HO บทที่ 60 เมิร์กเมาท์

แสงอาทิตย์ยามเช้าได้โผล่พ้นขอบฟ้า

ตอนนี้ซินหยากำลังเก็บพวกขวดยาต่าง ๆ ที่เขาปรุงไว้เมื่อคืน เขาได้ปรุงยาเพิ่ม HP และยาเพิ่ม STA ไว้มากมายไว้สำหรับเขาและเว่ย นอกจากนี้เขายังปรุงยาลูกไฟขนาดเล็กไว้จำนวนมากด้วย จริง ๆ เขาก็อยากจะทำยาละอองฝันด้วยแต่ทว่าเขาไม่เจอผลเนตรหยาดน้ำค้างในระหว่างทางเลย ก่อนหน้านี้เขาก็ตั้งใจซื้อในโรงประมูลแต่ก็ไม่ใครเอามันมาขายเลย

หากเขามีที่ดินเขาคงจะปลูกมันและเอาลูกมาทำยาได้

ซินหยาตั้งใจไปที่เมืองอาร์คาลาทันที หลังจากที่พวกเขาสามารถจัดการเคลียร์ดันเจี้ยนสมบัติเสร็จแล้ว

เขาจะได้ไปซื้อที่ดินที่นั่นให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะปลูกต้นเนตรหยาดน้ำค้างเพื่อจะเอาผลของมันทำยาได้ตามที่ต้องการ...

“เว่ย มานี่ก่อนสิ” ซินหยากล่าว

เว่ยที่กำลังฝึกซ้อมเป้ายิงเคลื่อนที่ของเธออยู่ เมื่อเธอได้ยินเสียงซินหยา เธฮก็เก็บมันไว้ในคลังเก็บของและวิ่งมาหาซินหยาทันทีเพื่อดูว่าเขาต้องการอะไร

“มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”

“เอานี่ไป” ซินหยาพูดพร้อมส่งขวดยาให้เธอ

“ไม่เป็นไร” เว่ยกล่าวอย่างเกรงใจ “ฉันมียามากมายที่ซื้อมาจาก NPC ฉันมีอยู่ราว ๆ 500ขวด ซึ่งมันก็เยอะมากแล้ว”

ซินหยายิ้มและกล่าวว่า “ยาพวกนั้นมันเป็นยาธรรมดาแต่ยาของฉันมันเป็นยาขั้นสูง เก็บไว้ก่อนเถอะน่าเผื่อไว้ใช้ตอนที่เธออยู่ในดันเจี้ยน”

ทันทีที่เว่ยได้ยินว่า ขวดยาของซินหยาเป็นยาระดับสูง เธอก็เก็บเข้าคลังทันทีโดยที่ซินหยาไม่ต้องพูดซ้ำสอง

แม้ว่าการปรุงยาจะเป็นทักษะงานฝีมือที่ไร้ประโยชน์แต่หากซินหยาจะนำพวกยาไปขาย พวกมันต้องขายได้ในราคาดีแน่นอน เธอรู้สึกซึ้งใจที่เขายอมแบ่งปันมันให้เธอ

“ขอบใจมากนะซินหยา”

“ไม่เป็นไร” ซินหยากล่าวพลางยิ้มออกมา

จากนั้นพวกเขาก็เก็บกวาดที่ตั้งแคมป์ เมื่อเสร็จแล้วพวกเขาก็เดินทางไปยังหนองน้ำ

เมื่อพวกเขาได้ก้าวมาให้โซนนี้ ทัศนียภาพโดยรอบได้เปลี่ยนไปทันที จากที่มีแสงแดดในยามเช้าไปเปลี่ยนไปเป็นมืดสลัวละมีเมฆหมอกปกคลุมทั่วพื้นที่ พื้นดินเต็มไปด้วยโคลนตมยากที่จะก้าวเดิน

พวกเขาต้องก้าวเดินในสภาพอากาศที่เป็นป่าฝนเช่นนี้

สำหรับซินหยานั้นเผ่าดรายแอดของเขาค่อนข้างคุ้นเคยกับสภาพภูมิประเทศเช่นนี้ ทำให้เขาสามารถเดินไปมาได้อย่างสบาย ๆ แต่ไม่ใช่กับเว่ยดูเหมือนว่าเธอจะต้องพบเจอช่วงเวลาที่ยากลำบาก

มีต้นไม้สูงรอบโดยรอบ ซินหยาได้มองพวกมันและสามารถจำแนกได้ว่าพวกมันมีอยู่จริงในโลกแห่งความเป็นจริง มีพวกต้นไซเปรสหลากหลายสายพันธุ์ นอกจากนี้ยังมีต้นวอเตอร์ ทูเปโลด้วย แม้พวกต้นไม้เหล่านี้จะดูแตกต่างความจริงไปสักหน่อยแต่เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกมัน

ต้นไม้พวกเขามักขึ้นตามหนองน้ำ ไม้ของพวกมันสามารถนำมาทำเรือได้ดีอีกด้วย หากผู้เล่นต้องการสร้างเรือไม้จากต้นไม้เหล่านี้จะทำให้เรือเร็วและทนกว่าไม้จากต้นอื่น ๆ ซึ่งมีประโยชน์มากในการสร้างเรือเดินทางข้ามทะเล คนทั่วไปคงจะอยากนั่งเรือเร็ว ๆ มากกว่าเรือที่ช้าอยู่แล้ว

ซินหยาและเว่ยได้เดินทางไปพักใหญ่ ก่อนที่เขาจะสั่งให้หยุดพัก

“ข้างหน้ามีมอนเตอร์เลเวล 15 เราจะฟาร์มพวกมันเพื่อเพิ่มเลเวล”

“เลเวล 15 เลยเหรอ? นายแน่ใจนะว่าฉันจะสามารถจัดการพวกมันได้” เว่ยถามอย่างกังวล

“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะทำหน้าที่ล่อพวกมันไว้เอง เธอแค่คอยยิงเก็บพวกมันจนให้เลเวลอัพ เราจะทำอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าเธอจะสามารถจัดการพวกมันได้ด้วยตัวเอง”

เมื่อเว่ยเห็นว่าแผนการฟังดูดี เธอได้กล่าวว่า “เอาล่ะ รีบ ๆ จัดการพวกมันกันเถอะ!!”

จากนั้นพวกเขาได้เดินทางต่อ พวกเขาก็ได้พบกับมอนเตอร์เลเวล 15 มันมีชื่อว่าเมิร์กเมาท์ มันเป็นมอนเตอร์โคลนไร้รูปร่าง มันมีปากอันกว้างใหญ่อยู่ด้านหน้า พวกมันจะใช้ปากยักษ์นั่นโจมตีผู้เล่น หากผู้เล่นผู้จับโดยปากของเมิร์กเมาท์เมื่อไหร่ พวกเขาจะไม่สามารถเคลื่อนไหวและจะค่อยถูกพวกมันกินเข้าไป

เมื่อได้เป็นรูปร่างของพวกมัน ซินหยารู้ดีว่ามอนเตอร์พวกนี้อันตรายมากแต่ไหน เว่ยก็คิดเช่นเดียวกับเขา

“นายแน่ใจนะว่าเราจะจัดการพวกมันได้ ฉันเคยอ่านเจอในฟอรั่มว่ามีผู้เล่นหลายคนตายจากการต่อสู้กับพวกมัน”

“ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นไป ฉันทฤษฎีบางอย่างที่ปิ๊งขึ้นมาได้ ถ้าสิ่งที่ฉันคิดมันถูกต้อง การจัดการพวกมันก็จะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก” ซินหยาตอบ

เว่ยสงสัยว่าทฤษฎีที่ว่าของซินหยาคืออะไร เธอเฝ้ามองเขาพร้อมกับสอดนิ้วไปที่ไกปืน

ในระหว่างนั้นซินหยาได้ดึงถุงมือที่สวมอยู่ เขาดึงมันให้แน่นขึ้นและยาลูกไฟขนาดเล็กก็ได้ปรากฏขึ้นบนมือของเขา เขาโยนขวดยาสองสามขวดใส่เมิร์กเมาท์ที่อยู่ใกล้ที่สุด

แม้ร่างของเมิร์กเมาท์จะถูกเพลิงอันร้อนแรงเผาไหม้แต่มันก็เคลื่อนที่เข้าหาซินหยาพร้อมคำรามอันบ้าคลั่ง

เว่ยหันไปมองซินหยาและพบว่าเขาอยู่นิ่งไม่ขยับไปไหน เขาไม่ทำอะไรเลยแม้แต่จะโยนขวดยาเพิ่ม

เมื่อเห็นท่าไม่ดี เว่ยเลยตัดสินยิงสกัดมัน

ในระหว่างที่เธอกำลังจะเหนี่ยวไกนั้น จู่ ๆ ร่างของเมิร์กเมาท์ก็ค่อย ๆ เคลื่อนที่ช้าลงและหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวพร้อมกับร่างโคลนได้แข็งตัว มันได้หยุดนิ่งราวกับรูปปั้น

“ดูเหมือนทฤษฎีของฉันจะถูกต้อง” ซินหยากล่าวพร้อมยิ้มอย่างพอใจ “เอาล่ะเว่ย ยิงมันเลย”

เว่ยเล็งปืนของเธอไปที่เมิร์กเมาท์ที่นิ่งเหมือนรูปปั้นในตอนนี้ จากนั้นเธอก็ลั่นไกพร้อมกับใช้ทักษะที่มีชื่อว่า ‘กระสุนเปลวเพลิง’ ใส่มัน

*ปัง!!*

เมื่อเธอยิงเสร็งร่างของเมิร์กเมาท์ได้พังทะลายลงไปทันที จากนั้นเธอก็ได้รับค่าประสบการณ์มากมาย

เธอรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอรู้สึกว่าสิ่งที่เธออ่านในฟอรั่มเมื่อก่อนหน้านี้กลายเป็นเรื่องโกหกไปเลย เรื่องนี้ทำให้เธอไม่แน่ใจว่าเธอควรเชื่อข้อมูลในฟอรั่มต่อไปดีมั้ย

เธอหันไปมองซินหยาด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็หันไปมองร่างของเมิร์กเมาท์ที่หายไปแล้ว

หลังจากที่เธออึ้งไปพักหนึ่ง เธอได้หันมาและเผยรอยยิ้มกว้างให้เขาแล้วพูดว่า

“เอาล่ะ มาลุยกันต่อเถอะ!!”

“โอเค จากนี้ไปเป็นของจริงแล้วนะ” ซินหยากล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม จากนั้นก็มีขวดยาสีส้มปรากฏขึ้นในมือของเขา