203-204

5/12

Ep.203

มังกรเพลิงทมิฬได้สติ มันพบว่ามนุษย์ที่ทำลายลมหายใจมังกรกำลังใกล้เข้ามา

แม้ไม่เต็มใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามนุษย์ตรงหน้าให้ความรู้สึกอันตรายเป็นอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะรอยยิ้มชั่วร้ายที่ผุดอยู่บนมุมปาก และสายตาที่จ้องมองมาด้วยความตะกละ คล้ายกำลังปฏิบัติราวกับตัวมันเป็นแค่เหยื่อ

ช่วงเวลานี้ หัวใจของมังกรเพลิงทมิฬเต้นครึกโครม มันกระจ่างแจ้งแก่ใจ ว่าหากไม่รีบจากไป มีโอกาสเป็นไปได้สูงที่จะตกเป็นอาหารของอีกฝ่าย

เมื่อฉุกคิดได้ มันเร่งกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง พยายามที่จะยกตัวลอยขึ้นฟ้าและบินหนีจากไป

เห็นฉากนี้ ทุกคนต้องตกละลึง

สถานการณ์นี่มันอะไรกัน?

มังกรเพลิงทมิฬผู้แข็งแกร่งและทรงพลังชนิดหาผู้ใดเปรียบ เวลานี้ต้องการหลบหนีกระนั้นหรือ?

มันไม่สนใจศักดิ์ศรีของเผ่ามังกรเลยรึไง?

มองไปยังมังกรเพลิงทมิฬที่คิดหลบหนี มุมปากของซูเฉินยกโค้งขึ้นเล็กน้อย แสยะยิ้มหยัน “คิดหรือว่าจะหนีไปได้?”

สิ้นเสียง หนึ่งมือสะบัดไปข้างหน้า ปลดปล่อยลำแสงสีเขียว เมื่อสัมผัสลงบนตัวมัน ลำแสงพลันแปรสภาพกลายเป็นเถาวัลย์ขนาดใหญ่ รัดขาข้างหนึ่งของมังกรเพลิงทมิฬเอาไว้อย่างแน่นหนา

มังกรเพลิงทมิฬยังไม่ทันได้บิน ทันใดนั้นมันพบว่าข้างข้างหนึ่งไม่สามารถขยับได้

เมื่อก้มลงมอง ก็พบเถาวัลย์เขียวพันอยู่รอบๆ เกิดความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อขึ้นมา

นี่ตนกำลังถูกเทคนิคพันธนาการธาตุไม้อันกระจอกงอกง่อยควบคุมกระนั้นหรือ?

มังกรเพลิงทมิฬระเบิดพละกำลังเดือดดาล พยายามดิ้นหลุดจากพันธนาการของเถาวัลย์

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ เถาวัลย์นี้คล้ายมิใช่เทคนิคพันธนาการธรรมดา แต่กลับเหนียวอย่างน่าเหลือเชื่อ

แม้ระหว่างดิ้นรนจะมีเถาวัลย์ขาดไปหลายเส้น แต่หากต้องการเป็นอิสระจากมันได้อย่างสมบูรณ์ในระยะเวลาอันสั้น เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

ต้องรู้นะว่า เทคนิคพันธนาการธาตุไม้ที่ซูเฉินปลดปล่อยออกมา มันได้ผสานรวมเข้ากับ [ไม้ศักดิ์สิทธิ์แห่งสระวิเศษ] ดังนั้นจึงมีอำนาจมากกว่าเทคนิคพันธนาการทั่วไปถึงสองเท่า

มังกรเพลิงทมิฬไม่สามารถสลัดหลุดได้ ก็สมเหตุสมผลแล้ว

เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ มังกรเพลิงทมิฬก็ยิ่งตื่นตระหนก

เพราะมนุษย์ผู้นั้น จะยอมปล่อยให้มันมีเวลาจนสามารถสลัดหลุดหรือ?

คำตอบนั้นชัดเจน

ช่วงเวลานี้ ซูเฉินกุมดาบสงครามสีดำสนิทเอาไว้ในมือ ทั้งคนทั้งร่างทะยานดั่งลมกรรโชก

มังกรเพลิงทมิฬไม่รอรับความตายอยู่เฉยๆ มันยกอุ้งเท้าขึ้น กางกรงเล็บอันแหลมคม ตะปบสวนซูเฉิน

ซูเฉินมิได้เลือกทานรับตรงๆ สองเท้าทอประกายสีม่วง [รองเท้าเพิ่มความเร็ว] ถูกเปิดใช้งานทันที ตัวเขาหายวับไปจากที่เดิม

วินาทีถัดมา กรงเล็บของมังกรเพลิงทมิฬกระแทกลงบนพื้น ก่อให้เกิดแผ่นดินสะเทือน ส่งเสียงหึ่ง หึ่ง

ร่างของซูเฉินกระพริบไหวมาปรากฏขึ้นด้านหน้าของมังกรเพลิงทมิฬ ง้างสองแขนชูขึ้นเหนือหัวและสับลงไป

เห็นแค่เพียงรังสีสายฟ้าบนใบดาบ จากนั้นพายุสีฟ้าพลันโหมกระหน่ำ ม้วนเป็นเกลียวคลื่นโถมเข้าใส่ศีรษะของมังกรเพลิงทมิฬ

“ช่างเป็นเวทย์สายฟ้าที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้!” หานคุนบนกำแพงเมือง กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นระริก

แม้ตัวอยู่ไกล แต่เขายังสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน ว่าอำนาจสายฟ้าที่อัดแน่นอยู่ในเกลียวคลื่นสีฟ้านี้ น่าสยดสยองเพียงใด

ฉะนั้นความรู้สึกของมังกรเพลิงทมิฬที่เป็นผู้ทานรับมันโดยตรง จะลึกล้ำยิ่งกว่าขนาดไหน คงไม่ต้องกล่าวถึง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีด้วยเวทย์สายฟ้าอันน่าสะพรึง มันสั่นสะท้าน ส่วนลึกในจิตใจบังเกิดความรู้สึกไร้กำลัง

คล้ายกับว่าจำนนแล้วต่อโชคชะตา มันยอมให้กระแสสายฟ้าโถมเข้ากลืนกิน

ตูม เปรี้ยง!

ท่ามกลางกระแสสายฟ้า พายุสีฟ้ากระแทกเข้าใส่ศีรษะของมังกรเพลิงทมิฬ ระเบิดหัวทั้งหัวกลายเป็นหมอกเลือด

หลังจากนั้น ร่างไร้ศีรษะของมังกรเพลิงทมิฬก็ร่วงลงกับพื้น

“เขา .. เขาสังหารมังกรเพลิงทมิฬได้ในดาบเดียว!” หานคุนอ้าปากค้าง กรามแทบหลุดด้วยความตกใจ

จิตใจของเขากังวานก้องไปด้วยเสียงหึ่ง หึ่ง คล้ายตกอยู่ในสถานะสับสนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

6/12

Ep.204

“ท่านผู้นำ … พวกเรารอด … พวกเรารอดตายแล้ว!” ฝูงชนรอบๆหานคุนโห่ร้อง ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก

เมื่อมังกรเพลิงทมิฬตาย คลื่นสัตว์กลายพันธุ์ที่เหลือก็ตกอยู่ในความโกลาหล

พวกมันแตกฮือดั่งสัตว์หลงฝูง พากันถอนตัวจากการปิดล้อม นับว่าสามารถรักษาสถานชุมชนเฝิงซีเอาไว้ได้แล้ว

“พี่เฉินสุดยอดไปเลย!”

หยางฮ่าวบนรถฐานทัพกระโดดโลดเต้น

เฉาหรานที่อยู่ข้างๆกำหมัดแน่น

สือต้าหนิวพึมพำ แม้ไม่ทราบว่าเขาพูดอะไร แต่สังเกตเห็นได้ว่าตรงมุมปากมีน้ำลายไหล

เฉาหรานถามด้วยความสงสัย “ต้าหนิว นายเป็นอะไร?”

สือต้าหนิวกลืนน้ำลาย ยิ้มซื่อๆ “ฉันอยากกินเนื้อมังกร”

เฉาหรานกับหยางฮ่าวมองหน้ากัน ในแววตาพวกเขาทอประกายเจิดจ้าพร้อมกัน

หวู่หยางเห็นทั้งสามคนนี้คิดถึงแต่เนื้อมังกร ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

อีกด้านหนึ่ง คลื่นสัตว์กลายพันธุ์ชะงักงันไปชั่วขณะ เมื่อเห็นผู้นำถูกฆ่า ก็แตกฮือกระเจิดกระเจิง หนีกลับไปยังทิศทางเทือกเขาเหยกู่โดยพร้อมเพรียงอย่างมิได้นัดหมาย

“บัดซบ! อย่าหนีนะ!” ซูเฉินเริ่มกังวล ร้องโวยวาย

เขามาที่นี่เพื่อสังหารสัตว์กลายพันธุ์ แต่ตอนนี้พวกมันกลับกำลังหนีไปกันหมด! แล้วแบบนี้เขาจะดรอปชิ้นส่วนได้อย่างไร?

ซูเฉินโบกมือให้ [รถศึกอัจฉริยะ] ส่งสัญญาณว่าโจมตีพวกสัตว์กลายพันธุ์ได้

เพื่อที่จะฆ่าให้ได้มากที่สุด ซูเฉินจึงไม่คิดออมมืออีกต่อไป

เวทมนต์ธาตุๆต่างๆถูกผลัดออกมาใช้ในสนามรบ บังเกิดพายุนองเลือดกลางดงสัตว์กลายพันธุ์

ตูมมม!

เวทย์ไฟแตกตัว สัตว์กลายพันธุ์ในที่เกิดเหตุตายลงนับสิบในคราวเดียว

วู้มมม!

ใบมีดสายลมสีเทาพุ่งออกไป ผ่าร่างสัตว์กลายพันธุ์หลายสิบตัวนอนแหมะกับพื้น

เปรี้ยงงง!

เวทย์สายฟ้าอันทรงพลังโหมกระหน่ำ สัตว์กลายพันธุ์คล้ายถูกโยนลงในโรงเชือด ล้มตายเป็นเบือ

…

“ธาตุสายฟ้า , ธาตุไม้ , ธาตุไฟ , ธาตุลม , ธาตุน้ำแข็ง … ให้ตายเถอะไอ้แม่ย้อย! เขาคือปรมาจารย์มนตราที่เชี่ยวชาญทุกธาตุ!”

หานคุนบนกำแพงเมืองไล่นับธาตุทั้งหมดที่ซูเฉินปลดปล่อยออกมา ทั้งคนทั้งร่างของเขาแข็งทื่อเป็นหิน

ในเวลาเดียวกัน [รถศึกอัจฉริยะ] ก็เริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้าสู่สนามรบ หวู่หยางและคนอื่นๆกรูกันลงมา กระโจนเข้าร่วมการสังหารหมู่

[รถศึกอัจฉริยะ] ไม่น้อยหน้า ระดมยิงเต็มกำลังเช่นกัน

[ปืนกลแก็ตลิ่ง (ไม่จำกัดเลเวล)] สาดกระสุนต่อเนื่อง ปลิดชีพสัตว์กลายพันธุ์อย่างไร้ปราณี

ยังไม่พอ ‘ตาข่ายพายุแม่เหล็ก’ ที่เป็นฟังก์ชั่นใหม่ก็ถูกปลดปล่อยออกมาเช่นกัน

สัตว์กลายพันธุ์ตัวใดถูกตาข่ายโถมเข้าปกคลุม พวกมันจะถูกไฟฟ้าช็อตจนกลายเป็นศพไหม้เกรียม

…

“ท่านผู้นำ .. คนพวกนี้ .. แข็งแกร่งมาก!” ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆหานคุนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

กลุ่มของซูเฉินมีทั้งหมดเก้าคน รวมรถฐานทัพอีกหนึ่ง กลับสามารถสังหารฝูงสัตว์กลายพันธุ์ได้ทุกหนแห่ง

กำลังรบระดับนี้ เหนือล้ำกว่าจินตนาการของเขา

หานคุนไม่ตอบคำ สีหน้าของเขาคล้ายตกอยู่ในห้วงภวังค์ เห็นได้ชัดว่ายังไม่หายจากอาการช็อค

ซูเฉินและคนอื่นๆออกยังคงไล่ล่าสัตว์กลายพันธุ์อย่างต่อเนื่อง สังหารจนฟ้ามืด

กินเวลายาวนานกว่าหนึ่งชั่วโมง พวกเขาถึงค่อยหยุด

ภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ จำนวนสัตว์กลายพันธุ์ที่สังหารได้ ปรากฏว่ามีมากถึงเจ็ดพันตัว!

แน่นอน นั่นหมายความว่ามีอีกสองถึงสามพันตัวสามารถหลบหนีเข้าไปในเทือกเขาเหยกู่ได้

เนื่องจากภูมิประเทศของที่นั่นค่อนข้างซับซ้อน ประกอบกับการกอบโกยครั้งนี้ได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจแล้ว ซูเฉินจึงไม่สะดวกตามเข้าไปล่า

ซูเฉินยืนนิ่งอยู่กับที่ ถอนหายใจและมองไปรอบๆ ไม่ช้า ชิ้นส่วนต่างๆหลายร้อยชิ้นก็สะท้อนเข้ามาในตาเขา

มองไปยังฉากนี้ มุมปากของซูเฉินยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เวลาที่เหลือ คือการเก็บชิ้นส่วนและพลังงาน

ซูเฉินไม่จำเป็นต้องออกคำสั่ง หยางฮ่าวและคนอื่นๆก็เริ่มลงมือ

ซูเฉินมิได้นิ่งเฉยเช่นกัน เดินเข้าไปตรงหน้าชิ้นส่วนและคว้ามัน

“คุณได้รับ [อัญมณีอัพเกรด]*1 , ชิ้นส่วนที่ต้องการ (1/1)  , จำนวนองค์ประกอบครบแล้ว คุณต้องการเลือกปลดล็อคหรือแลกเปลี่ยนเป็นแต้มพลังงาน?”

“ปลดล็อค”