ตอนที่ 8 ความกลัวของพญาอินทรี

ขณะเดียวกัน

"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ เพื่อนพญาอินทรี เห็นหรือไม่ตอนที่พวกไฮยีน่าเห็นเจ้า พวกมันถึงกับวิ่งหนีกันไม่คิดชีวิต ฮ่า ๆ ๆ !"

"ไม่ต้องเกรงใจ แอมเบิร์ต เผ่าพญาอินทรีและเผ่าก็อบลินหมีล้วนเป็นพันธมิตรกัน"

ณ ที่ราบกว้างใหญ่กลางป่า พญาอินทรีสีเทาตัวใหญ่กำลังสนทนากับก็อบลินหมีตนหนึ่ง

ก็อบลินหมีตรงหน้านั้นดูเถื่อนดุดัน ร่างกายปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาล หูแหลมยาว สวมชุดเกราะหนัง ข้างกายมีกระบองเหล็ก

แอมเบิร์ตคือหัวหน้าของเผ่าก็อบลินหมี ส่วนพญาอินทรีตรงหน้าเขาคือดามาร์ หัวหน้าของเผ่าพญาอินทรีแห่งพงไพร

เผ่าพญาอินทรีและเผ่าก็อบลินหมีร่วมมือกันเพราะเผ่าทุบกระดูกแข็งแกร่งเกินไป หากทั้งสองเผ่าไม่ร่วมมือกัน คงถูกพวกไฮยีน่ากำจัดไปทีละเผ่า

"การร่วมมือกับเจ้าเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิตข้าเลย ดามาร์"

แอมเบิร์ตเคี้ยวเนื้อตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยพลางหัวเราะร่วน

เมื่อเผ่าเล็ก ๆ ใกล้เคียงรู้ว่าทั้งสองเผ่าร่วมมือกันขับไล่เผ่าทุบกระดูก พวกมันก็ยอมสวามิภักดิ์ต่อเผ่าก็อบลินหมีและเต็มใจที่จะเป็นบริวารของพวกเขา

"แอมเบิร์ต ข้าสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง พวกไฮยีน่านั่นอ้างตนว่าเป็นบริวารมังกรแท้จริง เจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่?"

ดามาร์ หัวหน้าเผ่าพญาอินทรี ไม่กลัวสิ่งใดนอกจากมังกร หากเผ่าทุบกระดูกเป็นบริวารของมังกรจริง ข้อได้เปรียบทางอากาศของเขาก็จะหายไป

"ฮ่า ๆ ๆ ! เป็นไปไม่ได้หรอกดามาร์ ลองคิดดูดี ๆ สิ ถ้าพวกมันเป็นบริวารของมังกรจริง ทำไมตลอดเดือนที่ผ่านมาเราถึงไม่เห็นแม้แต่เงาของมังกรเลยเล่า?"

แอมเบิร์ตกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน และไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย ในความคิดของเขา ทุกสิ่งที่คริสพูดตอนเผชิญหน้ากันล้วนเป็นเรื่องโกหก

บริวารมังกร? หมาผู้ภักดี?

เหลวไหล! พวกมันคงอยากเป็นบริวารของมังกรจนเสียสติไปแล้วเท่านั้น

ถ้ามีมังกรปรากฏตัวขึ้นในเทือกเขาดอคาฟาจริง ๆ เขาคงได้รับข่าวมาบ้างแล้ว

ไม่ใช่แค่ตัวเขาเองเท่านั้น ดามาร์ที่อยู่ตรงหน้าเขา ในฐานะหัวหน้าเผ่าพญาอินทรี ย่อมต้องตรวจสอบเทือกเขาดอคาฟาอย่างละเอียด หากกระทั่งเขายังไม่ได้รับข่าวใด ๆ เกี่ยวกับมังกร แสดงว่าไม่มีมังกรอยู่จริง

สิ่งที่แอมเบิร์ตไม่รู้ก็คือ เมื่อเดือนที่แล้ว ตอนที่ซีมู่นำเหล่าอสูรเข้าสู่เทือกเขาดอคาฟา เขาใช้เวทปกปิดตัวตนเพื่อความปลอดภัย

"ที่เจ้าว่า..."

"หัวหน้าดามาร์! พวกไฮยีน่านั่นมาอีกแล้ว!"

ก่อนที่ดามาร์จะพูดจบ พญาอินทรีแห่งพงไพรที่ออกไปลาดตระเวนบินลงมาข้าง ๆ เพื่อรายงานสิ่งที่ค้นพบ

ไม่ว่าจะซุ่มโจมตีหรือโอบล้อม ทุกการเคลื่อนไหวล้วนตกอยู่ในสายตาพญาอินทรีที่บินเหนือน่านฟ้าอย่างชัดเจน

นี่คือเหตุผลที่คริสนำเผ่าทุบกระดูกบุกโจมตีถึงสามครั้งแต่ก็พ่ายแพ้

"พูดถึงก็มาพอดี ดามาร์ วันนี้แหละคือวันตายของพวกมัน! ได้เวลาแบ่งอาณาเขตกันแล้ว!"

แอมเบิร์ตคิดจะลงมืออยู่แล้วหากเผ่าทุบกระดูกไม่บุกมาเสียก่อน

หลังจากกำจัดเผ่าทุบกระดูกได้ อาณาเขตอันกว้างใหญ่นี้ก็จะตกเป็นของเขา เมื่อถึงเวลานั้น เทือกเขาดอคาฟาทั้งหมดก็จะตกอยู่ใต้อาณัติของพวกก็อบลินหมี

ว่าไปแล้ว เขาต้องขอบคุณพวกโนลล์อย่างมาก หากไม่ใช่เพราะพวกมัน ก็อบลินหมีคงไม่มีโอกาสได้ร่วมมือกับพญาอินทรี และจะไม่มีวันได้ครอบครองเทือกเขาดอคาฟาเช่นนี้

"ข้ารอไม่ไหวแล้ว กรงเล็บของข้ากำลังโหยหาการฉีกเนื้อพวกมันออกเป็นชิ้นๆ!"

ฟุ่บ!

ดามาร์กระพือปีกขนาดใหญ่ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า

"เหล่านักรบแห่งเผ่าก็อบลินหมี! วันนี้คือวันล้างเผ่าพันธุ์พวกไฮยีน่า พวกเจ้าพร้อมแล้วหรือไม่!"

แอมเบิร์ตยกกระบองในมือขึ้นและตะโกน

"พร้อม!!!"

เหล่าก็อบลินหมีหยิบอาวุธและสวมใส่อุปกรณ์เตรียมออกศึก

ก็อบลินตัวเล็ก ๆ ที่ตกเป็นทาสถูกก็อบลินหมีลากออกมา พวกมันถูกกำหนดให้เป็นเหยื่อล่อในสงครามครั้งนี้

ไม่นาน..

"ฮ่า ๆ ๆ  นี่มันคริสไม่ใช่หรือ? ข้าคิดว่าหมาเน่าอย่างเจ้าจะตายไปนานแล้วซะอีก"

เผ่าก็อบลินหมีและเผ่าทุบกระดูกปะทะกันที่ชายแดนของอาณาเขต

ทันทีที่แอมเบิร์ตเห็นคริส เขาก็เอ่ยหัวเราะเย้ยหยันทันที

ในการต่อสู้ครั้งที่สาม กระบองของเขาเกือบจะฆ่าคริสได้สำเร็จ โชคดีที่คริสตอบสนองได้เร็ว ไม่งั้นหัวของเขาคงถูกกระบองทุบจนแหลก

"ไม่ต้องห่วง แม้ลิงขนดกอย่างเจ้าจะตายไปนานโข ข้าก็ไม่ตายหรอก แอมเบิร์ต"

คริสโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้

บนไหล่ของเขาสะพายขวานขนาดใหญ่ สายตาจับจ้องไปยังพญาอินทรีที่บินวนอยู่บนท้องฟ้า

แน่นอนว่าพวกพญาอินทรีต้องมาช่วยก็อบลินหมีอีกแล้ว

แต่โชคดีที่ครั้งนี้มีฝ่าบาทอยู่ด้วย พวกเขาไม่ต้องกังวลกับการโจมตีของพญาอินทรีเหมือนแต่ก่อน

"คริส เจ้ามันก็เก่งแต่ปากเช่นเคย! ข้าจะบอกอะไรให้เอาบุญ วันนี้แหละคือวันตายของเผ่าทุบกระดูก! เจ้าไม่มีทางหนีรอดแน่!"

แอมเบิร์ตจ้องมองคริสด้วยสายตาที่ดุร้ายพลางยกกระบองขึ้นและชี้ไปที่คริส

วันตาย? ฮึ่ม แอมเบิร์ต ข้าจะบอกเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน เผ่าทุบกระดูกคือบริวารของมังกรที่แท้จริง หากเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ จงยอมสยบต่อข้าซะ มิฉะนั้น เมื่อมังกรผู้ยิ่งใหญ่ตื่นขึ้น เจ้าจะได้ลิ้มรสความโกรธเกรี้ยวของมังกรเป็นแน่!"

"ความโกรธเกรี้ยวของมังกร? ฮ่า ๆ ๆ ๆ โธ่ คริส เลิกเสแสร้งได้แล้ว ต่อให้มีมังกรจริง ๆ ข้าก็จะกัดกระดูกมันให้แหลกคามือ! ขอลองชิมรสชาติของมังกรหน่อยเป็นไร!"

แอมเบิร์ตดูถูกเหยียดหยามคำพูดของคริสและดูหมิ่นมังกรอย่างร้ายกาจ

คริสไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ตรงกันข้าม มุมปากของเขากลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

คำพูดของเขาเมื่อครู่นี้... ไม่ได้กล่าวกับแอมเบิร์ต แต่มันคือ คำเรียนแจ้งถึงฝ่าบาทซี่มู่... ผู้ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

ราวกับจะบอกว่า 'ฝ่าบาท ข้าได้ประกาศเกียรติของท่านแล้ว แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ยอมเชื่อฟัง ไม่เพียงเท่านั้น ยังดูหมิ่นท่านอีกด้วย'

"แอมเบิร์ต! เจ้าจะต้องเสียใจที่พูดจาอวดดีเช่นนี้! ไฮยีน่าทั้งหลาย จงบดขยี้กระดูกของพวกมันให้แหลก!"

วอร์กที่อยู่ใต้อำนาจคริสคำรามต่ำ เผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคม

"อาว!"

"ฆ่า!!!"

สิ้นเสียงคำสั่ง

พวกแจ็กคัลที่มีพาหนะก็พุ่งเข้าใส่ศัตรูและเหวี่ยงขวาน ส่วนแจ็กคัลที่เหลือก็วิ่งตามไปติด ๆ

"นักรบแห่งเผ่าก็อบลินหมี! บุก!!"

แอมเบิร์ตออกคำสั่งเช่นกัน

ฉับพลันนั้น สนามรบก็เต็มไปด้วยคมดาบและโล่ เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนป่าเขียวขจี ราวกับกลีบดอกไม้สีแดงฉาน

พญาอินทรีบนท้องฟ้าเห็นว่าการต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว จึงเตรียมที่จะโผบินลงมาร่วมศึก

ทว่าทันใดนั้น พลังอันยิ่งใหญ่ของมังกรพลุ่งพล่านไปทั่วท้องฟ้า ราวกับคลื่นยักษ์ที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง

พญาอินทรีทั้งฝูงถึงกับตัวแข็งค้างกลางอากาศ ดวงจิตหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

อำนาจอันน่าสะพรึงกลัวกดขี่พวกมันจนไม่อาจขยับได้ ส่วนใหญ่หวาดกลัวจนลืมบินและร่วงหล่นสู่พื้น

มังกรแดงผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าพวกมัน

"มัง...มังกรแดง!"