย่างคร่ำครวญ

น่าเศร้าที่อเล็กซ์ไม่สามารถทำอะไรได้  ดังนั้นเขาจึงรวบรวมข้าวของทั้งหมด รวมทั้งดาบใหม่ของเขาและปีนขึ้นไปบนต้นไม้อีกครั้ง

เขาจะทดสอบดาบใหม่ของเขาในวันพรุ่งนี้

ทันทีที่เขาไปถึงกิ่งไม้อันใหม่ อเล็กซ์ก็นั่งลง และหนังตาของเขาก็เริ่มปรือ

ตอนนี้อเล็กซ์รู้สึกเหนื่อยมาก

อเล็กซ์ชำเลืองมองศพขนาดใหญ่บนพื้นเป็นครั้งสุดท้าย โดยยังคงไม่เชื่อว่าเขาเพิ่งฆ่าสัตว์ประหลาดเช่นนี้ได้

'สิ่งนั้นจะต้องหนักอย่างน้อย 200 กิโลกรัม' ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหน ฉันก็ไม่ดึงมันขึ้นมาบนต้นไม้ได้’

'น่าเศร้า ที่ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะต้องถูกทิ้งไว้บนพื้นดิน’'

อเล็กซ์เตรียมเตียงชั่วคราวและล้มตัวลงนอน เขาวางดาบไว้เหนือร่างของเขาเพื่อไม่ให้ตัวเองพลิกตัวและล้มลงกับพื้นในภายหลัง น้ำหนักของดาบได้กดลงบนตัวของเขา นอกจากนี้ การมีของมีคมอยู่ใกล้ตัวก็ทำให้เขารู้สึกประหม่าที่จะเคลื่อนไหว

อย่างไรก็ตาม ความปลอดภัยมีความสำคัญมากกว่าความสะดวกสบาย

น่าแปลกที่แม้จะอยู่ใต้เครื่องนอนที่อึดอัดเช่นนี้ การนอนหลับก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

อเล็กซ์หวังเพียงว่าคืนนี้จะไม่มีเซอร์ไพรส์อะไรเกิดขึ้นอีก

จากนั้นอเล็กซ์ก็หลับไปในโลกใหม่ของเขาเป็นครั้งแรก