โต้วหลัว เกิดใหม่เป็นไข่มังกร ถูกฟักโดยราชามังกรเงินตอนที่29

บทที่ 29: สนามพลังดารา, ทุบถังซานน่วม

เหตุผลที่เย่เฟิงสามารถทำให้ลูกดอกหน้าไม้จูเก่อเทวะของถังซานเบี่ยงเบนไปได้นั้น เป็นเพราะพรสวรรค์ที่เขาเพิ่งปลุกขึ้นมาได้ไม่นาน—สนามพลังดารา

สนามพลังดารามีต้นกำเนิดมาจากแหล่งเดียวกับแดนดารา และเนื่องจากพรสวรรค์นี้ไม่แข็งแกร่งมากนัก มันจึงไม่สามารถก่อตัวเป็นวงแหวนวิญญาณวงที่สี่ได้ มันทำได้เพียงหลอมรวมเข้ากับวงแหวนวิญญาณวงที่สาม ซึ่งเป็นการเพิ่มอายุวงแหวนวิญญาณของทักษะวิญญาณที่สามของเขาเป็นสี่หมื่นปี

ทักษะวิญญาณนี้ได้เปลี่ยนเย่เฟิงให้กลายเป็นแม็กนีโต้เวอร์ชันอัปเกรดขั้นสุดยอด เขาสามารถใช้สนามพลังเพื่อควบคุมวัตถุทุกชนิดในรัศมีร้อยเมตร ยิ่งระยะทางใกล้เท่าไหร่ การควบคุมก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

อันที่จริง ในตอนนี้ เพียงแค่เย่เฟิงคิด สนามพลังของเขาก็สามารถบดขยี้ศีรษะของถังซานได้โดยตรง

การเปลี่ยนทิศทางของลูกดอกหน้าไม้จูเก่อเทวะจึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างยิ่ง

“อาวุธดีนี่ เอาอีกสิ”

เย่เฟิงยิ้มเล็กน้อย ไม่รีบร้อนที่จะโจมตี แต่อยากจะดูว่าตอนนี้ถังซานมีวิธีการอะไรบ้าง

แน่นอนว่าเขาไม่ได้กลัวว่าเรื่องจะผิดพลาด

แม้ว่าเขาจะยังเติบโตไม่เต็มที่ แต่พลังต่อสู้ในปัจจุบันของเขาก็เพียงพอที่จะเอาชนะใครก็ตามที่อยู่ต่ำกว่าระดับวิญญาณพรตได้อย่างง่ายดาย ความแข็งแกร่งระดับนี้มากเกินพอสำหรับการป้องกันตัวในช่วงเวลาของตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซานภาค 1

แน่นอนว่า ด้วยไพ่ตายอย่าง "อัญเชิญตี้เทียน" และกระทั่ง "อัญเชิญราชันมังกรเงิน" เขาก็ไร้เทียมทานต่อผู้ใดก็ตามที่อยู่ต่ำกว่าระดับเทพ

“บ้าเอ๊ย!”

“ข้าไม่เชื่อ!”

เมื่อเห็นท่าทีหยิ่งยโสของอีกฝ่าย ถังซานก็กัดฟันกรอด หัวใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอย่างสุดขีด

โดยปกติแล้ว ถังซานจะไม่ถูกยั่วยุด้วยวิธีเช่นนี้

เดิมทีถังซานวางแผนที่จะทำให้เย่เฟิงต้องขายหน้าหรือกระทั่งต้องชดใช้เพื่อล้างความอัปยศครั้งก่อน ต่อให้เขาจะไม่สามารถเอาชนะได้ก็ตาม! แต่ตอนนี้แผนของเขาได้พังทลายลง ซึ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเสียหน้า

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เสี่ยวอู่กำลังมองอยู่จากข้างล่าง!!

ยิ่งไปกว่านั้น จากหางตาของเขา เขาสามารถเห็นได้ว่าสายตาของเสี่ยวอู่นั้นจับจ้องอยู่ที่เย่เฟิงโดยสิ้นเชิง แม้กระทั่งเปล่งประกายความชื่นชม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ!!

ผู้หญิงของตัวเองกลับไปชื่นชมคนอื่นขนาดนี้! ใครจะทนได้?

ถังซานไม่ลังเล เขาลั่นไกยิงลูกดอกออกไปจนหมดในทันที

“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว—”

ลูกดอกสี่ดอกพุ่งออกไป ปิดเส้นทางหนีทั้งหมดของเย่เฟิง!

หญ้าเงินครามจำนวนมากพุ่งออกมาจากใต้เท้าของเย่เฟิง พันธนาการขาของเขาไว้อย่างแน่นหนา

ในเวลาเดียวกัน เพื่อความปลอดภัย ถังซานได้ปลดปล่อยแปดหอกแมงมุมออกมาด้านหลังทันที เปิดใช้งานก้าวพริบตามายา และโจมตีเย่เฟิงด้วยท่วงท่าเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

พิษของแปดหอกแมงมุมนั้นแม้แต่ไส้กรอกล้างพิษของออสการ์ก็ยังไม่อาจถอนพิษได้ และความคมของมันก็สามารถทะลวงผ่านการป้องกันของจ้าวอู๋จี้ได้ เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะสามารถป้องกันสิ่งนี้ได้

ดูเหมือนว่าถังซานจะออกกระบวนท่ามากมาย แต่ในความเป็นจริง ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา

“น่าสนใจดีนี่”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เฟิงก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ลูกดอกสี่ดอกที่พุ่งเข้าใส่เขาเบี่ยงเบนออกจากวิถีของมันอย่างไม่ต้องสงสัย เฉียดผ่านตัวเขาไปพร้อมกับสายลมเย็นเยียบ

และเมื่อเผชิญหน้ากับท่วงท่าเคลื่อนไหวที่ดูแปลกประหลาดแต่รวดเร็วอย่างยิ่งของถังซาน เย่เฟิงก็ยังคงไม่มีท่าทีว่าจะหลบหลีก แต่กลับยื่นมือข้างหนึ่งออกไปทางถังซานอย่างช้าๆ และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ...

“สนามพลังดารา, ควบแน่น—”

เมื่อเย่เฟิงพูดจบ ถังซานที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาซ้ำๆ บนลานประลอง ก็พลันรู้สึกว่ามีเส้นใยโปร่งใสนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในอากาศโดยรอบ มัดเขาไว้อย่างแน่นหนา ก้าวที่เคยเบาและแปลกประหลาดของเขาหยุดชะงักลงกะทันหัน และความเร็วของเขาก็ตกลงฮวบ

ในที่สุด ร่างของเขาแข็งทื่ออยู่กับที่ในท่าทางที่บิดเบี้ยวและแปลกประหลาดอย่างยิ่ง!

ไม่ว่าถังซานจะดิ้นรนอย่างไร เขาก็ไม่สามารถขยับได้แม้แต่นิ้วเดียว

อย่างไรก็ตาม แปดหอกแมงมุมที่อยู่ด้านหลังเขาสามารถเคลื่อนไหวได้เล็กน้อย ซึ่งทำให้ถังซานดูเหมือนของเล่น ดูตลกขบขันอย่างบอกไม่ถูก

“นี่มันทักษะวิญญาณประเภทไหนกัน? ทำไมถึงมีการควบคุมที่แข็งแกร่งขนาดนี้...” ในตอนนี้ถังซานเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความอัปยศอย่างใหญ่หลวง

แม้ว่าเขาจะถูกตรึงอยู่กับที่ แต่สติของเขาก็ยังคงชัดเจนดี

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกถึงความอัปยศอดสูไม่สิ้นสุด!

แต่ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไร เขาก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้

เขาต้องการใช้เนตรปีศาจสีม่วงเพื่อโจมตีจิตใจของเย่เฟิง แต่เนื่องจากการเคลื่อนไหวซ้ำๆ ก่อนหน้านี้ ทำให้ตอนนี้เขาหันหน้าไปทางเจ็ดประหลาดสื่อไหลเค่อ เขาจึงมองไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าของเย่เฟิง ไม่ต้องพูดถึงการโจมตีทางจิต...

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างเหลือเชื่อ

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเห็นว่าสายตาของเสี่ยวอู่ยังคงจับจ้องอยู่ที่เย่เฟิงโดยสิ้นเชิง ความชื่นชมในดวงตาของนางดูเหมือนจะล้นทะลักออกมา

ณ จุดนี้ ถังซานระเบิดอารมณ์ออกมาโดยสมบูรณ์

“เย่เฟิง! ถ้าแกมีปัญญาก็ปล่อยข้าสิ! มาสู้กันซึ่งๆ หน้า!! ใช้วิธีการที่น่ารังเกียจเช่นนี้มันเก่งตรงไหน?!”

ในตอนนี้ถังซานถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงจนดวงตาแดงก่ำ และดูเหมือนจะเสียสติไปบ้าง พูดจาโง่เขลาออกมา

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เย่เฟิงจะได้พูด เสี่ยวอู่ก็ดูไม่พอใจและแทรกขึ้นมาทันทีว่า “พี่ซาน ท่านพูดอะไรน่ะ! เย่เฟิงแสดงความเมตตาแล้วนะ ถ้าท่านไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ท่านอยากจะเสียหน้าไปมากกว่านี้รึไง?!”

“เสี่ยวอู่ เจ้า... ข้า... พรวด!!!”

ถังซานที่กำลังฉุนเฉียวอยู่แล้ว ตอนนี้กลับถูกเสี่ยวอู่แทงข้างหลังอย่างรุนแรง ในที่สุดเลือดลมก็ตีขึ้นหน้า และเขาก็กระอักหมอกโลหิตออกมาคำหนึ่ง ล้มลงกับพื้นเสียงดังตุ้บและหมดสติไปโดยตรง

“เฮ้ ข้าไม่ได้ทำนะ เขาโกรธจนสลบไปเอง...”

เย่เฟิงรีบปล่อยการควบคุมของสนามพลังและยกมือขึ้น รีบแสดงความบริสุทธิ์ของตน เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกถังซานใส่ร้าย

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงลานประลอง หากมีคนตาย เขาก็ยังคงต้องเดือดร้อนอยู่บ้าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าถังซานตาย ใครจะรู้ว่าถังฮ่าวจะคลุ้มคลั่งและสู้กับเขาจนตัวตายหรือไม่...

ตอนนี้เขาไม่มีผู้คุ้มกันอยู่ด้วย หากถังฮ่าวระเบิดวงแหวนวิญญาณทั้งเก้าวงเพื่อสู้ตายไปกับเขา เขาก็อาจจะไม่รอดพ้นไปโดยไม่บาดเจ็บเช่นกัน

“การแข่งขันสิ้นสุด, เย่เฟิงชนะ”

ในไม่ช้า เสียงของกรรมการก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเจ้าหน้าที่ที่ขึ้นมาและหามถังซานออกไป

อย่างไรก็ตาม ใครก็ตามที่มีสายตาแหลมคมก็สามารถบอกได้ว่าถังซานเพียงแค่สลบไปเพราะความโกรธเท่านั้น

วิญญาจารย์มีร่างกายที่แข็งแกร่ง แม้แต่การบาดเจ็บถึงตายก็ยังมีโอกาสฟื้นตัวสูง การสลบเป็นเรื่องเล็กน้อยและเขาจะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เฟิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็เข้าไปในห้องพักส่วนตัวเล็กๆ ของเขาผ่านทางเดินสำหรับพักผ่อน ซึ่งเป็นสิทธิพิเศษเล็กๆ น้อยๆ สำหรับผู้ชนะ

...

อีกด้านหนึ่ง ถังซานหลังจากได้รับการรักษาเบื้องต้นจากวิญญาจารย์สายรักษาทั่วไปที่ลานประลองวิญญาณ เขาก็ยังไม่ฟื้น แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติร้ายแรง

เมื่อเห็นเช่นนี้ เจ็ดประหลาดสื่อไหลเค่อก็รีบมารวมตัวกันรอบตัวเขา

“ถังซาน เจ้าเป็นอะไรไหม!”

“พี่ซาน!”

ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความกังวล ท้ายที่สุด ภายใต้การชี้แนะของอวี้เสี่ยวกัง พวกเขาก็ได้พัฒนาความสัมพันธ์ฉันมิตรสหายขึ้นมาเล็กน้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งอวี้เสี่ยวกัง หัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างยิ่ง

ท้ายที่สุด ถังซานคือศิษย์รักหัวแก้วหัวแหวนของเขา หากเกิดอะไรขึ้นกับถังซาน เขาจะเอาใครมาทดสอบทฤษฎีต่างๆ ของเขา...

“แค่สลบไปเท่านั้นเอง จะกังวลอะไรกันนักหนา?” เสี่ยวอู่เบะปาก พูดอย่างแดกดันจากข้างๆ

ท้ายที่สุด นางมี “จิตวิทยาชื่นชมผู้แข็งแกร่ง” อย่างรุนแรง ทำให้มีความรังเกียจและดูแคลนผู้แพ้โดยสัญชาตญาณ