ตอนที่ 24 พูดได้แล้ว!

เมื่อเห็นซิลเวียกำลังเล่นหยอกล้อกับเกวนโดลินอย่างอ่อนโยน ซีมู่ในฐานะพ่อก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ตั้งแต่วันที่เขาออกจากรังที่ตนถือกำเนิดมา เขาก็มักจะรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่างอยู่เสมอ และในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่ขาดหายไปนั้นคืออะไร ... มันก็คือครอบครัวที่แท้จริง

"ซิลเวีย ถึงเวลาที่ข้าต้องบอกความจริงแก่เจ้า อาณาจักรศัตรูที่เคยบุกรุกอาณาจักรเยลของเจ้าได้สมคบคิดกับอาณาจักรเฟตต์มาตั้งแต่ต้น ... นี่คือเหตุผลว่าทำไมอาณาจักรเฟตต์ถึงไม่ช่วยอาณาจักรเยลของเจ้าในการป้องกันการรุกราน"

ซีมู่บอกเล่าข่าวกรองที่ได้มาแก่ซิลเวีย

นับตั้งแต่ที่ซิลเวียกลายเป็นคู่ครองของเขา เขาก็สั่งให้คริสและคนอื่น ๆ ไปสืบข่าวเกี่ยวกับอาณาจักรมนุษย์ทันที

คริสฉลาดมาก เขาจับโนลล์ที่สามารถแปลงร่างได้สองสามตัว เมื่อได้ยินว่าหากเข้าร่วมเผ่ามังกรแท้ก็จะได้รับการยอมรับ พวกมันถึงกับน้ำตานอง รับปากว่าต่อไปจะเป็น “สุนัขรับใช้” ที่ซื่อสัตย์ที่สุด

จากนั้นโนลล์กลุ่มนั้นก็แปลงร่างเป็นมนุษย์และแอบเข้าไปในอาณาจักรเยล

หรือหากจะพูดให้ถูกต้อง ตอนนี้ควรจะเรียกว่าอาณาจักรเรดมากกว่า อาณาจักรเยลในอดีตถูกอาณาจักรเฟตต์และอาณาจักรเรดร่วมกันแบ่งครอบครอง

พวกมันปลอมตัวเป็นขอทาน แอบซ่อนตัวอยู่ในมุมที่เปลี่ยว ๆ และได้ยินข่าวบางอย่าง เรื่องการร่วมมือระหว่างอาณาจักรเรดและอาณาจักรเฟตต์ ที่ได้แพร่สะพัดออกมาตั้งแต่ก่อนลงมือเสียอีก

เรื่องนี้อาณาจักรเรดก็ไม่คิดจะปิดบัง เพราะตอนแบ่งแยกดินแดน ชาวบ้านทั่วไปต่างมองออกอยู่แล้ว

หากไม่มีความสัมพันธ์ต่อกัน อาณาจักรเรดจะยอมแบ่งผลประโยชน์ให้แก่อาณาจักรเฟตต์โดยไร้เหตุผลได้อย่างไร

"...อันที่จริง ก่อนที่จะได้พบกับฝ่าบาท ข้าก็พอจะเดาได้อยู่บ้าง"

ซิลเวียถอนหายใจเบา ๆ การล่มสลายของอาณาจักรเยลไม่อาจนับว่ายุติธรรม ใครจะไปรู้ว่าพันธมิตรจะทรยศ สิ่งเดียวที่ซิลเวียเกลียดชังคืออาณาจักรเรด เพราะหลังจากยึดครองอาณาจักรเยลได้แล้วยังสังหารทั้งราชวงศ์จนสิ้นสายเลือด

แค้นนี้ต้องชำระ!

"วางใจเถอะซิลเวีย อีกไม่นานข้าจะทำให้อาณาจักรเรดต้องชดใช้" ซีมู่กล่าวด้วยแววตาคมกร้าว

มังกรแดงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เมื่อมีแค้นก็ต้องชำระ เมื่อซิลเวียกลายเป็นคู่ครองของเขา แค้นของนางก็คือแค้นของซีมู่ด้วยเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น หากซีมู่ต้องการขยายอาณาเขตอำนาจต่อไป เขาก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการปะทะกับอาณาจักรมนุษย์สองแห่งนี้ได้

"ฝ่าบาท~ นี่คือแค้นของข้าเอง ท่านไม่จำเป็นต้องทำเพื่อข้า..." ซิลเวียซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง

นางรู้สึกขอบคุณที่ฝ่าบาทผู้เป็นมังกรแดงทำเพื่อนางมากขนาดนี้ แต่นางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา หากฝ่าบาทต้องทำสงครามกับอาณาจักรมนุษย์เพื่อนาง นางก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น

อาณาจักรมนุษย์นั้นแข็งแกร่งมาก แค่กองทัพมนุษย์ก็มีมากถึงหลายแสนคน ไม่ต้องพูดถึงนักเวท นักอัญเชิญ และอัศวิน

นี่คือเหตุผลว่าทำไมหากมังกรต้องการบุกรุกอาณาจักรมนุษย์จึงต้องมีบริวารคอยสนับสนุน หากบุกเพียงลำพัง ย่อมเสี่ยงอันตราย

หากมนุษย์ไม่มีความแข็งแกร่ง ก็คงถูกเผ่าพันธุ์อื่นบนทวีปยึดครองได้ไปนานแล้ว ไม่สามารถมีดินแดนที่กว้างใหญ่เช่นนี้ได้

"ไม่หรอกซิลเวีย อย่าลืมตัวตนของเจ้า เจ้าคือนายหญิงของเผ่าซีมู่ แค้นของเจ้าก็คือแค้นของเผ่า หรือว่าเจ้า...ไม่คิดว่าตนเป็นคู่ครองของข้า?"

คำถามย้อนกลับของซีมู่ทำให้ซิลเวียถึงกับไร้ถ้อยคำ นางเข้าใจความหมายของซีมู่ได้ในทันที

"ขอบคุณเพคะ ฝ่าบาท" ซิลเวียย่อมเป็นคู่ครองของซีมู่ เรื่องนี้นางไม่อาจปฏิเสธได้

ดังนั้นนางจึงเข้าใจว่าฝ่าบาทจะต้องช่วยนางแก้แค้นอย่างแน่นอน ไม่ใช่แค่คำพูดของนางเพียงหนึ่งหรือสองประโยคที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงได้

การได้เป็นคู่ครองของฝ่าบาทคือโชคที่นางใช้ไปสิ้นแล้วทั้งชีวิต

ในใจนางราวกับมีลูกกวาดหวาน ๆ อยู่ก้อนหนึ่ง ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มละไม

"ไม่ต้องขอบคุณ ข้าเพียงล้างแค้นให้คู่ครองของข้าเท่านั้น”

เพื่อให้สามารถสัมผัสลูกสาวของตนได้ ร่างกายของซีมู่ก็ค่อย ๆ เล็กลง

มังกรทุกตัวมีความสามารถในการย่อขนาดได้ นี่เป็นทักษะที่สามารถฝึกฝนได้หลังจากเป็นมังกรวัยรุ่น โดยสามารถย่อขนาดให้เล็กที่สุดได้เพียงสองเมตร จนถึงขนาดร่างแท้จริงมหึมา

ไอนีเวนที่ยืนอยู่ข้างหลังอมลมพองแก้มเล็กน้อย นางรู้สึกหึงหวงอยู่นิด ๆ รู้สึกเหมือนซิลเวียและฝ่าบาทคุยกันจนลืมนางไปแล้วว่ายังอยู่ตรงนี้ด้วย

"เอ่อ...ฝ่าบาท แล้วก็น้องซิลเวีย ข้าขอดูเกวนโดลินด้วยได้หรือไม่?" ไอนีเวนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

ถ้าไม่พูดอะไรอีก ทั้งสองคนคงลืมไปแล้วว่ายังมีนางอยู่ที่นี่

"อ๊ะ ขอโทษทีพี่ไอนีเวน ข้าไม่ทันได้สังเกตเลยว่าท่านเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ มานี่เร็วเข้า เกวนโดลิน ป้าไอนีเวนของเจ้ามาหาแล้วนะ~" ซิลเวียหยอกล้อคางที่อ่อนนุ่มของเกวนโดลิน

"น่ารักจัง! สมกับเป็นลูกของฝ่าบาทและน้องซิลเวีย น่ารักจริงๆ ไม่รู้ว่าข้าจะคลอดลูกสาวหรือลูกชาย"

ไอนีเวนอิจฉาจนตาเป็นประกาย ก่อนจะเผลอยกมือแตะหน้าท้องตัวเอง

ตั้งครรภ์มาครึ่งปีแล้ว ทำไมท้องถึงป่องแค่นี้เองนะ รู้สึกเหมือนถ้าออกกำลังกายนิดหน่อยก็คงจะหายไป

"ลูกของมังกรและเอลฟ์จะมีระยะเวลาตั้งครรภ์นานกว่ามนุษย์หนึ่งปี ครึ่งปีที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนักถือเป็นเรื่องปกติ" ซีมู่อธิบายให้ไอนีเวนฟัง

"เป็นเช่นนี้เองหรือ?! นั่นหมายความว่า...ยังมีเวลาอีกหนึ่งปีครึ่ง ช่างนานเหลือเกิน..."

ไอนีเวนยกนิ้วขึ้นนับ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

อีกหนึ่งปีครึ่ง นานจริง ๆ เพื่อให้ครรภ์แข็งแรง นางต้องเลี่ยงทั้งงานศึกและการฝึกฝน ทำให้ไอนีเวนที่เคยชินกับการวิ่งไปมาค่อยปรับตัวไม่ค่อยได้

"พี่ไอนีเวน แค่หนึ่งปีครึ่งเอง ผ่านไปไวเหมือนโกหก ดูอย่างข้าสิ ตอนอุ้มท้องเกวนโดลิน ไม่รู้ตัวเลยว่าหนึ่งปีผ่านไปแล้ว"

ซิลเวียปลอบใจ

"ไม่เหมือนกันหรอกน้องซิลเวีย" ไอนีเวนส่ายหน้าเบา ๆ

ทั้งสามอยู่ในรังมังกรกันทั้งคืน จนกระทั่งรุ่งเช้า...

"ฝ่าบาท!"

เสียงร้องของซิลเวียปลุกซีมู่จากนิทรา

"เกิดอะไรขึ้นซิลเวีย?" ซีมู่ถาม

"เกวนโดลิน...เกวนโดลินนาง..."

ซิลเวียยังไม่ทันได้อธิบาย ซีมู่ก็เห็นเด็กน้อยที่เหมือนตุ๊กตาเซรามิก โซเซออกมาด้วยเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มีเขามังกร ปีกมังกร และหางมังกร เดินเตาะแตะเข้ามาหาเขา เอียงศีรษะเล็กน้อย "พ่อ...แม่..."

"ฝ่าบาทดูสิเพคะ! เกวนโดลินพูดได้แล้ว!" ซิลเวียพูดด้วยความตกใจ

เพิ่งผ่านไปไม่นานแท้ ๆ เกวนโดลินกลับพูดได้แล้วหรือ?!