บทที่ 193 คนขับรถแท็กซี่

เรื่องนี้จะมีตอนฟรีทั้งหมด 1-200 ตอน และ....ถ้ายอดกดไลก์เพิ่ม 100 ก็จะแถมให้ฟรี 20 ตอนครับ (ปล.เริ่มนับจาก 8700 นะ เช่นขึ้นไป 8800 ก็บวกให้ 20 ตอน ถ้ายอดมันขึ้นยันจบเรื่อง ก็เปิดให้ฟรีหมดอะ)

*ครบหมื่น แถม 100 ตอนไปอีก เอาเป็นว่าจำกัดวันด้วยแล้วกัน เพราะงี้ถ้าเกิดครบขึ้นมาแบบ 2 ปีต่อมาลืมแหง เอาถึง 1/4/2568 นะครับ ก็คือ 1 เมษายน*

แฟนเพจกดไลก์ได้ที่ ยักษาแปร | Facebook

บทที่ 193 คนขับรถแท็กซี่

ปัง!!

โจวต้วนหยุนเดินออกจากบ้าน แล้วปิดประตูบานเลื่อนแรง ๆ

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว หลังจากนั้น ประตูบานเลื่อนบาง ๆ ก็เด้งกลับมาครึ่งหนึ่ง…

โจวต้วนหยุนเดินจากไปอย่างรวดเร็วในสนาม เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ

สายลมเย็นชื้นของเกาะสี่ประเทศพัดเข้ามา ทำให้จี้หลินรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่บางเกินไป

เขาลุกขึ้น เดินไปที่ประตู แล้วค่อย ๆ ปิดประตูบานเลื่อนลง

เสียงลมอื้ออึงจึงถูกปิดกั้นไว้ด้านนอก กระแสลมในบ้านอ่อนโยนลง เงียบสงบลง เหลือเพียงเขาคนเดียวที่พิงผนังไม้ หลับตาครุ่นคิด

ก่อนหน้านี้ ก่อนที่เขาจะติดต่อกับตะกละ

เขาสรุปได้เกือบ 99% ว่า หลินเสวียน คือคนที่ทำให้ประวัติศาสตร์วุ่นวาย

ถึงแม้จะไม่มีหลักฐานโดยตรง ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด…แต่การสรุปฝ่ายเดียวยังไม่ใช่การฟ้องร้อง จึงไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อย่างเข้มงวดขนาดนั้น

หลินเสวียนมีจุดน่าสงสัยมากเกินไป ถ้าคนทำให้ประวัติศาสตร์วุ่นวายไม่ใช่เขา หลาย ๆ เรื่องก็อธิบายไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ความมั่นใจนี้ก็ยังคงอยู่ที่ 99%

เพราะลึก ๆ ในใจจี้หลิน ยังคงมีความหวังอยู่บ้าง…

หวังว่าตัวเองจะเดาผิด

หวังว่าความจริงจะเป็นเพียง 1% ที่เหลืออยู่น้อยนิด

แต่เขารู้ว่า ปาฏิหาริย์ที่มีโอกาสน้อยนิดแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยทำโจทย์คณิตศาสตร์ผิดเลยสักข้อเดียว นับตั้งแต่วันที่เย่อหยิ่งบอกเขาว่าพ่อแม่เป็นนักคณิตศาสตร์ เขาก็ฝังตัวเองอยู่ในโลกของโจทย์คณิตศาสตร์ทุกวัน ทำโจทย์ ทำโจทย์ ทำโจทย์…

เกมคณิตศาสตร์ที่เขาชอบที่สุด คือ ซูโดกุ

ตอนเล่นซูโดกุ เขาจะรู้สึกเหมือนถูกตัวเลขล้อมรอบ ราวกับอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของพ่อแม่ที่เขาไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำ

เขาเชื่อมั่นมาตลอดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ด้านการวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์อย่างแน่นอน

และข้อเท็จจริงมากมายก็ยืนยันเรื่องนี้

อย่างน้อยก็เกมซูโดกุ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ยากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยทำผิดสักข้อเดียว ยิ่งกว่านั้น ในเรื่องความเร็วหลายครั้งเขายังทำได้เร็วกว่าสถิติโลกอีก

ครั้งเดียวที่เขาทำซูโดกุไม่ได้……

นั่นคือซูโดกุใน 《นิตยสารคณิตศาสตร์ฉบับเดือนพฤศจิกายน ปี 2022 เกมซูโดกุในส่วนเสริม》

เขายังจำซูโดกุแผ่นนั้นได้ดี

เพราะมีข้อผิดพลาดในการพิมพ์ โจทย์เลยผิด จึงทำไม่ได้

แต่เห็นได้ชัดว่า……

โจทย์ของหลินเสวียนครั้งนี้ ไม่ใช่โจทย์ผิด และเขาก็ไม่ได้ทำผิด

คืนนี้เขาขับเฟอร์รารี่มาปรากฏตัวที่เกิดเหตุเพียงลำพัง……นั่นก็พอจะบอกได้ว่าเขารู้ล่วงหน้าแล้วว่าลียงจะตาย

ช่วงค่ำก่อนหน้านี้ เขาโทรไป “สอบถามความเป็นไป” เพื่อนร่วมงานในทีมสืบสวนคดีพิเศษ สวี่หยุน ถามถึงการเตรียมการ ถามว่าหลินเสวียนอยู่ในทีมไหน

จนกระทั่งเกือบจะถึงตีหนึ่ง หลินเสวียนก็ยังคงปฏิบัติหน้าที่อยู่ในห้องทำงาน

นาทีนั้น เขาคิดว่าตัวเองอาจจะพลาดจริง ๆ สักที

อาจจะเป็นเพราะเขาเข้าใจหลินเสวียนผิดไป

แต่โชคไม่ดี……

สุดท้ายก็พิสูจน์แล้วว่า เขารู้คำตอบที่ถูกต้องมาตั้งแต่แรก

เหมือนกับทุกโจทย์คณิตศาสตร์ที่เขาเคยทำมา

น่าเบื่อ

และไม่มีความท้าทาย

เขาเปิดมือถือขึ้นมา แล้วแตะแอปพลิเคชันสั่งซื้อสินค้าออนไลน์

ตะกร้าสินค้าออนไลน์เต็มไปด้วยของตกแต่งงานวันเกิดสารพัดชนิด ตั้งแต่ปากกา ลูกโป่ง เกมกระดาน ไปจนถึงของใช้สำหรับงานเลี้ยงอื่น ๆ อีกมากมาย…

เขาไม่เคยจัดงานวันเกิดมาก่อน จึงไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี

วิธีเดียวที่ทำได้คือ ลอกแบบ เลือกซื้อของตกแต่งจากเว็บไซต์ตามธีมงานวันเกิดของฉู่อันฉิงในวันนั้น

จริง ๆ แล้วงานนี้ควรจ้างบริษัทจัดงาน ให้มืออาชีพจัดการ จะเร็วกว่าและได้ผลดีกว่านี้แน่นอน

แต่สุดท้าย จี้หลินตัดสินใจจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง

นี่เป็นงานเลี้ยงวันเกิดครั้งแรกในชีวิตเขา

อายุ 22 ปีแล้วถึงเพิ่งจัดงานวันเกิดครั้งแรก อาจจะช้าไปบ้าง

แต่สำหรับเขา มันยังคงเป็นเรื่องใหม่และน่าตื่นเต้น

「เฮ้อ……」

จี้หลินถอนหายใจเบา ๆ

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! —

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ผู้โทรคือ【เย่อหยิ่ง】

จี้หลินกดรับสาย เสียงแหบพร่าของจี้ซินสุ่ยดังขึ้นมา:

「ริษยาโทรมาบอกแล้ว ว่าเขาได้หลักฐานยืนยันว่าหลินเสวียนก่อความวุ่นวายทางประวัติศาสตร์แล้ว」

「ปากไวจริง ๆ นะ」

จี้หลินหัวเราะเบา ๆ :

「เขาอยากให้หลินเสวียนตายไปเสียพรุ่งนี้เลย แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ตอนเรียนมัธยมปลาย ดันมาแค้นกันถึงทุกวันนี้… ผมเลยบอกคุณไปแล้วไง ว่าผมไม่ชอบริษยา เขาโรคจิตสุด ๆ เรียกว่าคนยังไม่ถูกเลย」

「สองคนนี้ก็อย่าไปว่ากันเลย」

ปลายสายอีกฝั่ง จี้ซินสุ่ยเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ เขาเบื่อหน่ายเหลือเกินกับการต้องทำตัวเป็นพี่เลี้ยงคอยไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างจี้หลินกับโจวต้วนหยุน:

「โลกนี้ไม่ใช่ทุกคนจะต้องเป็นเพื่อนกัน ถึงฉันจะบอกให้เธอพยายามเข้ากับริษยา แต่นั่นก็เพื่อเรื่องงาน ตอนนี้เรื่องงานจบแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเธอก็ไม่สำคัญแล้ว」

「ดังนั้น ตอบฉันมาสิ จี้หลิน เมื่อไหร่จะจัดการหลินเสวียน？」

จี้หลินเม้มริมฝีปาก เงียบไป

「จี้หลิน？」

ปลายสายอีกฝั่ง จี้ซินสุ่ยถึงกับแปลกใจ:

「เธอจะยังไม่ได้วางแผนเอาไว้เลยหรือไง? ไม่เหมือนเธอเลย…ปกติถ้าฉันถามว่าเมื่อไหร่จะฆ่าใคร เธอก็วางแผนมาอย่างละเอียดแล้ว อย่าบอกนะว่าตอนนี้ยังกำหนดเวลาไม่ได้」

「คืนวันที่ 3 พฤษภาคม」 จี้หลินกระซิบเบา ๆ :

「ก็คือ ตี 00:42 ของวันที่ 4 พฤษภาคม」

จี้ซินสุ่ยคิดในใจ:

「อีก 20 กว่าวันสินะ…ก็ดี สถานการณ์ของหลินเสวียนต่างจากคนอื่น ต้องวางแผนอย่างรอบคอบ เดี๋ยวส่งแผนที่ให้ด้วยนะ ช่วงเวลาสำคัญขนาดนี้ ฉันต้องไปดูด้วยตาตัวเองว่าเขาตาย」

「แต่ก่อนเธอก็ไม่เคยพิถีพิถันขนาดนี้สักหน่อย」

「หลินเสวียนไม่เหมือนคนอื่นหรอกนะ……」จี้ซินสุ่ยหัวเราะเบา ๆ

「เขาเป็นเป้าหมายที่ฉันค้นพบด้วยตัวเองเลย……มีความหมายยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใด」

พูดจบ จี้ซินสุ่ยก็จะวางโทรศัพท์

「เย่อหยิ่ง...」

จี้หลินเรียกเขาไว้

「วันที่ 3 พฤษภาคม คุณไม่คิดว่ามันเป็นวันที่พิเศษหรือไง？」

ทางปลายสาย จี้ซินสุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

「เท่าที่ฉันจำได้ มันไม่ใช่เทศกาลหรือวันรำลึกอะไร แต่บางที… ต่อไปนี้อาจจะเป็นวันที่เราจดจำไปตลอดชีวิตก็ได้」

จี้หลินหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วก้มหน้าลง

「อืม」

……

บรืนนน!

รถแท็กซี่และเฟอร์รารี่พุ่งทะยานจากถนนในเมืองสู่ถนนสายหลักชานเมืองด้วยความเร็วสูง

ถนนสายหลักยามค่ำคืน คือสมรภูมิของบรรดารถบรรทุกพ่วง

ต่างจากถนนในเมืองที่โล่งโปร่ง ถนนสายหลักแห่งนี้ไม่มีที่ว่างให้รถที่ขับช้า ๆ ทุกคันต่างเป็นราชาแห่งถนน

ขับเร็วเกินกำหนด ขนของเกินน้ำหนัก ฝุ่นคลุ้งป้ายทะเบียน ฝ่าด่านไม่จอด… แทบจะเป็นวิชาติดตัวมาตั้งแต่เกิดของเหล่าคนขับรถบรรทุกพ่วง

ไม่ว่าเฟอร์รารี่จะทรงพลังแค่ไหน ต่อหน้ารถบรรทุกพ่วงหลายสิบตัน ก็เป็นได้แค่เด็กน้อย

ดังนั้นหลินเสวียนจึงต้องลดความเร็วลงพร้อมกับรถแท็กซี่ เพื่อหลบเหล่าพี่ใหญ่รถบรรทุกพ่วง

ดูเหมือนว่า…

เหมือนกับที่ฉันเดาไว้ อาจจะเป็นไปได้ว่ารถที่ก่อเหตุครั้งก่อน หายไปได้อย่างเหลือเชื่อ เพราะพวกมันร่วมมือกันแสดงละคร “รถหายไปอย่างมหัศจรรย์”

รถแท็กซี่คันหน้าเลี้ยวลดไปมาท่ามกลางรถบรรทุกพ่วงที่วิ่งสวนกัน เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

หลินเสวียนไม่ได้รีบร้อนไล่ตาม เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโทรหาฉู่ซานเหอ——

บูมมมมมมมมมมมมมม！！！！！！！

จู่ ๆ !

ด้านหน้าเกิดเพลิงไหม้โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง!

รถบรรทุกพ่วงถูกแรงระเบิดพุ่งชนจนหมุนคว้างขวางถนน! รถแท็กซี่คันหนึ่งที่อยู่ใกล้เคียงถูกแรงระเบิดพุ่งขึ้นสูงกว่าสิบเมตร! ไฟลุกท่วมอย่างรวดเร็ว รถแตกเป็นสองท่อน ตกกระแทกลงไปในคูน้ำข้างทาง!

เอี๊ยดด——————

หลินเสวียนหักพวงมาลัยหลบอย่างฉับพลัน เฟอร์รารี่หยุดได้อย่างปลอดภัยห่างจากจุดเกิดเหตุพอสมควร

เขาตรวจสอบซ้ายขวาว่าปลอดภัยแล้วจึงจอดรถข้างทาง เปิดไฟฉุกเฉิน แล้วลงจากรถ……

ระเบิด?

หลินเสวียนสูดดมกลิ่นควันคุ้นเคยในอากาศ……

กลิ่นนี้ เขาเคยได้กลิ่นมาแล้วหลายครั้งในธนาคารตอนเหตุการณ์ครั้งแรก มันมากจากระเบิด C4 ที่อยู่กับพวกพี่แมวอ้วนนั่น

ทำไมรถแท็กซี่คันนั้นถึงระเบิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน?

หรือว่า……

นี่เป็นแผนการของจี้หลินตั้งแต่แรก?

พวกเขาคำนวณไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะมา หรือตั้งใจจะฆ่าคนขับแท็กซี่คันนี้ เพื่ออำพรางศพ?

หลินเสวียนไม่โทรหาฉู่ซานเหออีกแล้ว ตอนนี้มันไร้ประโยชน์

แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงครึ่งแรกของแผนของหลินเสวียนเท่านั้น ครึ่งหลังยังคงต้องอาศัยความร่วมมือจากฉู่ซานเหอ……

การที่ฉันยังไม่เปิดเผยแผนลับที่วางไว้กับฉู่ซานเหอตอนนี้ นับว่าเป็นเรื่องดี เพราะมันคือไพ่ตายอีกใบที่ยังไม่ได้ใช้ เอาไว้เผชิญหน้ากับจี้หลินในอนาคต

หลินเสวียนวิ่งลงไปตามคูน้ำชลประทานข้างทางหลวง…

รถแท็กซี่ที่ตามล่าเขาอยู่ตลอด ตอนนี้แตกเป็นสองท่อนแล้ว

ส่วนท้ายรถกำลังลุกไหม้ในคูน้ำอย่างรุนแรง ส่วนหัวรถอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรในนาข้าว มีควันไฟลอยฟุ้งออกมาเบา ๆ

กระจกหน้ารถแตกละเอียด ตัวรถไหม้เกรียมไปทั้งคัน

คนขับรถที่สวมหมวก แว่นกันแดด และหน้ากากอนามัย นอนตะแคงอยู่ข้างรถ ทรุดลงกับพื้น ไม่มีลมหายใจแล้ว

หลินเสวียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เดินไปหาคนขับรถ

เขาเดินช้ามาก

ไม่ใช่เพราะกลัวคนขับรถจะลุกขึ้นมาเป็นผี… หลังจากระเบิดอย่างรุนแรงขนาดนั้น แค่เหลือศพให้เห็นก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว นี่ไม่ใช่หนังฮอลลีวู้ด โอกาสที่จะลุกขึ้นมาได้มีน้อยมาก

ลมหายใจของหลินเสวียนเริ่มหอบถี่…

ควันดำจากน้ำมันที่กำลังลุกไหม้ และกลิ่นควันไฟที่ตลบอบอวล ทำให้รู้สึกอึดอัดในจมูก เหมือนกำลังหายใจเอาโคลนตมเข้าไป เหนียวหนืดและน่าขยะแขยง

ในอากาศยังมีกลิ่นเนื้อไหม้ปนอยู่ กลไกการป้องกันที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอ ทำให้หนังหัวหลินเสวียนรู้สึกชา ร่างกายส่งสัญญาณเตือนภัยออกมาอย่างสัญชาตญาณ

ก้าวหนึ่ง สองก้าว สามก้าว

หลินเสวียนเดินเข้าไปใกล้ศพคนขับรถที่นอนหงายอยู่บนพื้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

แว่นกันแดดของคนขับรถเอียงไปด้านข้าง เหลือเพียงหน้ากากอนามัยและหมวกที่ยังปิดบังใบหน้าของเขาอยู่

มองแขนแกร่งนั้น...หลินเสวียนนึกเปรียบเทียบกับเจิ้งเฉิงเหอที่เพิ่งพบกันเมื่อเช้านี้ รูปร่างกำยำของทั้งคู่ช่างคล้ายคลึงกันเหลือเกิน

เจิ้งเฉิงเหอ

จะเป็นนายหรือเปล่า?

ในหัวของหลินเสวียน ภาพรอยยิ้มบริสุทธิ์สะอาดของเจิ้งเซียงเยว่ผุดขึ้นมา:

“พี่ชายไม่ได้ไม่รู้จักโตหรอกนะคะ พี่เขาทำเพื่อปกป้องหนู! พี่เขาเป็นฮีโร่!”

“หนูอยากฝากพี่ชายไว้ว่า พอหนูตายแล้ว...ฝังหนูไว้บนดวงจันทร์ด้วยนะคะ!”

“เพราะพี่ชายบอกว่า พ่อกับแม่อยู่ที่นั่น...หนูอยากเจอพวกท่านจังเลยค่ะ”

“พี่ชายมักจะบอกว่า ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว โลกนี้มันก็เป็นอย่างนี้จริง ๆ ด้วย!”

“หวังว่าพี่ชายเขา...จะหาตั๋วไปดวงจันทร์ได้นะคะ”

……

เจิ้งเฉิงเหอ

นี่คือสิ่งที่นายเล่าให้กับน้องสาวฟัง...เรื่องทำชั่วได้ชั่วอย่างนั้นเหรอ?

กึก

หลินเสวียนเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าศพคนขับรถ

เขาก้มลง หยิบหน้ากากอนามัยบนใบหน้าศพออก—

ผิวสีดำคล้ำ เปื้อนเลือดไปทั่ว

ริมฝีปากหนา จมูกใหญ่ ผิวสะท้อนแสงจันทร์ เรียบเนียนเป็นพิเศษ ไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็น

ดวงตาไร้วิญญาณ ม่านตาขยายออก ไม่มีสัญญาณชีพใด ๆ เหลืออยู่แล้ว

“นี่มัน…”

หลินเสวียนเบิกตาโพลง

นี่มันคนผิวดำ…

ไม่ใช่คนจากประเทศจีน และไม่ใช่เจิ้งเฉิงเหอผู้มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น และใบหน้าที่แสดงถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนคนนั้น!

หลินเสวียนหันกลับมาอย่างรวดเร็ว มองกลุ่มคนที่กำลังรวมตัวกันบนถนนสายหลักด้านหลัง… เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ผิดปกติอย่างมาก ถ้านกขมิ้นพาเขาไปที่ตึกผู้ป่วยของโรงพยาบาล แล้วจุดประสงค์ไม่ใช่เพื่อบอกใบ้ว่าฆาตกรคือเจิ้งเฉิงเหอ… แล้วนั่นเธอก็ต้องการจะสื่ออะไรกันแน่? หรือว่าตั้งแต่แรกฉันก็เข้าใจผิดมาตลอด? เบาะแสที่นกขมิ้นต้องการบอกจริง ๆ … มันอยู่ที่เจิ้งเซียงเยว่?

……

「ขอบคุณครับที่ใช้บริการ กรุณารับใบเสร็จด้วยครับ」 ถนนบาร์ เจิ้งเฉิงเหอยื่นใบเสร็จจากมิเตอร์ให้ผู้ชายที่นั่งข้าง ๆ

「ไม่ต้องทอนครับ！」 ชายหนุ่มหล่อเหลาโยนแบงก์ร้อยสีแดงลงไป จากนั้นก็โอบกอดสองสาวที่แต่งหน้าจัดเต็ม หัวเราะคิกคักแล้วเดินเข้าไปในย่านบันเทิงยามค่ำคืน

「พี่คะ! ตรงนี้ ๆ ！」 รถแท็กซี่แถวถนนบาร์คึกคักมาก ลูกค้าคันก่อนเพิ่งลงไป ก็มีสาว ๆ สวมชุดรัดรูป เมาแอ๋ หลายคนโบกมือเรียกเจิ้งเฉิงเหออยู่แล้ว เขาโบกมือตอบรับ แล้วขับรถไปจอดด้านหน้า รอให้สาว ๆ ทุกคนขึ้นรถ ก่อนจะกดมิเตอร์

「ไปไหนครับ？」

「พี่คะ! ไปถนนจวี้ลู่！」 สาวที่นั่งข้าง ๆ หน้าแดงก่ำ เมาจนมึน หัวเราะพลางโยกตัวไปมา มองเจิ้งเฉิงเหอ

「พี่ครับ! นี่พี่จะไปปล้นธนาคารหรือไงคะ! ปิดบังมิดชิดขนาดนี้! กลางคืนแบบนี้ใส่แว่นกันแดด พี่จะมองเห็นทางไหมคะเนี่ย？」

เจิ้งเฉิงเหออมยิ้ม พยักหน้าขอโทษ

「กลางคืนรถเปิดไฟสูงเยอะ ใส่แว่นกันแดดจะปลอดภัยกว่าครับ」

「โอ๊ย! ฉันไม่ทันสังเกตเลยค่ะ คุณพี่! กล้ามเนื้อนี่สุดยอดไปเลยนะคะเนี่ย!」

สาวบนรถเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าคนขับรถคนนี้รูปร่างล่ำบึกมาก แขนใหญ่ล่ำ กล้ามเนื้อปูดโปน ดูแข็งแรงเหลือเชื่อ!

ยิ่งกว่านั้น ไหล่กว้างมาก ดูแล้วแข็งแกร่งกว่าเทรนเนอร์ในฟิตเนสเสียอีก!

“ตอนเด็ก ๆ ผมโดนแกล้งบ่อย เลยต้องฝึกฝนตัวเองเพื่อปกป้องน้องสาวครับ” เจิ้งเฉิงเหอตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“อ๋อ เพื่อปกป้องน้องสาวนี่เองเหรอคะ!”

สาวที่นั่งข้างคนขับชูหัวแม่โป้งขึ้น：

“คุณพี่คงเป็นพี่ชายที่ดีมากเลยนะคะ ฉันอิจฉาน้องสาวคุณจังเลย! คุณพี่ต้องรักน้องสาวมากแน่ ๆ ใช่ไหมคะ?”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ”

เมื่อพูดถึงน้องสาว เจิ้งเฉิงเหอยิ้มอย่างมีความสุข：

“น้องสาวคือความหมายของชีวิตผม คือทั้งหมดของชีวิตผมเลยครับ”