HO บทที่ 56 อุบายโรสลิลลี่พิฆาต

“เมลติ้งสโนว์ เมลติ้งสโนว์!!” เสียงของผู้หญิงที่ดังขึ้นจากระยะไกล

“เฮ้อ”

เมลติ้งสโนว์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาได้ปิดหน้าต่างแชทลงและลุกขึ้นมองผู้หญิงคนนั้นที่กำลังมาหาเขา จากนั้นเขาหาที่ซ่อนและนั่งอยู่เงียบ ๆ

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า พี่ชายของเขาไปหลงชอบเธอได้ยังไง พี่เขาดูไม่ออกจริง ๆ ว่าเธอไม่ชอบพี่และพยายามหลอกใช้พี่ ขนาดเด็กอายุ 14 ยังดูออกเลย

แต่ถึงเขาพยายามจะบอกพี่ยังไง เขาก็ไม่มีทางเชื่อเขาอยู่ดี ดังนั้นควรอยู่เงียบ ๆ จะดีว่า

พี่ชายของเขาเปลี่ยนไปมากหลังจากที่ครอบครัวของเขาล้มละลายและพ่อก็ป่วยเป็นโรคเส้นเลือดในสมอง

ในตอนแรกเขาคิดว่าพี่ของเขาต้องโตเร็ว ๆ และเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเพื่อรับผิดชอบอะไรหลายอย่าง แต่ทว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น เขาเย็นชามากขึ้นและหลอกใช้คนเพื่อทำให้สิ่งที่ต้องการ แม้ว่าคน ๆ นั้นจะไม่เต็มใจก็ตาม นี่ไม่ใช่พี่ชายที่เขารู้จักอีกต่อไป มันทำให้เขารู้สึกเศร้าขึ้นมา

ราวกับว่าเขาสูญเสียทั้งพ่อและพี่ชายในเวลาเดียวกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพี่ลูกน้องที่คอยสนับสนุนเขาเพื่อไม่รู้จะมุ่งหน้าไปทางไหนดี

ซื่อซวนเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา เขามีอายุมากกว่าเขา 5ปี เขาไม่เคยปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็กเล็ก ๆ เวลาอยู่ใกล้ ๆ เขา มันทำให้เขาเหมือนมีพี่ชายอีกคน แต่ทว่าลูกพี่ลูกน้องกับพี่ชายของเขา ดูเหมือนทั้งสองจะไม่ถูกกันเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าซื่อซวนเข้ากับพี่ชายไม่ได้แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ทั้งสองไม่ถูกกันมาโดยตลอด

แม้เขาจะไม่สาเหตุที่แท้จริงแต่เมลติ้งสโนว์พอจะเดาได้ว่าพี่ชายของเขารู้สึกด้อยว่าลูกพี่ลูกน้อง ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์และสติปัญญา สิ่งที่เขาขาดก็คือเรื่องเงิน

แต่หลังจากที่ลูกพี่ลูกน้องได้ออกหาเงินในเกม Haven Online ได้ เขาก็ได้เงินมากขึ้นเรื่อย ๆ

เมลติ้งสโนว์ได้เคยลองบอกให้พี่ชายลองขอความช่วยเหลือจากลูกพี่ลูกน้องดู พี่ชายกลับมาเขาด้วยความโมโห ใบหน้าของเขาน่ากลัวมากจนทำให้เด็กหนุ่มไม่กล้าพูดชื่อของลูกพี่ลูกกน้องอีกเลย

เขาอยากจะรู้จริง ๆ เลยว่า ทำไมพี่ชายถึงจงเกลียดจงชังขนาดนี้

“อ้าวอยู่นี่นี่เอง นึกว่าหายไปไหนซะอีก” โรสลิลลี่เข้ามาให้ห้องที่เมลติ้งสโนว์กำลังซ่อนตัวอยู่

“ฉันก็อยู่ที่นี่ตลอดและไม่ได้ออกไปไหนด้วย” ทุกครั้งที่เมลติ้งสโนว์เห็นโรสลิลลี่ เขาจะขมวดคิ้วและทำหน้าบอกบุญไม่รับตลอดเวลา เขาไม่ชอบเธอจริง ๆ

“งั้นเหรอ” โรสลิลลี่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “แล้วเธอกำลังทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะ”

“ไม่มีอะไร ฉันก็แค่เปิดดูข้อความของฉันเท่านั้นเอง” เมลติ้งสโนว์ตอบ

“ของใครเหรอ? หรือว่าจะเป็นเพื่อนดรายแอดตัวน้อยของเธอ” เธอถาม

เมลติ้งสโนว์รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ธุระของเธอ แต่ยังไงเขาต้องพูดกับเธอเนื่องจากเธออาวุโสกว่าเขา

“เปล่า มันเป็นข้อความของลูกพี่ลูกน้องของฉัน เขาถามฉันว่าฉันเป็นยังไงบ้าง ฉันกำลังจะตอบกลับเลยแต่คุณดันเข้ามาขัดจังหวะ”

“ซื่อซวนงั้นเหรอ...” โรสลินลี่พูดเบา ๆ จนเมลติ้งสโนว์แทบไม่รู้ว่าพูดอะไรหลังจากนั้นแต่น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรักเมื่อเธอพูดชื่อของลูกพี่ลูกน้องของเขา ดูเหมือนว่าเธออาจจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับเขา

เขากำหมัดแน่นและพยายามซ่อนความรังเกียจของเขาไว้และถามเธอว่า

“คุณต้องการอะไร?”

“เออ...ไม่มีอะไร ฉันแค่มาดูเธอตามที่พี่ชายของเธอขอมา” เธอพูดพร้อมกับออกจากภวังค์ “งั้นเธอส่งข้อมความไปหาเขาต่อ อืม...แล้วฝากทักทายเขาด้วยนะ”

“เขารู้จักคุณด้วยเหรอ” เมลติ้งสโนว์ไม่จะเชื่อว่าเธอจะมีนิสัยแบบนี้

โรสลิลลี่ไม่ทันสังเกตท่าทีของเมลติ้งสโนว์ เนื่องจากเธอกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง หากเธอยังติดต่อกับเด็กหนุ่มก็จะทำให้เธอติดต่อกับซื่อซวนได้ง่าย ๆ

ในตอนแรกเธอคิดว่าจะได้เจอเขาบ่อย ๆ แต่เธอคาดไม่ถึงว่าทั้งสองจะเกลียดกัน

แต่หากเธอเข้าใกล้เมลติ้งสโนว์มากเกินไป คนอื่น ๆ จะมองเธอไม่ดี ดังงั้นเธอจึงจำเป็นต้องทำทุกอย่างแบบค่อยเป็นค่อยไปและรอจนกว่าที่โฟร์เซ่นไอซ์กับเมลติ้งสโนว์แยกจากกันในเกม

โรสลิลลี่ได้หวนนึกถึงซื่อซวน เธอยังจำครั้งแรกที่ได้พบกันได้ มันเป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ของโรงเรียน เธอได้เข้าร่วมในฐานนะแขกของเพื่อนคนหนึ่ง เธอได้พบเขาก็ตกหลุมรักทันที เธอได้ให้เพื่อนของเธอทำหน้าที่แม่สื่อและจากนั้นพวกเขาคบกัน

แต่น่าเศร้าที่เขาต้องไปอเมริกาและเธอไม่สามารถตามเขาไปได้เนื่องจากพ่อแม่ของเธอไม่อนุญาต ดังนั้นเธอจำเป็นหาวิธีอื่นเพื่อพบกับเขาและตอนนี้โอกาสก็มาถึงแล้ว

“พิมบอกว่าไปว่า หลี่หมิงฝากทักทาย” หลังจากกล่าวเสร็จเธอก็ออกไปและยิ้มอย่างมีความสุข

หลังจากที่โรสลิลลี่จากไป เมลติ้งสโนว์ได้ส่ายหัวเบา ๆ จากนั้นเขาก็เปิดหน้าจอแชทอีกครั้ง