ตอนที่ 14 ระดับค่าหัว

ผู้คนมักจะสนใจหรือตื่นเต้นกับสิ่งที่พวกเขาไม่เคยทำมาก่อน สำหรับไคล์ เขาไม่เคยปล้นใครมาก่อน และถ้าเขาบอกว่าเขาไม่ตื่นเต้นกับการปล้นครั้งแรกนี้ มันคงเป็นเรื่องโกหกอย่างแน่นอน

พวกเขาทั้งสามคนที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ตามไปอย่างใกล้ชิด พวกโจรสลัดไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกติดตาม พูดคุยและหัวเราะไปตลอดทาง

พวกเขาไม่ได้ระมัดระวังตัว และเสียงของพวกเขาก็ดังมาก

"พวกนาย ทำไมถึงคิดว่ากัปตันไม่โจมตีเมืองนี้ล่ะ? ฉันเห็นผู้หญิงสวยๆ ที่นี่ตั้งหลายคน!" ชายวัยกลางคนท่าทางลามกพูดพลางทำเสียงเจ๊าะแจ๊ะ

"นายคิดว่าที่นี่คือที่ไหน? ที่นี่คือเชลล์ทาวน์ ที่ที่มีทหารเรือประจำการอยู่ ถ้าเราเคลื่อนไหว เราจะต้องต่อสู้กับทหารเรือที่นี่ซึ่งๆ หน้า ซึ่งจะทำให้เราสูญเสียอย่างหนัก เราควรปล้นหมู่บ้านที่ไม่มีทหารเรือ คนที่นั่นโง่และฆ่าง่าย และจะไม่มีความเสี่ยงมากนัก" ชายร่างกำยำพูดอย่างดูถูก เมื่อเห็นความไม่รู้ของชายลามก

"สาวสวยในหมู่บ้านเทียบไม่ได้กับสาวสวยในเมืองหรอก กัปตันขี้ขลาดเกินไป พวกเราโจรสลัดไม่อยากทำตามใจชอบหรือไง?" ชายลามกโต้กลับอย่างไม่ใส่ใจ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะเถียงกันอีก โจรสลัดคนอื่นๆ ก็รีบห้ามพวกเขา: "พวกนายสองคน ใจเย็นๆ ก่อน ระวังหน่อย กัปตันอาจจะรู้เข้าแล้วเอาชีวิตพวกนาย"

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาก็หยุดเถียงกันทันที

พวกเขานึกถึงกัปตันของพวกเขา สมอเหล็กเกรย์ โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ที่มีค่าหัวห้าล้านเบรี

เขาเป็นสัตว์ประหลาดที่ทรงพลังที่สามารถทำให้เหล็กบิดเบี้ยวได้ด้วยหมัดเดียว

ถ้าเขาโกรธ เขาอาจจะฉีกพวกเขาเป็นชิ้นๆ

ขณะที่พวกเขาเดินออกจากท่าเรือ พวกเขาก็มาถึงชายหาด

เดิมทีไคล์คิดว่าเรือของพวกเขาจอดอยู่ที่ท่าเรือ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิด ถ้าเขาเดาถูก พวกเขาจอดเรือไว้ในที่ลับตาคน ห่างจากท่าเรือไม่กี่กิโลเมตร

เมื่อคิดได้ดังนี้ ไคล์ก็ส่งสายตาให้คิรัวร์และกอร์น พวกเขาเข้าใจและพยักหน้า จากนั้นก็หายตัวไปจากจุดเดิมทันที เมื่อพวกเขาปรากฏตัวอีกครั้ง พวกเขาก็อ้อมมาอยู่ด้านหน้าของพวกโจรสลัดแล้ว

เมื่อมองตามทิศทางของพวกเขา พวกเขาก็พบเรือลำหนึ่งอยู่ใต้หน้าผาหินห่างออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร

นี่คือเรือเดินทะเลขนาดเล็ก แต่ถึงจะเล็กก็สามารถรองรับคนได้กว่ายี่สิบคน

ไคล์มองไปที่กอร์นและคิรัวร์และพูดว่า "ถ้าฉันเดาไม่ผิด กัปตันของพวกเขาอยู่ข้างใน กัปตันที่สามารถทำให้ลูกน้องหน้าเปลี่ยนสีได้คงจะไม่ธรรมดา"

"ไม่ธรรมดาเหรอ? งั้นฉันจะจัดการหมอนี่เอง" คิรัวร์ดึงแขนเสื้อขวาขึ้นด้วยมือซ้าย ตั้งใจจะแอบเข้าไป แต่กอร์นหยุดเขาทันที: "คิรัวร์ ปล่อยให้ฉันจัดการเขาได้ไหม?"

"อย่าเถียงกันเลยน่า ทั้งสองคน แม้ว่ากัปตันคนนี้จะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่มันก็ไม่มากแน่นอน ถ้าฉันเดาไม่ผิด ค่าหัวของโจรสลัดคนนี้น่าจะอยู่ที่ประมาณห้าถึงสิบล้าน" ไคล์พูดอย่างรำคาญใจ มองดูพวกเขาทะเลาะกันเพื่อแย่งปลาซิวปลาสร้อย

"ไคล์ ค่าหัวมีการแบ่งระดับด้วยเหรอ? แบบว่า จำนวนเท่านี้ถึงเท่านี้คือระดับหนึ่ง?" คิรัวร์ถามอย่างสงสัยใคร่รู้

ไคล์พยักหน้าและพูดว่า "ใช่แล้ว ค่าหัวที่ต่ำกว่าสิบล้านเบรีมักจะเป็นของพวกนักเลงปลายแถว โจรสลัดหน้าใหม่ หรือคนที่ก่ออาชญากรรมเล็กๆ น้อยๆ"

"สิบล้านถึงหนึ่งร้อยล้านเบรีสำหรับโจรสลัดที่มีความแข็งแกร่งและอิทธิพลในระดับหนึ่ง อาจจะเป็นผู้นำระดับล่างในภูมิภาคหรือผู้ที่มีความสามารถพิเศษ"

"หนึ่งร้อยล้านถึงหนึ่งพันล้านเบรี โจรสลัดระดับนี้มักจะมีความแข็งแกร่งและชื่อเสียงโด่งดัง พวกเขาเป็นสมาชิกระดับสูงของกลุ่มโจรสลัดขนาดใหญ่หรือผู้มีอำนาจในภูมิภาค"

"หนึ่งพันล้านถึงสามพันล้านเบรี ถือเป็นยอดฝีมือระดับสูงสุดในโลกนี้แล้ว มักจะเป็นแกนนำหลักของสี่จักรพรรดิหรือโจรสลัดที่ทรงพลัง"

"และโจรสลัดที่สูงกว่าสามพันล้านเบรี ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น พวกเขาคือโจรสลัดระดับสูงสุดในโลกนี้ เช่น สี่จักรพรรดิที่รู้จักกัน"

เมื่อได้ยินไคล์พูดแบบนี้ เขาก็มองไปที่เรือโจรสลัดอีกครั้ง นี่หมายความว่าหมอนั่นข้างในเป็นโจรสลัดหน้าใหม่ที่มีค่าหัวไม่ถึงสิบล้าน ที่ก่อเรื่องเลวร้ายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!

คิรัวร์ที่เคยเต็มไปด้วยความคาดหวัง ก็หมดความสนใจในทันที

กอร์นก็ผิดหวังเช่นกันหลังจากได้ยินเรื่องนี้

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา ไคล์ก็ยิ้มและพูดว่า "นี่คืออีสต์บลู ทะเลที่อ่อนแอที่สุดในสี่ทะเล ที่นี่มีโจรสลัดที่มีฝีมือจริงๆ เพียงไม่กี่คนเท่านั้น"

"ฉันอุตส่าห์ตั้งตารอเลยนะ อ้อ จริงสิ ไคล์ แล้วนายคิดว่าความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเราจะได้ค่าหัวระดับไหน?"

ไคล์คิดอยู่ครู่หนึ่ง และหลังจากการวิเคราะห์ เขาก็ให้ตัวเลขที่ยุติธรรมมาก: "ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเราเพิ่งจะแตะระดับที่สาม"

"ระดับที่สาม? งั้น ความแข็งแกร่งของเราก็สามารถไปถึงหนึ่งร้อยล้านเบรีได้เหรอ?" คิรัวร์พูดอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

เขาคิดว่าความแข็งแกร่งของเขาอย่างน้อยก็ถึงระดับที่สี่หรือห้าแล้ว... "นี่เป็นเพียงการประเมินคร่าวๆ และไม่สามารถพูดได้ว่าแม่นยำเป็นพิเศษ เพราะค่าหัวไม่ได้ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว บางคน เพราะพวกเขาโหดร้ายเกินไป ก็จะมีค่าหัวที่สูงขึ้นด้วยเหตุผลนั้นเช่นกัน"

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน พวกโจรสลัดก็มาถึงแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นวัยรุ่นสามคน พวกเขาก็แสยะยิ้มชั่วร้าย

"เด็กสามคนนี้ผิวพรรณดี จับพวกมันไปอาจจะได้ราคาดี" ชายวัยกลางคนท่าทางลามกมองไปที่กอร์นและอีกสองคน พลางเลียริมฝีปากอย่างตื่นเต้น

เมื่อได้ยินดังนั้น โจรสลัดคนอื่นๆ ก็มองไปที่พวกเขาทั้งสามคนและหัวเราะอย่างชั่วร้าย

คิรัวร์มองรอยยิ้มของพวกเขาและแสยะยิ้ม: "พวกนี้เป็นของฉันทั้งหมด กอร์น นายไปจัดการหมอนั่นในเรือ"

กอร์นพยักหน้าและกระโดดลงไปโดยตรง

ชายลามกที่เห็นฉากนี้ ไม่เคยคาดคิดว่ากอร์นจะเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ เขาแสดงสีหน้าเจ็บปวดและรีบวิ่งไปที่ขอบหน้าผาเพื่อดู

เมื่อเขาเห็นกอร์นกระโดดลงไปบนเรือ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด

ขณะที่เขาหันกลับมามองคิรัวร์ด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย สิ่งที่น่าตกใจก็เกิดขึ้น: พรรคพวกนับสิบของเขานอนกองอยู่บนพื้นทั้งหมด

และคิรัวร์ก็ยืนอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น มองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เขามองไปที่พรรคพวกที่ล้มลง แล้วมองไปที่คิรัวร์ สลับไปมาแบบนี้ห้าหกครั้ง ไม่ว่าเขาจะไม่เชื่อแค่ไหน พรรคพวกของเขาก็ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น

เมื่อมองดูเด็กคนนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาหาเขา เขาก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เขานึกถึงกัปตันของเขา ที่มีค่าหัวห้าล้านเบรี และหันไปเรียกเขาเพื่อขอความช่วยเหลือทันที

แต่ที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า เขากลับพบว่ากัปตันถูกเด็กที่เพิ่งกระโดดลงเรือไปลากออกมาแล้ว ราวกับสุนัขที่ตายแล้ว

ความสิ้นหวังเข้าครอบงำเขาทันที ก่อนที่เขาจะหันกลับมา เขาก็รู้สึกว่าเด็กคนนั้นมายืนอยู่ข้างๆ เขาแล้ว

ขณะที่เขาพยายามหันศีรษะ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างกระแทกเขา และด้วยความหวาดกลัว เขาก็เหลือกตาและหมดสติไป

จบตอน