ตอนที่ 50 เกวนโดลินออกเดินทาง

"อ่า...ขอรับ..." คริสก้มหน้า พ่นเสียงอ่อนด้วยความผิดหวัง

น่าเสียดายจริง ๆ เป็นเพราะตัวเองบินไม่ได้แท้ ๆ เลยถูกฝ่าบาทรังเกียจเช่นนี้

…

"โฮก!!!"

มังกรออกจากรัง!

ร่างสีแดงฉานราวกับภูเขาของซีมู่เคลื่อนออกจากรังมังกร กางปีกที่ยาวถึงยี่สิบห้าเมตรออกเต็มที่ ราวกับเมฆที่บดบังท้องฟ้า ทันใดนั้น บรรดาอสูรทั้งเผ่าก็หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด

"ฝ่าบาท!"

"ฝ่าบาทซีมู่ออกมาทำไมกัน?!"

"รีบคำนับฝ่าบาทเร็ว!"

"ท่านพ่อ!"

เหล่าอสูรต่างหมอบราบกับพื้นด้วยความเคารพ

ส่วนคู่ครองและลูก ๆ ของซีมู่ก็วิ่งเข้ามาทักทาย

"อืม ทำหน้าที่ของพวกเจ้าต่อไปเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า"

ซีมู่กล่าวกับเหล่าอสูรก่อนแล้วจึงหันไปมองลูก ๆ และคู่ครองของตน

"ท่านพ่อ! ท่านจะไปไหนหรือเจ้าคะ?"

เกวนโดลินกระโดดออกมาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นคนแรก

"เกวนโดลินน้อยช่างฉลาดเสียจริง พ่อมีธุระต้องออกไปข้างนอกสักพัก เดี๋ยวก็กลับมา" ซีมู่ตอบพลางยิ้มบาง ๆ

แม้จะไม่อยากดูถูกลูกคนอื่น ๆ แต่ในบรรดาลูก ๆ ทั้งหมด เกวนโดลินฉลาดที่สุดและมีพรสวรรค์สูงสุด

ส่วนวาเลนติน สแตนนี่ และไฮดี้...ยังตามหลังอยู่หลายช่วง

"ท่านพ่อใจร้าย! ข้าถามท่านว่าจะไปไหน ไม่ใช่ว่าจะกลับเมื่อไร!” เกวนโดลินกอดอก ทำแก้มป่อง

ท่านพ่อยังไม่ได้ตอบคำถามของข้าเลย!

"เกวนโดลินน้อย!"

ซิลเวียดึงเสื้อของเกวนโดลินด้วยความโมโหเล็กน้อย เป็นการส่งสัญญาณให้นางสำรวม อย่าได้พูดกับฝ่าบาทเช่นนี้

"ไม่เป็นไร ซิลเวีย มันไม่ใช่ความลับอะไร เกวนโดลิน เจ้ายังจำสิงโตฝูงนั้นที่เจ้าเจอเมื่อครึ่งปีก่อนได้หรือไม่?"

คำพูดของซีมู่ทำให้เกวนโดลินนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับแมนติคอร์ขึ้นมาทันที

สิงโตฝูงนั้น!

"จำได้เจ้าค่ะ! ข้านึกออกแล้ว ตอนนั้นสิงโตฝูงนั้นยังมาขวางหน้าข้ากับคริสอยู่เลย ท่าทางดุร้ายเชียว แต่แล้วก็หนีไปโดยง่าย ถ้าพวกมันไม่หนีไปเสียก่อน ข้าจะถลกหนังพวกมันมาทำพรมให้ท่านเลยเจ้าค่ะ!"

เด็กน้อยชกกำปั้นในอากาศอย่างฮึกเหิม นางไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของแมนติคอร์เลยแม้แต่น้อย

จนถึงตอนนี้ก็ยังคิดว่าเป็นสิงโตธรรมดา ๆ ที่มีปีกงอกออกมาจากด้านหลังเท่านั้น

"ฝ่าบาท ท่านเตรียมจะไปหาแมนติคอร์หรือเพคะ?"

ซิลเวียลูบหัวเกวนโดลินพลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ใช่แล้ว พวกมันกำลังป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้เทือกเขาดอร์คาฟาร์ อาจเป็นภัยคุกคามต่อหน่วยล่าสัตว์ของเราได้ ข้าต้องไปจัดการพวกมันเสียหน่อย" ซีมู่กดเสียงต่ำเกือบคำราม

"ท่านพ่อ พาข้าไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากช่วยท่านพ่อบ้าง"

เกวนโดลินกระโดดขึ้นอย่างน่ารัก ยกมือเล็ก ๆ ของตนพร้อมดวงตาที่เต็มไปด้วยประกาย

มังกรแดงเป็นสัตว์ที่จำฝังใจ เกวนโดลินที่มีสายเลือดมังกรแดงก็เช่นกัน

ตอนนั้นพวกแมนดิคอร์บินลงมาจากท้องฟ้า ทำให้นางตกใจ

ช่างน่าโมโหเสียจริง ต้องสั่งสอนพวกมันให้สาสม!

"อย่าซนสิเกวนโดลิน ฝ่าบาทกำลังจะไปทำธุระสำคัญ เจ้าจะไปก่อกวนฝ่าบาทไม่ได้นะ"

ซิลเวียห้ามปรามความซนของลูกสาว เพราะนี่ไม่ใช่การไปเล่น แต่เป็นการไปกำจัดภัยคุกคาม

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ..." เกวนโดลินก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย

อันที่จริงนางก็คิดไว้แล้วว่าพ่อแม่ต้องปฏิเสธ แต่ในใจก็ยังมีความหวังอยู่เล็กน้อย

"ไม่เป็นไร ซิลเวีย ถ้าเกวนโดลินอยากไปจริง ๆ ก็ให้ไปด้วยกันเถอะ"

"จริงหรือเจ้าคะ?!"

สิ่งที่ทำให้ซิลเวียและเกวนโดลินประหลาดใจคือ ครั้งนี้ซีมู่กลับตอบตกลงคำขอของเกวนโดลินอย่างไม่คาดคิด

ใบหน้าของเกวนโดลินเต็มไปด้วยความประหลาดใจและดีใจปะปนกัน

นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านพ่ออนุญาตให้ข้าออกจากรังมังกรนะ!

(ครั้งแรกที่เกวนโดลินออกจากรัง นางไม่รู้ว่าซีมู่แอบอนุญาต)

"พ่อเคยหลอกเจ้าด้วยหรือ เกวนโดลิน ขึ้นมาสิ"

ซีมู่ยื่นกรงเล็บของตนออกไป เป็นการส่งสัญญาณให้เกวนโดลินกระโดดขึ้นมาบนฝ่ามือ

"โธ่ ท่านพ่อ ท่านอยู่แต่ในรังมังกร ไม่ค่อยได้ออกมาดูข้าเลย ลืมไปแล้วหรือว่าข้าก็มีปีกเล็ก ๆ เช่นกัน?"

เกวนโดลินทำตาโตใส่ซีมู่อย่างน่ารัก กระพือปีกเล็ก ๆ สีแดงอ่อนบนหลังของตน

เกวนโดลินที่ได้รับสายเลือดของซีมู่มามากกว่าน้อง ๆ ไม่ได้มีลักษณะมังกรแดงเพียงบางส่วนเหมือนน้อง ๆ

หางมังกร เขามังกร ปีกมังกร ตามังกร และเกล็ดมังกร นางได้รับสืบทอดมาทั้งหมด

"ฮ่า ๆ ๆ พ่อเองที่เลินเล่อไป เกือบจะลืมไปแล้วว่าเกวนโดลินน้อยของเราเองก็มีปีกบินได้”

ซีมู่หัวเราะเสียงดัง จริงสินะ ส่วนใหญ่เขาอยู่แต่ในรังมังกรจนไม่ได้ไปตรวจดูการเติบโตของเกวนโดลินเสียนาน

ช่วงนี้ความสนใจของเขาอยู่ที่การจำศีลและลูกคนใหม่ ๆ

"ซิลเวีย ไอนีเวน เบธ...ข้ากับเกวนโดลินจะออกจากรังมังกรไปสักพัก หากมีเรื่องอะไรก็สั่งการคริสได้เลย” ซีมู่ทิ้งท้ายไว้

"เพคะ ฝ่าบาท"

หญิงสาวทุกคนตอบรับพร้อมกัน

"ไปกันเถอะ เกวนโดลิน ใช่แล้ว แล้วก็พวกเจ้าด้วย พวกนก!"

"ก๊า!"

"ฝ่าบาท! พวกเราพร้อมแล้วขอรับ!"

ตอนที่ซีมู่คุยกับครอบครัว คริสได้บอกเรื่องราวให้ดามาร์ฟังไว้ก่อนแล้ว

"โฮก!!!"

ตู้ม!!!

ปีกมังกรกระพือขึ้น พายุเฮอริเคนพัดกระหน่ำ

ทุกคนต่างจับเสาข้าง ๆ ไว้โดยไม่รู้ตัว ถึงจะสามารถทรงตัวอยู่ได้ไม่ถูกพัดล้ม

"ว้าว! นี่หรือคือพลังของท่านพ่อ เมื่อไหร่ข้าจะทำได้บ้าง!"

เกวนโดลินมองตาเป็นประกาย ขณะมองตามหลังพ่อด้วยความชื่นชม จากนั้นก็กระพือปีกมังกรของตนไล่ตามไป

การบินของเกวนโดลินไม่ได้มีเสียงดังขนาดนั้น ความเร็วก็ช้ากว่าซีมู่มาก ตามไม่ทันเลยแม้แต่น้อย

โชคดีที่ซีมู่ให้ความใส่ใจแก่เกวนโดลิน จงใจลดความเร็วลง เพื่อให้เกวนโดลินตามทัน

"หวังว่าเกวนโดลินจะไม่สร้างปัญหาให้ฝ่าบาทนะ" ซิลเวียภาวนา

"วางใจเถอะน้องซิลเวีย เกวนโดลินน้อยฉลาดจะตาย นางไม่สร้างปัญหาให้ฝ่าบาทหรอก ต่อให้สร้างขึ้นมาจริง ๆ มีหรือที่ฝ่าบาทจะแก้ไม่ได้?" ไอนีเวนพูดติดตลก

...

บนท้องฟ้าอันไกลโพ้น

"วู้ฮู!"

นี่เป็นครั้งแรกที่เกวนโดลินได้โผบินอย่างอิสระบนท้องฟ้า ก่อนหน้านี้นางถูกจำกัดให้อยู่แต่ในรังมังกร ไม่มีความอิสระเลยแม้แต่น้อย

บางครั้งก็หมุนตัวกลางอากาศ บางครั้งก็โฉบลงต่ำแล้วบินขึ้นใหม่ วนไปมาอย่างสนุกสนาน

แสดงให้เห็นถึงนิสัยขี้เล่นซุกซนของเด็กอย่างเต็มที่ พร้อมกับเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

"ดามาร์"

ในขณะที่เกวนโดลินบินอยู่ข้างหน้า ซีมู่มีเรื่องต้องสั่งการ

"ขอรับฝ่าบาท"

ดามาร์ได้ยินเสียงเรียกของซีมู่ก็รีบกระพือปีกบินมาอยู่ข้าง ๆ มังกรยักษ์ผู้ยิ่งใหญ่ทันที