◈บทที่ 564. [เนื้อเรื่องเสริม] ก่อนพายุ (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์หรือกดถูกใจแฟนเพจ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวนกดถูกใจและ comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 564. [เนื้อเรื่องเสริม] ก่อนพายุ (2)

ปัจจุบัน บนแนวรบแนวหน้าที่ปกป้องโลก เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ กำลังแผ่ขยายอิทธิพลอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาเข้าร่วมสงครามด้วยเงื่อนไขการได้รับอิสรภาพ จึงทุ่มเทอย่างสุดกำลังเพื่อชัยชนะในศึกครั้งนี้

แม้ประเทศมนุษย์จะสนับสนุนกำลังพลและเสบียงอย่างล้นเหลือ แต่เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ก็ระดมทรัพยากรที่มีทั้งหมดมาสนับสนุนสงครามเช่นกัน

เหล่าเอลฟ์ คนแคระ มนุษย์สัตว์ กำลังพลจากทั่วทุกมุมโลกถูกระดมเข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

กองทัพหลักของเผ่าเงือก แม้จะเข้าร่วมล่าสุดในบรรดา 4 เผ่าพันธุ์ใหญ่ แต่พวกเขาก็ขนย้ายเรือเหาะประจำเผ่ามาอย่างยิ่งใหญ่

‘จะเรียกว่าเรือเหาะได้หรือเปล่าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ…….’

หอยขนาดมหึมาที่บินได้……? ประมาณนั้นล่ะ

ของดั้งเดิมมันคล้ายเรือดำน้ำใต้น้ำมากกว่า แต่บินได้ งั้นก็คงเรียกว่าเรือเหาะล่ะนะ……?

อย่างไรก็ตาม 4 เผ่าพันธุ์ใหญ่ครอบครองบทบาทสำคัญในแนวรบปัจจุบัน และยังเป็นตัวแทนของเผ่าพันธุ์เล็ก ๆ อื่น ๆ อีกด้วย

ฉันตั้งใจจะเตือนพวกเขาเกี่ยวกับการป้องกันครั้งนี้แบบตรงไปตรงมา เมื่อได้พบกัน แล้วค่อยไปแจ้งราชาองค์อื่น ๆ ในวันพรุ่งนี้……

“การป้องกันครั้งนี้ จะไม่ง่ายเลย”

ฉันกล่าวพลางหันไปมองราชาทั้งสี่

“ผมส่งทูตไปเมืองหลวงแล้วครับ ศัตรูในศึกครั้งนี้…เป็นสัตว์ประหลาดบินได้ ดังนั้นผมจึงขอสนับสนุนกำลังเรือเหาะจากทางจักรวรรดิเอเวอร์แบล็กให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”

เมื่อได้ยินคำขอสนับสนุนกำลังเรือเหาะจากจักรวรรดิเอเวอร์แบล็ก สีหน้าราชาทั้งสี่ก็เปลี่ยนไป ดูเคร่งเครียดขึ้น

“หมายความว่า…จะมีสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งกว่าที่เราเคยเผชิญมาอีกเหรอครับ?”

ราชาคนแคระ เคลลิซอน เป็นคนแรกที่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล

“กำลังพลของเราก็แข็งแกร่งมากอยู่แล้วนี่ครับ เราสามารถรับมือการโจมตีครั้งที่แล้วได้ด้วยความเสียหายน้อยที่สุด”

“…….”

“ทำไมถึงคิดว่าการป้องกันในครั้งนี้จะยากกว่า?”

สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ฉัน ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเริ่มอธิบายอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

“……ผมอาจจะพูดอะไรแปลก ๆ ไปบ้างนะครับ”

ฉันเหลือบมองไปรอบ ๆ ที่ราชาทั้งหลายนั่งฟังอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“สัตว์ประหลาดพวกนั้น…มันสงบเสียเหลือเกิน”

“สงบ? นั่นเป็นปัญหาสินะ?”

“……พวกคุณคงได้ยินข่าวแล้วสินะครับว่าศัตรูที่จะมาโจมตีในครั้งต่อไป…คือ กองทัพปีศาจแมลงวัน”

ราชินีภูตสเคิร์ดที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ตอบขึ้นมาเบา ๆ

“ใช่ ฉันได้ยินมาแล้ว พวกแมลงน่าขยะแขยงนั่นสินะ ที่เป็นศัตรูของเราในครั้งนี้?”

“ใช่แล้วครับ”

“แต่เจ้าชายแอช… ปีศาจแมลงวันนี่มันสัตว์ประหลาดที่ยังหลงเหลืออยู่ในยุคปัจจุบันนี่นะ พวกมันยังคงขยายพันธุ์อยู่ในสถานที่สกปรกทั่วโลกเลย”

เหมือนกับ… พวกผิวเขียว แมลงวันยักษ์ เป็นสัตว์ประหลาดที่เป็นปัญหาโลกแตกของมนุษยชาติในปัจจุบัน… ไม่ว่าจะมองในแง่ไหนก็ชินตาเสียเหลือเกิน

“ถึงจะเป็นศัตรูที่น่ารังเกียจก็เถอะ แต่ทุกคนก็รู้วิธีรับมือกันหมดแล้ว ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าทำไมต้องระวังขนาดนี้ด้วย”

ฉันค่อย ๆ ประสานมือเข้าหากันช้า ๆ

“จากรายงานของทีมสำรวจดันเจี้ยนในปัจจุบัน ปีศาจแมลงวันทุกตัวจะหนีไปทันทีที่เจอพวกเรา”

“นั่นมันแปลกตรงไหนเหรอ?”

“แปลกสิครับ!”

ฉันส่ายหัวไปมาเบา ๆ

“สัตว์ประหลาดไม่หนีเมื่อเห็นมนุษย์หรอกครับ พวกมันจะฆ่าตามสัญชาตญาณ”

“……!”

“ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดที่มีสติปัญญา พวกมันอาจจะหนีไปเพื่อล่อให้มนุษย์เข้ากับดัก แต่ปีศาจแมลงวันมันไม่มีสติปัญญาขนาดนั้นหรอก”

สีหน้าของราชาทั้งสี่เต็มไปด้วยความตึงเครียด ฉันจึงพูดต่อ

“ตลอดระยะเวลาที่เราสำรวจดันเจี้ยนอย่างอิสระ ฝ่ายเราก็ไม่เสียหายอะไรเลย และยังคงยึดครองดันเจี้ยนต่อไปได้”

ขณะนั้น กองทัพมังกรทมิฬและกองทัพปีศาจผู้พิทักษ์กำลังปะทะกันอย่างดุเดือดในส่วนลึกของดันเจี้ยน

ดังนั้น การเข้าไปในเขตที่ 8 ขึ้นไปจึงเป็นเรื่องยาก ทว่า เราก็สามารถกวาดล้างปีศาจแมลงวันในเขตที่ 7 ได้อย่างราบคาบแล้ว

การยึดครองเขตที่ 7 ใกล้สมบูรณ์แล้ว…

……แต่ตรงนี้แหละคือปัญหา

สัตว์ประหลาดไม่ขัดขืน แมลงวันแตกกระจายหนีทันทีที่เราปรากฏตัว เรากำลังยึดครองดันเจี้ยนที่ว่างเปล่าอยู่

“มันแปลก…สงบเกินไป”

ราวกับความสงบก่อนพายุ ความเงียบสงัดที่น่าหวั่นเกรงปกคลุมอาณาจักรแห่งทะเลสาบ และกำลังแผ่ขยายออกไปนอกทะเลสาบ

“และเหนือสิ่งอื่นใด สัญชาติญาณของผมบอกว่า…”

ในโลกนี้ไม่มีใครต่อสู้กับสัตว์ประหลาดมามาก และรู้จักสัตว์ประหลาดดีเท่าฉัน สัญชาติญาณของฉัน…ถึงจะฟังดูอวดดีไปหน่อย…แต่บางครั้งก็แม่นยำกว่าการคาดการณ์ใด ๆ

“การต่อสู้ครั้งนี้…จะยากลำบากและหนักหนาสาหัส”

“…”

“…”

ความเงียบปกคลุมไปทั่ว

สเคิร์ดที่นิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ค่อย ๆ เอ่ยขึ้น

“งั้นคิดว่าจะเป็นยังไงบ้างล่ะ เจ้าชายแอช?”

“…”

“ศัตรูจะแข็งแกร่งแค่ไหน และเราจะเสียหายมากแค่ไหน…ท่านคาดการณ์ไว้แค่ไหน?”

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดติด ๆ ขัด ๆ

“ทุกคนครับ…”

ในที่สุดฉันก็เอ่ยออกไป

“พวกคุณ…ได้เขียนพินัยกรรมกันหรือยังครับ?”

สีหน้าของราชาทั้งสี่ซีดเผือดลงทันที

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองหน้าพวกเขาไปทีละคน

“หวังว่าความกังวลทั้งหมดของผมจะเป็นเพียงความกังวลเกินไป แต่ในการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต……เราทุกคนอาจตายได้ทุกเมื่อ”

ความยากลำบากจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

จนถึงตอนนี้ เราสามารถลดความเสียหายได้ด้วยการเพิ่มกำลังพลและเสบียงจำนวนมาก รวมถึงพลังเสริมจากตัวผมเอง

แต่ต่อไปนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

“พรุ่งนี้ผมจะไปบอกราชาองค์อื่น ๆ ด้วย……แต่ผมรู้สึกไม่ดีกับการต่อสู้ครั้งนี้เป็นพิเศษจริง ๆ”

“…….”

“ผมขอเตือนไว้ก่อนเลย ในการต่อสู้ครั้งนี้……ไม่สิ ต่อจากนี้ไป พวกคุณไม่ควรออกไปรบในแนวหน้าอีกแล้ว”

นี่คือเหตุผลที่ฉันต้องพูดเรื่องนี้กับพวกเขา

โลกแห่งจินตนาการอันแสนบอบบางนี้

โลกที่เหล่าผู้ครองมงกุฎยังคงมองว่าการออกไปรบในแนวหน้าเป็นเกียรติยศ เป็นความโรแมนติกที่ล้าสมัยเสียแล้ว

ถึงจะไม่ใช่การกระทำที่ผิดเสียทีเดียว เพราะในโลกนี้ที่มีปาฏิหาริย์อย่างเวทมนตร์อยู่จริง ราชาที่ใช้พลังนั้นก็เป็นนักรบที่แข็งแกร่ง แต่……

อย่างไรก็ตาม พวกเขาเป็นผู้นำของแต่ละกลุ่ม

แม้ชีวิตจะมีค่าเท่ากัน แต่ตำแหน่งก็ไม่ใช่เช่นเดียวกัน การตายของพวกเขาจะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อกลุ่มของตนมากกว่า

“ถอยไปอยู่ที่กองบัญชาการ ไปช่วยบัญชาการกลุ่มของพวกคุณเถอะ”

แล้วฉันก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ ออกมา

“……แต่พวกคุณคงไม่ทำอย่างนั้นหรอกนะครับ”

บรรดาราชาผู้ดื้อดึงเหล่านั้น ตั้งแต่ฉันบอกว่าอย่าออกไปรบในแนวหน้า พวกเขาก็เตรียมพร้อมจะโต้แย้งอยู่แล้ว

และพูดตามตรง

ศัตรูไม่ใช่พวกที่เราจะประมาทได้ถึงขนาดเอาเหล่าราชาซึ่งเป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของแต่ละกลุ่มไปไว้ที่แนวหน้า

“ดังนั้นผมถึงได้บอกพวกคุณไว้ ให้เตรียมพินัยกรรมและผู้สืบทอดไว้เผื่อเหตุการณ์ไม่คาดฝัน”

ฉันต้องเตือนพวกเขาไว้บ้าง

อย่างจริงจัง ต่อจากนี้ไป

เพื่อให้พวกเราทุกคนตระหนักอย่างชัดเจนว่า เราต้องต่อสู้โดยเผชิญหน้ากับความตายอย่างใกล้ชิด

“ผมจะแถลงเกี่ยวกับกองทัพปีศาจแมลงวันในวันพรุ่งนี้ เมื่อราชาองค์อื่น ๆ มารวมตัวกัน”

ฉันลุกขึ้นยืนพลางเกาหัวอย่างเขิน ๆ

“……ขอโทษนะครับ ที่พูดเรื่องหนัก ๆ ในช่วงเย็น”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก เจ้าชายแอช”

ราชาแห่งเงือก ราชาโพไซดอนผู้ที่นั่งฟังเงียบ ๆ พยักหน้าเบา ๆ

“เรื่องแบบนี้ ยิ่งเลื่อนออกไป ยิ่งเจ็บปวด”

ขณะนั้น ราชาแห่งเงือกเลิกใช้ภาษามือแล้ว และพูดคุยอย่างสบาย ๆ

ฉันโค้งคำนับราชาทั้งสามองค์ ก่อนจะสบตาคู่อิลันอย่างนุ่มนวล ก่อนจะกล่าวคำลาแล้วจากไป

……

ฉันเหลือบมองกลับไปในห้อง ราชาทั้งสี่ต่างจมอยู่ในภวังค์แห่งความคิด ใบหน้าเคร่งเครียดครุ่นคิด

***

ฉันมาถึงค่ายทหารของเหล่าเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ด้วยเป้าหมายเดียว คือการเรียกบอดี้แบ็กและเบิร์นเอาท์มาพบ

“บอดี้แบ็ก เบิร์นเอาท์ นานแล้วนะที่เราได้คุยกันแบบนี้”

เอลฟ์ทั้งสองที่ได้พบกันอีกครั้ง ยิ้มให้ฉัน ฉันจึงยิ้มตอบกลับไป

“สำหรับการป้องกันครั้งนี้ พวกเธอสองคนจะทำงานเป็นทีมอิสระ”

ฉันกล่าวถึงเรื่องสำคัญทันที เสียงเรียบเฉียบแต่หนักแน่น

บอดี้แบ็กและเบิร์นเอาท์ ทั้งคู่ได้บรรลุถึงขั้นแห่งการตื่นรู้ ปลดปล่อยศักยภาพสูงสุดของตนออกมาแล้ว

ฉันตั้งใจจะสร้างอุปกรณ์ใหม่ให้พวกเธอจากวัตถุดิบที่ได้มาจากการต่อสู้ครั้งก่อน

สร้างอุปกรณ์ป้องกันจากเกราะเหล็กแข็งแกร่งของราชสีห์กายาเหล็ก

และสร้างอุปกรณ์โจมตีจากแกนกลางของสัตว์ประหลาดแดนดิไลออน พลังอำนาจที่ซ่อนอยู่ภายในรอการปลดปล่อย

ฉันจะมอบหมายให้บอดี้แบ็กและเบิร์นเอาท์ แต่ละคนรับผิดชอบการใช้งานชิ้นส่วนเหล่านั้น

“อุปกรณ์ทั้งสองชิ้นนี้ไม่ใช่อุปกรณ์หรืออาวุธส่วนตัวทั่วไป แต่เป็นอุปกรณ์และอาวุธป้องกันขนาดใหญ่ พวกเธอไปที่โรงตีเหล็กตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เพื่อช่วยกันประสานงานในการผลิตอุปกรณ์”

“ค่ะ!”

บอดี้แบ็กตอบรับเสียงดังแทนเบิร์นเอาท์ที่ถูกปิดปากไว้ ฉันพยักหน้ารับรู้

“สัตว์ประหลาดที่เราต้องรับมือในการป้องกันครั้งนี้คือแมลงวัน เวทมนตร์หลายชนิดใช้ได้ผล แต่สิ่งที่เหมาะสมที่สุดในการกวาดล้างพวกมันที่มารวมตัวกันเป็นฝูงก็คือ…การระเบิด”

เบิร์นเอาท์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ฉันหันไปมองบอดี้แบ็ก

“เบิร์นเอาท์ใช้การโจมตีเพื่อกวาดล้างพวกมันทั้งหมด ส่วนบอดี้แบ็ก ใช้พลังที่ตื่นรู้ขึ้นมาของเธอเพื่อหยุดการโจมตีของพวกมันทั้งหมด”

ฉันกำมือแล้วเขย่าเบา ๆ

“ให้พวกสัตว์ประหลาดได้รับบทเรียนกันเถอะ”

“ไว้ใจได้เลยค่ะ ฝ่าบาท”

บอดี้แบ็กยิ้มพลางยกมือขึ้นมาวางไว้บนหน้าอก

“ฉันจะทุ่มเทด้วยเกียรติของกองพลเงา จะไม่ทำให้ผิดหวังอย่างแน่นอน”

“…”

ฉันมองหน้าเอลฟ์ทั้งสองที่ยังดูเด็กอยู่ แล้วก็พูดไม่ออกชั่วขณะ

ก็อตแฮนด์ โอลด์เกิร์ล สกัล และบอดี้แบ็ก เบิร์นเอาท์

เพื่อนร่วมทางคนแรกของฉันที่เคยมีถึงห้าคน ตอนนี้เหลือเพียงสองคน แต่พวกเขาก็ยังคงสู้เคียงข้างฉันอยู่

“ขอบคุณนะ พวกเธอ”

ฉันจับไหล่ของเอลฟ์ทั้งสองเบา ๆ

“ขอบคุณจริง ๆ …”

***

วันรุ่งขึ้น

ฉันได้รวบรวมหัวหน้าจากแต่ละประเทศและองค์กรแนวหน้าในการป้องกันโลก จากนั้นก็อธิบายข้อมูลคร่าว ๆ และวิธีจัดการกับกองทัพปีศาจแมลงวัน

ถึงจะดูคล้ายแมลงวันบนโลก แต่สัตว์ประหลาดพวกนี้กลับแตกต่างจากแมลงวันธรรมดาอย่างสิ้นเชิง ขนาดตัวก็ต่างกันลิบลับ

แมลงวันบนโลกช่วยผสมเกสรให้พืช ตัวอ่อนของมันก็ยังใช้เป็นยาได้ จึงนับว่ามีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ปีศาจแมลงวันพวกนี้…ไม่ใช่เลย

พวกมันกินไม่เลือก อาศัยอยู่แต่ในที่สกปรก จึงเต็มไปด้วยเชื้อโรคและสิ่งสกปรกโดยธรรมชาติ

มันจะใช้ขาและปากแหลมคมที่ติดดีบัฟสารพัดจู่โจมเรา

ฉันหยุดภาวะผิดปกติทางจิตใจและดีบัฟอื่น ๆ ได้ แต่การโจมตีที่ปนเปื้อนของมันเป็นดีบัฟทางกายภาพล้วน ๆ

ถ้าติดเชื้อ ต้องใช้เวทมนตร์ชำระล้างของนักบวชหรือน้ำศักดิ์สิทธิ์ช่วยรักษา

และ…มันขยายพันธุ์ได้เร็วมาก

จริง ๆ แล้วมันไม่ได้สืบพันธุ์ตามปกติ แต่กองทัพปีศาจแมลงวันจะมี ‘ไข่’ หรือ ‘ตัวอ่อน’ เป็นทรัพยากรสำรองอยู่

หากขาด ‘อาหาร’ พวกมันจะจำศีล แต่ถ้ามี ‘อาหาร’ เพียงพอ ก็จะฟักตัว เปลี่ยนรูปร่าง และพัฒนาเป็นตัวเต็มวัยในทันที

โดยทั่วไปแล้วก็เป็นเช่นนี้…และนี่คือข้อดีที่สุด

มันโง่

มันแทบไม่มีสติปัญญา จึงกำจัดได้ง่าย ๆ ด้วยกับดักต่าง ๆ สมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุก็กำลังเตรียมกับดักไว้พร้อมสรรพ

“ถ้าแค่เนี้ย…ก็ไม่ยากหรอก”

แต่สัญชาติญาณของฉันบอกว่า

เรื่องนี้มันต้องมีอะไรมากกว่านี้……

“การป้องกันครั้งนี้จะไม่ง่ายเลย”

ฉันบอกราชาที่มารวมตัวกันในวันนี้ เช่นเดียวกับที่ฉันได้เตือนราชาทั้งสี่เมื่อวาน ให้ระวังอย่าประมาทออกไปรบในแนวหน้า

และขอให้รีบเขียนพินัยกรรมเตรียมไว้ด้วย

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเตือนอย่างจริงจัง ทุกคนจึงแสดงสีหน้าตกตะลึง ทว่าตอนนี้ราชาองค์อื่น ๆ ที่มารวมตัวกันที่นี่ ก็เริ่มคุ้นเคยกับการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดไปแล้ว

“คิดว่าฉันจะหวั่นไหวแค่ได้ยินคำพูดนั้นงั้นเหรอ เจ้าชายแอช?!”

“ถ้าหนีจากที่นี่ไป ฉันจะโดนราชาองค์อื่น ๆ เยาะเย้ยแน่……!”

“ขอบใจสำหรับความห่วงใย แต่ตอนนี้พวกเราคุ้นเคยกับการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดแล้ว! ถ้ามันสู้ได้ พวกเราก็จะสู้!”

บรรดาราชาต่างส่งเสียงดัง

แม้แต่พวกที่เคยพยายามหนีไปก่อนหน้านี้ในปฏิบัติการยึดครองเมืองหลวง ก็พร้อมที่จะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน

เพราะพวกเราได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน

ถึงแม้ยังคงมีการทะเลาะเบาะแว้งและการแย่งชิงอำนาจกันอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนว่าความผูกพันฉันท์เพื่อนร่วมรบจะค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจของทุกคน

……หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น พลางกล่าวเบา ๆ

“ผมก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นนั้นขึ้น”

ฉันพูดพลางล้วงมือลงไปในกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว กระดาษพับบาง ๆ ส่งเสียงกรุบกรอบแผ่วเบา

นั่นคือพินัยกรรมของฉัน

เตรียมไว้ล่วงหน้า…เผื่อเหตุการณ์เลวร้าย

……

ฉันกำกระดาษแน่นมือ ภาวนาในใจ

ขอให้ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความตื่นตระหนก เพียงแค่ความหวาดกลัวของฉันเท่านั้น

ขอให้เมื่อศึกสงครามสงบลง ฉันจะโดนราชาองค์อื่น ๆ ตำหนิว่า… ว่าทำไมถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนี้

ฉันได้แต่หวังเช่นนั้น อย่างสุดหัวใจ

ติดตามผู้แปลเพื่อเป็นกำลังใจให้ได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ขอร้องล่ะนะ plsss