โต้วหลัว เกิดใหม่เป็นไข่มังกร ถูกฟักโดยราชามังกรเงินตอนที่28

บทที่ 28: หน้าไม้เทพเจ้าจูเก่อสำแดงเดช?

"ใช่ นี่คือความเชื่อมั่นที่วิญญาจารย์ควรมี"

เมื่อเห็นเช่นนี้ อวี้เสี่ยวกังก็พยักหน้าเห็นด้วย "การแพ้ครั้งเดียวไม่ใช่เรื่องน่ากลัว แพ้แล้วก็ชนะกลับมาได้เสมอ ในฐานะคู่หู พวกเจ้าต้องมีความมั่นใจในตัวเสี่ยวซาน!"

ที่อวี้เสี่ยวกังพูดเช่นนี้ เป็นเพราะโดยธรรมชาติแล้วเขามีความมั่นใจในวิธีการสอนของตนเองอย่างมาก

เขาได้ยินเรื่องการต่อสู้ครั้งล่าสุดของถังซานมาเช่นกัน หลังจากการวิเคราะห์ของเขา แม้ว่าถังซานจะอ่อนแอกว่าคู่ต่อสู้ แต่สาเหตุหลักที่ทำให้เขาพ่ายแพ้ยับเยินคือความประมาทและดูแคลนคู่ต่อสู้มากเกินไป

ครั้งนี้ ถังซานได้รับบทเรียนแล้ว ต่อให้เขาไม่ชนะ ก็คงไม่แพ้ยับเยินจนเกินไป...

"ลำดับต่อไป วิญญาจารย์วิญญาณยุทธ์มังกรทอง เย่เฟิง ปะทะ วิญญาจารย์วิญญาณยุทธ์หญ้าเงินคราม ถังซาน!"

ในไม่ช้า เสียงของผู้ประกาศก็ดังขึ้น

เนื่องจากชื่อ 'บรรพชนมังกรดารา' นั้นฟังดูโอ้อวดเกินไป และวิญญาณยุทธ์ของเย่เฟิงในปัจจุบันยังอ่อนแอมาก ยังไม่ได้วิวัฒนาการไปสู่ร่าง 'บรรพชนมังกรดารา' ที่สมบูรณ์ เขาจึงประกาศออกไปแค่ชื่อ 'มังกรทอง'

แต่ถึงกระนั้น ทันทีที่เสียงประกาศดังขึ้น มันก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนนับไม่ถ้วน

"วิญญาณยุทธ์มังกรทอง เป็นวิญญาณยุทธ์ประเภทมังกรจริงๆ หายากมาก!"

"เหอะ ไม่นึกเลยว่าวิญญาณยุทธ์ขยะอย่างหญ้าเงินครามจะสามารถขึ้นมาประลองบนเวทีนี้ได้ ช่างแปลกประหลาดเสียจริง"

"เจ้าคงเพิ่งมาใหม่สินะ? วิญญาจารย์หญ้าเงินครามถังซานคนนั้นไม่เคยแพ้ใครในระดับต้าวิญญาจารย์เลยนะ เด็กคนนั้นมีลูกไม้แปลกๆ วิญญาจารย์ทั่วไปสู้เขาไม่ได้จริงๆ"

"ชิ ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน จะแข็งแกร่งกว่าวิญญาณยุทธ์ประเภทสัตว์สายมังกรได้อย่างไร?"

"นั่นก็จริง..."

...

เดิมทีการต่อสู้แบบ 1 ต่อ 1 เช่นนี้แทบจะไม่มีใครสนใจดู แต่เพราะวิญญาณยุทธ์ประเภทมังกรของเย่เฟิง มันจึงดึงดูดวิญญาจารย์จำนวนมากให้เข้ามาชมในทันที

บนเวทีประลองวิญญาณ เย่เฟิงและถังซานได้ขึ้นไปบนเวทีแล้ว

หญ้าเงินครามพันรอบตัวถังซาน ทำให้เขาดูเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

เย่เฟิงเองก็ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์และวงแหวนวิญญาณของเขาออกมาเช่นกัน

ทันทีที่วงแหวนวิญญาณสามวง—ม่วงสอง ดำหนึ่ง—ปรากฏขึ้น วิญญาจารย์เกือบร้อยคนบนอัฒจันทร์ในบริเวณนี้ต่างก็เงียบกริบ ราวกับว่าเวลาทั้งสนามได้หยุดนิ่งลง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

วินาทีต่อมา ผู้ชมทั้งสนามก็พลันส่งเสียงฮือฮา!

"ให้ตายสิ ข้าเห็นอะไรนั่น? พันปี... ทักษะวิญญาณหมื่นปี!"

"เด็กนี่มันสัตว์ประหลาดประเภทไหนกัน? เขาเป็นแค่วิญญาณจวิน ทำไมถึงมีทักษะวิญญาณหมื่นปีได้?!"

"วงแหวนวิญญาณวงแรกของข้าเป็นแค่ทักษะวิญญาณสิบปี ทำไมของเขาถึงเป็นพันปีได้ แถมวงที่สองก็ยังเป็นพันปีอีก! นี่มันรังแกกันชัดๆ!"

"ภาพลวงตา นี่ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ! บางทีทักษะวิญญาณของเขาอาจจะเป็นแค่การเปลี่ยนสีวงแหวนวิญญาณเพื่อหลอกพวกเรา!"

"ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!"

วิญญาจารย์โดยรอบเมื่อเห็นฉากนี้ จิตแห่งเต๋าของพวกเขาแทบจะแตกสลาย ไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองได้เลย

เพราะถึงแม้เมืองซั่วทัวจะเป็นเมืองใหญ่ แต่วิญญาจารย์ส่วนใหญ่ก็เป็นวิญญาจารย์อิสระที่ไม่มีพื้นเพ มีเพียงหนึ่งในสิบเท่านั้นที่มีวงแหวนวิญญาณวงแรกเป็นร้อยปี ส่วนใหญ่มีวงแหวนแรกสิบปีและวงแหวนที่สองร้อยปี ผู้ที่มีทักษะวิญญาณพันปีนั้นมีน้อยมาก

และตอนนี้ ไม่เพียงแต่พวกเขาจะได้เห็นเด็กหนุ่มที่มีทักษะวิญญาณพันปีเป็นวงแหวนแรก แต่วงแหวนที่สามของเขายังเป็นทักษะวิญญาณหมื่นปีที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า!

ช่องว่างมันใหญ่เกินไป ใครก็ตามที่เห็นย่อมรู้สึกไม่สบายใจ

"บัดซบ... ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว?!"

สีหน้าของถังซานเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจากเย่เฟิง

เขาเคยต่อสู้กับเย่เฟิงมาก่อน และเมื่อเทียบกับครั้งที่แล้ว เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเย่เฟิงแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง และไม่ใช่แค่เล็กน้อย!

ตัวเขาที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วได้ขนาดนี้เป็นเพราะเขาได้รับกระดูกวิญญาณภายนอก วงแหวนวิญญาณพันปี และผ่านการ "ฝึกฝนแบบปีศาจ" ของอวี้เสี่ยวกัง ปรมาจารย์ด้านทฤษฎีอันดับหนึ่งของโลก

อีกฝ่ายยังเป็นแค่วิญญาณจวิน แต่ทำไมความแข็งแกร่งของเขาดูเหมือนจะพัฒนาเร็วกว่าของตนเองเสียอีก?

อย่างไรก็ตาม แม้จะตกใจ แต่ถังซานผู้มีชีวิตมาแล้วสองชาติภพก็สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว

ครั้งนี้ เขาได้รับบทเรียนและหยิบอาวุธลับที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาออกมาจาก 'สะพานยี่สิบสี่จันทรา' โดยตรง—หน้าไม้เทพเจ้าจูเก่อ!

ครั้งที่แล้วเขาประมาทเกินไปและไม่มีเวลาใช้หน้าไม้เทพเจ้าจูเก่อ นั่นคือเหตุผลที่เขาถูกอีกฝ่ายกดจนอยู่หมัด

ครั้งนี้เขาฉลาดขึ้นแล้ว เขาไม่ปิดบังอีกต่อไป เริ่มต้นมาก็ใช้ไพ่ตายทันที

"นั่นอะไรอยู่ในมือของเด็กคนนั้น? วิญญาณยุทธ์ของเขาคือหญ้าเงินครามไม่ใช่เหรอ?"

"ดูเหมือนลูกดอกหน้าไม้? เขาโง่หรือเปล่า ใช้ลูกดอกหน้าไม้มาสู้กับวิญญาจารย์?"

"ลูกดอกหน้าไม้นั่นดูแปลกๆ ไม่เหมือนกับที่ข้าเคยเห็นเลย..."

ผู้ชมด้านล่างเมื่อเห็นดังนั้น ต่างก็มีสีหน้างุนงง

เพราะการต่อสู้ของวิญญาจารย์นั้นต้องพึ่งพาวิญญาณยุทธ์เสมอ และอาวุธธรรมดามีพลังทำลายล้างต่อวิญญาจารย์จำกัดมาก

แม้แต่ธนู ด้วยความเร็วในการตอบสนองของวิญญาจารย์ พวกเขาก็จะไม่ถูกยิงโดนเลย

การที่วิญญาจารย์ใช้อุปกรณ์ภายนอกแทนที่จะใช้วิญญาณยุทธ์ของตนเอง ในสายตาของวิญญาจารย์คนอื่นๆ ถือเป็นการทิ้งของสำคัญไปคว้าสิ่งที่ไม่จำเป็นโดยแท้

"หึ! พวกตาต่ำ อาวุธลับของสำนักถังจะเทียบกับอาวุธธรรมดาได้อย่างไร?" ถังซานแค่นเสียงอย่างดูถูกในใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ทุกคนคอยดูให้ดีเถอะ!

วินาทีต่อมา เขาไม่ลังเลและเหนี่ยวไกทันที โดยเล็งไปที่เย่เฟิง

หน้าไม้เทพเจ้าจูเก่อมีความสามารถพิเศษในการทำลายการป้องกันของพลังวิญญาณ และเขายังเคลือบมันด้วยยาพิษที่แรงที่สุดของเขาอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม เวทีประลองไม่อนุญาตให้ฆ่าคน ดังนั้นถังซานจึงไม่ได้เล็งไปที่ศีรษะของเย่เฟิง แต่เล็งไปที่หน้าท้องของเขาแทน เนื่องจากตำแหน่งนี้หลบได้ยากที่สุด

ตราบใดที่มันสามารถเฉียดผิวของคู่ต่อสู้ได้ เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถล้มอีกฝ่ายได้

"ฟิ้ว—"

ทันทีที่ถังซานเหนี่ยวไก ลูกดอกก็พุ่งออกไปในทันที ความเร็วของมันเร็วมากจนในชั่วพริบตา มันก็พุ่งผ่านระยะทางกว่าสามสิบเมตรมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเย่เฟิง

ฉากนี้เกิดขึ้นเร็วเกินไป แม้แต่วิญญาจารย์ด้านล่างก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ความเร็วระดับนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่วิญญาจารย์ธรรมดาจะหลบได้!

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเย่เฟิงจะถูกลูกดอกยิงเข้าเต็มๆ ก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น...

ลูกดอกที่เร็วสุดขีดนั้น ขณะที่มันเข้าใกล้เย่เฟิง กลับดูเหมือนถูกพลังบางอย่างดึงดูด ทำให้ทิศทางของมันเบี่ยงเบนเล็กน้อย เฉียดผ่านร่างของเย่เฟิงไปและปักเข้ากับโล่พลังงานของเวทีประลองวิญญาณที่อยู่ด้านหลังอย่างรุนแรง

พลังโจมตีอันรุนแรงนั้นถึงกับเจาะทะลุโล่พลังงานเข้าไปโดยตรง!

"ให้ตายสิ!"

ในทันที ผู้ชมทั้งสนามก็ฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง

วิญญาจารย์ที่กำลังชมอยู่ต่างสูดลมหายใจเข้าอย่างพร้อมเพรียงกันเมื่อเห็นฉากนี้

โดยทั่วไปแล้ว ความแข็งแกร่งของโล่พลังงานในทุกเวทีประลองวิญญาณจะสูงกว่าระดับของวิญญาจารย์หนึ่งขั้นใหญ่ สำหรับการต่อสู้ระดับวิญญาณจวิน ความแข็งแกร่งของโล่พลังงานของเวทีประลองวิญญาณจะอยู่ที่ระดับวิญญาณจง

และลูกดอกหน้าไม้ในมือของอีกฝ่ายดูธรรมดา แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าสิ่งนั้นจะสามารถปลดปล่อยพลังระดับวิญญาณจงออกมาได้ นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ความเร็วของลูกดอกหน้าไม้นั้นเร็วกว่าลูกดอกหน้าไม้ธรรมดาหลายสิบเท่า แม้แต่วิญญาณจงก็ยังอาจจะตอบสนองไม่ทัน!

ถ้าหากนั่นยิงโดนหัวคน...

ซี้ด! น่ากลัวเกินไปแล้ว!

แน่นอนว่า สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือลูกดอกหน้าไม้ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้นกลับยิงพลาด...

ไม่ใช่แค่วิญญาจารย์ที่เป็นผู้ชม แม้แต่ถังซานเองก็ยังงงงันเล็กน้อยในตอนนี้

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะใช้วิธีการที่ไม่รู้จักเปลี่ยนทิศทางของหน้าไม้เทพเจ้าจูเก่อได้ นี่มันน่าขันเกินไปแล้ว!