บทที่ 19 เจรจาเรื่องขนส่ง

หลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน ทั้งสองคนก็กลับมาถึงเผิงเฉิง

หลินอีหมิงเปิดคอมพิวเตอร์ ดึงใบเสนอราคาของหลายๆ โรงงานออกมาเปรียบเทียบ

หลังจากตัดสินใจเลือกประเภทสินค้าเบื้องต้นได้แล้ว เขาก็ต่อรองราคากับอีกฝ่ายทางออนไลน์ต่อ

โรงงานในตอนนั้นยังแข่งขันกันไม่ดุเดือดเท่าไหร่ ถ้าคุณไม่มีปริมาณสั่งซื้อก็ไม่สามารถต่อรองราคาลงมาได้ เป็นราคาตามช่วงสั่งสิบชิ้นราคานึง, สั่งร้อยชิ้นราคานึง, สั่งพันชิ้นก็อีกราคานึง

ราคาสำหรับดรอปชิปแพงที่สุด คำนวณดูแล้วก็แทบจะไม่ต่างจากราคาปลีก

หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลินอีหมิงก็ตัดสินใจที่จะสั่งของมาประมาณหนึ่งหมื่นหยวนก่อนแล้วจัดส่งเอง

แบบนี้ราคาก็ยังถือว่ามีความได้เปรียบอยู่บ้าง โชคดีที่หมวดหมู่นี้มีอัตรากำไรค่อนข้างสูง ราคาขายโดยพื้นฐานแล้วเป็นหลายเท่าหรือสิบเท่าของราคาต้นทุน

คำนวณแบบนี้ก็ยังถือว่าพอไหว ถ้าปริมาณเพิ่มขึ้นแล้วต้นทุนต่ำลงอีก กำไรขั้นต้นก็ยังสามารถสูงขึ้นได้อีก

เมื่อเลือกสินค้าเสร็จแล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือการตกแต่งร้านค้า การตกแต่งร้านค้ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการทำการขายเชื่อมโยงทั้งร้าน

หลินอีหมิงไม่ได้ลังเล เขาซื้อฟีเจอร์วั่งพู่ของร้านค้าโดยตรงเลย ในตอนนั้นวั่งพู่ยังต้องเสียเงินซื้อ พอถึงปี 2023 วั่งพู่ก็กลายเป็นของฟรีไปแล้ว

หลังจากซื้อวั่งพู่แล้ว หลินอีหมิงก็ซื้อเทมเพลตตกแต่งต่อ การตกแต่งด้วยคลิกเดียวสะดวกและรวดเร็วดี

ชื่อร้านตั้งว่า “คืนสู่เหย้ากลางฤดูร้อน”ความหมายก็ชัดเจนในตัวเอง จากนั้นหลินอีหมิงก็จ่ายค่าประกันร้าน

ขั้นตอนต่อไปก็คือรอรับสินค้า แล้วถ่ายรูปขึ้นชั้นวางสินค้า

นอกจากเรื่องสินค้าแล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่หลินอีหมิงต้องแก้ไข นั่นก็คือปัญหาเรื่องค่าขนส่ง

ถ้าค่าขนส่งไม่ลดลง มันก็จะเป็นค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ แต่ในตอนนี้ยังไม่มีปริมาณสั่งซื้อ การจะต่อรองค่าขนส่งให้ถูกลงนั้นจะง่ายได้อย่างไร?

อย่าเป็นยักษ์ในคำพูด แต่เป็นคนแคระในการกระทำ หลินอีหมิงตรงไปหาเจ้าของจุดบริการขนส่งถึงที่

“เถ้าแก่ สวัสดีครับ ผมอยากจะถามหน่อยว่าค่าส่งของที่นี่คิดยังไงเหรอครับ?” หลินอีหมิงยังคงเหมือนเดิม เจอหน้าคนก็ยื่นบุหรี่ให้ก่อน

“น้องจะส่งไปที่ไหน?” เจ้าของร้านรับบุหรี่มาวางไว้บนโต๊ะทำงาน มือก็ยังคงคัดแยกพัสดุต่อไป เขาคิดว่าหลินอีหมิงมาส่งของย่อย

“ในมณฑล 8 หยวน, นอกมณฑลดูตามระยะทาง” เจ้าของร้านก้มตัวลงแล้วโยนพัสดุชิ้นหนึ่งไปไกลๆ

“เถ้าแก่ครับ ผมทำอีคอมเมิร์ซ” หลินอีหมิงพูด

“อีคอมเมิร์ซ?” เจ้าของร้านได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นยืน

“นั่ง”

“น้องบอกว่าทำอีคอมเมิร์ซ วันหนึ่งส่งได้กี่ชิ้น?” เจ้าของร้านถามต่อ

“อืม...” หลินอีหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “น่าจะหลายสิบชิ้นครับ”

อย่างไรเสียสิบเอ็ดชิ้นก็ถือว่าเป็นหลายสิบชิ้นเหมือนกัน หลอกให้ได้ราคามาก่อนแล้วค่อยว่ากัน

“หลายสิบชิ้นเหรอ...” เจ้าของจุดบริการขนส่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยิบไฟแช็กขึ้นมาจะจุดบุหรี่ แต่ก็ดับไฟลงอีกครั้ง ในร้านมีแต่กล่องกระดาษซึ่งเป็นวัตถุไวไฟ

หลินอีหมิงเห็นดังนั้นก็รีบพูดว่า “ข้างนอกเย็นสบายกว่า ไปคุยกันข้างนอกดีกว่าครับ”

ทั้งสองคนเดินออกมาหน้าร้านหาที่ร่มๆ หลินอีหมิงจุดบุหรี่มวนหนึ่ง แล้วก็ยื่นไฟแช็กให้เจ้าของจุดบริการขนส่ง

เจ้าของจุดบริการขนส่งสูดควันบุหรี่เข้าไปลึกๆ แล้วค่อยๆ พูด

“คุณลูกค้า บอกราคาตามจริงเลยนะ ถ้าหลายสิบชิ้นก็คิดให้ 6 หยวนต่อชิ้น เป็นตั๋วรวมทั่วประเทศ”

หลินอีหมิงรู้ว่าราคานี้ยังมีช่องให้กดลงได้อีก

พอถึงปี 2023 แหล่งรวมอีคอมเมิร์ซที่ส่งของหลายสิบชิ้นต่อวันโดยทั่วไปก็จะได้ราคาตั๋วรวมสามสี่บาท หรือแม้แต่ที่ไม่ใช่แหล่งรวมอีคอมเมิร์ซก็ยังได้ราคาตั๋วรวมทั่วประเทศ 5 บาท

“เถ้าแก่ครับ ผมไปที่ YTO Expressข้างๆ มาแล้ว เขาให้ผม 5 บาทตั๋วรวมทั่วประเทศครับ” หลินอีหมิงทำหน้าเคร่งขรึมแล้วพูด อาศัยประสบการณ์จากชาติที่แล้วเพื่อลองหลอกเจ้าของจุดบริการขนส่งดู

“คุณลูกค้า นี่ผมยังต้องส่งคนไปรับของที่นั่นทุกวันนะ ราคานี้ถือว่าถูกมากแล้วจริงๆ” เจ้าของจุดบริการขนส่งเริ่มโอดครวญ “ถ้าคุณส่งวันละร้อยชิ้น อย่าว่าแต่ 5 บาทเลย 4.5 บาทผมก็ให้”

หลินอีหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้างั้นถ้าผมเอาพัสดุมาส่งให้ถึงที่นี่ล่ะครับ?” ในหัวของหลินอีหมิงนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา — ไอ้ลิงเผือกโหวอวิ๋นเฟิง

“ถ้าน้องเอามาส่งเองก็คิดให้ 5 บาทต่อชิ้น ตั๋วรวมทั่วประเทศ” เจ้าของจุดบริการขนส่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด

“เถ้าแก่ครับ ถูกกว่านี้อีกหน่อยได้ไหมครับ”

เจ้าของจุดบริการขนส่งก็เสนอขึ้นมาทันที “อย่างนี้แล้วกัน น้องใช้ใบปะหน้าอิเล็กทรอนิกส์เดี๋ยวพี่ขายเบอร์ให้เลย ขายขั้นต่ำพันใบ เบอร์ใช้ได้ตลอดชีพ ใบละ 4 บาท ดูว่าโอเคไหม?”

วิธีการแบบนี้ของเจ้าของร้านในยุคหลังค่อนข้างจะแพร่หลาย แต่ในปี 2015 การขนส่งส่วนใหญ่ยังคงใช้ใบปะหน้าแบบกระดาษอยู่ ในตอนนั้นหลายคนก็กลัวว่าจะเหมือนกับฟิตเนส จ่ายเงินไปแล้วก็ปิดร้านหนี

แต่หลินอีหมิงไม่กลัว บริษัทขนส่งเจ้านี้ในอนาคตจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้ และจุดบริการแห่งนี้พอถึงปี 2023 ก็ยังคงอยู่

“ได้ครับ” หลินอีหมิงพูด

เจ้าของจุดบริการขนส่งประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าหนุ่มน้อยตรงหน้าจะใจถึงขนาดนี้ ถ้าเป็นลูกค้ารายอื่น ต่อให้พูดจนปากเปียกปากแฉะก็ไม่แน่ว่าจะยอม

“ถ้างั้นได้ เดี๋ยวกลับไปแล้วน้องส่งชื่อร้านกับเบอร์โทรศัพท์มาให้พี่นะ พี่จะเปิดระบบใบปะหน้าอิเล็กทรอนิกส์ให้”

“ค่าใบปะหน้าตอนนั้นน้องจะโอนมาให้พี่หรือให้เป็นเงินสดก็ได้” เจ้าของร้านเสริม

“ได้ครับ” หลินอีหมิงกับเจ้าของจุดบริการขนส่งแลกช่องทางติดต่อกัน

“อ้อ ที่อยู่ของน้องอยู่ที่ไหนนะ?” เจ้าของร้านถาม เพื่อที่จะได้ให้พนักงานของตัวเองไปรับของในอนาคต

“เยว่เป่าการ์เด้นครับ” หลินอีหมิงโพล่งออกมา

“บังเอิญจัง พี่มีลูกค้าอยู่ที่นั่นเหมือนกัน ตึก 8 ชั้น 8” เจ้าของร้านได้ยินว่าเยว่เป่าการ์เด้นก็พูดขึ้น โชคดีที่เมื่อกี้เรื่องที่ให้หลินอีหมิงมาส่งของเองไม่สำเร็จ ไม่อย่างนั้นก็ต้องไปที่เยว่เป่าการ์เด้นรับของอยู่ดี มันจะน่าอึดอัดขนาดไหน!

“โอ้ ถ้างั้นเถ้าแก่ต้องลดให้ผมอีกหน่อยแล้วสิครับ?” หลินอีหมิงยิ้มแล้วถาม

ว้ากฉวี่! เจ้าเล่ห์จริงๆ หาช่องเสียบได้ตลอด! เจ้าของจุดบริการขนส่งอุทานในใจ ภายนอกก็ทำหน้าพูดลำบากอย่างสุภาพ

“คุณหลินครับ ถูกมากแล้วจริงๆ ลดให้อีกไม่ไหวแล้วครับ!”

“ก็ได้ครับ ขอให้ความร่วมมือราบรื่นนะครับ!” หลินอีหมิงก็ไม่ได้คิดว่าจะให้เจ้าของร้านลดให้อีกได้ แต่ก็ลองดูสักหน่อย!

เท่านี้เรื่องขนส่งก็ถือว่าเรียบร้อยแล้ว ถ้าทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น ออเดอร์พันใบน่าจะไม่ถึงเดือนก็ใช้หมด

ถอยออกมาหมื่นก้าว ต่อให้ขายไม่ได้มากขนาดนั้นจริงๆ ใบปะหน้าก็ยังสามารถขายต่อในราคาถูกให้กับร้านค้าอีคอมเมิร์ซอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงได้

หลังจากจัดการเรื่องขนส่งเสร็จแล้ว สุดท้ายก็คือรอสินค้ามาถึงแล้วถ่ายรูปขึ้นชั้นวาง

ฝีมือการถ่ายรูปของหลินอีหมิงเองนั้นห่วยแตกมาก แต่เขารู้ว่าในอินเทอร์เน็ตมีบริการถ่ายภาพสินค้าให้ใช้แทนได้

เขาหาในเน็ตเจอร้านหนึ่งที่รีวิวค่อนข้างดี ตกลงกันเสร็จเรียบร้อย พอถึงเวลาแล้วก็ส่งสินค้าตัวอย่างไปให้พวกเขาถ่ายรูปแล้วส่งรูปกลับมาให้หลินอีหมิง แถมยังสนับสนุนการถ่ายรูปแบบรีวิวจากผู้ซื้อได้อีกด้วย นี่มันสุดยอดไปเลย แน่นอนว่าจะไม่มีคนจริงๆ มาเป็นแบบ

เมื่อสินค้าจากทุกโรงงานเตรียมพร้อมแล้ว ตอนนี้บทบาทของพี่ยามในนิคมอุตสาหกรรมที่แอดไว้ก่อนหน้านี้ก็แสดงผลออกมา

“พี่ชายครับ ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ? ผมสั่งของไว้ที่นิคมของพี่กับนิคมข้างๆ ตอนนี้ของพร้อมแล้ว ผมเรียกรถฮั่วลาลาแล้ว รบกวนพี่ช่วยประสานงานให้หน่อยได้ไหมครับ?” หลินอีหมิงส่งข้อความไปหาพี่ยามที่แอดไว้ตอนแรก จากนั้นก็โอนเงินไปให้อีกสามสิบหยวนทันที

“คุณหลินเหรอครับ ได้ๆๆ แน่นอนครับ” ไม่นานหลินอีหมิงก็ได้รับข้อความตอบกลับ

ในคืนวันนั้น ฮั่วลาลาก็ได้นำสินค้ามาส่งถึงมือหลินอีหมิงแล้ว

ประเภทสินค้าไม่มากนัก ก็แค่ประมาณสิบกว่ารุ่น หลินอีหมิงจัดระเบียบเล็กน้อย แล้วหยิบสินค้าตัวอย่างสิบรุ่นส่งไปยังที่อยู่ของร้านค้าออนไลน์ที่รับถ่ายภาพ