บทที่ 56: ต่างคนต่างคิด

บทที่ 56: ต่างคนต่างคิด

หลังจากที่หลินอี้ออกจากเมืองมังกรคราม เขาก็มุ่งหน้าไปยังหนองน้ำอาชญากรรมซึ่งเป็นที่อยู่ของบอสลิซาร์ดคิงทันทีโดยไม่หยุดพัก

หนองน้ำอาชญากรรมตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองมังกรคราม ท่ามกลางป่าฝนที่อุดมสมบูรณ์

ที่นี่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดและความชื้นตลอดทั้งปี ปกติแล้วจึงไม่ค่อยมีคนเลือกที่จะมาเก็บเลเวลที่นี่นัก

เมื่อก้าวเข้าไปในหนองน้ำ เนื่องจากมีต้นไม้สูงใหญ่บดบังแสงแดด แสงสว่างจึงมีน้อยมาก

ด้วยเหตุนี้ ทัศนวิสัยจึงได้รับผลกระทบไปด้วย ในระยะที่มองเห็นได้มีแต่ต้นไม้โบราณที่กิ่งก้านใบหนาทึบและรากที่สลับซับซ้อน

ใต้ต้นไม้โบราณมีลิซาร์ดกลายพันธุ์เดินเพ่นพ่านอยู่เป็นระยะๆบางครั้งก็ส่งเสียง “ฟ่อๆ” ออกมา ทำให้บรรยากาศที่นี่ดูน่าขนลุกยิ่งขึ้น

แม้ว่าจะยังอยู่ห่างจากตำแหน่งของลิซาร์ดคิงอยู่พอสมควร แต่ทว่า...ทันทีที่หลินอี้ก้าวเข้าไปในหนองน้ำ เขาก็ได้ยินเสียงคำรามกึกก้องที่ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนแล้ว

“ดูเหมือนว่าจะเริ่มสู้กันแล้วนะ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสู้กันไปถึงไหนแล้ว”

เทียนซื่อที่อยู่ข้างๆหลินอี้ก็เข้าสู่สถานะล่องหนทันที

“เฟิงหัว ฉันไปดูข้างหน้าก่อนนะ”

จากนั้นเขาก็ “วูบ” หายเข้าไปในหนองน้ำ

โจรที่เข้าสู่สถานะล่องหนจะได้รับโบนัสความเร็วในการเคลื่อนที่

เทียนซื่อวิ่งสุดฝีเท้า ไม่นานก็มาถึงที่อยู่ของบอส

เมื่อมองเห็นลิซาร์ดคิงที่ตัวใหญ่ราวกับตึกเล็กๆใบหน้าของเทียนซื่อก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

ณ ตอนนี้ ต้นไม้รอบๆลิซาร์ดคิงถูกทำลายจนหมดสิ้น บนพื้นมีแต่กิ่งก้านและใบไม้ของต้นไม้ยักษ์กระจัดกระจายอยู่

ส่วนรอบๆก็มีผู้เล่นนับร้อยคนมารวมตัวกันอย่างหนาแน่น เวทมนตร์หลากสีสันถูกยิงออกจากทุกทิศทุกทางเข้าใส่ร่างมหึมาของลิซาร์ดคิง

เสียงระเบิดดังกึกก้องไม่ขาดสาย พร้อมกับเสียงคำรามของลิซาร์ดคิงและเสียงร้องตะโกนของสมาชิกกิลด์ต่างๆทำให้สถานการณ์ในตอนนี้วุ่นวายอย่างยิ่ง

แม้ว่าทุกครั้งที่ลิซาร์ดคิงใช้ท่าไม้ตายมากมาย แต่ถึงอย่างนั้น พลังชีวิตของลิซาร์ดคิงก็ยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง

สุภาษิตที่ว่ามดสิบตัวล้มช้างได้ ก็คงจะเหมือนกับสถานการณ์ตรงหน้านี้เอง

และในขณะที่เทียนซื่อกำลังมองอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีคนมาแตะที่ไหล่

“เป็นไงล่ะ อลังการไหม”

“อลังการ” เทียนซื่อตอบกลับไปโดยไม่รู้ตัว

แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ได้สติ พลางมองเฟิงหัวด้วยความตกใจ

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ตรงนี้?”

ต้องรู้ก่อนว่าตอนนี้เขาอยู่ในสถานะล่องหนนะ!

อีกทั้งเขายังมาถึงที่นี่ก่อนอีกฝ่ายด้วย

ตั้งแต่ที่เขามาถึงที่นี่ เขาก็ไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมาเลย แล้วเขาหาตัวเองเจอได้ยังไง?

เมื่อมองเฟิงหัวตรงหน้า เป็นครั้งแรกที่เทียนซื่อรู้สึกได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของคนคนนี้อย่างแท้จริง!

สำหรับคำถามของเทียนซื่อ หลินอี้เลือกที่จะยิ้มโดยไม่พูดอะไร

เมื่อหลินอี้เลือกที่จะเงียบ เทียนซื่อก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เขาเพียงแค่ถามว่า: “จะเอายังไงต่อ?”

“รอก่อน!” มีป้ายก่อตั้งกิลด์จริงๆด้วย!

ในสายตาของหลินอี้ ณ ตอนนี้…บนตัวของลิซาร์ดคิงมีแสงสีสันหลากหลาย

และสิ่งที่สำคัญที่สุด และเป็นที่คาดหวังของทุกคนมากที่สุด ก็คือป้ายก่อตั้งกิลด์!

นอกจากป้ายก่อตั้งกิลด์แล้ว ยังมีอุปกรณ์ระดับมหากาพย์อีกสองชิ้น แหวนประดับหายากหนึ่งวง และมีดสั้นของนักฆ่าอีกหนึ่งเล่ม

ที่เหลือก็เป็นอุปกรณ์ระดับหายากและวัสดุต่างๆ

ตามกฎการเก็บของที่ดรอปจากบอสในป่าของเกมนี้

ทีมหรือบุคคลที่ทำความเสียหายสูงสุดให้กับบอส และทีมหรือบุคคลที่สังหารบอสเป็นคนสุดท้าย จะมีสิทธิ์ร่วมกันเก็บของที่ดรอป

ณ ตอนนี้ ใต้ชื่อของบอส มีข้อความเล็กๆแสดงอยู่:

บอสเป็นของ: กิลด์ราชวงศ์!

นั่นหมายความว่า ตอนนี้คนที่ทำความเสียหายสูงสุดให้กับบอสคือคนของกิลด์ราชวงศ์

หลินอี้เปิดการสนทนาเสียงกับหล่อบรรลัย “พี่เฟิงมาถึงรึยัง? ฉันต้องทำยังไงบ้าง!”

“ตอนนี้บอสลิซาร์ดคิงเป็นของพวกกิลด์ราชวงศ์ เรายังมีโอกาสอยู่ไหม?”

หลินอี้ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ พลางสังเกตสถานการณ์ในสนามรบ: “สนใจป้ายก่อตั้งกิลด์ไหม?”

หล่อบรรลัยที่กำลังสั่งการรบอยู่ถึงกับชะงัก “พี่หมายความว่ายังไง?”

“บอสมีโอกาสสูงมากที่จะดรอปป้ายก่อตั้งกิลด์”

บางเรื่องหลินอี้ก็พูดตรงๆไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น หล่อบรรลัยก็เข้าใจได้ในทันที

“พี่เฟิงหมายความว่า บอสตัวนี้จะดรอปป้ายก่อตั้งกิลด์เหรอ?”

เห็นได้ชัดว่าหล่อบรรลัยได้ตัดคำว่า “โอกาสสูง” ของหลินอี้ออกไปโดยอัตโนมัติ

ดูเหมือนว่า...สำหรับคำพูดของหลินอี้ หล่อบรรลัยจะมีความเชื่อมั่นอย่างไม่มีเหตุผล

แม้แต่หลินอี้จะบอกว่าบอสตัวนี้จะดรอปป้ายก่อตั้งกิลด์ เขาก็ยังเชื่ออย่างสนิทใจ

หลินอี้ถอนหายใจ เขาจึงต้องพูดความคิดในใจออกมา

“ถ้าป้ายก่อตั้งกิลด์นี้ตกไปอยู่ในมือนาย นายเคยคิดไหมว่าพวกกิลด์ราชวงศ์จะคิดยังไง?”

“พวกมัน?”

ในหูของหลินอี้ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของหล่อบรรลัย: “บางทีในด้านความแข็งแกร่ง กิลด์ตระกูลดังของฉันอาจจะยังสู้พวกมันไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่ใช่คนที่ขี้ขลาด”

“เรื่องของพี่เฟิงกับกิลด์เทพวิหาร ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันไม่สามารถเอาผลประโยชน์ของกิลด์ไปเสี่ยงได้”

“แต่ถ้าเป็นป้ายก่อตั้งกิลด์ ความหมายมันจะต่างออกไปโดยสิ้นเชิง”

“ถ้าพวกมันจะหาเรื่องฉันเพราะเรื่องนี้ พี่น้องในกิลด์ตระกูลดังของฉันก็ไม่ใช่ของกินเล่นนะ”

เมื่อได้ยินหล่อบรรลัยพูดเช่นนี้ หลินอี้ก็วางใจลง: “ถ้างั้นต่อไปนี้ก็ทำตามที่ฉันสั่ง จัดละครฉากใหญ่ให้พวกมันดูสักหน่อย”

ทะนงฟ้าท่านขุนที่กำลังสั่งการให้สมาชิกกิลด์โจมตีบอสอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นก็ได้รับการติดต่อด้วยเสียงจากเฟิงหัว

ทะนงฟ้าท่านขุนไม่ลังเล เขารับสายทันที

หลินอี้พูดตรงไปตรงมา: “ทะนงฟ้าท่านขุน ถ้าฉันอยากจะให้กิลด์ตระกูลดังได้ของที่ดรอปจากบอสตัวนี้ นายคิดว่ายังไง?”

ทะนงฟ้าท่านขุนรีบถอยออกจากวงรบ แล้วพูดกับทะนงฟ้าใบเมเปิ้ลที่อยู่ข้างๆ: “ใบเมเปิ้ล นายคุมต่อ ฉันขอตัวแป๊บ”

ทะนงฟ้าใบเมเปิ้ลพยักหน้ารับ

“นักรบของกิลด์ถอยกลับมาเติมเลือด! นักเวทโจมตีต่อ! นักบวชรีบฮีล!”

หลังจากออกจากวงรบแล้ว ทะนงฟ้าท่านขุนก็พูดต่อ “นายจะบอกว่ามีวิธีที่จะไม่ให้คนของกิลด์ราชวงศ์ได้ของที่ดรอปเหรอ?”

หลินอี้กล่าว: “ที่วิหารต้านปีศาจของเมืองมังกรครามมีผู้บัญชาการอยู่ ที่นั่นสามารถหาข้อมูลบอสส่วนใหญ่ได้ ซึ่งก็รวมถึงลิซาร์ดคิงตัวนี้ด้วย”

ทะนงฟ้าท่านขุนเข้าใจได้ทันที

“ตราบใดที่ไม่ใช่พวกกิลด์ใหญ่สามกิลด์ได้ไป ใครได้ไปฉันก็ไม่สนใจทั้งนั้น”

“ถึงแม้จะต้องไปขัดแย้งกับสามกิลด์นั้นก็ไม่เป็นไรเหรอ?”

ทะนงฟ้าท่านขุนหัวเราะ: “นายคิดว่าฉันยังมีทางกลับไปคืนดีกับพวกเขาได้อีกเหรอ?”

“ก็จริง”

“ถ้างั้นก็ให้คนของนายถอยออกมาทั้งหมดก่อน เเล้วรอข่าวจากฉัน”

“ได้!”

หลังจากวางสายแล้ว ทะนงฟ้าท่านขุนก็ออกคำสั่งในช่องกิลด์ทันที

ทะนงฟ้าท่านขุน (กิลด์): “ทุกคนถอยออกจากระยะโจมตีของบอสทั้งหมด! รอคำสั่งต่อไป!”

ทะนงฟ้าใบเมเปิ้ล (กิลด์): “หัวหน้า?”

ทะนงฟ้าท่านขุน (กิลด์): “ทำตามที่สั่ง!”

ทะนงฟ้าใบเมเปิ้ล (กิลด์): “ครับ!”

ในขณะเดียวกัน จักรพรรดินักดื่มก็กำลังคุยกับเทพวิหารคลั่ง: “รอจนกว่าเลือดบอสจะเหลือ 5% เราจะร่วมมือกันเคลียร์พื้นที่ แล้วสุดท้ายใครจะได้ไปก็แล้วแต่ความสามารถของแต่ละคน เป็นไง?”

เทพวิหารคลั่งชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเยาะ: “กิลด์เทพวิหารของฉันขอเป็นคนฆ่าบอสเป็นคนสุดท้าย ส่วนของที่ดรอปใครเก็บได้ก็เป็นของคนนั้น แล้วแต่ความสามารถของแต่ละคน”

จักรพรรดินักดื่มขมวดคิ้ว “ถ้าเป็นแบบนั้น แล้วฉันจะมาเสียเวลาเคลียร์พื้นที่ทำไม?”

เทพวิหารคลั่งยิ้มอย่างมั่นใจ: “ถ้ามีป้ายก่อตั้งกิลด์ดรอปออกมา แล้วพวกเราเก็บได้ ฉันขายให้นายได้ แต่ว่า...ป้ายก่อตั้งกิลด์อันต่อไป กิลด์ราชวงศ์ของนายต้องช่วยกิลด์เทพวิหารของฉันให้ได้”

จากนั้นเขาก็เสริมอีกประโยคหนึ่ง: “ฉันคิดว่านายคงไม่อยากให้ของชิ้นนี้ตกไปอยู่ในมือของพวกกิลด์ลั่วเสินหรอกนะ”

“ได้! ตกลงตามนี้!” จักรพรรดินักดื่มตอบตกลงทันที

ในตอนนั้นเอง จักรพรรดินักดื่มก็เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติของฝั่งกิลด์วิหารทะนงฟ้า

“ทะนงฟ้าท่านขุน นี่หมายความว่ายังไง?”

เมื่อเห็นว่าเลือดของบอสเหลือเพียง 20% แต่คนของกิลด์วิหารทะนงฟ้ากลับเลือกที่จะถอยออกไป

การกระทำนี้ทำให้กิลด์ต่างๆเกิดความระแวง

ในตอนนั้นเอง ทะนงฟ้าท่านขุนก็ตะโกนในช่องสนทนาสาธารณะ:

ทะนงฟ้าท่านขุน (ใกล้เคียง): “กิลด์วิหารทะนงฟ้าของฉันขอถอนตัวจากการแย่งชิงการสังหารบอสเป็นคนสุดท้าย!”

ฮือฮา~

คนของกิลด์ต่างๆต่างก็งุนงงไปตามๆกัน ตีกันมาตั้งนาน เสียคนไปตั้งเยอะ พอบอสใกล้จะตาย กลับมาถอนตัวซะงั้น?

นี่มันแผนอะไรกันแน่?

ไม่มีใครสงสัยในความจริงของคำพูดของทะนงฟ้าท่านขุน การที่มีกิลด์ที่แข็งแกร่งถอนตัวออกไป อันที่จริงแล้วเป็นเรื่องดี

แต่ทว่า...จักรพรรดินักดื่มและลั่วเสินหลิวเหนียนต่างก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

แต่ปัญหาอยู่ที่ไหน ทุกคนก็บอกไม่ได้

เมื่อเห็นว่าเลือดของบอสลดลงเหลือ 15% สมาชิกกิลด์ต่างๆก็ตาแดงก่ำ ทุกคนต่างก็ตั้งใจเต็มที่เพื่อที่จะได้เป็นคนสังหารบอสเป็นคนสุดท้าย

จักรพรรดินักดื่มและเทพวิหารคลั่งแอบคุยกัน “เตรียมตัว”

เทพวิหารคลั่งมองไปยังกิลด์วิหารทะนงฟ้าที่อยู่นอกวงรบ

“เเล้วคนของกิลด์วิหารทะนงฟ้าจะเอายังไง?”

จักรพรรดินักดื่ม: “ในเมื่อเขาบอกว่าจะถอนตัว ก็ไม่ต้องไปสนใจเขา คำพูดของทะนงฟ้าท่านขุนยังเชื่อถือได้อยู่”

“ตอนนี้เราก็ทำตามแผนของเราไป”

หลังจากที่เลือดของบอสลดลงเหลือ 10% ร่างของลิซาร์ดคิงก็กลายเป็นสีแดงก่ำ

“บอสคลั่งแล้ว! ทุกคนระวัง!”

….

ทันใดนั้นหลินอี้ก็รีบพูดกับหล่อบรรลัย

“ให้นักรบถอยออกจากวงสีแดงของบอสทันที! ให้นักเวทโจมตีธรรมดาจากระยะไกลที่สุด!”

“พอเลือดบอสเหลือ 5% ทุกคนจะต้องถอยออกจากระยะโจมตีของบอสล่วงหน้า”

“เพราะจังหวะนั้นบอสจะมีท่าโจมตีวงกว้าง หลังจากนั้นมันก็จะเข้าสู่สภาวะอ่อนแอ พอบอสใช้ท่าไม้ตายเสร็จ พวกสายประชิดตายเรียบแน่นอน….ตอนนั้นแหละ นายให้พวกโจรไล่เก็บนักเวทกับนักบวชที่เลือดน้อยๆให้หมด ส่วนพวกนักรบก็ตั้งแนวป้องกันไว้ อย่าให้สายประชิดหรือโจรคนอื่นเข้ามาใกล้ได้ ที่เหลือก็ให้ทุกคนระดมโจมตีบอสเต็มกำลัง”

หล่อบรรลัยรีบนำคำสั่งของหลินอี้ไปแจ้งให้ทุกคนทราบทันที

จากนั้นหลินอี้ก็หันไปพูดกับทะนงฟ้าท่านขุน

“ตอนที่เลือดบอสเหลือ 5% มันจะมีท่าไม้ตายวงกว้าง พอถึงตอนนั้นคนรอบๆส่วนใหญ่จะโดนฆ่าตายในทันที”

“ดังนั้นรีบสั่งให้พวกโจรไปดักซุ่มอยู่ใกล้ๆนักบวชเก่งๆเอาไว้ พอบอสใช้ท่าไม้ตายเสร็จ ใครที่ยังไม่ตายก็ให้เก็บให้หมด ต่อจากนั้นก็ไล่เก็บสายเวททั้งหมด”

“ส่วนนักรบก็ให้ร่วมมือกับคนของกิลด์ตระกูลดัง คอยสกัดไม่ให้สายประชิดเข้ามาใกล้บอสได้”

ทะนงฟ้าท่านขุน: “ได้เลย เดี๋ยวฉันจัดการให้”

หลินอี้หันไปพูดกับเทียนซื่อ: “เดี๋ยวตอนนั้น หลิวเหนียนกับจักรพรรดินักดื่มฝากนายจัดการนะ ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

เทียนซื่อเผยรอยยิ้มอย่างตื่นเต้น: “ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

พูดจบเทียนซื่อก็กระโดดลงจากกิ่งไม้ แล้วหายไปจากสายตาของหลินอี้

เมื่อพลังชีวิตของบอสลดลงเหลือ 6%...

หลินอี้มองไปยังเทพวิหารคลั่งที่กำลังทำหน้าตื่นเต้นสุดขีด พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“ละครฉากใหญ่...ได้เวลาเปิดม่านแล้ว”

…..

จักรพรรดินักดื่ม: “เทพวิหารคลั่ง เตรียมตัว!”

เทพวิหารคลั่งเผยรอยยิ้มกระหายเลือด: “ไม่ได้รู้สึกเลือดสูบฉีดแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ แบบนี้สิ น่าตื่นเต้นจริงๆ!”

ลั่วเสินเยาเนี่ย: “หัวหน้าครับ มีเรื่องไม่ชอบมาพากลจริงๆด้วย!”

“คนของกิลด์เทพวิหารกับราชวงศ์เหมือนจะล้อมพวกเราไว้แล้วครับ”

ลั่วเสินหลิวเหนียนยิ้ม: “ทำตามแผนที่วางไว้”

ลั่วเสินเยาเนี่ย: “ครับ!”

และแล้ว เมื่อพลังชีวิตของบอสลดลงมาถึง 5%...

เฟิงหัว: “ลงมือ!”

ตระกูลดังหล่อบรรลัย: “ลงมือ!”

ลั่วเสินหลิวเหนียน: “ลงมือ!”

ทะนงฟ้าท่านขุน: “ลงมือ!”

(จบตอน)