ตอนที่ 48 ทำความรู้จัก?

เล้งซาน ยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก เมื่อเห็นเหล่าศิษย์แกนหลักเดินเข้าและกล่าวทักด้วยท่าทีไม่เป็นมิตรเช่นนี้ พลางหัวร่อในใจ

'มันเดินเข้ามาชนบาทา โดยแท้'

ชายคนที่ทักเล้งซานนี้ อายุราว 20 ปี มีพลังลมปราณอยู่ในขั้นที่ 9 ของชั้นลมปราณสีครามแล้ว อีกไม่นานคงถูกเลื่อนขึ้นเป็นระดับอาจารย์ผู้ฝึกสอน การแสดงออกของมันเห็นได้ชัดว่า มันคือหัวหน้าของกลุ่มศิษย์แกนหลัก!!

เล้งซานลุกยืนขึ้น ประสานมือ โค้งตัวเล็กน้อย

"ต้องขออภัยเหล่าศิษย์พี่ทั้งหลาย ข้าเห็นว่าพวกท่านกำลังมุ่งมั่นฝึกยุทธ จึงไม่กล้าที่จะเข้าไปรบกวนพวกท่าน"

เหล่าศิษย์แกนหลักเห็นท่าทางที่สุภาพอ่อนน้อมของเล้งซาน แทนที่พวกมันจะรู้สึกเอ็นดูศิษย์น้องเช่นนี้ แต่พวกมันต่างหัวเราะกันออกมาราวกับเรื่องตลก!!

"ฮ่าๆๆ พี่หยางจิ้ง ดูเจ้าเด็กเส้นนี่สิ มันรู้วิธีเอาตัวรอดซะด้วย"

"เฮ้ยๆ เจ้าเด็กเส้น อย่าคิดว่าสุงสิงกับนายน้อยอี้หลงหวัง แล้วเชื้ออัจฉริยะมันจะไปติดเจ้านะ ฮ่า ๆ "

"นี่ เจ้าเด็กใหม่ หากเจ้าไม่ใช่เด็กเส้น ก็คงโดนรับน้องไปแล้ว สำเหนียกตัวเองไว้บ้าง อย่าใช้สายตาหยิ่งผยองกับพวกข้าให้มากนัก"

อี้หลงหวังทนฟังไม่ไหว จึงลุกพรวดขึ้นมา

"พวกเจ้าในฐานะศิษย์แกนหลัก มากล่าววาจาเช่นนี้กับศิษย์ใหม่ มันสมควรแล้วหรือ..."

แต่ยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใดต่อ ก็มีมือเย็นเฉียบข้างหนึ่งจับที่แขนของอี้หลงหวัง นางสะดุ้งเล็กน้อย และจึงหันเหลือบมองมา นางเห็นเล้งซาน ฉีกยิ้มให้แก่นาง แต่รอยยิ้มนี้กลับทำให้อี้หลงหวังขนลุกเกรียวขึ้นทั้งตัว

"จะ..เจ้า" ริมฝีปากนางสั่นเครือเล็กน้อย

"คุณชายอี้หลง ใจเย็นๆก่อน นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย สำหรับข้าและเหล่าศิษย์พี่ เหตุใดท่านไม่ให้พวกข้า สะสางกันเองเล่า?"

"แต่ว่า.." ขณะที่กำลังลังเลใจ นางพบว่าเล้งซานหรี่ตาเล็กน้อยให้แก่นาง นางจึงได้แต่ถอนหายใจ สิ่งที่นางหวาดกลัวที่สุด มิใช่เรื่องที่เล้งซานจะถูกทำร้าย แต่เป็นการที่ศิษย์แกนหลักจะได้รับความอัปยศจนต้องออกจากพรรคมากกว่า!! อี้หลงหวังจับไหล่เล้งซานเบาๆ จากนั้นก็ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้พลางกระซิบบอกเล้งซานว่า...

"ออมมือด้วย"

เล้งซานพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นนางก็เดินจากไปทางเหล่าศิษย์แกนหลัก ตบไหล่หัวหน้ากลุ่มเบาๆพลางกล่าว

"ข้าช่วยท่านเต็มที่แล้ว"

กล่าวจบนางก็เดินจาก ทิ้งความสงสัยของกลุ่มศิษย์แกนหลักมากมายไว้เบื้องหลัง พวกมันต่างมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก เล้งซานเห็นท่าทีที่เริ่มลังเลนั้น จึงรีบสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ๆหัวหน้ากลุ่มของมัน และ....โค้งตัวเคารพเล็กน้อย

"ศิษย์พี่ เพื่อความสัมพันธ์อันดีของพวกเรา เหตุใดเราไม่ทำกิจกรรมร่วมกันเสียหน่อยเล่า?" มุมปากของเล้งซานเชิดขึ้นเล็กน้อย

"กิจกรรม?" หัวหน้ากลุ่มศิษย์แกนหลักขมวดคิ้ว

"เรามาประลองกระชับมิตร กันเสียหน่อยมั้ย? เผื่อเราจะได้รู้จักกันมากขึ้น!!" 

ยิ้มมัจจุราชเปรอะเปื้อนบนในหน้า เล้งซาน อีกครั้ง

"ฮ่า ๆ บอกว่าเจ้าจะขอประลองกับข้าเพื่อขอกระชับมิตร!! ช่างเป็นเรื่องตลกที่สุดในรอบเดือนของข้าเลย"

หัวหน้ากลุ่มศิษย์แกนหลักหัวร่ออย่างชอบใจ และทำให้เหล่าศิษย์แกนหลักทั้งหมด หัวร่อตามกัน แต่กระนั้นยิ้มของเล้งซานกลับยิ่งถูกฉีกออก นี่นับเป็นพฤติกรรมสุดประหลาดของเล้งซาน ยิ่งมันโกรธเคืองมากเท่าไหร่ รอยยิ้มของมันก็มักจะมากขึ้นเท่านั้น!!

"ใครบอกว่าข้าขอประลองกับท่านกัน? ข้าขอประลองกับพวกท่านทั้งหมดตังหาก"

หลังเล้งซานกล่าวจบเสียงหัวเราะทั้งหมดหายไปทันที และกลับกลายเป็นเพลิงโทสะที่ลุกโชนโชติช่วงเข้ามาแทนที่ สีหน้าของเหล่าศิษย์แกนหลักทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดง พวกมันทุกคนนั้นต่างถูกผู้คนทั้งเมืองเมฆครามเรียกว่าอัจฉริยะ!! ภายในพรรคมีศิษย์นับหมื่น แต่พวกมันทั้ง 30 คนก็อยู่เหนือศิษย์เหล่านั้น แต่ในตอนนี้พวกมันกลับถูกถากถางโดยศิษย์ใหม่ที่พึ่งจะเข้ามาในพรรควันแรก!!

เดิมที่พวกมันแม้จะกล่าวยั่วยุ และดูถูกเล้งซานมากมายเพียงใด แต่พวกมันนั้นย่อมไม่กล้าลงมือทำร้าย เนื่องจากเล้งซาน เป็นตัวแทนพรรคในการประลอง ซึ่งจะหมายถึงชื่อเสียงของพรรคในอีก 1 ปี อีกทั้งยังถูกสนับสนุนโดยผู้นำพรรค อี้หลงหู่ พวกมันย่อมไม่อาจแตะต้อง แต่บัดนี้เล้งซานกลับยื่นข้อเสนอประลองด้วยตัวเอง อีกทั้งยังยั่วยุพวกมันถึงขีดสุด

"ดี!! ในเมื่อเจ้าเสนอประลองกระชับมิตรกับพวกเราทุกคน ศิษย์พี่ย่อมไม่ขัดความปรารถนาของศิษย์น้อง!!"

หัวหน้ากลุ่มศิษย์แกนหลักปลดปล่อยพลังออกมาอย่างท่วมท้น แม้แต่ในหมู่ศิษย์แกนหลักด้วยกันเองบางคนยังต้องถอยหลัง 2-3 ก้าวจากแรงกดดัน พลังลมปราณขั้นที่ 9 ชั้นสีครามไม่อาจดูถูกได้แม้แต่น้อย แต่...

เล้งซานกลับหยิบตำราเล่มหนึ่ง ขึ้นมาอย่างไม่ยี่หระจากนั้นก็เปิดอ่าน 2-3 หน้า พลางกล่าวขึ้น โดยไม่หันไปมองหน้าศิษย์แกนหลักแม้แต่น้อย

"หากศิษย์พี่เข้ามาทีละคน กว่าจะครบทุกคนคงใช้เวลากว่า 15 นาทีเป็นแน่ ข้าขอแนะนำให้ศิษย์พี่ทุกคนเข้ามาในคราวเดียวเลยดีกว่า จะได้ย่นเวลาได้มากโข มันจะเป็นการดีกับเราทั้งสองฝ่าย"

ศิษย์แกนหลักทุกคนเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยโทสะ ฟันกรามที่พวกมันบดขยี้จากการระบายความโกรธแทบจะแตกหักเป็นเสี่ยงๆ เด็กหนุ่มคนหนึ่งประกาศกล้า ว่าหากพวกมันทั้งสามสิบคนเข้าไปทีละคนจะใช้เวลากว่า 15 นาที หมายความว่ามันถูกตีราคาต่อคนเพียงแค่ ครึ่งนาที!! ตลอดชีวิตของพวกมันไม่เคยถูกผู้ใดเหยียดหยามถึงเพียงนี้

"บัดซบ!! เจ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ข้าไม่สนใจแล้วว่าเจ้าจะมีเส้นสายยิ่งใหญ่ล้นฟ้าสักแค่ไหน วันนี้หากบาทาข้าไม่ได้เหยียบบนหน้าเจ้า ข้าจะยอมโกนหัว!!" หัวหน้าศิษย์แกนหลักประกาศกล้าอย่างฉะฉาน ทำเอาคิ้วเล้งซานกระตุกเล็กน้อย

'ยอมโกนหัว น่าสนุก!!'

คำพูดนี้ทำให้เล้งซานถึงกับวางหนังสือ และหันมามองหน้าเหล่าศิษย์แกนหลัก จากนั้นมันก็แสยะยิ้มออกมา พลางประสานมือโค้งตัวเล็กน้อย

"สิ่งที่ศิษย์พี่กล่าวมาช่างน่าสนุกยิ่งนัก งั้นเรามาเดิมพันกันสักเล็กน้อย หากกลุ่มศิษย์พี่ชนะก็เชิญรับสิ่งนี้ไปได้เลย" แสงเปล่งประกายออกจากแหวนมิติของเล้งซาน จากนั้นเหรียญทองจำนวนมากก็ร่วงกรูลงมา!!

เกร้งๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงของเหรียญทองที่ไหลร่วงกระทบกันดังยาวอย่างต่อเนื่อง เหลือศิษย์แกนหลักทุกคนดวงตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า!! เล้งซานจ้องมองใบหน้าของพวกศิษย์แกนหลักที่ตกตะลึง พลางแสยะยิ้ม

"ทั้งหมดนี่ 5 ล้านเหรียญทอง หากพวกท่านแม้แต่คนเดียวทำให้ข้ายอมแพ้ก็เอามันไปได้เลย แต่!!! หากพวกท่านแม้แต่คนเดียวไม่สามารถเอาชนะข้าได้ พวกท่านทุกคนต้องโกนหัว และหลังจากนี้ต้องเรียกข้าว่า ศิษย์พี่!!"

คำพูดที่เล้งซานกล่าวออกมาแทบไม่เข้าหูพวกมันแม้แต่น้อย แม้พวกมันจะพากันพยักหน้ารับปาก แต่แววตากลับจดจ้องไปที่เหรียญทอง 5 ล้านเบื้องหน้า!!

เล้งซานกางแขนออกทั้งสองข้าง พลางแสยะยิ้มอย่างน่าขนลุก จิตคุกคามและจิตสังหารจำนวนมากเอ่อล้นออกมาจากร่างกายของมันอย่างผสมปนเป เหล่าศิษย์แกนหลังที่มัวแต่จดจ่ออยู่กับเหรียญทองตรงหน้า พึ่งรู้สึกตัวเมื่อมีจิตคุกคามถาโถมเข้าใส่ ค่อยๆเงยหน้ามองขึ้นมา แต่ช้าไปเสียแล้ว... พวกมันทุกคนอยู่ภายในอาณาเขตพลังของเล้งซานแล้ว!!

"5 กระบวนตระกูลเล้ง กระบวนที่ 4 มังกรมายา!!"

.............................................................