181-182

1/10

Ep.181

ซูเฉินเดิมแค่ต้องการพูดคุย หากอีกฝ่ายรู้ว่าอะไรควรไม่ควร และรีบหลีกทางให้ เขาก็จะยอมปล่อยไป

แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีความตั้งใจแน่วแน่ เขาเลยเปลี่ยนใจ จัดให้ตามที่ต้องการ

ซูเฉินหันกลับมา ตะโกนไปทางรถ “ต้าหนิว เฉาหราน หยางฮ่าว พวกนายสามคนลงมา!”

สือต้าหนิวและอีกสองคนรีบลงจากรถ วิ่งมาหาซูเฉิน

“พี่เฉิน มีอะไรให้รับใช้” หยางฮ่าวเอ่ยปากเป็นคนแรก

แต่ก่อนที่ซูเฉินจะทันได้พูดออกไป ชายหน้าบากก็ระเบิดเสียงออกมาอีกครั้ง “เจ้าหนู นี่แกหูหนวกหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าให้ทุกคนลงมา คิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าแกหรือ?”

ได้ยินชายหน้าบากกล้าด่าซูเฉิน หยางฮ่าวและอีกสองคนตะลึงงัน หันมองไปยังชายหน้าบากด้วยสายตาราวกับมองคนที่ตายไปแล้ว

“อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว” ซูเฉินทิ้งท้าย หันหลังเดินกลับขึ้นไปในรถ

กำจัดตัวตลกไม่กี่ตัว ไม่คุ้มค่าให้เขาลงมือ

เพียงแต่หากใช้พวกมันเป็นเครื่องมือฝึกฝนให้พวกหยางฮ่าวเพิ่มประสบการณ์ในการต่อสู้ ก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง

เมื่อซูเฉินหันหลังกลับ พวกหยางฮ่าวก็มองหน้ากัน แล้วเปิดฉากโจมตีทันที

เป้าหมายแรกย่อมเป็นชายหน้าบาก ก็ใครเล่าใช้ให้เจ้าบ้านี่กล้าด่าพี่เฉิน?

ถ้าไม่ฆ่ามันเป็นคนแรก จะให้ฆ่าใคร?

สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันบ้าคลั่งของพวกหยางฮ่าว ชายหน้าบากตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง มุมปากของเขาสั่นระริก “สามผู้วิวัฒนาการ ..”

เขากระจ่างแล้ว ว่าคราวนี้ตนดันไปเตะแผ่นเหล็กเข้า

และบทเรียนที่ได้รับก็แสนเจ็บปวด เพราะราคาที่ต้องจ่าย .. คือชีวิต!

ตามมาติดๆด้วยเสียงร้องโหยหวนน่าสังเวช ชายหน้าบากถูกค้อนยักษ์ของสือต้าหนิวทุบเป็นเนื้อบด

คนอื่นๆเมื่อเห็นถึงความดุร้ายและทรงพลังของพวกต้าหนิว ไหนเลยจะกล้ารั้งอยู่ แตกกระเจิงหลบหนีด้วยความหวาดกลัว

อย่างไรก็ตาม ต่อให้พวกเขาตัดสินใจหนี แต่พวกต้าหนิวก็ไม่ยอมปล่อยไป

อาศัยข้อได้เปรียบในด้านความว่องไวของผู้วิวัฒนาการ ทั้งสามไล่ตามและสังหารพวกมันทีละคน

“พี่เฉิน พวกแมลงวันหายไปหมดแล้ว” กลับขึ้นมาในรถ หยางฮ่าวรายงานสถานการณ์แก่ซูเฉิน

ซูเฉินพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวว่า “เสี่ยวจือ มุ่งหน้าต่อได้”

[รถศึกอัจฉริยะ] ขับต่อไปอีก 500 เมตร ก็จอดกลางถนน

ในซากปรักหักพังทางด้านขวาของถนน มีซอมบี้หลายร้อยตัวปรากฏขึ้น

ณ เวลานี้ พวกมันแยกเขี้ยวยิงฟัน คำรามมาทาง [รถศึกอัจฉริยะ]

“ซูเฉิน ทำไมพวกมันถึงไม่เข้ามาโจมตีพวกเราล่ะ?” ตันหลินถาม

ตามสถานการณ์ปกติแล้ว ตราบใดที่ซอมบี้ค้นพบการดำรงอยู่ของมนุษย์ พวกมันจะรีบกระโจนเข้ามาฆ่าอย่างไม่ลังเล

และกลุ่มซอมบี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็กำลังขู่คำรามใส่พวกเขา แสดงว่าพบตัวพวกเขาแล้วอย่างชัดเจน แต่กลับไม่มีวี่แววว่าจะวิ่งเข้ามาเลย

ซูเฉินถอนสายตาจากพวกมัน หันมากล่าวอย่างเป็นกันเองว่า “เธอยังจำกองกำลังซอมบี้ได้ไหม”

“จำได้” ตันหลินพยักหน้า แต่แล้วหางตาก็ต้องกระตุกทันที เอ่ยตะกุกตะกัก “นาย .. นายกำลังจะบอกว่า ในกลุ่มซอมบี้ของที่นี่ มีซอมบี้ที่มีสติปัญญาอยู่ด้วยงั้นหรอ?”

ซูเฉินพยักหน้า เขาสงสัยเรื่องนี้มาซักพักแล้ว ยิ่งได้เห็นพฤติกรรมของซอมบี้ที่นี่ เขาก็ยิ่งมั่นใจ

ซอมบี้เหล่านี้คงได้รับคำสั่งอย่างชัดเจน ว่าห้ามโจมตีมนุษย์ตามอำเภอใจ

และมีเพียงซอมบี้ที่มีสติปัญญาเท่านั้น จึงจะสามารถหยุดพวกมันได้

“ซูเฉิน พวกซอมบี้ไม่เข้ามา แล้วแบบนี้พวกเราจะทำยังไงกันดี?” หวูหยางถาม

ซูเฉินหรี่ตา กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า“มนุษย์และซอมบี้ก็เหมือนน้ำกับไฟ ไม่มีทางอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ดังนั้นครั้งนี้พวกเราจะเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีเอง”

“เข้าใจแล้ว” หวู่หยางพยักหน้า ลูบไล้ [ดาบเหล็กดาวตก] สายตาจดจ้องไปยังซอมบี้ที่อยู่นอกรถ

“ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม พวกเราจะเริ่มล่าซอมบี้กันแล้ว” ซูเฉินป่าวประกาศ ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก

“รับทราบ!”

หยางฮ่าวส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้น เดินในท่ากระโดดตามซูเฉินไป

2/10

Ep.182

พอทุกคนเดินลงจากรถ เสียงคำรามของซอมบี้บนถนนฝั่งตรงข้ามก็ยิ่งดุร้ายและโกรธเกรี้ยวมากขึ้น

“ลงมือเถอะ”

ซูเฉินโบกมือออกคำสั่ง

“ฆ่า!”

หยางฮ่าวและคนอื่นๆ พุ่งออกไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง

ตรงกันข้าม ซูเฉินกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่เคลื่อนไหวใดๆ

ซอมบี้ที่อยู่ตรงหน้าไม่คุ้มค่ากับการลงมือ เขาจะรอให้สถานการณ์บานปลาย จนซอมบี้ที่มีสติปัญญาปรากฏตัวขึ้น

นอกจากนี้ จากการตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยพลังจิต

เขาพบว่าในอาคารฝั่งด้านซ้ายของถนน มีมนุษย์หลายสิบคนกำลังซ่อนตัวอยู่

เมื่อยังไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะลอบโจมตีหรือไม่ ดังนั้นเขาต้องเป็นปราการฝ่ายหลัง ระวังภัยให้ทุกคน

…

ซอมบี้ที่อยู่ฝั่งขวาจะก็ใช่ว่าจะนั่งรอความตายอยู่เฉยๆ เมื่อเห็นว่ามีมนุษย์คิดกำจัดพวกมัน ทั้งหมดในที่นั้นโกรธเกรี้ยวอย่างสิ้นเชิง ราวกับสันดานดิบถูกเรียกคืนกลับมา พวกมันทั้งหมดพุ่งไปข้างหน้า กางเล็บแยกเขี้ยวโจมตีศัตรู

อย่างไรก็ตาม ในบรรดาซอมบี้เหล่านั้น มีซอมบี้เลเวล 1 อยู่เพียงสองตัวเท่านั้น พวกมันถูกหวู่หยางและหยางหลิงเทียนตัดศีรษะอย่างรวดเร็ว

ซอมบี้ที่เหลือเป็นซอมบี้ธรรมดา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้วิวัฒนาการที่ทรงพลัง มันก็ไร้กำลังจะตอบโต้ ตกเป็นเป้าสังหารฝ่ายเดียว

แค่ไม่กี่ลมหายใจ ซอมบี้นับร้อยถูกสังหารลง

ดรอปชิ้นส่วนกว่าสิบชิ้น

ซูเฉินเห็นชิ้นส่วนปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง มุมปากเขาก็อดยกโค้งขึ้นไม่ได้

ในขณะที่หวู่หยางและคนอื่นๆกำลังเข่นฆ่าซอมบี้อย่างดุเดือด มนุษย์ในอาคารฝั่งตรงข้ามกลับเกิดข้อถกเถียงกัน

“หัวหน้าทีม พวกเขาแข็งแกร่งมาก ดูแล้วน่าจะเป็นผู้วิวัฒนาการ”

“โดยเฉพาะสองคนที่มีดาบ พวกเขาเหมือนจะเป็นผู้วิวัฒนาการเลเวล 2”

“เมืองหวังเยว่มีกลุ่มคนที่ร้ายกาจเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด? แต่จะยังไงก็ช่าง พวกเขากล้าเริ่มโจมตีซอมบี้ ทำแบบนั้นไม่กลัวตายหรอ?”

คนที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าทีม เขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าอวบอ้วนและหูใหญ่

ชายอ้วนหรี่ตาจนเล็กหยี ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องคนหนึ่งว่า “เสี่ยวฉี ไปรายงานท่านผู้นำ บอกว่าพวกเรามีกลุ่มผู้แข็งแกร่งแวะเวียนมา และพวกเขากำลังต่อสู้กับซอมบี้อยู่”

“รับทราบ”

“หัวหน้าทีม พวกเรามีข้อตกลงกับซอมบี้ว่าจะไม่สู้กันเอง แบบนี้มันผิดสัญญารึเปล่า พวกเราควรออกไปหยุดดีไหม?” เมื่อเสี่ยวฉีจากไป ชายอีกคนก็กระซิบข้างหูชายอ้วน

ชายอ้วนยิ้มเยาะด้วยใบหน้าโหดเหี้ยม กล่าวว่า “มีข้อตกลงกับซอมบี้ก็จริง แต่คนพวกนั้นไม่ใช่คนของเรา ดังนั้นไม่ถือว่าละเมิดกฏ นอกจากนี้เรายังสามารถยืมมือพวกมัน ลดทอนขุมกำลังของพวกซอมบี้ได้ด้วย”

“แต่คนพวกนั้นแข็งแกร่งมาก ซอมบี้ไม่ใช่คู่ต่อส-”

“หยุดผายลมเสียที!” ชายหน้าอ้วนหน้าบึ้งตึง แค่นเสียงเย็นชา “เดี๋ยวกำลังหลักของซอมบี้ถูกส่งออกมาเมื่อไหร่ ต่อให้เจ้าพวกนั้นจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็คงไม่รอดพ้นจากความตาย!”

“หลังจากสถานการณ์สงบลง จะมีซอมบี้จำนวนมากตาย ถึงเวลานั้นพวกเราก็ถือโอกาสนี้กอบโกยหินพลังงาน”

ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของลูกน้องเขาสว่างไสวขึ้นทันที

ตอนนี้ เขาเข้าใจสิ่งที่ชายอ้วนพูดแล้ว ที่แท้ก็คือการรอให้ซูเฉินกับพวกซอมบี้สู้กันในอวน ส่วนฝ่ายตนเป็นชาวประมงคอยเก็บอวนในตอนท้าย

…

อีกด้านหนึ่ง หวู่หยางและคนอื่นๆ สังหารซอมบี้ได้หลายร้อยตัว

เมื่อถึงจุดนี้ ปรากฏซอมบี้จำนวนมากเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบตรงเข้ามา คำนวณด้วยสายตาน่าจะเกินหลักพัน

ซอมบี้ที่ก้าวนำหน้าสุดคือซอมบี้ตัวใหญ่กว่าปกติ เป็นชายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีฟ้า

หลังจากได้เห็นความตายอันน่าสลดของซอมบี้ที่อยู่รอบๆ ใบหน้าของเขาก็กลายเป็นมืดมน ตะโกนใส่ซูเฉินและคนอื่นๆ “มนุษย์! กล้าดียังไงถึงได้แหกกฏ และฆ่าประชาชนของฉัน พวกแกคิดว่าเจียงเฉิงเฟิงผู้นี้เป็นสัตว์กินพืช ไม่สู้คนหรือไร?”