บทที่ 35 - เริ่มต้นก็ 1 พันล้าน! แฟนคนนี้ใจป้ำจริงๆ!

“คุณฉินคะ คุณอาจจะไม่ทราบ”

“บริษัทเจียหังก็มีที่ดินอยู่แปลงหนึ่งใกล้ๆ กับที่ดินแปลงที่ 1 ตั้งใจจะลงทุนสร้างห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ แล้วก็ปั่นราคาที่ดินโดยรอบให้สูงขึ้น!”

“พอราคาที่ดินโดยรอบสูงขึ้นแล้ว ก็จะทำกำไรได้ค่ะ!”

หลี่เสวี่ยเห็นฉินฮ่าวพูดแบบนั้น ก็อดที่จะอธิบายไม่ได้

“เหอะ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง?” ฉินฮ่าวได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าเบาๆ ถ้าหากมีห้างสรรพสินค้ามาสร้างอยู่ใกล้ๆ ราคาของที่ดินแปลงที่ 1 ก็จะต้องพุ่งสูงขึ้นอย่างแน่นอน

ทุนนิยมก็คือทุนนิยมจริงๆ ขอแค่มีเงิน ที่ดินก็สามารถถูกปั่นราคาขึ้นไปได้

“ฉินฮ่าว ถ้าที่ดินแปลงที่ 1 อยู่ในมือของเรา ที่ดินแปลงนั้นของเจียหังก็คงจะไม่ถูกวางแผนสร้างเป็นห้างสรรพสินค้าแล้ว ที่ดินที่เราซื้อมาก็จะไม่มีค่าเท่าของเขา!”

“ตกลงว่าจะเพิ่มราคาต่อไปดีไหมนะ?”

ซูมู่เฉิงก็ตัดสินใจไม่ถูกเหมือนกัน ในตอนนี้ทำได้เพียงแค่ถามความเห็นของฉินฮ่าวเป็นพิธี

“เธอเชื่อฉันไหม?”

ฉินฮ่าวไม่ได้พูดจาไร้สาระอะไร เพียงแค่เอ่ยออกมาไม่กี่คำ

“แน่นอนว่าเชื่อสิ ตอนแรกเธอก็บอกฉันแล้วนี่นาว่าพอเสร็จเรื่องที่ดินแล้วจะหมั้นกับฉัน ฉันจะไม่เชื่อคู่หมั้นของฉันได้ยังไง?”

ซูมู่เฉิงยิ้มหวาน พูดอย่างจริงใจ

“ก็ได้ ในเมื่อเชื่อฉัน งั้นเธอก็ถอนตัวจากการแข่งขันประมูลที่ดินแปลงนี้ซะ!” ฉินฮ่าวพูดขึ้น “รอให้เรากลับไปก่อน แล้วฉันจะบอกเธอเกี่ยวกับที่ดินที่ดีกว่านี้”

“หา? ที่ดินที่ดีกว่านี้?” แม้ว่าซูมู่เฉิงจะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

“ยังไงก็ตาม งั้นก็ฟังเธอแล้วกัน ถอนตัว!”

ซูมู่เฉิงพูดอย่างจริงจัง แสดงจุดยืนของตัวเอง

ประมาณไม่กี่นาทีต่อมา ที่ดินแปลงนี้ผ่านการเพิ่มราคาไปเพียงสามครั้ง ราคาก็ขึ้นมาอยู่ที่ประมาณ 1.3 พันล้าน

แน่นอนว่า คนที่เสนอราคาก็คือหวงโป๋เหรินแห่งบริษัทอสังหาริมทรัพย์เจียหังนั่นเอง

“ประธานซู! ขอบคุณมากนะครับ! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณออมมือให้ พวกเราเจียหังก็คงจะไม่ได้ที่ดินแปลงนี้ไปหรอก!”

หลังจากเลิกงานเลี้ยง หวงโป๋เหรินก็เดินเข้ามาหาเขา ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ดูไม่มีพิษมีภัยโดยสิ้นเชิง

“คุณหวง อย่าพูดแบบนั้นสิคะ สำหรับที่ดินที่ไม่ทำกำไรแบบนี้ ฉันไม่มีความสนใจหรอกค่ะ ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ออมมือให้ใครแน่” ซูมู่เฉิงพูดในทำนองล้อเล่น “ยังไงซะก็มีคำพูดที่ว่าพี่น้องแท้ๆ ยังต้องคิดบัญชีกันชัดเจน ต่อหน้าผลประโยชน์ ใครจะไปยอมใครกันล่ะคะ?”

แม้ว่าซูมู่เฉิงจะพูดในทำนองล้อเล่น แต่สีหน้าของเธอก็บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเธอไม่ชอบผู้ชายคนนี้มาก

“ฮ่า ประธานซูพูดได้ทะลุปรุโปร่งจริงๆ” หวงโป๋เหรินก็ยิ้มขื่นๆ “แต่ถ้าหากประธานซูสนใจที่ดินแปลงนี้ เราสามารถร่วมมือกันพัฒนาก็ได้นะครับ”

“ไม่ล่ะค่ะ ฉันตกลงจะร่วมมือกับแฟนของฉันพัฒนาที่ดินแปลงอื่นแล้ว! คุณไปหาคนอื่นเถอะค่ะ!”

ซูมู่เฉิงพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะจากไป

“ฮ่าๆๆ ใช่แล้ว เงินทุนของมู่เฉิงตั้งใจจะลงทุนให้ฉันแล้วล่ะ ไว้คราวหน้านะ...คราวหน้า”

ฉินฮ่าวลุกขึ้นยืน โอบเอวบางๆ ของซูมู่เฉิงไว้เบาๆ ยิ้มให้หวงโป๋เหริน แล้วทั้งสองคนก็เดินออกจากสถานที่ประมูลไปอย่างหวานชื่น

“บ้าเอ๊ย!”

หวงโป๋เหรินเห็นรอยยิ้มของฉินฮ่าวเมื่อกี้แล้วก็รู้สึกเหมือนเซลล์ทุกส่วนในร่างกายกำลังเต้นระรัว ถ้าไม่ใช่เพราะสถานที่ไม่เหมาะสม เขาคงจะเข้าไปต่อว่าเจ้าฉินฮ่าวนี่แล้วจริงๆ คนเลวได้ดีจริงๆ คอยดูเถอะว่าที่ดินแปลงที่สามที่มันประมูลไปน่ะจะไปทำกำไรได้ยังไง

แน่นอนว่าสำหรับฉินฮ่าวแล้ว หวงโป๋เหรินคนนี้ก็เป็นเพียงแค่คนผ่านทางในชีวิตคนหนึ่งเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจเลย

จากนั้น ซูมู่เฉิงก็ไปเป็นเพื่อนฉินฮ่าวที่หลังเวทีของงานประมูล โอนเงินห้าร้อยล้านให้แก่อีกฝ่าย

นับจากนี้เป็นต้นไป ที่ดินแปลงนี้ก็เป็นของฉินฮ่าวแล้ว และที่ดินเพื่อการพาณิชย์มีอายุการใช้งานห้าสิบปี ในอนาคตก็จะเป็นของฉินฮ่าวทั้งหมด

“ฉินฮ่าว เมื่อกี้เธอบอกฉันว่ายังมีที่ดินที่ดีกว่านี้อีกเหรอ? ที่ดินแปลงนั้นอยู่ไหนเหรอ?”

หลังจากที่ทั้งสองคนขึ้นรถที่หน้าประตูใหญ่งานประมูล ซูมู่เฉิงก็สงสัยเกี่ยวกับเรื่องเมื่อกี้ขึ้นมา

“มู่เฉิง อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรทำ ฉันจะพาเธอไปดูเดี๋ยวนี้แหละ”

ฉินฮ่าวพูดพลางคาดเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง พอเห็นว่าซูมู่เฉิงก็คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว ถึงได้เหยียบคันเร่ง ขับรถมุ่งหน้าไปยังชานเมืองของมหานครเซี่ยงไฮ้

ประมาณ 33 นาทีต่อมา ฉินฮ่าวก็ขับรถมาถึงสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกลแห่งหนึ่ง

“มู่เฉิง ดูข้างหน้านั่นสิ ที่ดินที่ดีกว่าที่ฉันพูดถึงก็คือที่นี่แหละ!”

ฉินฮ่าวลงจากรถไป ยืนมองดูที่ราบกว้างใหญ่ไพศาล ตอนนี้ที่ดินแปลงนี้ถูกปรับพื้นที่เรียบร้อยแล้ว พื้นที่หลายหมื่นตารางเมตร มองดูแล้วสุดลูกหูลูกตา

“นี่ไม่ใช่บริเวณใกล้เคียงกับที่ดินแปลงที่ 3 เหรอ?”

ซูมู่เฉิงมองไปรอบๆ ก็จำสถานที่นี้ได้

“นี่คือเขตหลงซานใกล้ๆ กับที่ดินแปลงที่ 3 ใช่ไหม?”

ฉินฮ่าวเห็นดังนั้นก็พยักหน้า “ใช่แล้ว คือเขตหลงซาน ทางซ้ายมือก็คือที่ดินแปลงที่สามที่ฉันต้องการ มู่เฉิง ถ้าเธอเชื่อฉันล่ะก็ เธอสามารถไปหาซื้อที่ดินดีๆ แถวเขตหลงซานได้เลย แน่นอนว่าไม่มีทางการเอาออกมาขาย เธอต้องไปค่อยๆ ซื้อจากชาวบ้านทีละหลังๆ ราคาแบบนั้นอาจจะต้องสูงหน่อย”

“ซื้อที่ดินจากชาวนาเหรอ?”

ซูมู่เฉิงเบิกตากว้าง การไปซื้อแบบส่วนตัวราคาก็จะแพงขึ้น ใครๆ ก็รู้ดีว่าถ้าทางการเป็นฝ่ายจัดการ ราคาที่ดินโดยทั่วไปก็จะไม่สูงนัก

“ใช่แล้ว ราคาจะสูงขึ้นหน่อย แต่ก็ไม่มากนัก เธอควรจะรีบซื้อที่ดินให้ได้ภายในสิบห้าวัน!”

ฉินฮ่าวหยุดพูดไปครู่หนึ่ง รู้สึกว่าการไปเอาที่ดินของชาวนามาแบบนี้ แล้วราคามันก็สูงขึ้น สำหรับพวกเขาแล้วมันก็ดูไร้ความปรานีไปหน่อย ถึงแม้ว่าฉินฮ่าวจะไม่ใช่คนดีประเสริฐ แต่ก็ยังมีวิธีอื่นอีกไม่ใช่เหรอ

“หรือว่ามู่เฉิง เธอไปหานักพัฒนาที่มีที่ดินอยู่แถวนี้ แล้วก็ซื้อที่ดินจากพวกเขามาก็ได้!”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดเหล่านี้ของฉินฮ่าว ซูมู่เฉิงก็รู้สึกงงงวย

“ฉินฮ่าว เธอไปรู้ข่าวใหญ่อะไรมาหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นที่ดินแปลงนี้จริงๆ แล้วก็ไม่ได้มีกำไรอะไรเลยนะ!”

ซูมู่เฉิงนึกอะไรขึ้นมาได้ก็หลุดปากออกมาทันที

“ฮ่าๆๆ มู่เฉิงของพวกเราฉลาดจริงๆ เธอก็แค่ฟังฉัน รีบไปซื้อที่ดินมาซะ อีกไม่นานที่นี่ก็จะทำกำไรมหาศาลแล้ว!”

ฉินฮ่าวก็พูดได้แค่นี้ เรื่องข่าวอนาคตเขาจะไม่บอกใครเด็ดขาด

“ได้ ฉันเชื่อเธอ ฉันจะรีบไปจัดการทันที”

ซูมู่เฉิงกระพริบตาปริบๆ ความเชื่อใจที่เธอมีต่อฉินฮ่าวเป็นแบบไม่มีเงื่อนไข เธอเชื่อว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำร้ายเธอ

เวลาไม่คอยท่า ทั้งสองคนไม่ได้อ้อยอิ่งอะไรมากนัก หลังจากกลับมาถึงบริษัท ซูมู่เฉิงก็โทรหาคุณพ่อทันที

“คุณพ่อคะ โอนเงินหนึ่งพันล้านมาที่บริษัทของหนูหน่อยค่ะ!”

“หนูจะไปซื้อที่ดินแถวเขตหลงซาน!”

[จบแล้ว]