บทที่ 66: ความสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ

บทที่ 66: ความสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ

ณ ดินแดนที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันแสนหดหู่และกดดัน มีปราสาทสูงตระหง่านหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่

ณ ศูนย์กลาง ซึ่งการดำรงอยู่ของมันนั้นไม่เพียงแต่จะดูแปลกแยกและไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบ หากแต่ยังให้ความรู้สึกน่าเหลือเชื่อไปพร้อมๆกันอีกด้วย

ภายในห้องโถงของปราสาท บนบัลลังก์สูงตระหง่าน ซามาเอล หนึ่งในสิบจอมมารแห่งเผ่าปีศาจกำลังประทับนั่งอยู่

ในขณะที่มือข้างหนึ่งของเขากำลังเท้าคางเอาไว้ ท่วงท่าของเขาดูคล้ายกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่งอย่างลึกซึ้ง แต่ในขณะเดียวกันก็ดูราวกับกำลังสงสัยในเรื่องใดอยู่

ทันใดนั้น ซามาเอลก็เอ่ยปากขึ้นมา

“โคร์ม ท่านพ่อได้เปิดช่องว่างมิติเวลาแล้วใช่หรือไม่?”

สิ้นเสียงนั้น ภายในห้องโถงที่เคยว่างเปล่า พลันปรากฏกลุ่มก้อนไอสีดำหมุนวนขึ้น ก่อนจะก่อตัวเป็นร่างของชายชราผู้ผ่ายผอมผู้หนึ่ง

“เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย เพียงแต่ว่ามันเป็นเพียงช่องทางเดินรถทางเดียวระดับต่ำเท่านั้น ซึ่งกระหม่อมก็ได้จัดเตรียมเผ่าปีศาจชั้นล่างบางส่วนให้เดินทางผ่านไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ซามาเอลพลันลุกพรวดขึ้นยืน ปีกทั้งสองข้างที่แผ่นหลังสยายออกอย่างน่าเกรงขาม พร้อมกับปลดปล่อยคลื่นพลังอันแข็งแกร่งแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

“เช่นนั้นแล้ว เหตุใดฉันถึงได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของเผ่ามนุษย์หมาป่าจากช่องทางนั้นได้เล่า? ไหนว่าพวกมันถูกฉันล้างบางไปสิ้นตั้งแต่เมื่อหลายร้อยปีก่อนแล้วมิใช่หรือ?”

ชายชราผู้นั้นเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

“เอ่อ...เรื่องนี้”

“ถอยไปได้แล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ซามาเอลเงยหน้าขึ้นมองเพดานปราสาท ขณะที่ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความมืดมนและขุ่นมัว

แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยผ่านมานานหลายร้อยปีแล้วก็ตาม แต่ทว่าความทรงจำเกี่ยวกับสงครามกับเผ่ามนุษย์หมาป่าในครั้งนั้น กลับยังคงฝังลึกอยู่ในใจของซามาเอลอย่างชัดเจน

จนกระทั่งบัดนี้ ซามาเอลก็ยังมิอาจลืมเลือนภาพของมนุษย์ผู้ต่ำต้อยคนนั้น ที่บังอาจสังหารนักบวชแห่งเผ่าปีศาจต่อหน้าต่อตาของเขาได้ลง

“ทวีปราฟาม...หึ”

………

ในเวลาเดียวกันนั้น ณ ฐานที่มั่นของกิลด์ ‘วิหารทะนงฟ้า’

ในขณะที่เสียงโห่ร้องและเสียงการต่อสู้ดังระงมมาจากรอบทิศทาง ทว่าผู้คนที่อยู่ภายในฐานที่มั่นกลับพากันตกตะลึงกับเจ้าตัวมหึมาที่ปรากฏกายขึ้นอย่างกะทันหัน

ในบัดดลนั้น ข้อมูลของเจ้าตัวใหญ่นี้ก็ปรากฏขึ้นในสายตาของหลินอี้:

[มังกรปฐพี]

ประเภท: สัตว์อัญเชิญ/สัตว์ขี่

เผ่าพันธุ์: กึ่งมังกร

เลเวล: 18

พลังชีวิต: 2800/2800

พลังเวท: 800/800

พลังโจมตีกายภาพ: 220-310

พลังโจมตีเวทมนตร์: 0-0

พลังป้องกันกายภาพ: 415

พลังป้องกันเวทมนตร์: 350

ความเร็วเคลื่อนที่: +30%

[ทักษะติดตัว]

พุ่งชนป่าเถื่อน: พุ่งไปข้างหน้าเป็นเส้นตรงระยะ 10 หลา สร้างความเสียหายกายภาพแก่เป้าหมายตลอดเส้นทาง และมีโอกาส 10% ที่จะทำให้เป้าหมายติดสถานะมึนงงเป็นเวลา 0.5 วินาที; ใช้พลังเวท: 80 แต้ม; คูลดาวน์: 30 วินาที

เชื่อมโยงชีวิต: ความเสียหายทั้งหมดที่ผู้เป็นนายได้รับจะถูกถ่ายโอนไปยังมังกรปฐพี สัดส่วนความเสียหาย: 100% จนกว่าสัตว์อัญเชิญจะตาย (มีผลเมื่อขี่เท่านั้น)

…..

ชายหนุ่มที่ใช้ชื่อว่า ‘หล่อบรรลัย’ มองเจ้าตัวมหึมาที่สูงกว่าคน มีใบหน้าดุร้าย และเขี้ยวแหลมคมยื่นออกมานอกปาก ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“ให้ตายสิ นี่มันจะเท่เกินไปแล้วโว้ย!”

บัดนี้ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังหลินอี้ ราวกับกำลังรอคอยคำอธิบายจากเขา

หลินอี้ตบลงไปบนกล้ามเนื้อที่หยาบกร้านและหนาแน่นของมังกรปฐพีอย่างพึงพอใจ

“นี่คือสัตว์อัญเชิญของฉันเอง”

จากนั้นเขาก็พลิกตัวขึ้นไปบนหลังของมันอย่างคล่องแคล่ว

[ระบบ]: เปิดใช้งานทักษะ ‘เชื่อมโยงชีวิต’

“และมันก็เป็นสัตว์ขี่ของฉันด้วย!”

“เชี่ยเอ๊ย!”

เพียงเท่านั้น ทุกคนโดยรอบต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

“นี่เกมนี้มันมีระบบสัตว์ขี่ด้วยเหรอวะเนี่ย?”

“ฉันก็นึกว่าเกมนี้จะไม่มีสัตว์ขี่ซะอีก”

“โอ้พระเจ้า ฉันทนไม่ไหวแล้วโว้ย แค่คิดภาพตัวเองขี่สัตว์เท่ๆควบตะบึงไปทั่วแผนที่ก็ฟินแล้ว ทำไงดี!”

หลินอี้มองเพื่อนๆที่กำลังยืนล้อมรอบตัวเองด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนขึ้นว่า

“พวกนายลืมกันไปแล้วรึไง ว่าตอนนี้เรายังอยู่ในช่วงป้องกันเมืองกันอยู่นะ?”

หล่อบรรลัยพลันสะดุ้งโหยง ก่อนจะรีบหันหลังกลับและวิ่งขึ้นไปบนกำแพงเมืองทันที

ทะนงฟ้าท่านขุนตะโกนใส่ผู้เล่นหลายคนที่ดวงตากำลังเป็นประกายวิบวับ

“ทุกคนกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเองเดี๋ยวนี้! มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันหลังจากป้องกันฐานที่มั่นสำเร็จแล้ว!”

สิ้นเสียงคำสั่ง ผู้คนทั้งหมดก็รีบสลายตัวแยกย้ายกันไปในทันที

ทะนงฟ้าท่านขุนเหลือบมองหลินอี้ด้วยสายตาที่แฝงความนัยบางอย่าง ก่อนจะหันหลังเดินตามขึ้นไปบนกำแพงเมืองเช่นกัน

ณ เวลานี้ ที่ตรงนั้นจึงเหลือเพียงหลินอี้ที่ยังคงนั่งอยู่บนหลังของมังกรปฐพี เพื่อทำความคุ้นเคยกับการควบคุมมัน

ทันทีที่หลินอี้ขึ้นมานั่งบนหลังของมังกรปฐพี เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกองอาจผึ่งผายที่แผ่ซ่านออกมาจากทั่วร่าง

เอาตามจริงแล้ว อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้กระทั่งหลินอี้ผู้ซึ่งย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ ก็ยังอดตกตะลึงกับเจ้าตัวมหึมาตรงหน้านี่ไม่ได้

ยังไม่ต้องพูดถึงรูปลักษณ์ภายนอกที่ทั้งดุดัน เท่ระเบิด และทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้ เพียงแค่การที่มันมีเลเวล 18 แต่กลับมีพลังชีวิตสูงถึง 2,800 ก็ถือว่าน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแล้ว

ในตอนนี้ ต่อให้เป็นอาชีพสายแทงก์ที่มีพลังชีวิตสูงสุด ก็คาดว่าคงจะเพิ่งแตะหลักพันได้เพียงนิดหน่อยเท่านั้น

ยิ่งเมื่อมองดูค่าพลังโจมตีที่สูงกว่า 300 และพลังป้องกันที่มากถึง 400 กว่าแล้ว หลินอี้ก็ทำได้เพียงรำพึงในใจว่า: สมแล้วที่เป็นสิ่งมีชีวิตซึ่งมีสายเลือดมังกรไหลเวียนอยู่เพียงน้อยนิด

ค่าสถานะที่ผิดมนุษย์มนาเช่นนี้ คงมีเพียงสิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์มังกรเท่านั้นที่จะครอบครองได้

ส่วนสำหรับคุณสมบัติ ‘เชื่อมโยงชีวิต’ นั้น แม้ว่าในชาติก่อนจะมีข่าวลือมาตลอดว่าสัตว์ขี่พิเศษบางชนิดจะมีคุณสมบัตินี้อยู่

ดังนั้นถึงจะประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหนือความคาดหมายอะไรนัก ถึงกระนั้น นี่ก็ถือเป็นครั้งแรกที่หลินอี้ได้พบกับสัตว์ขี่ที่มีทักษะ ‘เชื่อมโยงชีวิต’ เช่นกัน

เมื่อหลินอี้ทำการอัญเชิญ เอฟร่าก็เดินทางข้ามห้วงมิติเวลามาปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าของเขา

เห็นได้ชัดว่าเอฟร่าเองก็ตกตะลึงกับมังกรปฐพีที่อยู่ใต้ร่างของหลินอี้ไม่น้อย ถึงกับอ้าปากค้างจนกว้าง

พอเห็นว่าเอฟร่าไม่ได้ถูกผลกระทบใดๆหลินอี้จึงค่อยวางใจลงได้ในที่สุด

ดูท่าว่าหากใช้วิธีพิเศษบางอย่าง ทักษะ ‘อัญเชิญวิญญาณ’ นี้อาจจะกลายเป็นบั๊กสุดโกงในมือของเขาได้เลยทีเดียว

ขณะที่ฟังเสียงโห่ร้องต่อสู้อันสับสนวุ่นวายจากนอกฐานที่มั่น หลินอี้ก็อดครุ่นคิดในใจไม่ได้ว่า

ในเมื่อสวรรค์อุตส่าห์มอบของขวัญล้ำค่าเช่นนี้มาให้แล้ว หากไม่นำมันมาใช้ต้อนรับ ‘แขกผู้มาเยือน’ สักหน่อย มันจะไม่น่าเสียดายไปหน่อยหรือ?

หลินอี้กระชับสายบังเหียนในมือ นั่งสงบนิ่งอยู่บนหลังของมัน ในขณะที่สายตาจับจ้องไปยังกองทัพนับพันที่อยู่นอกประตูเมือง

ส่วนมังกรปฐพีก็เริ่มก้าวเดินด้วยฝีเท้าอันหนักหน่วง ซึ่งทุกย่างก้าวของมันราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนหัวใจของทุกคน ชวนให้รู้สึกสั่นสะท้านจากก้นบึ้งของจิตใจ

เมื่อสิ่งมีชีวิตที่เคยดำรงอยู่เพียงในตำนานได้ถูกนำมาสู่ ‘โลกแห่งความจริง’ พลังอำนาจที่ส่งผลกระทบต่อสายตาและความรู้สึกนั้น ย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้

ทันทีที่หลินอี้เตรียมจะเข้าไปใกล้ประตูเมือง เหล่านักรบกว่าร้อยคนที่คอยป้องกันอยู่ด้านหน้าต่างก็พร้อมใจกันแหวกทางให้อย่างรู้งาน

ในช่วงเวลานี้ ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดๆออกมาแม้แต่คนเดียว

เพราะในแววตาของทุกคน นอกจากความเคารพนับถือที่มีต่อ ‘เฟิงหัว’ บุคคลในตำนานผู้นี้แล้ว ที่เหลือก็มีเพียงความเด็ดเดี่ยวภายใต้คำขวัญที่ว่า ‘สู้ตายไม่ถอย’ เท่านั้น

เมื่อมองดูพลังชีวิตของประตูเมืองที่ลดลงเหลือเพียงหนึ่งในสิบ ทั้งๆที่เวลาการบุกเมืองเพิ่งจะผ่านไปได้เพียงสิบห้านาทีเศษ

ความบ้าคลั่งของฝ่ายศัตรูนั้นมันร้ายแรงกว่าที่คาดการณ์ไว้มากนัก

ณ เวลานี้ ภายในฐานที่มั่นจึงเกิดภาพที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว

บนกำแพงเมือง: เหล่าจอมเวทต่างร่ายเวทมนตร์โจมตีลงไปเบื้องล่างอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงระเบิดดังกึกก้องไม่ขาดสาย

ภายใต้แสงสะท้อนของเวทมนตร์ ใบหน้าของทุกคนต่างฉายแววบ้าคลั่ง เพราะเบื้องล่างของพวกเขานั้น คือเหล่าผู้รุกรานที่รวมตัวกันอย่างหนาแน่นราวกับมดปลวก และกำลังหมายจะทำลายความหวังของพวกเขาให้สิ้นซาก

มีเพียงความตายของอีกฝ่ายเท่านั้น ที่จะสามารถยุติสงครามซึ่งไม่ยุติธรรมอย่างยิ่งยวดนี้ลงได้ตั้งแต่ต้น

ส่วน ณ เบื้องล่างของกำแพงเมือง: เมื่อหลินอี้ขี่มังกรปฐพีมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูเมือง พลันปรากฏแนวโล่นักรบเรียงรายโอบล้อมประตูเมืองเอาไว้ประดุจกำแพงเหล็กกล้า

ขณะที่บนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแข็งกร้าว

ที่ทุกคนต่างนิ่งเงียบ นั่นก็เพราะพวกเขารู้ดีว่า ช่วงเวลานี้เป็นเพียงความสงบชั่วครู่ก่อนพายุลูกใหญ่จะโหมกระหน่ำ

สิ่งที่พวกเขากำลังจะเผชิญต่อไป คือการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยเกียรติยศของกิลด์ และความเป็นความตาย

ภาพหนึ่งเคลื่อนไหว อีกภาพหนึ่งหยุดนิ่ง ความแตกต่างนี้ได้แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นที่จะคว้าชัยชนะในศึกครั้งนี้ของทุกคน

….

“คิดจะฆ่าฉันอย่างนั้นรึ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”

ลั่วเสินหลิวเหนียนมองนักฆ่าที่ถูกจักรพรรดินักดื่มนั่นกระแทกจนเผยตัวออกมาด้วยแววตาดูแคลน

“ฆ่ามันซะ!”

ทันทีที่นักฆ่าคนนั้นซึ่งมีชื่อกิลด์ ‘ทะนงฟ้า’ นำหน้า ถูกจักรพรรดินักดื่มกระแทกจนหลุดจากการลอบเร้น ในชั่วพริบตา เขาก็ถูกผู้เล่นที่อยู่ใกล้เคียงรุมสังหารจนตายในทันที

ลั่วเสินหลิวเหนียนมองไปยังพลังชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของประตูเมือง พลางเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียมออกมา

“วันนี้ต่อให้ใครหน้าไหนมา ก็หยุดยั้งพวกเราไม่ได้ทั้งนั้น!”

ทว่าทันใดนั้น ลั่วเสินหลิวเหนียนพลันม้วนตัวหลบอย่างทุลักทุเล

“จักรพรรดินักดื่ม!”

นักฆ่าคนหนึ่งปรากฏร่างขึ้นตรงตำแหน่งที่ลั่วเสินหลิวเหนียนเคยยืนอยู่ ขณะเดียวกัน จักรพรรดินักดื่มก็พุ่งเข้าไปหาในก้าวเดียว

“พุ่งชน!”

ปัง!

-84

นักฆ่าคนนั้นถูกกระแทกจนกระเด็นลอยไป แต่จักรพรรดินักดื่มกลับไม่ได้ตามเข้าไปซ้ำเพื่อปิดฉาก หากแต่ถอยกลับมายืนอยู่ข้างกายลั่วเสินหลิวเหนียนตามเดิม

เนื่องจากมีประสบการณ์จากครั้งก่อนๆทำให้ทุกคนพอจะเข้าใจความสามารถของอีกฝ่ายได้ดี ดังนั้นนักฆ่าที่ถูกกระแทกกระเด็นไปย่อมมีคนอื่นคอยจัดการอยู่แล้ว ส่วนภารกิจของจักรพรรดินักดื่มก็คือการปกป้องความปลอดภัยของลั่วเสินหลิวเหนียน

แม้ว่าในใจเขาจะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่ในเมื่อตอนนี้ทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกัน เขาก็จำเป็นต้องยอมเสียสละอยู่บ้าง เมื่อพิจารณาถึงความสามารถของลั่วเสินหลิวเหนียนแล้ว

การลอบสังหารเช่นนี้เกิดขึ้นมาแล้วไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง ทว่าทุกครั้งก็ถูกคลี่คลายไปได้อย่าง ‘ง่ายดาย’

จักรพรรดินักดื่มมองนักฆ่าคนนั้นที่จมหายไปในฝูงชนและถูกสังหารในชั่วพริบตา ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าดูแคลนว่า

“ก็แค่กลุ่มหัวขโมยกระจอกที่ชอบทำตัวลับๆล่อๆไม่เจียมตัวเอาซะเลย”

“เหอะ...อย่างนั้นรึ?”

เสียงเย้ยหยันแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูของจักรพรรดินักดื่ม ทำให้เขาตกใจอย่างมาก

“โผล่หัวออกมาซะ!”

“กระแทกโล่!”

ปัง!

-59

เมื่อเห็นนักฆ่าที่ถูกกระแทกจนเผยตัวออกมา จักรพรรดินักดื่มก็เบิกตากว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว

“เทียนซื่อ!”

ถ้าเขาจำไม่ผิด ราชวงศ์วสันต์อัสดงก็ถูกเจ้าคนนี้สังหารไปนี่นา

ลั่วเสินหลิวเหนียนรีบห้ามจักรพรรดินักดื่มที่กำลังจะคลั่งขึ้นมา “ระวังตัวด้วย อย่าไปหลงกลกับดักของอีกฝ่าย การตีเมืองสำคัญที่สุด!”

สิ่งที่แตกต่างจากนักฆ่าคนอื่นๆก็คือ เทียนซื่อไม่ได้ถูกการโจมตีที่ตามมาสังหารในทันที แต่เขากลับอาศัยทักษะการหลบหลีกที่เหนือมนุษย์ของตนเอง กลับเข้าสู่สถานะลอบเร้นได้สำเร็จอีกครั้ง

ในตอนนั้นเอง ลั่วเสินหลิวเหนียนพลันรู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาในใจ

“ระวัง!”

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ทันตั้งตัว คมมีดสั้นเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า และพุ่งเข้าแทงใส่...จักรพรรดินักดื่ม!

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าเป้าหมายของนักฆ่าคนนี้จะเป็นจักรพรรดินักดื่ม ซึ่งยืนอยู่ห่างจากลั่วเสินหลิวเหนียนเพียงก้าวเดียว

นักรบหลายคนที่เตรียมจะเข้าไปช่วยลั่วเสินหลิวเหนียน จึงรีบเปลี่ยนทิศทางเข้าไปช่วยเหลือทันที

“ระบำดาบเงา”

-75

เกิดสถานะมึนงง 1 วินาที

+211

เนื่องจากทักษะพุ่งชนและกระแทกโล่ของจักรพรรดินักดื่มยังอยู่ในช่วงคูลดาวน์ ประกอบกับไม่คาดคิดว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายจะเป็นตัวแทงก์อย่างตนเอง ด้วยเหตุนี้จักรพรรดินักดื่มจึงรับการโจมตีนี้ไปเต็มๆ

แต่ทว่าด้วยการสนับสนุนอย่างทันท่วงทีจากนักบวชแนวหลัง พลังชีวิตที่เสียไปก็ถูกฟื้นฟูจนเต็มในทันที

หลังจากโจมตีสำเร็จในครั้งเดียว อีกฝ่ายก็รีบเร้นกายหายเข้าไปในฝูงชนที่อยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว

ณ ตอนนี้ ทุกคนต่างกำลังตั้งสมาธิอยู่กับการโจมตีประตูเมือง ดังนั้นกว่าจะมีคนรู้ตัวว่าต้องตามไปจัดการอีกฝ่าย ก็สายไปเสียแล้ว เพราะอีกฝ่ายได้อาศัยการเคลื่อนไหวอันชาญฉลาดกลับเข้าสู่สถานะลอบเร้นไปอีกครั้ง

เมื่อได้เห็นการควบคุมตัวละครที่ราวกับภูตผีปีศาจเช่นนี้ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ!

พอจักรพรรดินักดื่มหลุดจากสถานะมึนงง เขาก็หวนนึกถึงภาพของนักฆ่าคนนั้นที่เห็นเพียงแวบเดียวเมื่อครู่

“นั่นมัน...” ลางสังหรณ์อันเลวร้ายพลันผุดขึ้นในใจของจักรพรรดินักดื่ม

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะหายจากความตกตะลึงจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อเนื่อง ประกายแสงเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคนอีกครั้ง

“ระวัง!”

เมื่อเห็นมีดสั้นเล่มนั้นพุ่งเข้าใส่จักรพรรดินักดื่มที่อยู่ด้านข้าง นักรบสองคนจากกิลด์ราชวงศ์หวังเฉาที่คอยคุ้มกันลั่วเสินหลิวเหนียนอยู่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

“จู่โจมเงา”

-76

“แทงข้างหลัง”

-98 คริติคอล

“เชือดคอ”

-112 คริติคอล

นักรบทั้งสองสบตากัน และตัดสินใจได้ในทันที

ไปช่วยหัวหน้ากิลด์!

ลั่วเสินหลิวเหนียนสังเกตเห็นสถานการณ์เช่นนั้น พลางสบถด่าในใจ “ไม่ต้องไป! คุ้มกันฉัน!”

จักรพรรดินักดื่มเองก็ตระหนักถึงปัญหาได้เช่นกัน “ไม่ต้องห่วงฉัน มันฆ่าฉันไม่ได้หรอก!”

นักรบทั้งสองคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหันหลังกลับมา

ในขณะที่ลั่วเสินหลิวเหนียนคิดว่าช่องว่างที่นักรบสองคนนั้นทิ้งไป อาจมีใครบางคนฉวยโอกาสลอบโจมตี

แต่เขากลับไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ร่างนั้นจะพุ่งออกมาจากกลุ่มจอมเวทของกิลด์ลั่วเสินของเขาเอง และพุ่งเข้าชนนักรบอีกสองคนที่กำลังเผลอไผลอยู่ให้กระเด็นออกไป

กว่าลั่วเสินหลิวเหนียนจะทันรู้ตัว เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง

“ควักไส้”

-134 คริติคอล

เกิดสถานะฉีกขาด

“โจมตีจุดตาย”

-210 คริติคอล

-15

“ระบำดาบเงา”

-158 คริติคอล

-15

ถูกสังหาร!

…..

“ไม่!”

จักรพรรดินักดื่มที่อยู่ห่างออกไปเห็นภาพนั้น พลันคำรามออกมาด้วยความโกรธแค้นจนแทบคลั่ง

ในขณะเดียวกันนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นก็ดังขึ้นจากข้างๆพร้อมกับมีคนตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า

“ประตูเมืองพังแล้ว บุกเข้าไป!”

………………