HO บทที่ 82 ความเชื่อมั่น

เว่ยกดรีโมตที่เธอถืออยู่ก่อนที่ซินหยาจะพรางตัวกับต้นไม้ พวกเขาได้ยินเสียงร้องดังซ้ำ ๆ มาจากตัวล่อ พวกมันทำให้พวกอสุรกายเมือกหยุดเคลื่อนที่ เสียงเริ่มล่อให้พวกมันแต่ละตัวแยกตัวออกจากกลุ่มและตามเสียงเสียงของตัวล่อตามลำดับ

เมื่อพวกมันติดกับแล้ว ซินหยาก็คลายตัวจากการพรางตัวอย่างรวดเร็วและวิ่งไปที่อสุรกายเมือกตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด

ทันทีที่เขาอยู่ใกล้ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงปะทะกันอีกสามครั้งติดต่อกัน  เขาต้องฆ่าพวกมันอย่างรวดเร็วก่อนที่พวกมันจะตื่น

เมื่อเขารู้ว่ายาละอองฝันนั้นอ่อนเกินไปที่จะกำจัดพวกมัน เขาจะไม่เสียสักขวดเพื่อทดสอบอีก เขาไม่สามารถรอจนกว่าเขาจะได้วัตถุดิบเพื่อที่เขาจะได้สร้างวัสดุคุณภาพสูงขึ้น

เมื่อเขามองไปทางซ้าย เขาเห็นเว่ยและวอนเดอร์ริ่งซาวด์พร้อมที่จะโจมตี เขาหันมาและพูดถึงแผนการของเขาอย่างรวดเร็ว

“การโจมตีครั้งแรกจะปลุกให้ตื่นจากสถานะมึนงงแต่พวกมันยังคงวิงเวียนอยู่ดังนั้นนี่คือสิ่งที่เราจะทำก็คือ ให้วอนเดอร์ริ่งซาวด์เตรียมใช้ท่า คลื่นเสียงระเบิด ส่วนฉันจะใช้ยาบุปผาพิฆาต มันจะตรึงพวกมันไว้ 25 วินาที ในระหว่างนั้นให้โรมมิ่งวินด์ใช้ท่ากระสุนวิญญาณเพื่อผลักมันออกไปจากเรา นั่นคือเวลาที่วอนเดอร์ริ่งซาวด์จะใช้คลื่นเสียงระเบิด เราจะทำต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่า มันตายแล้ว” ซินหยากล่าว

เนื่องจากดูเหมือนว่าจะเป็นแผนที่ดีและพวกเขาไม่คิดว่าจะมีอะไรผิดพลาด เว่ยกับวอนเดอร์ริ่งซาวด์เตรียมทำในสิ่งที่ซินหยาบอก

วอนเดอร์ริ่งซาวด์ยกขลุ่ยของเขาไปที่ริมฝีปากและท่วงทำนองที่หลอกหลอนเหมือนเมื่อพวกเขากำลังต่อสู้กับแว็กซ์ฮาวด์เริ่มเล่น

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที โน้ตดนตรีรอบ ๆ ตัววอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็แหลมคมและพร้อมที่จะโจมตี เมื่อเห็นว่าซินหยาขว้างยาบุปผาพิฆาตไปที่อสุรกายเมือกแล้ว ทำให้มันหลุดออกจากสถานะมึนงง แต่ก่อนที่มันจะมีโอกาสเคลื่อนกลีบเมฆสีม่วงที่รุมล้อมมัน ตัวมันเริ่มแห้งและเปลี่ยนอสุรกายเมือกให้กลายเป็นรูปปั้นหินแปลก ๆ

ซินหยาตรวจสอบพลังชีวิตของอสุรกายเมือกพบว่ามันที่ 24k แต่กำลังลดลงเรื่อย ๆ

"โรมมิ่งวินด์ยิงมัน!!"

เว่ยใช้ทักษะกระสุนวิญญาณของเธอในการกระแทกเข้าไปในอสุรกายเมือกที่ยังคงถูกตรึงไว้โดยยาของซินหยา

เธอสร้างความเสียหายอย่างต่อเนื่อง หลังจากที่เง่ยยิงไปชุดหนึ่งแล้ว วอนเดอร์ริ่งซาวด์ก็ใช้คลื่นเสียงระเบิกของเขา

ตัวโน้ตได้ปรากฏรอบตัวอสุรกายเมือกนับไม่ถ้วน ตัวโน้ตดนตรีแต่ละตัวสร้างความเสียหายประมาณ 75 หน่วยให้กับมอนเตอร์ เมื่อรวมทั้งหมดแล้ว วอนเดอร์ริ่งซาวด์สร้างความเสียหายมากกว่า 750 หน่วย

จากนั้นพวกเขาก็วนการโจมตีนี้ไปเรื่อยๆ  หลังจากทำอีกสี่ครั้งพวกเขาก็ฆ่าอสุรหายเมือกสำเร็จ

“ดูสิ!! มันดรอปพวกยาด้วย” เว่ยพูดอย่างมีความสุข

ซินหยามองลงมาและเห็นว่าอสุรกายเมือกได้ดรอปยาจริง ๆ เป็นยาเพิ่มเลือด 2 ขวด กับ ยาเพิ่มมานา 1 ขวด แค่จะดูน้อยแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย เขาคิดว่าอสุรกายเมือกอีกสามตัวจะดรอปอะไรแบบนี้เหมือนกัน

นอกจากยาแล้วอสุรกายเมือกไม่ได้ดรอปของที่มีประโยชน์ใด ๆ และถึงแม้ว่ามันจะดรอปมา มันก็ไม่สำคัญเพราะพวกเขาไม่สามารถใส่มันลงในช่องเก็บของได้อยู่ดี ซินหยามอบยาให้เว่ยเพื่อที่เธอจะได้ใส่มันลงในกระเป๋าของเธอและทั้งสามคนก็ไปจัดการอสุรกายเมือก ที่เหลือ

มอนสเตอร์อีกสามตัวที่เหลือถูกจัดการเหมือนกับตัวแรกแต่ตัวสุดท้ายนั้นฆ่าได้ยากที่สุด เมื่อพวกเขาไปถึง มันได้ตื่นขึ้นจากสภาวะมึนงง ตอนนี้มันอยู่ในอาการวิงเวียนศีรษะจึงยากต่อการจัดการ

อสุรกายเมือกวิ่งไปรอบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง กรดจากร่างกายของมันกระเด็นไปทุกที่ ทั้งสามคนต้องหลบอยู่หลังต้นไม้เพื่อไม่ให้โดนน้ำกรด โชคดีที่มันสะดุดท่อนซุงทำให้มันล้มลงมา ด้วยเหตุนี้ ซินหยาจึงสามารถใช้ยาของเขาเพื่อปราบมันได้และในที่สุดมันก็ตาย

ด้วยการตายของมอนสเตอร์สี่ตัวนี้ พวกเขาได้รับยาเพิ่มเลือด 5 ขวด, ยาเพิ่มมานา 2 ขวดและยาเพิ่มพลังกาย 3 ขวด มันยังไม่เพียงพอที่จะจัดการกับไวแอตต์แต่อย่างน้อยมันก็เป็นช่วยพวกเขาได้บาง

พวกเขาตัดสินใจพักสักหน่อย แม้ว่ามันจะช้า แต่ก็ช่วยให้พวกเขาฟื้นพลังชีวิต มานาและพลังกายอย่างช้า ๆ โดยไม่ต้องใช้ยา หลังจากนั้นประมาณหกนาทีพวกเขาก็พร้อมสู้

“นายคิดว่าเราจะเอาชนะเขาได้จริง ๆ หรือ?” เว่ยถามด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

เมื่อมองไปที่วอนเดอร์ริ่งซาวด์กับเว่ยที่เผยความกังวลบนใบหน้าออกมา ซินหยาจึงกล่าวว่า "หยุดกังวลว่าเราทำได้หรือไม่ได้ เรามรแต่ต้องทำได้เท่านั้น เราต้องช่วยคริสโตเฟอร์ออกมาจากกรงที่ขังเขาไว้ให้ได้"

"เขาพูดถูก" วอนเดอร์ริ่งซาวด์กล่าว "พวกเราต้องทำให้ได้"

“ใช่ เราต้องทำ” เว่ยพูดด้วยความมั่นใจที่เพิ่งปรากฏขึ้นมา

ด้วยความตั้งใจแน่วแน่ พวกเขาทั้งสามจึงเดินกลับไปยังที่โล่งซึ่งไวแอตต์กำลังรอพวกเขาอยู่