บทที่ 43 - ดาวมหาวิทยาลัยมหานครเซี่ยงไฮ้! เศรษฐีหนุ่มลึกลับ!

ฉินฮ่าวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นเพียงรูปโปรไฟล์ของเหอว่านหลิน มีข้อความส่งมาเจ็ดแปดข้อความ

ฉินฮ่าวรีบปลดล็อกโทรศัพท์แล้วเปิดหน้าต่างแชทขึ้นมา

“อะไรนะ จะจัดงานเลี้ยงรุ่นมหาวิทยาลัยเหรอ”

“เวลาคือพรุ่งนี้ตอนเย็น”

ฉินฮ่าวอ่านข้อความแล้วขมวดคิ้ว

เหอว่านหลินยังถามฉินฮ่าวด้วยว่าจะไปร่วมงานเลี้ยงไหม

แน่นอนว่า เหอว่านหลินก็บอกด้วยว่าเขาจะไป เพราะงานที่เขาทำคือเซลส์ขายรถ งานเลี้ยงแบบนี้ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องไป เพื่อสร้างคอนเนคชันไม่ใช่เหรอ

อย่างน้อยนักศึกษาในมหาวิทยาลัยมหานครเซี่ยงไฮ้ก็ล้วนเป็นอนาคตของชาติ นักศึกษาหัวกะทิมากมายขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีสักคนสองคนที่ในอนาคตจะซื้อรถเบนซ์ได้

ขอแค่มีคนซื้อรถสักสองสามคน คอนเนคชันเหล่านี้ก็ไม่เสียเปล่า

แน่นอนว่า คนที่มักจะคุยเล่นในกลุ่ม ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นพวกที่ไม่ค่อยมีความสามารถอะไร มีแต่พวกเขาเท่านั้นแหละที่มีเวลามานั่งจ้อ

ส่วนคนที่ไม่ค่อยพูดจาอะไร วันๆ ก็ยุ่งจะตายอยู่แล้ว

อย่างเช่นเรื่องที่ฉินฮ่าวถูกจางชุ่นหย่งวิเคราะห์ว่าเป็นพวกแฮกบัญชี เป็นนักต้มตุ๋น ก็มีแต่พวกขี้แพ้ที่เรียนจบแล้วไปไหนก็เจอแต่ทางตันเท่านั้นแหละที่เข้ามาวิจารณ์กันเสียๆ หายๆ

ส่วนพวกตัวจริงเสียงจริงนั้นไม่ค่อยพูดอะไรหรอก

เพราะพวกเขาล้มเหลว พอเห็นฉินฮ่าวมีแฟนเป็นเทพธิดา แถมยังประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจ ก็เลยเกิดความอิจฉาริษยา

พอได้ยินว่าฉินฮ่าวล้มละลาย พวกเขาก็ยิ่งชอบที่จะซ้ำเติมคนล้ม

ส่วนคนที่เก่งกว่าฉินฮ่าว พวกเขาไม่จำเป็นต้องไปอิจฉาเลย

มีคำพูดหนึ่งที่เหมาะมาก นั่นก็คือ เมื่อคุณรู้สึกว่าคนอื่นใช้ไอโฟนเพื่ออวดรวย คุณก็ควรจะพิจารณาตัวเองก่อนว่าคุณเป็นพวกขี้แพ้หรือเปล่า

คำพูดนี้จริงๆ แล้วมีเหตุผลมาก

ถ้าคุณรู้สึกว่าการใช้ไอโฟนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คุณก็จะไม่คิดว่าคนอื่นกำลังอวดรวย

แน่นอนว่า ก็ไม่ได้ปฏิเสธว่ามีคนบางส่วนที่ซื้อไอโฟนเพื่ออวดรวย เพื่อรักษาหน้าตา

“งานเลี้ยงรุ่นเหรอ”

“ตาหลิน นายไปเองเถอะ ฉันไม่ไปแล้วกัน!”

“คนเยอะเกินไป ไม่ชอบ!”

ฉินฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบกลับไปแบบนั้น

ฉินฮ่าวรู้ดีว่าที่ตาหลินส่งข้อความมา ก็ยังหวังว่าเขาจะไป

แต่พอฉินฮ่าวนึกถึงว่าในงานเลี้ยงจะมีเจ้าพวกเนรคุณอย่างจี้ชุ่นชิงกับสวี่เช่าหยวนอยู่ด้วย ก็เลยไม่อยากไปเท่าไหร่

ไม่ใช่ว่ากลัวสองคนนั้น แต่แค่ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากไปเสียเวลาเปลืองน้ำลาย

เจ้าพวกเนรคุณที่น่ารำคาญเหมือนกอเอี๊ยะสองคนนั้น ถึงตอนนั้นคงจะมาขอโทษขอโพยแล้วก็ตอแยไม่เลิกรา

ไม่แน่ว่างานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้ อาจจะเป็นฝีมือของสองคนนั้นก็ได้

คอนเนคชันเหล่านี้อาจจะมีประโยชน์กับเหอว่านหลิน แต่สำหรับฉินฮ่าวแล้ว มันก็แค่การเสียเวลาเปล่าๆ

“ด่วน! ด่วน! งานเลี้ยงจบการศึกษามหาวิทยาลัยมหานครเซี่ยงไฮ้ เศรษฐีลึกลับมอบรถหรูห้าล้านให้ฉินโหรวดาวมหาวิทยาลัยมหานครเซี่ยงไฮ้! นักศึกษาที่อยู่ในเหตุการณ์ตะลึงตาค้าง!”

“ด่วน! ไม่คิดเลยว่าดาวมหาวิทยาลัยบ้านๆ คนนี้จะเป็นคนแบบนี้เหรอ”

“เจ้าของรถหรูห้าล้าน คือดาวมหาวิทยาลัยบ้านๆ คนนั้นเหรอ”

แน่นอนว่า เรื่องราวในงานเลี้ยงจบการศึกษาเมื่อวานนี้ ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงว่ามันจะกลายเป็นกระแสไวรัลบนโลกออนไลน์

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเอาคลิปสั้นไปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต แล้วมันก็ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ก็แหม ทั้งดาวมหาวิทยาลัย ทั้งรถหรูห้าล้าน คำพวกนี้ย่อมดึงดูดความสนใจของผู้คนได้อย่างแน่นอน

แน่นอนว่า คุณคิดว่าคนที่โพสต์คลิปจะไม่รู้เหรอว่าสองคนนั้นเป็นพี่น้องกัน เขารู้ดีกว่าใครเพื่อน

แต่ก็ต้องสร้างประเด็นให้คนถกเถียงกันแบบนี้ ถึงจะมีกระแส

พูดอีกอย่างก็คือ มีวัตถุดิบวางอยู่ตรงนี้ พวกเขาก็ต้องแต่งเรื่องให้ถึงที่สุด จะแต่งยังไงให้มีกระแสก็แต่งไป

เช่น คลิปสั้นคลิปหนึ่ง มีวัวตัวหนึ่งขวางถนนอยู่ข้างหน้า เหล่าบรรณาธิการก็จะแคปภาพนั้นมาแล้วบอกว่า คุณคิดว่าวัวกำลังขวางถนนเหรอ ไม่ๆๆ ข้างหน้าดินถล่มต่างหาก วัวตัวนี้ช่วยชีวิตคนทั้งคันรถไว้

แล้วบรรณาธิการอีกคนหนึ่ง มีแกะตัวหนึ่งขวางทางอยู่ บรรณาธิการก็บอกว่า คุณคิดว่าแกะตัวนี้กำลังขวางทางเหรอ จริงๆ แล้วถนนข้างหน้ามีรอยแตก แกะตัวนี้ช่วยชีวิตคนทั้งคันรถไว้

ให้ตายเถอะ

มุกเดียวเล่นได้เป็นสิบๆ เวอร์ชั่น

ดังนั้น เวลาที่ทุกคนดูคลิปสั้น อย่าไปเชื่อแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเดียวเลย พวกบล็อกเกอร์คลิปสั้นพวกนี้ ไม่มีจรรยาบรรณกันเลย แต่งเรื่องกันทั้งนั้น

แน่นอนว่า คลิปสั้นที่ฉินฮ่าวมอบรถให้น้องสาว คอมเมนต์ข้างล่างก็สุดยอดไม่แพ้กัน ระเบิดระเบ้อไปเลย

(จบตอน)