บทที่ 45: สังหารอย่างเด็ดขาด!

บทที่ 45: สังหารอย่างเด็ดขาด!

“ธงเรียกวิญญาณ!”

ตอนที่หลินอี้เห็นร่างเงาของธงผืนหนึ่งปรากฏขึ้นบนตัวของนักบวชเผ่าปีศาจที่อยู่ด้านหลังซามาเอล ในตอนนั้นเองเขาก็มั่นใจได้ทันทีว่า นี่ต้องเป็นธงเรียกวิญญาณอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

แม้จะเจอธงเรียกวิญญาณแล้ว แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินอี้ปวดหัวก็คือ เขาควรจะเอามันมาได้อย่างไรกัน?

บอสระดับตำนานเลเวล 80 หนึ่งตัว บอสระดับทหารเอกเลเวล 60 แปดตัว แถมยังมีทหารเผ่าปีศาจที่เลเวล 30 ขึ้นไปกระจายตัวอยู่รอบๆอีก

ต่อให้หลินอี้คิดจนหัวแทบระเบิด ก็ยังคิดไม่ออกว่าควรจะทำอย่างไรถึงจะสามารถฝ่าด่านป้องกันอันแน่นหนาขนาดนี้เข้าไปสังหารนักบวชคนนั้นแล้วทำให้ธงเรียกวิญญาณดรอปออกมาได้

ก็เพราะว่าช่องว่างของระดับเลเวลมันห่างกันเกินไปจริงๆ นี่ไม่ใช่สิ่งที่สามารถทดแทนได้ด้วยกลยุทธ์ที่เรียกว่าแผนการเลยแม้แต่น้อย

ไม่ต้องไปพูดถึงพวกบอสเลย แค่ทหารธรรมดาในตอนนี้ก็สามารถฆ่าเขาได้แล้ว

หรือว่าภารกิจนี้จะต้องยอมแพ้หรือล้มเหลวไปแบบนี้จริงๆน่ะหรือ?

แต่ก่อน เวลาที่หลินอี้เจอภารกิจที่ทำไม่สำเร็จ ถึงแม้ว่าจะรู้สึกน่าเสียดาย แต่ต่อให้ยอมแพ้ไปก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก…และก็ไม่เคยรู้สึกเศร้าหรืออึดอัดใจเพราะเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

แต่ทว่าในครั้งนี้ กลับเป็นครั้งแรกที่หลินอี้รู้สึกอยากจะทำภารกิจให้ NPC สำเร็จอย่างแรงกล้าถึงเพียงนี้

ทว่าช่องว่างของความแข็งแกร่งอันมหาศาลกลับทำให้หลินอี้รู้สึกสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ปัง!

หลินอี้ที่กำลังหงุดหงิด ชกเข้าไปที่ผนังหน้าผาอย่างแรง และการกระทำโดยไม่รู้ตัวนี้ กลับทำให้ซามาเอลถึงกับชะงักไป

ในขณะที่ซามาเอลกำลังจะสั่งให้ทหารหน่วยหนึ่งเข้าไปตรวจสอบในหุบเขา ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงลางร้าย

ผู้นำเผ่ามนุษย์หมาป่ารอนกำหมัดแน่นแล้วพุ่งลงมาจากฟากฟ้า

เปรี้ยงงงง!

ซามาเอลเพียงแค่ยื่นมือข้างเดียวออกไปก็สามารถรับการโจมตีของรอนเอาไว้ได้ พลังงานที่มองไม่เห็นระลอกหนึ่งก็กระจายออกไปรอบๆ

ทหารเผ่าปีศาจที่มีระดับต่ำกว่าถูกคลื่นพลังงานซัดกระเด็นถอยหลังไปตามๆกัน

เมื่อมองดูหมาป่ายักษ์สีเขียวที่อยู่ตรงหน้า ซามาเอลก็เผยสีหน้าดูถูกออกมา

“รนหาที่ตาย!”

แต่แล้วในตอนนั้นเอง สีหน้าของซามาเอลก็พลันเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง

“แย่แล้ว! รีบกระจายกำลังออกไป!”

แต่ว่าทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว!

แสงสีขาวสายหนึ่งขยายวงกว้างออกไปโดยมีรอนเป็นศูนย์กลาง…ในเวลาไม่นาน พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็แผ่กระจายออกไปรอบๆโดยมีแสงสีขาวเป็นจุดศูนย์กลาง

บูมมมมม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า

ถึงแม้ว่าซามาเอลจะสังเกตเห็นการระเบิดตัวเองของรอน และยังเป็นคนแรกที่รับความเสียหายส่วนใหญ่จากการระเบิดตัวเองของรอนเอาไว้ได้

แต่กลุ่มนักบวชเผ่าปีศาจที่อยู่ใกล้กับรอนที่สุด ก็ยังคงได้รับผลกระทบไปไม่น้อยในทันที

และหลินอี้ที่มองดูภาพเหตุการณ์นี้อยู่ไกลๆ ก็ไม่มีเวลามาคิดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเห็นว่าพลังชีวิตของเป้าหมายลดลงต่ำกว่า 85% ในตอนนั้นเองหลินอี้ก็รีบพุ่งออกจากทางเข้าหุบเขาทันที

“วัดดวงกันไปเลย!”

โอกาสมีเพียงครั้งเดียว ถ้าหากพลาดไป ก็จะไม่มีอะไรเหลืออีกเลย

เพราะถึงแม้จะไม่ต้องใช้เวทฟื้นฟู ด้วยความสามารถในการฟื้นตัวของนักบวชเผ่าปีศาจ พลังชีวิตเพียงแค่นั้นก็จะถูกฟื้นฟูจนเต็มในไม่ช้า

เเละเมื่อซามาเอลสังเกตเห็นหลินอี้ ก็เผยสีหน้าดุร้ายออกมา

“ฆ่ามันซะ!”

นักเวทระดับเริ่มต้นที่เพิ่งจะเปลี่ยนคลาสครั้งแรกกล้าพุ่งออกมางั้นหรือ?

ซามาเอลคิดแล้วก็รู้สึกขบขันเป็นอย่างยิ่ง

คิดว่าเผ่าปีศาจของข้าไม่มีใครอยู่แล้วหรือไง?

…..

ทหารเผ่าปีศาจเลเวล 30 หน่วยหนึ่งพุ่งเข้าใส่หลินอี้

และในตอนที่การโจมตีของอีกฝ่ายกำลังจะมาถึงตัว

“เทเลพอร์ต!”

หลินอี้ใช้ระยะทางที่ไกลที่สุดของสกิลคือห้าหลา สลัดทหารเผ่าปีศาจหน่วยนั้นไปไว้ข้างหลังในทันที

“เทเลพอร์ตงั้นเหรอ? น่าสนใจดีนี่” ซามาเอลหัวเราะอย่างเย็นชา​

ในขณะที่ซามาเอลกำลังจะลงมือด้วยตนเอง ทันใดนั้น บนใบหน้าของนักบวชเผ่าปีศาจตนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเขาก็ปรากฏรอยยิ้มอันโหดเหี้ยมขึ้นมา

“ท่านผู้บัญชาการ ยกมันให้ข้าจัดการได้ใหม?”

“อย่าปล่อยให้มันตายสบายเกินไปล่ะ” ซามาเอลตอบตกลงโดยไม่คิดเลยแม้แต่น้อย​

“แน่นอนขอรับ” นักบวชเผ่าปีศาจตนนั้นหัวเราะอย่างชั่วร้าย

​

พูดจบ นักบวชเผ่าปีศาจก็ห้ามทหารทุกคนที่กำลังจะพุ่งเข้าไปข้างหน้า พร้อมกับเริ่มร่ายเวทมนตร์

“มนุษย์ผู้โง่เขลา! จงเพลิดเพลินไปกับงานเลี้ยงจากขุมนรกเถิด!”

“โซ่ตรวนมรณะ!”

ในตอนที่หลินอี้อยู่ห่างจากเป้าหมายอีกร้อยกว่าเมตร พอเขาสังเกตเห็นซามาเอลที่กำลังจะลงมือ ในใจของเขาก็พลันรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมา

และในขณะที่หลินอี้คิดว่าตนเองกำลังจะล้มเหลว เขากลับพบว่าซามาเอลหยุดการกระทำที่จะโจมตีเขาเสียอย่างนั้น

พอสังเกตเห็นการกระทำของนักบวชเผ่าปีศาจที่อยู่ด้านหลังเขา ถึงแม้ว่าตอนนี้ชีวิตจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่หลินอี้ก็อดไม่ได้ที่จะอยากหัวเราะออกมาดังๆ

ช่างเป็นสวรรค์ช่วยฉันโดยแท้!

เมื่อเวทมนตร์ของนักบวชเผ่าปีศาจตนนั้นมาถึงตัว หลอดเลือดของหลินอี้กลับไม่ได้ว่างเปล่าในทันที ตรงกันข้าม บนตัวของเขากลับมีแมลงเม่าสีดำหลายตัวกำลังบินวนเวียนอยู่ไม่หยุด

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่เสียดแทงถึงกระดูกก็พลันแล่นขึ้นมาจากในร่างกาย พลังชีวิตของหลินอี้ก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา

“-20”

“-20”

“-20”

…

ในชั่วพริบตา ความรู้สึกเจ็บแปลบก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวของหลินอี้ ให้ความรู้สึกทรมานราวกับร่างกายกำลังถูกเข็มทิ่มแทง

เนื่องจากในการตั้งค่าของเกม “ความรุ่งโรจน์แห่งเทพเจ้า” มีเพียงการปรับค่าความเจ็บปวดให้สูงสุดที่ 100% เท่านั้น ความเสียหายถึงจะมีโอกาสติดคริติคอลได้

ดังนั้นโดยปกติแล้วหลินอี้จึงมักจะปรับค่าความเจ็บปวดไว้สูงสุดที่ 100% เสมอ

และก็เป็นเพราะการตั้งค่านี้เองที่ทำให้หลินอี้ในตอนนี้ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

จนถึงขนาดที่ว่าระบบได้ส่งคำเตือนบังคับให้ออกจากเกมแล้ว

เมื่อเห็นว่าเป้าหมายอยู่ห่างออกไปไม่ถึงห้าสิบเมตร และเมื่อมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยเหล่านั้น

หลินอี้ฉวยโอกาสในจังหวะที่ล้มลงอีกครั้ง รีบปรับค่าความเจ็บปวดลงให้ต่ำที่สุด

และเมื่อความเจ็บปวดหายไป สีหน้าที่แสร้งทำเป็นเจ็บปวดของหลินอี้ก็ไม่สามารถหลอกตาของซามาเอลได้

ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อมองดูท่าทีที่อีกฝ่ายพยายามวิ่งเข้ามาให้ได้แม้จะต้องตาย ก็ทำให้ซามาเอลสัมผัสได้ถึงลางไม่ดีอยู่เล็กน้อย

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน ซามาเอลจึงตัดสินใจลงมือด้วยตนเอง

เขายกมือขึ้น ในขณะที่ปีศาจรอบๆยังคงกำลังหัวเราะเยาะท่าทางที่น่าสมเพชของหลินอี้ ลำแสงสีดำสายหนึ่งก็พุ่งทะลุร่างของหลินอี้ไปโดยตรง

[ระบบ]: สกิลติดตัวของ [หัวใจเมตตาแห่งเฟนัม] ทำงาน, ป้องกันความเสียหายครั้งนี้

และแล้วในตอนนั้นเอง เอฟร่าก็ใช้สกิลออกมาทันที

“ฮีล”

“+360”

“+10”

“+10”

“+10”

“เอลฟ์งั้นรึ?”

ดูเหมือนว่าซามาเอลจะเพิ่งสังเกตเห็นเอฟร่าที่กำลังกอดคอของหลินอี้อยู่

และคนรอบข้างก็รู้สึกตกตะลึงที่หลินอี้รับการโจมตีหนึ่งครั้งจากซามาเอลไปแล้วแต่ยังไม่ตาย

เสียงหัวเราะเยาะทั้งหมดหยุดลงในทันที บนใบหน้าของปีศาจทุกตนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ซามาเอลคือใครกัน?

นั่นมันเป็นตัวตนที่เหนือล้ำซึ่งเป็นหนึ่งในสิบผู้บัญชาการใต้บัลลังก์ของจอมมารเลยนะ!

ทั่วทั้งเผ่าปีศาจก็มีไม่กี่คนหรอกที่สามารถรับการโจมตีของเขาไปหนึ่งครั้งแล้วยังคงอยู่รอดปลอดภัยได้

แต่ว่าตอนนี้ทุกคนได้เห็นอะไร!

นักเวทมนุษย์ที่เพิ่งจะเปลี่ยนคลาสครั้งแรกกลับไม่เป็นอะไรเลยหลังจากรับการโจมตีของเขาไปหนึ่งครั้ง!

หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ใครจะกล้าเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง?

ไม่ต้องไปพูดถึงคนอื่นเลย ขนาดซามาเอลเองก็ยังรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

หรือว่าจะเป็นเพราะเอลฟ์ตนนั้น?

ในขณะนี้ หลินอี้ที่กำลังเข้ามาใกล้อย่างต่อเนื่อง ในสายตาของซามาเอลแล้วก็ไม่ต่างอะไรไปจากการดูถูกตนเอง ทำให้สีหน้าของซามาเอลดูย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง

20 หลา!

เมื่อเห็นว่าเป้าหมายอยู่ไม่ไกลแล้ว หลินอี้ก็รวบรวมกำลังทั้งหมด วิ่งสุดฝีเท้า

“รนหาที่ตาย!” ซามาเอลตะคอกเสียงดัง

เขายื่นมือออกไปอีกครั้ง ก้อนพลังงานก้อนหนึ่งเริ่มรวมตัวกันที่ฝ่ามือของซามาเอล

พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่ออกมาจากก้อนพลังงานนั้นอย่างต่อเนื่อง จนถึงขนาดที่ว่าปีศาจบางตนถึงกับถอยไปหลบอยู่ข้างๆโดยไม่รู้ตัว

“ดูเหมือนว่าท่านผู้นำของเราจะโกรธจริงจังแล้วนะเนี่ย ถึงขนาดใช้ท่านี้ออกมาเลย”

“ใช่แล้ว ครั้งก่อนผู้ตรวจการเผ่าปีศาจตนหนึ่งก็ตายภายใต้ท่านี้ของท่านผู้นำ ไม่มีแม้แต่แรงจะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย ต้องรู้ไว้ด้วยนะว่าผู้ตรวจการคนนั้นมีระดับเปลี่ยนคลาสครั้งที่สามเชียวนะ!”

“ไอ้มนุษย์คนนี้ก็ถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่การโจมตีเล่นๆของท่านผู้นำ แต่ก็ไม่คิดเลยว่ามันจะไม่เป็นอะไร”

“บางทีอาจจะเป็นเพราะเอลฟ์ที่อยู่ข้างๆมันล่ะมั้ง”

“อย่าพูดมากเลย รีบดูเร็ว!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงก้อนพลังงานที่กำลังสะสมพลังอย่างต่อเนื่องของแม่ทัพเผ่าปีศาจ หลินอี้ก็พลันหัวเราะออกมา

ตอนนี้สิ่งที่หลินอี้กลัวไม่ใช่ความแรงในการโจมตีของมันหรอกนะ

….

ในตอนที่พลังงานสะสมถึงขีดจำกัด ซามาเอลก็เผยสีหน้าดุร้ายออกมา

“ไปตายซะ!”

“คำสาปเพลิงมารสวรรค์!”

พรึ่บ!

เวลาราวกับหยุดนิ่งในชั่วขณะนั้น ทุกคนรู้สึกเพียงแค่ว่าโลกในสายตาของตนกลายเป็นความมืดมิด จากนั้นลำแสงสีขาวสายหนึ่งก็พลันตัดผ่านความมืดมิดนั้น

โครม! โครม! โครม!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า…ในหัวของทุกคนเหลือเพียงแค่เสียง “หึ่งๆๆ” ที่ดังก้องกังวานอยู่ไม่หยุด

ทางฝั่งเผ่าปีศาจ ปีศาจทุกตนมองดูร่องลึกขนาดใหญ่บนพื้นดินที่ถูกเปลวเพลิงเผาไหม้ และในขณะที่ทุกคนคิดว่าไอ้มนุษย์คนนั้นคงจะตายไปแล้วอย่างแน่นอน

[ระบบ]: [เกราะพิทักษ์แห่งเอฟร่า] ทำงาน, ป้องกันความเสียหายทั้งหมดที่จะได้รับใน 3 วินาทีถัดไป

[ระบบ]: สกิลติดตัวของ [รองเท้าแห่งสายลมสวรรค์] ทำงาน, เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ 50%

ในขณะที่ปีศาจทุกตนกำลังจับจ้องไปยังฝุ่นควันที่คละคลุ้ง หมายจะได้เห็นสภาพการตายอันน่าสังเวชของมนุษย์…ร่างหนึ่งก็พุ่งทะลุฝุ่นควันออกมาด้วยความเร็วสูง ตรงไปยังกลุ่มนักบวชเผ่าปีศาจ

ในดวงตาของซามาเอลและปีศาจทุกตนที่ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน!”

ทันใดนั้น พลังงานที่ทำให้แม้แต่ซามาเอลก็ยังรู้สึกหวาดกลัวแผ่ออกมาจากร่างของมนุษย์คนนั้น จนทำให้นักบวชตนหนึ่งในกลุ่มนักบวชเผ่าปีศาจตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว

“ไม่!”

เมื่อมองดูเป้าหมายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม บนใบหน้าที่น่าสมเพชของหลินอี้ก็ปรากฏรอยยิ้มอันโหดเหี้ยมขึ้นมา

“ไปตายซะ!”

“เพลงดาบศักดิ์สิทธิ์!”

(จบตอน)