บทที่ 6 - โรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกรมาแล้ว?

“ฮัลโหล ถิงถิง จู่ๆ เธอกลับบ้านเกิดไปทำไม? คราวก่อนที่ไปก็ไม่ได้ถามเลย”

เห็นได้ชัดว่า

ฉินฮ่าวส่งข้อความไปสองสามข้อความ

แต่อีกฝ่ายตอบกลับช้ามาก

แทบจะสิบกว่าชั่วโมงถึงจะตอบกลับมาหนึ่งประโยค

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ยัยตัวแสบนี่คงไม่ได้คิดว่าฉันล้มละลายไปแล้วหรอกนะ?”

เมื่อฉินฮ่าวคิดถึงตรงนี้

เขาก็หัวเราะออกมา

ถ้าเธออยากจะคิดแบบนั้น ก็ตามใจเธอเถอะ

มีเงินแล้วจะหาแฟนไม่ได้เชียวหรือ?

ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วสองสามวัน

ในช่วงเวลาไม่กี่วันนี้

ฉินฮ่าวเฝ้าจับตามองราคาเนื้อหมูในตลาดต่างประเทศอยู่ตลอดเวลา

ในอพาร์ตเมนต์ หิวก็สั่งเดลิเวอรี่ กระหายก็ดื่มน้ำแร่

ในมือไม่มีเงินสดเหลืออยู่มากนัก ชีวิตของฉินฮ่าวจึงค่อนข้างลำบาก

เพราะเงินทั้งหมด ถูกนำไปลงทุนในตลาดฟิวเจอร์สหมดแล้ว

แน่นอนว่า ระหว่างนั้นก็มีเพื่อนร่วมรุ่นมาหาฉินฮ่าวที่อพาร์ตเมนต์บ้าง

แต่เมื่อเห็นว่าในอพาร์ตเมนต์ไม่มีแฟนสาวของฉินฮ่าวอยู่แล้ว แถมยังกินแต่อาหารเดลิเวอรี่ทุกวัน บ้านช่องก็รกไปหมด

ใครๆ ก็รู้ว่า

นี่คือสัญญาณของการล้มละลาย

มองดูแวบเดียว

เพื่อนร่วมรุ่นเหล่านั้นก็หาข้ออ้างจากไป

ฉินฮ่าวไม่ได้อธิบายอะไรเลย ปล่อยให้พวกเขาคิดไปเอง

“ราคาหมูเริ่มมีแววจะขึ้นแล้ว!”

ฉินฮ่าวมองดูข่าว

ทิศทางโดยรวมสอดคล้องกับข่าวจากอนาคต

เวลาผ่านไปสองสามวัน โรคอหิวาต์สุกรก็แพร่ระบาดไปยังพื้นที่ต่างๆ มากขึ้น ราคาหมูจาก 0.90 ดอลลาร์สหรัฐ ก็ขยับขึ้นเป็น 0.95 หยวน

ยังคงเป็นการปรับขึ้นเล็กน้อย

แต่เนื่องจากโรคอหิวาต์สุกรยังไม่ระบาดอย่างเต็มที่ จึงทำได้เพียงปรับขึ้นในระดับนี้เท่านั้น

แต่ถึงกระนั้น ภายใต้เลเวอเรจ 30 เท่า ฉินฮ่าวก็ได้กำไรมาแล้วประมาณสองสามล้านดอลลาร์สหรัฐ

หากขายออกไปตอนนี้ ฉินฮ่าวคำนวณดูแล้ว หักค่าธรรมเนียมแล้ว น่าจะมีกำไรประมาณ 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

นั่นก็คือสามสิบล้านหยวน

มันช่างสุดยอดจริงๆ

แต่ฉินฮ่าวในตอนนี้ แน่นอนว่าจะไม่รีบถอนตัวออกไปก่อนเวลาอันควร วันเวลาแห่งการทำเงินยังรอเขาอยู่ข้างหน้า

รอให้ราคาขึ้นไปสามเท่าจริงๆ

นั่นก็จะเป็นหน่วยร้อยล้านแล้ว

แต่ว่า…

เมื่อเห็นกำไรห้าล้านดอลลาร์สหรัฐตรงหน้า ต่อให้จะรู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว ฉินฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะอยากจะปิดสถานะ

อาจจะมีหลายคนที่คิดว่าความคิดแบบนี้มันโง่เง่าสิ้นดี

ฉินฮ่าวได้แต่พูดว่า

คุณลองมาอยู่ในสถานการณ์เดียวกันดูสิ?

อย่าดีแต่พูดโดยที่ไม่เข้าใจความรู้สึกของคนอื่น

นี่มันคือเงินห้าล้านดอลลาร์สหรัฐ สามสิบล้านหยวนจริงๆ นะ

“ใจเย็นๆ!”

“ฉินฮ่าว! ฉันบอกแกแล้ว! แกต้องใจเย็นๆ!”

“ตอนนี้ยังเร็วไป! ข้างหน้ายังมีเงินก้อนใหญ่ให้ทำอีก! ตั้งสติไว้!”

“ตัวฉันในอนาคต จะต้องร่ำรวยมากแน่ๆ!”

“ต้องเคยชินกับสถานการณ์ใหญ่ๆ แบบนี้ให้ได้!”

หลังจากที่ตื่นเต้นไปแล้ว

ฉินฮ่าวก็ถอนหายใจยาวๆ

ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง

ถ้าไม่ใช่เพราะข้อมูลอุบัติเหตุรถบัสในตอนแรกมันแม่นยำขนาดนั้น ฉินฮ่าวก็คงไม่กล้าเสี่ยงต่อไป

“ฮัลโหล พ่อ? ทำอะไรอยู่?”

ทันใดนั้น

พ่อของฉินฮ่าวก็โทรศัพท์เข้ามา

“ลูกพ่อ ช่วงนี้ทำอะไรอยู่เหรอ?”

“ไม่ได้ทำอะไรครับ อยู่ที่อพาร์ตเมนต์นี่แหละ” ฉินฮ่าวตอบด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ

“ช่วงนี้ลูกมีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ขาดเงินเหรอ?”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายอ่อนโยนมาก

และเต็มไปด้วยความห่วงใย

ในฐานะพ่อ คนที่ทำให้เขากังวลและเจ็บปวดใจที่สุดในโลก คงไม่มีใครเกินลูกชายแล้วใช่ไหม?

“หา? ผมขาดเงินเหรอ? พ่อไปรู้มาจากไหนครับ?”

ฉินฮ่าวถึงกับงงไปชั่วขณะ

คิดดูดีๆ หรือว่าเรื่องที่เขา "ล้มละลาย" พ่อจะรู้เข้าแล้ว

แน่นอนว่า พ่อไม่รู้ว่าฉินฮ่าวทำธุรกิจบริษัทสินเชื่อเล็กๆ เพราะถ้าฉินฮ่าวบอกไป พ่อกับแม่อาจจะกังวลมาก ฉินฮ่าวจึงบอกเสมอว่าเป็นโรงงานเล็กๆ ทำเกี่ยวกับสื่อใหม่

“ไม่ต้องสนหรอกว่าพ่อรู้มาจากไหน พ่อแค่จะถามว่า ลูกขาดเงินจริงๆ เหรอ?” ฉินเทียนเฉาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

[จบแล้ว]