เกิดใหม่ทั้งทีดันต้องเป็นจอมโจรในโลกคอมิกส์ตอนที่14

บทที่ 14: บัตรปริศนาและการตีความทั่วเมือง

“ที่นี่สถานีโทรทัศน์ก็อทแธมช่อง 7 และดิฉัน เล็กซี่ ไวท์ ผู้ประกาศข่าวของท่าน กำลังรายงานข่าวด่วนยามค่ำคืน”

“เมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว จอมโจรคิด ผู้ขโมยทับทิมหยาดเลือดเทวทูต ได้ปรากฏตัวที่โรงแรมก็อทแธมอินเตอร์เนชั่นแนล พยานหลายคนรายงานว่าเห็นจอมโจรคิดบินอยู่บนท้องฟ้าด้วยเครื่องร่อน พร้อมกับโปรยการ์ดจำนวนมากที่มีข้อความคล้ายปริศนาเขียนอยู่”

“มีข่าวลือว่าก่อนที่ทับทิมหยาดเลือดเทวทูตจะถูกขโมยไป จอมโจรคิดก็ได้ส่งการ์ดที่คล้ายกันนี้ไปยังพิพิธภัณฑ์เช่นกัน เรามีเหตุผลให้เชื่อได้ว่าการ์ดเหล่านี้คือบัตรปริศนาของจอมโจรคิดสำหรับการโจรกรรมครั้งต่อไปของเขา!”

“เป็นที่น่าสังเกตว่าไม่นานมานี้ จอมโจรคิดได้มอบทับทิมหยาดเลือดเทวทูตที่ขโมยมาให้กับนักข่าวชื่อดัง วิกกี้ เวล ซึ่งต่อมาได้นำอัญมณีดังกล่าวส่งมอบให้กับกรมตำรวจก็อทแธม และในที่สุดมันก็ได้กลับคืนสู่พิพิธภัณฑ์”

“มีปริศนาที่ยังไม่คลี่คลายอยู่มากมายเกี่ยวกับจอมโจรคิด เขาทั้งแต่งกายหรูหรา มีพฤติกรรมที่อาจหาญ โจรกรรมอย่างเปิดเผย และยังสามารถทิ้งสมบัติล้ำค่าได้เมื่อได้มาแล้ว ทำให้เราอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไม”

“เหตุใดจอมโจรคิดจึงยอมสละอัญมณีล้ำค่าเช่นนี้โดยสมัครใจ? จุดประสงค์ที่แท้จริงของการโจรกรรมของเขาคืออะไร? เหตุใดจอมโจรคิดจึงมอบอัญมณีให้กับวิกกี้ เวล? มีความเชื่อมโยงที่ไม่เปิดเผยระหว่างพวกเขาสองคนหรือไม่? และสมบัติใดที่จอมโจรคิดกำลังตั้งเป้าหมายด้วยบัตรปริศนาใบใหม่นี้?”

“คำถามทั้งหมดนี้อาจได้รับคำตอบเมื่อจอมโจรคิดปรากฏตัวในครั้งต่อไป เราคงต้องรอดูกันต่อไป”

“สุดท้ายนี้ หากพลเมืองท่านใดสามารถถอดรหัสเนื้อหาในบัตรปริศนาของคิดได้ โปรดติดต่อกรมตำรวจก็อทแธม ขอขอบคุณที่ร่วมมือกันสร้างความปลอดภัยให้กับเมืองก็อทแธม”

การรายงานข่าวด่วนจบลง และโทรทัศน์ก็กลับไปฉายรายการเดิม

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ ความสนใจของดีนได้เบนออกจากรายการโทรทัศน์ไปโดยสิ้นเชิง

“บัตรปริศนาแพร่ออกไปแล้ว คราวที่แล้วฉันมีความได้เปรียบด้านข้อมูล ปฏิบัติการเลยง่ายหน่อย ไม่รู้ว่าคราวนี้พวกเขาจะเตรียมการแบบไหนมารับมือฉันบ้างนะ...”

ดีนขบคิด พลางก้มหน้าลง เป้าหมายที่เขาเลือกในครั้งนี้เทียบไม่ได้เลยกับทับทิมหยาดเลือดเทวทูต

ไม่เพียงแต่มีมูลค่าที่แตกต่างกันมหาศาล แต่ยังรวมถึงคู่ต่อสู้ด้วย

ผู้อยู่เบื้องหลังเพชรสีชมพูที่ใหญ่ที่สุดในโลก “พิงค์ดรีม” คือราชาใต้ดินแห่งก็อทแธม เพนกวิน แม้ว่าตัวเขาเองดูเหมือนจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจเพชรปลอมนี้ และส่งเพียงคนสนิทอย่างโอกิลวี่ออกมาจัดการ

ดีนจะไม่ประเมินคู่ต่อสู้ของเขาต่ำเกินไปเพราะเรื่องนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าอาจมีตัวละครที่น่าเกรงขามกว่าเข้ามาแทรกแซงอีก

แต่เขาก็จะไม่ยอมล้มเลิกปฏิบัติการเพราะเรื่องนี้เช่นกัน

“ฉันส่งบัตรปริศนาออกไปอย่างโอ้อวด การกระทำนี้เป็นการยั่วยุต่อความปลอดภัยของเมืองก็อทแธมอย่างโจ่งแจ้ง ความสนใจที่กรมตำรวจมีต่อฉันจะต้องเพิ่มขึ้นหลายระดับอย่างไม่ต้องสงสัย และด้วยสไตล์ของกอร์ดอน เขาจะต้องเรียกร้องสิทธิ์ควบคุมความปลอดภัยของโรงแรมทั้งหมดอย่างแน่นอน”

ดีนรำพึงพลางยืนยันความเป็นไปได้ของแผนการของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ถึงตอนนั้น ภายใต้การควบคุมที่เข้มงวดของกอร์ดอน ลูกน้องของเพนกวินจะมีพื้นที่ให้เคลื่อนไหวจำกัดมาก และพวกเขาอาจจะเปิดฉากยิงกันเองทันทีที่เจอกันก็ได้”

“แล้วก็ยังมีโรบิน เขาสามารถส่งสุดยอดอาชญากรจำนวนมากเข้าโรงพยาบาลอาร์คัมพร้อมกับแบทแมนได้ ความสามารถของเขาต้องไม่ธรรมดาแน่ และ...”

ถ้าเขาสร้างเรื่องให้ใหญ่พอ จะสามารถล่อแบทแมนออกมาได้หรือไม่?

ในก็อทแธม ดีนเติบโตมากับการได้ยินตำนานเกี่ยวกับแบทแมน พร้อมด้วยเรื่องเล่าลึกลับสารพัดชนิด ทำให้ยากที่จะแยกแยะความจริงออกจากเรื่องแต่ง

ทันทีที่เขาคิดว่าอาจจะต้องเผชิญหน้ากับกรมตำรวจก็อทแธม, เพนกวิน, โรบิน และแม้กระทั่งแบทแมนพร้อมกัน หัวใจของดีนก็ถูกห่อหุ้มด้วยความกดดันมหาศาล

เพื่อให้เห็นภาพ มันก็เหมือนกับว่าคุโรบะ ไคโตะต้องเผชิญหน้ากับโคนัน, ฮาคุบะ ซางุรุ และเคียวโกขุ มาโคโตะพร้อมกัน...

ภายใต้ความกดดัน จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันแรงกล้าก็พลุ่งพล่านขึ้นมาเช่นกัน

นี่คือความท้าทายครั้งใหญ่ และคาดการณ์ได้ว่าหากทำสำเร็จ ดีนจะได้รับคะแนนความตกตะลึงจำนวนมาก

ที่เขาฝึกฝนฝีมือในก็อทแธมมาหลายปีก็เพื่อวันนี้ไม่ใช่หรือ?

ดีนปิดโทรทัศน์ ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องใต้ดินของเขา เปิดประตูห้องลับเพื่อเข้าไปในสตูดิโอของจอมโจร

เขาต้องทำอุปกรณ์ประกอบฉากใหม่สำหรับปฏิบัติการในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า

—

วันรุ่งขึ้น เมื่อดีนเดินเข้ามาในห้องเรียน เขาก็ได้ยินเพื่อนร่วมชั้นคุยกันเรื่องจอมโจรคิดอีกครั้ง

“พวกนายได้ยินเรื่องรึยัง? เมื่อคืนจอมโจรคิดปรากฏตัวอีกแล้ว!”

“แน่นอนสิ ตอนนี้คนทั้งก็อทแธมกำลังพูดถึงจอมโจรคิด โดยเฉพาะบัตรปริศนาแปลกๆ ของเขา”

ส่วนหนึ่งของคนที่กำลังสนทนากันบังเอิญอยู่ใกล้โรงแรมก็อทแธมอินเตอร์เนชั่นแนลเมื่อคืนนี้ ตอนที่ดีนโปรยบัตรปริศนา พวกเขาเก็บมาได้สองสามใบ และนำมาอวดที่โรงเรียน

สิ่งนี้ทำให้เพื่อนร่วมชั้นที่ทำได้เพียงดูเนื้อหาของบัตรปริศนาทางทีวีหรือในหนังสือพิมพ์อิจฉาอย่างไม่น่าเชื่อ

เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งหยิบบัตรปริศนาของคิดออกมา ทันใดนั้นก็มีคนห้าหกคนมารวมตัวกันรอบๆ พูดคุยกันไม่หยุด

“งานเลี้ยงของผู้สูงศักดิ์นั้นหรูหราและอึกทึกครึกโครม,

ไร้ผู้ใดจดจำโศกนาฏกรรมแห่งทรอย,

เมื่อโครนอสย้อนคืนสู่จุดกำเนิด,

เฮอร์มีสจะปรากฏกายกลางแสงไฟ,

เพื่อเปิดโปงกลลวงสุดท้าย

พวกนายคิดว่านี่หมายความว่าไง?”

“อืม... ทรอย, โครนอส และเฮอร์มีส ฉันรู้แล้ว ต้องเกี่ยวกับเทพปกรณัมกรีกแน่ๆ!”

“เพื่อน นี่แกไม่ได้พูดอะไรใหม่เลยไม่ใช่เหรอ?”

“หลบไปก่อน ฉันยังต้องวิเคราะห์เรื่องนี้อยู่! อย่างแรก มาดูที่ ‘งานเลี้ยงของผู้สูงศักดิ์นั้นหรูหราและอึกทึกครึกโครม’ ประโยคนี้ชัดเจนมาก เมื่อเชื่อมโยงกับการที่คิดโปรยบัตรปริศนาที่โรงแรมอินเตอร์เนชั่นแนล และการประมูลชั้นนำที่กำลังจะจัดขึ้นที่โรงแรม คำตอบก็เห็นได้ชัดอยู่แล้ว”

“ประโยคแรกใครๆ ก็เดาออก รีบบอกที่เหลือมาเร็ว!”

“ต่อไป เรามาดูที่ ‘โศกนาฏกรรมแห่งทรอย...’ ตำนานเล่าว่าสงครามกรุงทรอยเกิดขึ้นเพื่อแย่งชิงเฮเลน และนครรัฐทั้งเมืองต้องล่มสลายเพราะผู้หญิงที่สวยที่สุดคนนี้ นั่นไม่ใช่โศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่เหรอ? ดังนั้นฉันเดาว่าจอมโจรคิดอาจจะปลอมตัวเป็นผู้หญิงสวย!”

“เฮ้ย นั่นก็ฟังดูมีเหตุผลนะ แล้วที่เหลือล่ะ?”

“เอ่อ— แค่กๆ ส่วนที่เหลือน่ะนะ คนที่รู้ก็คือรู้ มันก็แค่เรื่องนั้นแหละ ง่ายมาก”

ในห้องเรียน นักเรียนหลายคนกำลังตีความบัตรปริศนากันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ราวกับกำลังเล่นเกมทายปริศนา แต่สำหรับดีนแล้ว ไม่มีใครเดาถูกเลยสักคน

“เหอะๆ เดากันเข้าไปเถอะ พ่อคนหัวใส”

เมื่อเห็นผู้คนมากมายกำลังขบคิดจนปวดหัวเพื่อเดาบัตรปริศนา ดีนก็รู้สึกพึงพอใจอย่างลับๆ มันคุ้มค่ากับผมที่ร่วงไปหลายเส้นตอนที่เขาคิดบัตรปริศนานี้...

อย่างไรก็ตาม ในห้องเรียนที่จอแจ มีจุดหนึ่งที่ดูแปลกแยกออกไป

แถวสุดท้ายริมหน้าต่าง ที่นั่งด้านหลังของดีน

ดิ๊ก เกรย์สันก็ถือบัตนปริศนาของคิดไว้เช่นกัน ขมวดคิ้วอย่างหนัก จมอยู่ในความคิดลึกซึ้ง ไม่ได้พูดคุยกับใคร

“เฮ้! ดิ๊ก นายก็สนใจบัตรปริศนาของคิดเหมือนกันเหรอ? ทำไมไม่ไปคุยกับคนอื่นล่ะ? ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนนายไม่ได้เก็บตัวแบบนี้นะ”

ดีนเดินมาที่ที่นั่งของตนและถามดิ๊กด้วยสีหน้าปกติ