HO บทที่ 55 ดอกบัวขาว

หญิงสาวได้วิ่งตรงมาหาเขาโดยมีเฟสฟลายเออร์ตมหลังเธอมา ซินหยาคิดว่าเธอเป็นคนทำอะไรแผลง ๆ โดยให้การล่อมอนเตอร์มาฆ่าเขาซึ่งนั่นทำให้เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องทำอย่างนั้น

เขาได้นึกเรื่องบางอย่างออก เขาเคยได้อ่านเจอเรื่องทำนองนี้ในฟอรั่ม โดยจะเป็นเรื่องราวของผู้เล่นบางส่วนที่เป็นหญิงสาว ที่เธอจะแกล้งทำให้ตัวเองเป็นบัวขาวอันบริสุทธิ์เพื่อหลอกล่อผู้ชายเข้ามาติดกับ เมื่อผู้ชายหลงและอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอจะเข้ามาควบคุมเขาและสูบเหรียญจนหมดโดยไม่เหลือแม้แต่เหรียญเดียว

‘แล้วทำไมฉันถึงตกเป็นเป้าหมายของเธอเนี่ย’ ซินหยาคิด ‘หรือว่าจะเธอจะอยู่ใกล้ ๆ ตอนนี้ฉันกำลังฟื้นฟูแผนที่ซึ่งตอนนั้นเว่ยอยู่ด้วย ด้วยชุดประจำอาชีพของเธอ ทำให้ใครต่อใครมองออกว่าพวกเรากำลังอะไร พวกเขาต้องเดาว่าพวกเราได้แผนที่ระดับสูงและจะมาแย่งมันไป!!’

“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!!!” หญิงสาวคนนั้นตะโกนออกมาพร้อมกับพร้อมไปหาซินหยาด้วยความเร็ว

ขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปถึงตัวซินหยา เขาก็ได้ลุกขึ้นเบี่ยงตัวอย่างรวดเร็ว นั่นทำให้หญิงสาวสะสุดล้มลง จากนั้นเฟชฟลายเออร์ก็เข้ามาโจมตีเธอจากด้านหลัง ในขณะที่ซินหยามองดูอย่งาสนุกสนาน

*ปัง ปัง*

เว่ยได้จัดการมอนเตอร์ของเธอเสร็จและวิ่งหามาซินหยา “นายมัวทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ช่วยเธอล่ะ”

“ช่วยเหรอ” ซินหยาเอียงคออย่างสงสัยในสิ่งที่เว่ยพูด “ทำไมฉันต้องช่วยด้วยล่ะก็ในเมื่อมอนเตอร์ตีเธอทีละ 1เอง”

เว่ยที่กำลังจะเอ็ดซินหยา เธอได้สะดุดตากับตัวเลขที่ลบทีละ 1 เท่านั้น แต่ทางหญิงสาวกับร้องราวกับจะถูกฆ่า นั่นทำให้เว่ยสับสน จากนั้นกล่องข้อความได้ปรากฏขึ้น

DC: ดูเหมือนเธอจะเล่นละครหลอกพวกเรา เธออาจจะรู้เรื่องแผนที่

RW: นายแน่ใจเหรอ? แล้วเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง

DC: ฉันแน่ใจ คงเป็นเพราะพวกเราไม่รอบคอบเมื่อไหร่ โชคดีที่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้มากกว่านี้

RW: แล้วเราควรทำยังไงกับเธอล่ะ ถ้าเกิดว่าเธอได้บอกเรื่องนี้กับคนอื่น อาจจะทำให้คนรู้เรื่องมากขึ้น

DC: ไม่ต้องสนใจเธอ เราไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับเธอและอีกอย่างเธอไม่รู้ว่าพวกเรากำลังจากไปจากเมืองนี้แล้ว เราจะไม่เจอเธออีก

RW: เราจะไปจากเมืองนี้เหรอ? ทำไมล่ะ

DC: เพราะที่ตั้งของสมบัติ มันอยู่ที่เออร์นิสเวิร์ธ

RW: เออร์นิสเวิร์ธ? มอนเตอร์แถวนั้นมันมีเลเวลประมาณ 20-25 ไม่ใช่เหรอ งั้นฉันควรเพิ่มเลเวลของฉันก่อนที่จะไปที่นั่น

DC: ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นไป มันต้องใช้เวลาเดินทาง 4-5วัน ดังนั้นเธอสามารถเพิ่มเลเวลระหว่างทางได้

RW: โอเค ตามนั้น

จากนั้นเว่ยก็ปิดหน้าต่างแชท เธอรู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ไม่ได้ฟังซินหยาตั้งแต่ ใครจะรู้ว่าถ้าซินหยาทำตามเธอและช่วยผู้หญิงคนนั้น มันจะเกิดอะไรขึ้น

ทางซินหยาได้เริ่มเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ส่วนเว่ยก็ได้ตามเขาไปแต่เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้หญิงคนนั้น

ดูเหมือนผู้หญิงจะจริงจังกับการแสดงมากเสียจนไม่ได้สังเกตว่าพวกซินหยาได้จากไปแล้ว เธอได้ส่งเสียงกรีดร้องและทุบตีมอนเตอร์ เธอทำให้ตัวเองน่าสงสารที่สุด แต่เมื่อเธอทำไปได้ซักพัก เธอรู้สึกว่ามันเงียบเกินไป เธอได้หันไปมองรอบ ๆ และพบว่าเหลือเธออยู่แค่คนเดียว เธอได้ผลักมอนเตอร์และแทงปลิดชีพมันอย่างรวดเร็ว

เธอลุกยืนขึ้นและกระทืบพื้นอย่างโมโห “เจ้าพวกนั้น มันไปไหน!!”

เธอคิดไม่ออกว่าจะมีผู้ชายที่ไหนที่จะกล้าทิ้งหญิงสาวแสนสวยที่ขี้กลัวไว้คนเดียวได้

‘หรือจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น เธอคงจะเป็นแฟนเขา’

นี่เป็นเหตุผลที่สมเหตุสมผลที่สุดเท่าที่เธอจะคิดออก

จู่ ๆ รอยยิ้มที่น่ารังเกียจได้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเธอ “งั้นก็ทำให้เขาทิ้งเธอซะ แล้วจากนั้นไอเทมทั้งหมดนั่นจะเป็นของฉัน”

หลังจากนั้นเธอก็เดินจากไป ผ่านไปพักใหญ่ซินหยากับเว่ยได้ปรากฏตัวออกมาจากต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลมากนัก

ซินหยารู้ว่าเว่ยอาจจะรู้สึกสงสัยในตัวเขา แม้ว่าเธอจะเชื่อเขาแต่เขาอยากให้เธออยู่เห็นหลักฐานที่เป็นที่ประจักษ์ เขาได้ใช้ทักษะของดรายแอดพรางตัวเขากับเว่ยเข้าไปต้นไม้ เพื่อที่จะดูว่าเธอต้องการจะทำอะไร

“หนอย นังนั่น!! ฉันรู้สึกว่าตัวเองโง่มากเลย” เว่ยพูดอย่างโกรธ ๆ

ซินหยาได้ปลอบใจเธอ “ฉันเข้าใจดี เธอเป็นคนจิตใจดี แม้ว่านี่คือเกมแต่ก็มีที่ที่ใครหลายคนเข้ามาหาเงิน เพื่อเงินแล้วคนเราพร้อมจะทำอะไรมากมายกว่าที่เธอคิด ดังนั้นต้องระวังให้ดี ก่อนที่จะช่วยใครก็ตาม”

“เข้าใจแล้ว” เว่ยตอบ

ด้วยเหตุการณ์นี้ทำให้เธอใจเย็นและรอบคอบกับสิ่งต่างที่อยู่ในเกมมากขึ้น