HO บทที่ 61 เมิร์กเมาท์กลายร่าง

ซินหยากับเว่ยได้ใช้เวลาทั้งตลอดวันในการฟาร์มเมิร์กเมาท์และตอนนี้ใกล้จะถึงเวลากลางคืนแล้ว

หลังจากที่เว่ยผ่านการเก็บเลเวลมาทั้งวันทำให้เลเวลของเธอพุ่งขึ้นไปถึง เลเวล 13แล้ว

ส่วนทางซินหยาก็ได้ค่าประสบการณ์มาไม่น้อยเช่นเดียวกัน จนเขาเกือบจะเลเวลอัพแล้ว

พวกเขาได้รับเหรียญจำนวนมากจากการฆ่าพวกเมิร์กเมาท์ตลอดทั้งวัน นอกจากนี้พวกมันยังดรอปของต่าง ๆ ด้วย แม้ไอเทมจากเมิร์กเมาท์จะไม่ได้เป็นของยอดเยี่ยมอะไร อย่างเช่นพวกฟันของเมิร์กเมาท์ ลูกบอลโคลนจากเมิร์กเมาท์ สำหรับผู้เล่นทั่วไปคงจะคิดว่าพวกมันเป็นไอเทมขยะที่ไม่มีค่าอะไรแต่ซินหยารู้ดีว่า NPC คนไหนต้องการพวกมันและจะรับซื้อในราคาที่สูง ดังนั้นเขาจึงเก็บพวกมันเอาไว้

ตัดภาพมาที่เว่ย ตอนนี้เธอมีเลเวล 13 แล้ว ทำให้เธอรู้สึกมีความั่นใจเพิ่มมากขึ้นพอที่จะเริ่มฆ่าเมิร์กเมาท์ด้วยตัวคนเดียวโดยไม่ต้องรับความช่วยเหลือจากซินหยา จึงทำให้ช่วงหลัง ๆ พวกเขาได้แยกต่อสู้กัน

หลังจากเว่ยฟาร์มเลเวลไปสักพัก เธอก็รู้สึกว่าตอนนี้ใกล้จะถึงเวลากลางคืนแล้ว เมื่อจัดการเมิร์กเมาท์ตรงหน้าเสร็จ เธอก็มาหาซินหยาที่ตอนนี้เขากำลังรับมือเมิร์กเมาท์ทีละสองตัว ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อเพิ่มความตื่นเต้น

“ซินหยานี่ใกล้จะถึงเวลากลางคืนแล้วนะ เราควรจะออกจากที่นี่ได้แล้ว เว่ยกล่าว”

หลังจากที่ซินหยาฆ่ามอนเตอร์ทั้งสองเสร็จ เขาก็หันมากล่าวว่า “มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นแหละแต่ฉันคิดว่าพวกเราควรจะลองสู้กับพวกมันในช่วงเวลากลางคืนดู”

“นายจะบ้าเหรอ เจ้าพวกนี้มันเก่งขึ้นตั้ง 3เท่า ในเวลากลางคืนนะ” เว่ยมองเขาราวกับว่าเขาเสียสติ

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ทุกอย่างจะต้องโอเค” ซินหยาบอกเว่ย

เว่ยมองเขาอย่างไม่เข้าใน ทำไมเขาถึงดูมั่นใจได้มากขนาดนี้ “นายแน่ใจนะ”

“เธออาจจะไม่ทันสังเกต ในขณะที่พวกเรากำลังต่อสู้นั้น พวกเราได้เคลื่อนมาข้างหน้าเรื่อย ๆ โดยที่ไม่รู้ตัว” ซินหยากล่าว “และทางออกของบึงกอลลิ่งก็อยู่ไม่ไกลนี้เอง”

เว่ยหันไปมองตามทางที่ซินหยากำลังมองอยู่ มันทำให้เธอเข้าใจว่าซินหยาแล้วว่าเขากำลังคิดอะไร เขาคงคิดว่าหากเกิดอะไรขึ้นพวกเขาก็สามารถตรงไปที่ทางออกได้

เธอได้หันกลับมามองซินหยาและเผยรอยยิ้ม “ก็ได้ ๆ มาลองดูกันสักตั้ง ถึงพวกเราจะพ่ายแพ้แต่เราก็จะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอย่างแน่นอน”

“จิตวิญญาณนักสู้ของเธอ ช่างเด็ดเดี่ยวยิ่งหนัก ฮ่า ๆ”

ถึงซินหยากล่าวอย่างร่าเริงแต่เขาก็รู้สึกผิดเล็กน้อย จริง ๆ แล้วที่เขาต้องการจะสู้กับพวกมันในตอนกลางคืนนั้นเนื่องจากเขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ในชีวิตก่อน เขาเคยอ่านเรื่องของผู้เล่นที่เดินทางผ่านบึงกอลลิ่งและพวกเขาออกจากที่นั่นก่อนเวลากลางคืนไม่ทัน พวกเขาเลยต้องสู้กับเมิร์กเมาท์ที่เปลี่ยนจากร่างโคลนเป็นต้นไม้ นอกจากนี้พวกมันยังก้าวร้าวและเร็วขึ้นมากด้วย

นี่ยังไม่ใช่ส่วนที่น่าสนใจที่สุดในเรื่องราวที่เขาอ่านในตอนนั้น เขาจำได้ว่าหากพวกเขาฆ่าเมิร์กเมาท์ตอนที่มันแปลงร่าง พวกมันจะดรอปแมลงออกมา โดยแมลงพวกนี้มีประโยชน์มากสำหรับการทำการเกษตร โดยที่พวกมันจะมีความสามารถพิเศษที่จะทำให้การเก็บเกี่ยวทางการเกษตรเพิ่มขึ้นสองเท่า

โดยแมลงเหล่านี้มีชื่อเรียกว่า แมลงกริมเมอร์ลิ่ง มันเป็นแมลงปีกแข็งที่ตัวของมันสะท้อนแสงแวววาว หากผู้เล่นสามารถหาตัวผู้และตัวเมียได้ พวกเขาก็สามารถเพาะพันธุ์ขายได้ มันสามารถขายให้ได้ทั้ง NPC หรือผู้เล่นได้ โดยหลังจากการอัปเดตแพทแมลงกริมเมอร์ลิ่งจะมีมูลค่าสูงถึง 50 ถึง 100เหรียญเงินต่อตัว

ซินหยาไม่ได้วางแผนที่จะเพาะพันธุ์ขายพวกมัน เขาต้องการจะใช้มันในการเพิ่มผลผลิตของเขาเท่านั้น

แต่ไว้หลังจากการอัปเดตแพทมาเมื่อไหร่ เขาจะบอกให้เว่ยกับเมลติ้งสโนว์รู้ พวกเขาก็จะได้มีเงินใช้อย่างมหาศาล

เมื่อเวลากลางคืนได้มาถึง ภาพหนองน้ำที่อยู่เบื้องหน้านั้นดูน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม หมอกได้ปกคลุมบริเวณรอบ ๆ ฝูงนกเค้าแมวได้ส่งเสียงร้องก้องไปมา นอกจากนี้เสียงของพวกนกแล้วยังมีเสียงของเมิร์กเมาท์ที่คำรามออมาอย่างน่ากลัว เสียงของมันน่ากลัวมาก มันมากพอที่จะทำให้ขนลุกชันไปทั่วทั้งร่างได้เลย

*ครึ่ก ครึ่ก*

ร่างของเมิร์กเมาท์ได้เริ่มแตกออกจากกัน พวกมันเริ่มเปลี่ยนร่างเปนต้นไม้และได้ขยายใหญ่ขึ้น รอบ ๆ ตัวของพวกมันส่องแสงระยิบระยับแวววาวจากฝูงแมลงหลายพันตัวที่เกาะบนตัวมัน ด้วยแสงสีเขียวที่เรืองรองอันแผ่วเบา ยิ่งทำให้มันดูน่ากลัวมากขึ้นไปอีก

“ราวกับพวกเรากำลังอยู่ในฝันร้ายเลย...” เว่ยกระซิบพลางเขยิบเข้าใกล้ซินหยา

ซินหยาเห็นด้วยกับเว่ย เขารู้สึกว่าพวกมันน่าขนลุกมาก “เราไปที่ทางออกดีกว่า”

“โอเค” เว่ยตอบพลางรีบไปทางออก ดูเหมือนว่าเธอจะกลัวมากกว่าที่ซินหยาคิดไว้

*แกร่บ*

ในขณะที่พวกเขาเดินมาใกล้ทางออก จู่ ๆ เว่ยก็เผลอเหยียบกิ่งไม้ที่อยู่บนพื้นทำให้เกิดเสียงดังขึ้นมา ส่งผลให้เมิร์กเมาท์สองตัวที่อยู่ใกล้ ๆ พวกเขามากที่สุดได้ส่งเสียงคำรามออกมา พวกมันพุ่งเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกับอ้าปากที่กว่างออกมา

“แย่แล้ว!!” ซินหยากล่าวพลางนำขวดยาออกมา เว่ยได้หันหลังกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับชักปืนคู่ออกมา

ตอนนี้พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะเริ่มทำการต่อสู้แล้ว