บทที่ 192 ฉันไม่ด้อยกว่าพวกแก

เรื่องนี้จะมีตอนฟรีทั้งหมด 1-200 ตอน และ....ถ้ายอดกดไลก์เพิ่ม 100 ก็จะแถมให้ฟรี 20 ตอนครับ (ปล.เริ่มนับจาก 8700 นะ เช่นขึ้นไป 8800 ก็บวกให้ 20 ตอน ถ้ายอดมันขึ้นยันจบเรื่อง ก็เปิดให้ฟรีหมดอะ)

*ครบหมื่น แถม 100 ตอนไปอีก เอาเป็นว่าจำกัดวันด้วยแล้วกัน เพราะงี้ถ้าเกิดครบขึ้นมาแบบ 2 ปีต่อมาลืมแหง เอาถึง 1/4/2568 นะครับ ก็คือ 1 เมษายน*

แฟนเพจกดไลก์ได้ที่ ยักษาแปร | Facebook

บทที่ 192 ฉันไม่ด้อยกว่าพวกแก

หลินเสวียนมองเจิ้งเฉิงเหอเงียบ ๆ ……

ความจริงแล้ว ใจหลินเสวียนกำลังวุ่นวายกับความคิดมากมายเกี่ยวกับชายรูปร่างสูงใหญ่ อ่อนโยนคนนี้

จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เข้าใจเลยว่า นกขมิ้นตั้งใจล่อเขาไปโรงพยาบาลด้วยเหตุผลอะไร

แรกเริ่ม เขาสันนิษฐานว่า นกขมิ้นกำลังบอกใบ้ว่า เจิ้งเฉิงเหอคือคนขับรถชนสวี่หยุนและถังซินเสียชีวิต

แต่หลังจากฟังเจิ้งเซียงเยว่เล่าเรื่องราว เขารู้แล้วว่าตลอดคืนข้ามปี เจิ้งเฉิงเหออยู่กับเจิ้งเซียงเยว่ และมอบของขวัญปีใหม่ให้เธอเวลาเที่ยงคืนเป๊ะ

เขาไม่ได้มีวิชาแปลงกาย หรือเคลื่อนย้ายตัวเองได้ในพริบตา……

ดังนั้น ในทางกายภาพแล้ว เจิ้งเฉิงเหอเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ที่โรงพยาบาลและที่เกิดเหตุรถชนสวี่หยุนพร้อมกัน

เพราะฉะนั้น คนที่ขับรถชนสวี่หยุนจนเสียชีวิตจึงไม่ใช่เขาแน่นอน

ก่อนหน้านี้ หลินเสวียนจึงตัดเจิ้งเฉิงเหอออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยไปแล้ว

แต่……

มันดันบังเอิญเหลือเกิน

คืนนี้ ในช่วงเวลาสำคัญของ “การตัดสิน” เจิ้งเฉิงเหอ ดันมาเปลี่ยนเป็นขับรถกะกลางคืนเสียได้

เรื่องนี้ยากจะทำให้หลินเสวียนไม่สงสัยในตัวตนและเจตนาที่แท้จริงของเจิ้งเฉิงเหอ

ตั้งใจหรือเปล่า?

หรือเป็นเพียงความบังเอิญ?

ตัวหลินเสวียนเองก็ไม่แน่ใจ

แต่เอาเถอะ ไม่ว่าเจิ้งเฉิงเหอจะเป็นฆาตกรหรือไม่ ตอนนี้หลินเสวียนก็จะไม่ทำอะไรให้แตกตื่นไปกว่านี้

ครั้งนี้เขาเลือกที่จะเข้าไปพัวพันโดยตั้งใจตกเป็นเหยื่อ เพื่อล่อให้จี้ซินสุ่ย จี้หลิน และโจวต้วนหยุน ซึ่งเป็นเป้าหมายสำคัญทั้งสามคนนี้โผล่มา

ตอนนี้จับเจิ้งเฉิงเหอไปเลยจะมีประโยชน์อะไร?

จี้หลินฉลาดขนาดนั้น ย่อมจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยไปแล้ว

ถึงแม้จะจับเจิ้งเฉิงเหอได้ทันที และได้หลักฐานจากตัวเขา ก็คงไม่ทำให้จี้หลิน จี้ซินสุ่ย และโจวต้วนหยุน พ้นผิดไปได้

เจิ้งเฉิงเหอรับผิดชอบทุกอย่างคนเดียวอยู่แล้ว ส่วนเบาะแสที่ตามหามานานก็จะขาดสะบั้นลง

ยิ่งไปกว่านั้น น้องสาวของเจิ้งเฉิงเหอยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ไม่ว่าเขาจะเป็นฆาตกรหรือไม่ ก็หนีไม่พ้นอยู่ดี ค่อยมาคิดบัญชีกันทีหลังก็ได้

ห้ามรบกวนแผนการคืนนี้เด็ดขาด…

“ดูแลตัวเองด้วยนะ”

หลินเสวียนไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาหยิบเสื้อโค้ทขึ้นมา แล้วเดินผ่านเจิ้งเฉิงเหอไปพลางตบไหล่เขาเบา ๆ

แล้วก็เดินออกจากห้องพักฟื้นไป

ถ้าเป็นไปได้...

เขาไม่อยากเจอเจิ้งเฉิงเหอที่ที่เกิดเหตุอาชญากรรมตอนกลางคืนหรอกนะ

เขาไม่ได้เกลียดพี่น้องคู่นี้ ยิ่งกว่านั้นเขายังสงสารพวกเขามากด้วย

เจิ้งเซียงเยว่พูดถึงพี่ชายของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ มองเขาเหมือนเป็นวีรบุรุษ ผู้ยิ่งใหญ่

ถ้าหากเธอรู้ว่า พี่ชายของเธอเป็นฆาตกร...

นั่นอาจจะเป็นการกระแทกที่หนักหน่วงกว่าโรคหัวใจแต่กำเนิดเสียอีก

「หวังว่าจะไม่ใช่นายนะ เจิ้งเฉิงเหอ」

หลินเสวียนเดินออกมาจากตึกผู้ป่วยในโรงพยาบาล เปิดประตูรถเฟอร์รารี่ลาเฟอร์รารี่นั่งลง แล้วขับออกจากโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยตงไห่ไป

นี่คือการต่อสู้ที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย เอาชีวิตเข้าแลก

หลังจากละครคืนนี้จบลง ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาเอง หรือจี้หลิน ต่างก็ต้องรับบทบาท ปรากฏตัวบนเวทีหลัก

เมื่อวาน สมาชิกในทีมสอบสวนเสนอว่า ควรจะขอตัวเจ้าหน้าที่จากแผนกอื่นที่ไว้ใจได้ มาแฝงตัวอยู่รอบ ๆ นักวิทยาศาสตร์คนอื่น ๆ เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

แต่หลินเสวียนก็ปฏิเสธด้วยข้ออ้างว่า "เสี่ยงต่อการถูกเปิดโปง"

ถ้ามีเป้าหมายให้เฝ้าคอยพร้อมกันหลายคนมากเกินไป...แล้วจะทำให้จี้หลินเชื่อมั่นได้อย่างไรว่าตัวเองตกหลุมพราง【กันแน่】

ถ้าฉันไม่หลงกล จี้หลินจะเลือกฉันเป็นเป้าหมายต่อไปได้ยังไงกัน? เวลา 00:42 น. คือเวลาที่แน่นอน ต้องผิดแผนไม่ได้เด็ดขาด

หลินเสวียนคิดว่า ตอนนี้ตัวเองคงยากที่จะถูกฆ่าได้ เขารู้พฤติกรรมและรายละเอียดการฆาตกรรมของอีกฝ่ายค่อนข้างชัดเจนแล้ว แถมยังระบุตัวคนสำคัญบางคนได้อีกด้วย ตอนนี้เขามีความได้เปรียบมากกว่าอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

「ตอนนี้ เราทั้งคู่ไม่สามารถซ่อนตัวต่อไปได้แล้ว」

หลินเสวียนเปิดไฟเลี้ยว เฟอร์รารี่ลาเฟอร์รารี่สีแดงสดคันงาม แล่นเข้าสู่ทางด่วน

「มาต่อสู้กันแบบเปิดเผยเลยดีกว่า」

……

เที่ยงคืน

ที่สำนักงานตำรวจเมืองตงไห่ ห้องทำงานของทีมสืบสวนคดีพิเศษของสวี่หยุนว่างเปล่า สมาชิกทุกคนออกไปปฏิบัติหน้าที่

「ทีม A พร้อมแล้วครับ ติดตั้งตาข่ายกีดขวางแบบซ่อนเร้นเสร็จเรียบร้อย」

「ทีม B เข้าไปในห้องจัดเลี้ยงแล้วครับ เป้าหมายอยู่ในระยะเฝ้าระวัง」

หลินเสวียนนั่งเฝ้าห้องคนเดียว เสียงรายงานจากวิทยุสื่อสารดังขึ้น เขาไม่มีอำนาจในการบังคับใช้กฎหมาย ดังนั้นวันนี้จึงไม่มีภารกิจอะไร แค่มาเฝ้าระวังเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงเท่านั้น

นี่มันถูกใจเขาจริง ๆ

เข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อย ๆ …

ในที่สุด

เข็มชั่วโมง เข็มนาที และเข็มวินาที มาบรรจบกันที่เลข 12

13 เมษายน 00:00

「ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว」

หลินเสวียนเดินออกจากห้องทำงาน ขึ้นเฟอร์รารี่ลาเฟอร์รารี่ในลานจอดรถของสำนักงานตำรวจ

โครม——————

เสียงคำรามของเฟอร์รารี่แล่นฝ่าความมืดมิดไป

หลินเสวียนกำพวงมาลัยแน่น มุ่งตรงไปยังสโมสรที่ศาสตราจารย์ลียงอยู่

เขาศึกษาแผนที่บริเวณนั้นมาอย่างละเอียดแล้ว ไม่ว่าจะออกทางประตูหน้าหรือประตูหลัง รถทุกคันต้องผ่านทางแยกสามแพร่ง ดังนั้น เขาแค่จอดรถรอตรงนั้น ดูการแสดงของเหล่าฆาตกรก็พอ

หลินเสวียนไม่สนใจเลยว่าศาสตราจารย์ลียงจะตายหรือรอด เขาไม่ใช่คนดี ยิ่งไปกว่านั้นยังร่วมมือกับพวกจี้หลินด้วย ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องช่วย ยิ่งกว่านั้น การตายของศาสตราจารย์ลียงอาจช่วยให้คดีนี้คลี่คลายเร็วขึ้นก็ได้

แน่นอน สิ่งที่มีค่าที่สุดคือคนขับรถที่ขับชนศาสตราจารย์ลียงนั่นแหละ ในคดีของสวี่หยุนและถังซินสองครั้งก่อนหน้านี้ คนขับรถที่ก่อเหตุรอดตัวและหายตัวไปได้ทุกครั้ง หลินเสวียนไม่รู้ว่าพวกนั้นใช้เล่ห์กลอะไรถึงได้หายตัวได้ล่องหนลอยเอยขนาดนั้น ดังนั้น ครั้งนี้เขาไม่ไว้ใจที่จะมอบหมายภารกิจติดตามรถที่ก่อเหตุให้คนอื่นอีกแล้ว

「เรื่องขับรถเร็ว ฉันยังไม่เคยแพ้ใครเลยนะ」

หลินเสวียนหลับตาลง รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์ที่เดินเบา ครั้งนี้เขาจะไล่ล่ารถที่ก่อเหตุด้วยตัวเอง เขาจะไม่ยอมให้ฆาตกรหนีไปได้อีกแล้ว ถ้าปล่อยให้หนีไป ประสบการณ์ขับรถสิบกว่าปีในความฝันนี้ก็เสียเปล่า

ยกข้อมือขึ้นดูเวลา

00：40

ที่ประตูข้างของสโมสร มีผู้ชายประมาณสามสี่คนเดินออกมา หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน ลินเสวียนมองเห็นชัดเจนจากกระจกมองหลัง

พวกเขาพูดคุยทักทายกันสักพัก ก่อนจะยกมือลากันและแยกย้ายกันไป สามคนเดินกลับเข้าไปในสโมสร ดูท่าทางเหมือนออกมาส่งแขก อีกสองคนแยกกันที่หน้าทางเข้า คนหนึ่งเดินไปที่ลานจอดรถ

อีกคน...เหลือบมองนาฬิกา จุดบุหรี่ แล้วเดินช้า ๆ ไปยังทางม้าลายริมถนน

รูปร่างแบบนี้...

หลินเสวียนหรี่ตาลงมองกระจกมองหลัง

ถึงจะมองไม่ค่อยชัด แต่จากรูปร่างหัวโล้นอ้วนป้อมนี่ ก็คงหนีไม่พ้นศาสตราจารย์ลียงแน่ ๆ

เขายกนาฬิกาขึ้นดูอีกครั้ง

00:41

ศาสตราจารย์ลียงเดินช้ามาก เหมือนตั้งใจเดินช้า ๆ สูบบุหรี่พลาง เดินพลาง จนกระทั่งมาถึงทางม้าลาย

เขาก้มหน้า เดินอย่างระมัดระวังอีกสองสามก้าว

แล้วก็เหมือนทำภารกิจสำเร็จ ยืดตัวเหยียดแขน นิ้วมือที่จับบุหรี่ก็เหยียดขึ้นไปเกาหัว –

บูมมมมมมมมมมมมม！！！！！！！！

ฉับพลันทันใด!

รถแท็กซี่คันหนึ่งที่ไม่เปิดไฟหน้า ปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลันจากความมืดมิดของอีกฟากถนน! พุ่งชนศาสตราจารย์ลียงที่กำลังยืนอยู่บนทางม้าลายอย่างจัง!

รถแท็กซี่คันนั้นเร็วมาก! เร็วอย่างเหลือเชื่อ!

ไม่มีการหยุด ไม่มีการชะลอความเร็ว รถแท็กซี่คันนี้พุ่งตรงไปยังสามแยก!

ตุบ

ศพของศาสตราจารย์ลียงที่แหลกเหลว ตกลงสู่พื้นอย่างแรง เลือดไหลอาบ

ในขณะเดียวกัน รถแท็กซี่คันที่ไม่เปิดไฟหน้าก็ขับเฉียดเฟอร์รารี่ลาเฟอร์รารี่ไป

หลินเสวียนเตรียมพร้อม เขาเปิดกระจกรถ แล้วจ้องเขม็งไปที่แท็กซี่คันหนึ่งที่แล่นสวนมา

การฝึกฝนมาอย่างยาวนาน...ทำให้สายตาของเขาคมกริบ

ถึงแม้รถทั้งสองคันจะสวนกันเพียงเสี้ยววินาที

แต่หลินเสวียนก็มองเห็นใบหน้าคนขับได้อย่างชัดเจน——

หน้ากากอนามัย แว่นกันแดด หมวก!

เหมือนกับคนขับแท็กซี่ที่ฆ่าสวี่หยุนเป๊ะ ๆ !

ซู้ด!!

แท็กซี่พ่นควันดำและฝุ่นตลบไปตามถนน มุ่งหน้าฝ่าความมืดอย่างรวดเร็ว

บูม——————

เฟอร์รารี่ของหลินเสวียนลั่นท่อไอเสีย เครื่องยนต์เร่งรอบสุดขีด! พุ่งออกตัวทันที!

ไฟหน้ารถส่องสว่าง!

ไล่ตามแท็กซี่ที่กำลังหนีอย่างกระชั้นชิด!

หลินเสวียนเหยียบคันเร่งสุดแรง เฟอร์รารี่คันทรงพลังแล่นด้วยเส้นโค้งแปลก ๆ ไล่ติดแท็กซี่อย่างรวดเร็ว!

แท็กซี่ VS เฟอร์รารี่……

แน่ใจแล้วหรือว่าจะหนีพ้น?

บรืนนน!

แท็กซี่สีฟ้าและเฟอร์รารี่สีแดงพุ่งทะยานไปบนถนนชานเมืองตงไห่……

รถทั้งสองคันไม่สนใจกฎจราจรใด ๆ ไม่สนใจสัญญาณไฟจราจร แล่นส่ายไปมาบนถนนยามเที่ยงคืน

เฟอร์รารี่คันหลังไล่ติดแท็กซี่อย่างกระชั้นชิด เกาะติดอยู่ที่ท้ายรถ แต่ก็ไม่แซง ดูเหมือนกำลังรอจังหวะอะไรบางอย่างอยู่……

หลินเสวียนควบคุมรถอย่างเชี่ยวชาญ ติดตามแท็กซี่คันหน้าอย่างไม่คลาดสายตา

ด้วยความแตกต่างของสมรรถนะรถทั้งสองคัน การไล่ตามแท็กซี่คันนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากเลย

ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดอะไรมาก……

ครั้งก่อนที่โจวต้วนหยุนอ้างว่า “พลาดเป้าหมายกลางทาง” นั้น ล้วนเป็นเรื่องที่เขาจัดฉากขึ้นมาเองทั้งหมด

เวลาขนาดนี้แล้ว บนท้องถนนแทบไม่มีรถวิ่ง แค่ตามแท็กซี่สักคัน จะตามไม่ทันได้ยังไงกัน?

หลินเสวียนยังคงสงสัยว่ารถที่ก่อเหตุหายไปอย่างไร้ร่องรอย พวกเขาย่อมต้องมีเล่ห์กล ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง

นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่รีบร้อนตามแท็กซี่ไป

ไม่พลาดแน่……เขากำลังรอชมอยู่ว่า จี้หลินกับพวกมันจะทำให้รถพวกนี้หายไปอย่างไร้ร่องรอยได้ยังไง!

……

ประเทศญี่ปุ่น จังหวัดคางาวะ ภายในบ้านสไตล์ญี่ปุ่น

จี้หลินวางโทรศัพท์ลง เงียบขรึม

โจวต้วนหยุนก็เงียบเช่นกัน มองจี้หลินด้วยความสนใจ ราวกับกำลังรอชมอะไรสนุก ๆ อยู่

สุดท้าย

จี้หลินถอนหายใจยาว ลุกขึ้นจากโซฟา มองภาพพิมพ์ไม้ "อุคิโยะเอะ" ที่ติดอยู่บนผนัง:

「รถเฟอร์รารี่สีแดง กำลังไล่ตาม 'ราชาแห่งความตะกละ' 」

โจวต้วนหยุนหัวเราะเบา ๆ :

「หมายถึงลาเฟอร์รารี่ใช่ไหมล่ะ? นั่นคือรถของหลินเสวียน รถของเจ้านายหญิงเขา ตอนนี้สรุปได้แล้วใช่ไหม? ถ้าเขาไม่รู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอุบัติเหตุ ทำไมเขาถึงมาเฝ้ารออยู่คนเดียวล่ะ? 」

「นั่นแหละคือปัญหา」

จี้หลินพูดเสียงเบา:

「ทำไมเขาต้องมาคนเดียว? นี่ไม่ใช่เรื่องที่สมเหตุสมผลเลย」

「คุณจะไปสนใจเรื่องนี้ทำไมกันนัก!」

(ขอเปลี่ยนสรรพนามโจวต้วนหยุนเวลาคุยกับ จี้หลินนะครับ ให้ดูมีความเคารพหน่อย)

โจวต้วนหยุนเดินวนไปมาในห้อง เสียงฝีเท้ากระทบกับเสื่อทาทามิ ดังกึกกัก ๆ

「เอาล่ะ…ฆ่าเขาซะ! ระเบิดในรถแท็กซี่นั่นเลย! ฆ่าทั้งตะกละและหลินเสวียนให้ตายไปพร้อมกันเลย!」

「ไม่ได้」

จี้หลินส่ายหัว

「หลินเสวียนต้องตายตอน 00:42 และต้องเป็นอุบัติเหตุรถชน นี่คือสิ่งที่เย่อหยิ่งเน้นย้ำมาหลายครั้งแล้ว」

「พวกคุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า? หรือว่าคิดว่าหลินเสวียนเป็นคนโง่กันแน่!」

โจวต้วนหยุนขมวดคิ้ว

「เขาคุ้นเคยกับวิธีการฆ่าคนของพวกเรามากขนาดนี้แล้ว ถึงขนาดเตรียมดักไว้ล่วงหน้าเลยนะ! คุณคิดว่าเขาจะให้โอกาสคุณฆ่าเขาตอน 00:42 จริง ๆ เหรอ? 」

จี้หลินหัวเราะเบา ๆ มองโจวต้วนหยุน

「คุณกล้าขัดคำสั่งของเย่อหยิ่งเหรอ? 」

「กลัวอะไรกันเล่า？」

「งั้นก็เชิญเลยสิ」จี้หลินส่งโทรศัพท์บนโต๊ะให้โจวต้วนหยุน

「กดเบอร์นี้ ระเบิดใต้รถของตะกละก็จะระเบิด ตอนนี้ระยะห่างระหว่างรถของหลินเสวียนกับตะกละ รับรองว่าถูกระเบิดตายพร้อมกันแน่นอน เอาเลย」

เขายื่นโทรศัพท์ไปทางโจวต้วนหยุนอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม…

โจวต้วนหยุนเพียงแค่ขมวดคิ้ว กัดฟันแน่น แต่ก็ไม่รับโทรศัพท์

「จี้หลิน……」

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

「คุณนี่มันเป็นหมาชั้นดีของจี้ซินสุ่ยจริง ๆ ด้วย！」

「แล้วคุณล่ะ？」

จี้หลินมองโจวต้วนหยุน：

「แล้วคุณล่ะ โจวต้วนหยุน？คุณเป็นอะไรกัน？」

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วหันไปมองที่อื่น：

「ในสายตาผม คุณไม่มีสิทธิ์อิจฉาหลินเสวียนเลยสักนิด ถึงแม้หลินเสวียนจะเป็นคนที่เราต้องฆ่า แต่ผมก็ชื่นชมเขามาก ส่วนคุณล่ะ โจวต้วนหยุน？คุณแกล้งทำเป็นอวดดีขนาดนี้ ก็แค่เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าคุณเป็นพวกหลอกลวงต้มตุ๋น เป็นพวกขี้แพ้ไร้ค่าเท่านั้นเอง」

ปัง!

โจวต้วนหยุนเตะโต๊ะชาจนล้มคว่ำ：

「นั่นมันไม่ใช่ตัวผมในตอนนี้！」

「ตัวคุณในตอนนี้เหรอ？」จี้หลินหัวเราะเยาะ：

「ตัวคุณในตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ ก็เพราะเย่อหยิ่งที่สงสารคุณนั่นแหละ ถ้าปราศจากเย่อหยิ่งนั้น…คุณไม่มีอะไรเลย」

「คุณถึงได้ยืนอยู่ตรงนี้ ระบายความคับข้องใจจากอดีต เอาคืนคนที่เคยเมตตาคุณ ทั้งหมดเป็นเพราะเย่อหยิ่งที่เคยสงสารคุณในอดีต」

……

อากาศเงียบกริบลงในทันที

น้ำชาที่หกกระจายไปทั่วเสื่อทาทามิ ทิ้งคราบสีเข้มไว้เบื้องหลัง

มีเพียงเสียงหายใจของโจวต้วนหยุนเท่านั้นที่ดังก้องอยู่ในความเงียบ ราวกับเครื่องเป่าลมเก่า ๆ เสียงดังน่ารำคาญ

「อย่าดูถูกคนอื่น จี้หลิน」

โจวต้วนหยุนจ้องเขม็ง ชี้มือไปที่จี้หลิน：

「ผมไม่ด้อยกว่าพวกคุณหรอก ผมไม่เคยด้อยกว่าพวกคุณเลย！」

「พวกคุณแค่โชคดี ที่เกิดมาในครอบครัวที่อย่างน้อยก็ปกติ อย่างน้อยก็มีกินมีใช้ อย่างน้อยก็สมบูรณ์! พวกคุณถึงได้ใช้ชีวิตที่สุขสบายราบรื่นขนาดนี้ นั่นเพราะพวกคุณโชคดี! เกิดมาในครอบครัวที่มีความสามารถที่จะทำให้พวกคุณมีความสุข! นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณสร้างขึ้นมาด้วยความพยายามของตัวเอง！」

「พวกคุณตั้งแต่เด็ก ไม่ต้องห่วงเรื่องกินเรื่องใช้ ไม่ต้องเดือดร้อนเรื่องอาหารการกิน จะทำอะไรพ่อแม่ก็สนับสนุน พร้อมจะเสียเงินให้พวกคุณเสมอ คุณเขียนได้เก่ง นั่นก็เพราะตั้งแต่เด็กมีคนซื้อหนังสือให้คุณอ่าน! หลินเสวียนมีเพื่อนเยอะ นั่นก็เพราะครอบครัวของเขา เสื้อผ้าของเขา และพ่อแม่ของเขามีความสามารถทำให้เขามีความมั่นใจที่จะคบหาเพื่อน! ที่จะเลี้ยงเพื่อนกินขนม! ที่จะมีเงินซื้อของขวัญวันเกิดให้เพื่อนร่วมชั้น！」

「พวกคุณคิดว่านี่เป็นสิ่งที่พวกคุณสร้างขึ้นมาเองเหรอ? เหอะ! มันแค่พวกคุณโชคดีกว่าผมเท่านั้น! มันแค่พวกคุณมีจุดเริ่มต้นที่ดีกว่าผมเท่านั้น！」

จี้หลินพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยท่าทีที่ดูถูกดูแคลน：

「อย่างน้อยคุณยังมีแม่ แต่ผมพ่อแม่ตายทั้งคู่」

「แล้วใครรับเลี้ยงคุณ จี้หลิน？」

โจวต้วนหยุนหัวเราะร่วน：

「เย่อหยิ่งไงล่ะ! เป็นจี้ซินสุ่ย เศรษฐีที่ร่ำรวยมหาศาลต่างหากที่รับเลี้ยงคุณ! ถ้าตั้งแต่เด็กผมเป็นคนรับเลี้ยงคุณ ทุกวันก็ได้แต่กินแต่ถั่วลิสง ถั่วลิสง ถั่วลิสง ใส่เสื้อผ้าขาด ๆ รู ๆ รองเท้าแตะเก่า ๆ วิชาพละก็ไม่กล้าเข้าเรียน เพื่อนทั้งห้องก็หัวเราะเยาะคุณ……คุณจะเขียนอะไรได้ล่ะ！」

「ดังนั้น คุณไม่มีสิทธิ์ดูถูกผม จี้หลิน」

โจวต้วนหยุนฉุดประตูบานเลื่อนเปิดออกแรง ๆ หันกลับมามองจี้หลินด้วยสายตาเรียวเล็ก

「ต่อให้คุณจะเปลี่ยนกลายมาเป็นผม ก็ยังไม่แน่ว่าจะมีชีวิตดีกว่าผมได้ด้วยซ้ำไป」