ตอนที่ 38 มังกรสุริยันคงกระพัน

"แร่โลหะ ที่ใช้ทำอาวุธอักขระน่ะหรือ??" เฟรย่ากล่าว

"ใช่! แต่ข้าไม่เคยเห็นเหมืองแร่โลหะคงกระพัน ใหญ่โตขนาดนี้มาก่อนเลย ด้วยจำนวนของมันมีมากขนาดที่พอจะสร้างอาวุธอักขระ ได้นับพันนับหมื่นเลยทีเดียว จากจำนวนเพียงแต่ 1 ใน 100 ส่วน ก็เพียงพอจะให้ข้าร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆของทวีปนี้ได้เลย"

เล้งซานพยายามจับต้นชนปลายอยู่ชั่วครู่พลางทำหน้าครุ่นคิดถึงบางอย่างออกมาได้ จากนั้นม่านตาของมันก็เบิกกว้าง ร่างกายสั่นเทาไปด้วยความตื่นเต้น

"ระ..หรือว่า เจ้านี่เป็น...!!!" ริมฝีปากของเล้งซานสั่นเทา

"เป็น??"

"มังกรสุริยันคงกระพัน!!"

เล้งซานมิอาจห้ามปรามความตื่นเต้นออกมาได้ มังกรสุริยันคงกระพัน เป็นสัตว์อสูรในตำนานที่เหลือไว้เพียงในบันทึกเท่านั้น!! ซึ่งเล้งซานเคยศึกษาบันทึกมากมายในช่วงวัยเยาว์ ย่อมต้องเคยผ่านตามาอย่างแน่นอน มังกรสุริยันคงกระพัน เป็นสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์ในอดีตซึ่งไม่มีผู้ใดพบเห็นมาเนิ่นนานหลายพันปีแล้วที่ทวีปมังกรฟ้า แต่เล้งซานกลับมาพบมันที่ทวีปเต่าทมิฬแห่งนี้

"แล้วมันพิเศษอย่างไรหรือ??" เสียงของเฟรย่าดังขึ้น

"มังกรสุริยันคงกระพัน มันเป็นสัตว์อสูรสายพันธุ์มังกรที่แข็งแกร่งอย่างมาก มันสามารถเติบโตได้อย่างรวดเร็วด้วยการลอกคราบทุก ๆ 1 ปี ว่ากันว่าหากโตเต็มที่ด้วยอายุหลายพันปี มันอาจมีขนาดยาวหลายร้อยเมตร แต่ความพิเศษของมันคือ คราบที่มันลอกออกมานั้น ก็คือแร่โลหะคงกระพัน!!"

"ถ้าเช่นนั้นเราจะเอายังไงต่อ เจ้าจะสังหารมันหรือ??"

เล้งซานส่ายหน้าเล็กน้อย

"หากเป็นสัตว์อสูรธรรมดาข้าย่อมไม่ลังเลที่จะสังหารมัน แต่นี่มันคือมังกรในตำนาน การสังหารมันนับเป็นการสูญเสียแหล่งกำเนิดแร่โลหะคงกระพันที่ยิ่งใหญ่ ของมวลมนุษย์

อีกอย่างด้วยกำลังของข้าตอนนี้ย่อมมิอาจทำอันตรายมันได้แม้แต่น้อย ผิวหนังทั้งหมดของมันคือแร่โลหะคงกระพัน ยิ่งรวมกันพลังลมปราณชั้นสีเหลืองขั้นสูงของมัน ขวานทลายสวรรค์ของข้า ต่อหน้ามัน ก็ไม่ต่างอะไรกับไม้จิ้มฟัน"

เล้งซานค่อยๆเดินเข้าไปในถ้ำอย่างช้า ๆ ด้วยความระมัดระวังใจหนึ่งมันก็อยากได้แร่โลหะคงกระพัน ส่วนอีกใจหนึ่งมันก็เกรงกลัวมังกรสุริยันที่หลับใหลอยู่ แต่เมื่อเข้ามาใกล้มังกรในระยะหนึ่งร้อยก้าว ด้วยสัมผัสแห่งมังกรของมัน ตรวจพบสิ่งผิดปรกติบางอย่าง เล้งซาน หรี่ตามองเล็กน้อย จากนั้นก็รีบสาวเท้าวิ่งไปหามังกรสุริยันคงกระพันทันที!!

"เจ้าโง่ จะทำอะไรหน่ะ!!" เฟรย่าตกใจอย่างมากที่เล้งซานวิ่งไปหามังกรเช่นนั้น

เล้งซานมิได้สนใจเสียงของเฟรย่าแต่อย่างใด ชั่วพริบตามันก็มาอยู่ตรงหน้าของมังกร แต่ไม่มีทีท่าว่ามังกร จะลืมตาตื่นแต่อย่างใด เล้งซานขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นค่อยๆเอามือแตะสัมผัสไปที่ร่างของมังกร

ม่านตาของมันเบิกกว้าง แต่ยังมิทันจะได้กล่าวสิ่งใด ขนทั่วร่างก็ลุกชันขึ้นมาทันที จากพลังอันท่วมท้นที่แผ่ขยายออกมาอย่างน่าหวาดหวั่นที่ด้านหลัง

"เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย!! เหตุใดมายุ่มย่ามในอาณาเขตของข้า!!!"

ตรึมมมม

เสียงดังสนั่นนี้ เป็นเสียงของร่างอันมหึมาที่ร่อนลงมายังปากถ้ำ แน่นอนว่ามันคือ มังกรสุริยันคงกระพันอีกหนึ่งตัวที่แข็งแกร่ง!! ความยาวของมันนั้นมากกว่าตัวที่นอนอยู่กว่าครึ่งช่วง ปีกที่กางขยายราวกับปกปิดท้องฟ้าทั้งหมดที่ด้านหลัง ลำตัวสีแดงฉานแสดงได้ถึงอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหุบเขาหมื่นพฤกษาแห่งนี้!!

"บัดซบ!! เฟรย่าเหตุใดท่านมิเตือนข้าล่วงหน้า"

"มังกรตัวนี้มันปิดกั้นพลังของมันตั้งแต่ระยะไกล ทำให้เราไม่อาจจับสัมผัสถึงมันได้ มันคงได้กลิ่นของเจ้าจึงได้ทำเช่นนั้น"

เพียงแค่พลังที่แผ่ขยายออกมา เล้งซานก็แทบจะประคองตัวให้ยืนอยู่ไม่ไหว แม้จะอยู่ชั้นลมปราณสีเหลืองขั้นสูงสุดเช่นเดียวกับ อี้หลงเทียน แห่งพรรคกระบี่เหิน แต่ความพลังของมนุษย์และสัตว์อสูรนั้นแต่งต่างกันอย่างสิ้นเชิง!! อีกทั้งมันยังเป็นถึงสัตว์อสูร สายพันธุ์มังกร เป็น 1 ใน 4 สายพันธุ์สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกใบนี้ ย่อมไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับสัตว์อสูรธรรมดาได้

เล้งซานหน้าซีดเผือด มันสูดลมหายใจเข้าและค่อยๆปล่อยออก เพื่อเรียกความสงบและสมาธิในใจกลับมา จากนั้นอักขระทั่วร่างกายก็เปล่งแสงออกมาอย่างเจิดจ้า เปิดใช้วิญญาณมังกรในทันที ความเร็วของมันในตอนนี้นั้นเมื่อหลอมรวมกับอักขระร่างกายและกล้ามเนื้อแห่งมังกร มันสร้างภาพติดตาที่ราวกับแยกร่างออกมาให้เห็นนับสิบร่าง กระจายออกไปทั่วถ้ำแห่งนี้ ร่างทั้งสิบร่างวิ่งสวนเข้าไปที่ทางออกโดยหมายใช้ภาพลวงต่อนี้หลอกล่อมังกรและทะยานออกไปนอกถ้ำในทันที

"มนุษย์นั้นช่างโง่เง่า"

มังกรสุริยัน สะบัดหางหนึ่งครา แต่กวาดเอาร่างทั้งสิบร่างของเล้งซาน ที่อยู่ด้านหน้าทั้งหมด ความเร็วของหางมังกรมิต่างจากความเร็วของเล้งซานแม้แต่น้อย

ตูม!!

"อ๊ากกก!!"

ร่างทั้งสิบกระแทกเข้ากับผนังถ้ำ อย่างจัง ความรุนแรงของมันทำให้หน้าผาแห่งนี้ทั้งหมดถึงกับสั่นสะเทือน!! ร่างทั้งสิบค่อยๆหายไปคนเหลือเพียงร่างเดียวของเล้งซาน นอนแน่นิ่งกระอักเลือดคำโตออกจากปาก กระดูกของเล้งซานหักเกือบทั่วทั้งร่างในการสะบัดหางเพียงครั้งเดียว!! อวัยวะภายในบาดเจ็บสาหัส เล้งซานแทบจะครองสติไว้ไม่อยู่การจากโจมตีในครั้งนี้

"เจ้าหาที่ตายเอง นะเจ้ามนุษย์หากเจ้าไม่เข้ามายุ่มยามในเขตของข้า ก็ไม่ต้องพบจุดจบเช่นนี้ ตายซะ!!!"

มังกรสุริยัน ยกขาหน้าของมันขึ้น หวังตะปบบดขยี้เล้งซานให้ตายตกภายใต้อุ้มเท้าของมัน

"ขะ...ข้า สามารถรักษา ภะ...ภรรยาของท่านได้"

ด้วยลมหายใจที่โรยริน เล้งซานฝืนร่างกาย เพื่อกล่าวอย่างแผ่วเบา...

........................................................