HO บทที่ 45 สุนัขอัคคี

หลังจากสิ้นเสียงของซินหยา พริบตาหลังจากนั้น มอนเตอร์ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น มันกำลังจะโจมตีเมลติ้งสโนว์ ในที่สุดเขาก็ได้เห็นว่ามันเป็นมอนเตอร์ประเภทไหน เมื่อได้รู้เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเอง มันเป็นสุนัขอัคคีซึ่งเป็นหนึ่งมอนเตอร์ที่เมลติ้งสโนว์อยากจะฝึกมันให้เชื่อง

ตัดภาพมาที่เมลติ้งสโนว์ ตอนแรกเขากำลังจะเอาดาบไปฟันมันแต่เมื่อรู้ว่ามันเป็นตัวอะไร เขาจึงตัดสินใจผลักมันออกแทน

หากเขาต้องการจะทำให้มันเชื่อง เขาจำเป็นตัวทำให้ HP ของมันลดลดต่ำกว่า 50% จากนั้นก็ใช้ไอเทมจับมัน แต่หากผู้เล่นใช้อาวุธโจมตีมัน ผู้เล่นก็จะไม่สามารถทำให้มันเชื่องได้

“พี่ดริฟ ผมต้องการความช่วยเหลือจากพี่!!” เมลติ้งสโนว์กล่าว “ผมอยากให้สุนัขอัคคีตัวนี้เชื่อง”

ซินหยาคิดว่าเรื่องอาจจะเป็นเรื่องยากไปสักหน่อย เนื่องจากมันเป็นมอนเตอร์ที่หวงที่มาก มันคงมองว่าเมลติ้งสโนว์ที่เป็นเผ่ามนุษย์สัตว์ว่าเป็นสัตว์ต่างถิ่นมาบุกรุกที่ของมัน

เขาได้นึกย้อนไปตอนที่เมลติ้งสโนว์บอกเขาว่ามีมอนเตอร์ติดตามพวกเราอย่างอยากรู้อยากเห็น บางทีมอนเตอร์ตัวนั้นจะเป็นสุนัขอัคคี บางทีพวกเขาใกล้จะถึงทางออกอาจทำให้สุนัขอัคคีต้องการทดสอบความแกร่งของพวกเขาแต่เขาไม่อยากจะเสียเวลากับมัน เขาปายาละอองฝันใส่มันเพื่อหลบหนี

แต่มันเร็วมาก มันสามารถหลบได้อย่างง่ายดายและจากนั้นมันก็ได้หายตัวไป

ตอนนี้เมลติ้งสโนว์รีบตั้งตัวได้ เขาได้เก็บดาบและหยิบแท่งไม้ออกมาเพื่อเตรียมทำให้มันเชื่อง

“พี่ดริฟอยู่ข้างหลังผมนะและอย่าใช้ยาละอองฝันด้วย สุนัขอัคคีมันเคลื่อนที่เร็วมาก ๆ มันจะทำให้พี่เสียขวดยาโดยเปล่าประโยชน์ ผมจัดการมันได้ พี่ไม่ต้องกังวล”

หลังจากที่เมลติ้งสโนว์กล่าวจบสุนัขอัคคีได้ปรากฏตัวอีกครั้ง เด็กหนุ่มได้ควงแท่งไม้และกระโดดเข้าไปหามอนเตอร์ เขาใช้แท่งไม้ฟาดมัน ทำให้เจ้าหมากระเด็นไปสองสามเมตร สุนัขอัคคีโมโหและคำรามใส่เมลติ้งสโนว์ เขาได้แสยะยิ้มและพูดว่า

“เอาสิ เข้ามาเลย”

สุนัขอัคคีเปิดการโจมตีด้วยไฟใส่เมลติ้งสโนว์แต่เขาสามารถหลบได้อย่างง่ายดาย แต่เจ้าหมาได้อาศัยจังหวะนี้พุ่งไปที่ข้างหลังเขาและใช้ไฟโจมตีเขาอีกครั้ง มันเร็วมากจนเขาไม่สามารถหลบได้ทัน ทำให้เขาถูกกระแทกใส่ เขาได้กระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้อย่างแรง

“อึก!!” เมลติ้งสโนว์ร้องอย่างเจ็บปวด “นี่ขนาดตั้งค่าความเจ็บให้อยู่ระดับต่ำนะ ยังเจ็บถึงขนาดนี้เลย”

“ระวังด้วย สุนัขตัวนี้มันฉลาดกว่าที่คิด” ซินหยาบอกเขา

“ผมเห็นด้วยตาตัวเองแล้วล่ะ” เมลติ้งสโนว์กล่าวพลางดื่มยาเพิ่มเลือด

เมื่อสุนัขอัคคีเห็นว่าเหยื่อของมันยังไม่ยอมแพ้ มันได้พุ่งไปหาเมลติ้งสโนว์อีกครั้ง คราวนี้เขาเตรียมพร้อมรับมือมันแล้ว เขาได้ตั้งท่ารอรับการโจมตีการมัน เมื่อมันมาอยู่ในระยะเพียงไม่กี่เมตร เขาได้ตัดสินใจกระโดดขึ้นและฟาดแท่งไม้ใส่ตัวของมัน เขาได้ส่งสายตาได้อย่างดูถูก ยิ่งทำให้จ้าหมาโกรธและพุ่งไปหาเขาอย่างเกรี้ยวกราด

จากนั้นทั้งได้สู้กันพักใหญ่ เมลติ้งสโนว์สังเกตเห็นว่าตอนนี้ HP ของมันลดลงต่ำกว่า 50% แล้ว

เขารีบคว้าไอเทมจับออกมาจากช่องเก็บของของเขาทันที หากเขากางมันลงพื้น มันจะเด้งออกจากกลายเป็นกรงขนาดใหญ่ สิ่งที่เขาต้องทำก็คือล่อให้สุนัขอัคคีเข้ามาข้างในซึ่งดูเหมือนมันไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น

“ฉันจะล่อให้มันเข้ามาได้ยังไงเนี่ย” เมลติ้งสโนว์พูดพลางในขณะที่สุนัขอัคคีกำลังโจมตีเขาอยู่

เมื่อซินหยาเห็นว่าเมลติ้งสโนว์ไม่สามารถหลบการโจมตีของเจ้าหมาได้ เขาได้คิดหาวิธีช่วยและก็ได้ไอเดียบางอย่างขึ้นมา เขาไม่แน่ใจว่ามันจะได้ผลมั้ย

“เมลติ้งสโนว์ให้สุนัขอัคคีไล่ตามเธอไปและล่อให้มันวิ่งตามนายเข้าไปในไอเทมจับ” ซินหยากล่าว

“ให้วิ่งเข้าไปงั้นเหรอ? ถ้าทำแบบนี้ผมก็จะติดอยู่ข้างในกับมันด้วยนะ” เมลติ้งสโนว์ตอบ

“ไม่ต้องกังวลไป ทันทีที่เธอกับเจ้าหมานั่นเข้าไป ฉันจะปายาละอองฝันเข้าไปเพื่อให้มันหลับและหลังจากนั้นเธอค่อยออกมาเพื่อมาจับทำการจับมัน” ซินหยากล่าว

ตอนนี้เมลติ้งสโนว์ไม่มีเวลาคิดว่าแผนนี้จะเวิร์ดหรือไม่ ดังนั้นเขาจึงตอบตกลง

เมลติ้งสโนว์ได้กระโดดหลบการโจมตีของสุนัขอัคคีไปมา จากภาพที่ซินหยาเห็นมันค่อนข้างดูตลกมาก เมลติ้งสโนว์ได้หลบไปมาและในที่สุดมันก็ตามเขาไปข้างในไอเทมจับสัตว์เลี้ยง มันได้ต้อนเด็กหนุ่มจนมุม มันกำลังจะเผด็จศึกเขา ในตอนนั้นเองซินหยาได้ปายาละอองเข้าไป ทำให้การเคลื่อนไหวของมันช้าลงและค่อย ๆ หลับไปในที่สุด

เมลติ้งสโนว์ได้วิ่งออกมาและทำการจับมัน จากนั้นตัวของสุนัขอัคคีก็ค่อย ๆ หดลงกลายเป็นมอนเตอร์เด็ก เมลติ้งสโนว์ได้หยุดนิ่งไปราวกับว่าเขากำลังอ่านอะไรบางอย่างอยู่ จากนั้นรอยยิ้มแห่งความสุขก็ได้ปรากฏบนใบหน้าของเขา

“เย้!! ในที่สุดฉันก็ทำได้ ฉันจับสัตว์เลี้ยงตัวแรกได้แล้ว!!” เมลติ้งสโนว์กล่าวอย่างตื่นเต้น

ซินหยายิ้มอย่างยินดี “เยี่ยมมาก เอาล่ะเรารีบออกจากป่ากันเถอะ ยิ่งพวกเรากลับเมืองเร็วเท่าไหร่ เธอก็จะสามารถเริ่มฝึกเจ้าตัวน้อยของเธอได้เร็วขึ้น”

“ใช่แล้ว เรารีบไปกันเถอะ” เมลติ้งสโนว์กล่าวขณะตามซินหยาออกจากป่าพร้อมกับสัตว์เลี้ยงที่เขาเพิ่งจับได้