Chapter 12 - ทักษะการต่อสู้

“ไม่จำเป็น.!”

น้ำเสียงไร้อารมณ์ตอบกลับของ'หลิวเย่'ตอกกลับไปตรงหน้า'มู่หรงชุนสุ่ย'

'มู่หรงชิน'สุ่ยดวงตาประกายไปด้วยความไม่พอใจ เธอเอาศัยความกล้าเช่นไรหยาบคายต่อเขา เขาจะสอนบทเรียนให้เธอ เคลื่อนย้ายในพริบตา ใบดาบของเขาบินเข้าไปหา'หลิวเย่'

'หลิวเย่'ไม่ได้ตื่นตกใจกับการโจมตีที่เข้ามา ในทันทีเธอส่งดาบไปด้านหน้า ปลายดาบของเธอพุ่งตรงไปยัง'มู่หรงชุนสุ่ย' ใช้ชีวิตแลกชีวิต.! วิธีการบางอย่างของคนบางคนมันทำให้กลุ่มคนอ้าปากค้างไปด้วยความตกใจ ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่า'หลิวเย่'จะใช้วิธีการนี้

'มู่หรงชุนสุ่ย'ขมวดคิ้ว ใครจะอยากตายพร้อมเธอกัน? เขาสะบัดดาบและถอนตัวกลับไป

มีเพียงขาของเขาเท่านั้นที่ก้าวย้อนกลับไป แต่ดาบนั้นอยู่อยู่ในท่าเดิมกลางอากาศ ดังนั้น'หลิวเย่'ก็เคลื่อนย้ายไปด้านขวาของเขา ก่อนที่เขาจะมีปฏิกิริยาตอบโต้ ความเยือกเย็นและมั่นคงก็มาจ่อที่คอของเขา ของแหลมคมทำให้ใบหน้าของ'มู่หรงชุนสุ่ย'หน้าซีดทันที

“เจ้าแพ้แล้ว”

'หลิวเย่'มาหยุดตรงหน้า'มู่หรงชุนสุ่ย'และจ่อปลายดาบไปที่คอของเขา

สิ่งที่เธอได้เรียนรู้มาไม่ใช่เทคนิคสุดยอดการต่อสู้ แต่เป็นเทคนิคของการลอบสังหาร ดาบที่วาดผ่านตามเส้นทางของเลือด สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่การเคลื่อนไหวของเพลงดาบ มันคือความสามารถในการฆ่า ถ้าต้องตายด้วยน้ำมือของเธอ มันไม่คุ้มค่าต่อเขาอย่างแน่นอน

ทั้งลานเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงของสายลมที่พัดผ่าน ทุกคนในตระกูลยืนตกตระลึงอ้าปากค้าง หนึ่งครั้ง, เคลื่อนไหวเพียงหนึ่งครั้ง กลับทำให้ผู้ที่มีพลังเป็นอันดับสามของรุ่นเยาว์ 'มู่หรงชุนสุ่ย'พ่ายแพ้ภายใต้มือเธอ สวรรค์ ไม่ยากจะเชื่อได้

ในคฤหาสน์นี้มีแสงแดดที่อบอุ่นและสวยงามส่องประกาย แต่มันกลับไม่สามารถกลบฝังเจตนาฆ่าฟันที่หนาแน่นในอากาศ

“แปะ แปะ แปะ”

เสียงปรบมือของคนนึงดังขึ้น มีคนสองคนปรากฏตัวที่หน้าประตู หนึ่งในนั้นเป็นขุนนางที่ได้รับการอบรม เขาปรบมือใบหน้าเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ส่วนอีกคนเป็นผู้นำตระกูลมู่หรง “มู่หรงวู่ตี้” บุคคลที่กำลังเฉลิมฉลองงานวันเกิดของเขาวันนี้

แม้ว่าเขาจะอายุหกสิบปีแล้ว แต่ก็ไม่ดูแก่เท่าไร เขายังดูมีความสามารถและแข็งแรงเหมือนที่เขาเคยเป็น

“หลิวเย่, วางดาบลง เจ้าเอาดาบจี้คอลูกพี่ลูกน้องตนเองได่อย่างไร”

'มู่หรงวู่ตี้'มองไปยัง'หลิวเย่' แม้ว่าคำพูดของเขาจะเต็มไปด้วยการตำหนิ นั้นทำให้ทุกคนยินดีกับเสียงนั้น ในตระกูลนายพลนี้ ความแข็งแกร่งของศิลปะการต่อสู้จะเป็นตัวตัดสินฐานะในตระกูลมู่หรง

“ใช่แล้ว, อย่าได้ทำเรื่องเสียมารยาทต่อหน้ารัชทายาท หลิวเย่มานี่ มาแสดงความเคารพต่อองค์รัชทายาท”

ในเวลานี้'มู่หรงยี่'ใบหน้าแดงเต็มไปด้วยความมีเกียรติและความสุข เขากวักมือเรียก'หลิวเย่'

ที่มา : https://my.dek-d.com/emperor123/writer/viewlongc.php?id=1489554&chapter=12