Chapter 11 - ซ้อมต่อสู้

บาดแผลจากการฝึกซ้อน มันเป็นคำตอบที่เป็นไปได้

ตรงกลางลาน 'หลิวเย่'ตะโกนตอบโตกลับไปทันทีโดยไม่รอให้'มู่หรงยี่'เป็นผู้ตอบ'คุณนายลู'

“ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องปกติที่จะบาดเจ็บจากการฝึกซ้อน แล้วทำไมลุงห้าและท่านป้าถึงได้มาเพื่อกล่าวหาข้า? หลิวเย่ยังเด็กและไม่สามารถคบคุมแรงได้ ท่านสามารถตำหนิหลิวเย่? ในการฝึกซ้อมชีวิตและความตายสามารถถูกกำหนดด้วยชะตา จนถึงตอนนี้หลิวเย่มีบาดแผลมากมายและเธอไม่เคยตำหนิหรือกล่าวกับผู้อื่น”

จากคำพูดของคุณนายลู ข้อโต้แย้งของ'หลิวเย่'ไม่สามารถถูกตำหนิได้ มันทำให้'มู่หรงกัง'และ'คุณนายลู'ไร้คำพูด

ความเงียบเกิดขึ้น 'มู่หรงยี่'เริ่มสังเกต'หลิวเย่'อย่างใกล้ชิด บุตรสาวเขาคนนี้ช่างแตกต่างกับบุตรสาวผู้ไร้ประโยชน์ในความทรงจำของเขา บุคลิกคนมักเปลี่ยนไปเมื่อโตขึ้น?

“ในการประลอง ชีวิตและความตายถูกตัดสินจากชะตากรรม พูดได้ดี น้องหลิวเย่ดูเหมือนว่าความสามารถทางร่างกายเจ้าจะเพิ่มขึ้นมากนะ พี่ชายผู้โง่เขลาหวังว่าจะได้เรียนรู้จากเจ้าในวันนี้”

ในความเงียบชั่วขณะ มีเสียงตะโกนดังออกมา ผู้ที่อารมณ์ขุ่นเคืองนั้นดูเหมือนอายุ 17 หรือ 18 ปี ก้าวออกมาจากกลุ่มคน

เมื่อเขาก้าวเดินออกมา ผู้เยาว์โดยรอบก็ถอนหายใจโล่ง บางส่วนถึงกับหัวเราะเยาะ'หลิวเย่' เห็นเพียงเรื่องขบขันในความโชคร้ายของเธอ

'หลิวเย่'เพียงแต่มองไปอย่างไร้อารมณ์ยังชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ เขาคือใครกัน? เธอจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้

“มู่หรงชุนสุ่ย บุตรชายคนโตของลุงห้า ความสามารถของเขานั้นเป็นรองเพียงมู่หรงเฉินและมู่หรงลี่ในหมู่คนรุ่นเยาว์”

เช่นเดียวกัน'หลิวเย่'ขมวดคิ้วในความพยายามที่จะระลึกถึงเสียงที่เธอได้ยิน เป็นชายในชุดสีม่วงที่นั่งอยู่ในบ้านของเธอ กำลังดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่

'มู่หรงเฉิน'และ'มู่หรงลี่' หนึ่งในนั้นเป็นบุตรชายของลุงเธอ อีกคนก็เป็นบุตรชายของท่านพ่อเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถนึกออก เธอจำได้เพียงลางๆเกี่ยวกับทั้งคู่ ด้วยความสามารถของพวกเขา เธอไม่สามารถรู้ถึงพลังของพวกเขา นั้นจึงเป็นเรื่องทั่วไปที่เธอจะไม่สามารถประเมินความสามารถของ'มู่หรงชุนสุ่ย'ได้

แต่อย่างไรนี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ตอนนี้ความแข็งแกร่งของเธอคงไม่พ่ายให้รุ่นเดียวกับมู่หรงกัง แล้วทำไมถึงจะต้องกลัวพวกรุ่นเยาว์

มองไปที่'มู่หรงชุนสุ่ย'ที่ชี้ดาบมาที่เธอ 'หลิวเย่'ขบกรามแน่น เธอชี้มือขึ้นและกวักมือเรียก'มู่หรงชุนสุ่ย'ด้วยการกระดิกนิ้ว เธอยังคงแสดงความหยิ่งได้

เธอไม่มีความรู้สึกดีๆอะไรที่จะให้คนในตระกูลมู่หรงนี่เลย

'หลิวเย่'เข้าใจ กลุ่มคนเริ่มจะปรบมือและส่งเสียงเชียร์การต่อสู้

เสียงเชียร์ทำให้ใบหน้าของ'มู่หรงชุนสุ่ย'ซีดเผือด เขาไม่ชอบที่จะต่อสู้กับคนที่อ่อนแอกว่า แต่ว่าถ้าน้องสาวคนเล็กบาดเจ็บ มันก็เป็นอีกเรื่องราว

ดาบในมือเตรียมพร้อม 'มู่หรงชุนสุ่ย'กล่าว

“ข้าจะให้เจ้าโจมตีข้าก่อน 3 ครั้ง.!”

ที่มา : https://my.dek-d.com/emperor123/writer/viewlongc.php?id=1489554&chapter=11