◈บทที่ 562. [เนื้อเรื่องเสริม] ลางร้าย

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์หรือกดถูกใจแฟนเพจ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวนกดถูกใจและ comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 562. [เนื้อเรื่องเสริม] ลางร้าย

ครอสโรด คลังของกลาง

ที่นี่อัดแน่นไปด้วยเสบียงและไอเท็มนานาชนิด ที่รวบรวมมาจากเหล่าสัตว์ประหลาดมากมาย

“…….”

ฉันกำลังตรวจสอบของกลางจากการป้องกันฐานครั้งก่อน

ตั้งแต่ด่านที่ 31 จนถึง 34 ฉันยังไม่ได้จัดการของกลางจากการป้องกันฐานทั้งสี่ครั้งนั้นเลย จึงถือโอกาสนี้จัดการเสียหน่อย

‘ด่านต่อไปเป็นด่านบอสแล้วสินะ ต้องเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้…….’

การป้องกันฐานที่จะมาถึงในเร็ววันนี้คือ ด่านที่ 35

ด่านบอสที่ระดับความยากพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ฉันก็ต้องเตรียมทุกอย่างที่ใช้ได้ให้พร้อมเช่นกัน

ฉันตรวจสอบของกลางทีละชิ้น ชิ้นส่วนต่าง ๆ ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบตามลำดับที่กำจัดศัตรู

‘ด่านที่ 31 เป็นกองทัพหุ่นไล่กาสินะ’

แม้จะเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้ทิ้งของกลางอะไรไว้มากมายนัก นอกจาก แกนพลังเวทย์ ระดับ SSR ที่ผู้บัญชาการกองทัพมันทิ้งไว้ ฉันนำแกนพลังเวทย์นั้นไปใช้สร้างอุปกรณ์ทันทีที่ได้มาแล้ว

‘ที่เหลือก็ไม่มีอะไรพิเศษ’

ฉันโยนถุงผ้าใบเล็ก ๆ ที่บรรจุของจุกจิกต่าง ๆ ลงไปในลังขยะ แล้วหันไปตรวจสอบชิ้นต่อไป

ด่านที่ 32 เป็นกองทัพปีศาจแรด ฉันล่อพวกมันไปยังหน้าผาชัน แล้วปล่อยให้ตกลงไปสู่ความตาย การกำจัดง่ายดาย ทว่าการเก็บของกลางนี่สิยากเหลือเกิน

ฉันเผาซากศพเรียบร้อยแล้ว แต่เพชรเวทมนตร์ยังเก็บไม่หมด มันกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปในบริเวณที่ซากศพสัตว์ประหลาดกองสูงเป็นภูเขา

ถึงแม้กองทัพปีศาจแรดจะไม่ได้ทิ้งของมีค่าอะไรมากมายนัก ฉันก็ยังเก็บไว้ก่อน…

‘ถัดไปก็ อัศวินผู้ร่วงหล่น’

ศัตรูในด่านที่ 33: อัศวินผู้ร่วงหล่น

‘พวกมันเป็นศัตรูที่น่าจดจำจริง ๆ ’

ยิ่งไปกว่านั้น อัศวินผู้ร่วงหล่นทั้ง 13 คนเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ ดังนั้นอุปกรณ์ที่ได้มาจึงใช้งานได้ทันที

ปัญหาคือส่วนใหญ่ปนเปื้อนอย่างรุนแรง และวัสดุส่วนมากทำจากกระดูกมนุษย์ จึงยากที่จะให้ใครใช้งาน

โดยเฉพาะอาวุธของมันยิ่งแล้วใหญ่

อาวุธของราชาเพนแดรกอนผู้ร่วงหล่น: ดาบกลืนวิญญาณ เอ็กซ์คานนิบาล

‘นี่มันดาบปีศาจอย่างแท้จริง….’

ฉันแค่แตะที่ด้ามดาบเบา ๆ ก็ได้ยินเสียงกระซิบในหัวแล้ว “หิว…เลือด…เลือดสด ๆ ๆ” ประมาณนั้น

โชคดีที่ฉันมีทักษะติดตัว [ผู้บัญชาการที่ไม่ย่อท้อ] จึงไม่ถูกรบกวนจิตใจ หากคนธรรมดามาจับโดยไม่รู้ตัวล่ะก็ คงถูกสะกดจิต ล้างสมอง และเสื่อมทรามไปเรียบร้อยแล้ว

‘……เก็บไว้ดีกว่า’

ดาบปีศาจที่น่ากลัวขนาดนี้ ประสิทธิภาพก็ต้องดีเยี่ยมแน่ ๆ

ดาบเล่มนั้นกินทุกอย่างได้ เพราะฉะนั้นจึงอาจใช้รับมือกับการโจมตีระยะไกลของศัตรูได้เหมือนอย่างที่ราชาผู้ร่วงหล่นเคยทำ

แทงเข้าไปในตัวศัตรู มันจะทำงาน “การกิน” ดูดพลังชีวิตของศัตรูไปตามต้องการ

ประสิทธิภาพเยี่ยมยอด แต่ปัญหาคือผู้ใช้จะเสียสติไปนี่สิ

ดาบเล่มนี้เสี่ยงเกินไป ฉันจึงตัดสินใจเก็บดาบปีศาจเอาไว้

“ฮึบ!”

ฉันมัดดาบพร้อมฝักด้วยเชือก แล้วโยนเข้าไปในช่องเก็บของ

“ยังสดอยู่ ว๊ากกกก!” เสียงดาบปีศาจดังลอยมาขณะหายเข้าไปในช่องเก็บของ เงียบเสียที ไอ้ของเวร

ส่วนอุปกรณ์ของอัศวินผู้ร่วงหล่นที่เหลือ ฉันจะส่งไปโรงหลอมโลหะเพื่อนำไปหลอมทิ้ง

ฉันไม่สามารถปล่อยให้เด็ก ๆ ของฉันใช้อุปกรณ์แบบนี้ได้ หลังจากแยกชิ้นส่วนแล้ว อาจจะได้แกนพลังเวทย์กลับมาบ้าง

“…….”

ฉันเดินไปยังโซนถัดไป

สัตว์ประหลาดที่บุกเข้ามาในด่านที่ 34 คือสัตว์ประหลาดราชสีห์กายาเหล็กและสัตว์ประหลาดแดนดิไลออน

ไอเท็ม วัสดุต่าง ๆ แกนพลังเวทย์ และอัญมณีเวทมนตร์ที่ได้จากการกำจัดพวกมันกองอยู่เป็นภูเขา ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด

“ทำไมพวกมันถึงออกมาพร้อมกันเนี่ย?”

เกมที่ฉันเล่นกับราชาปีศาจ ศัตรูคู่อาฆาตของฉัน เป็นการต่อสู้ที่ดำเนินไปตามกติกาที่ตกลงกันไว้

ฉันยังไม่รู้แน่ชัดว่ามันต้องการอะไร แต่ไม่ว่าอย่างไร มันก็ยังคงเล่นตามกติกา

มันคอยรังควานจนเราแทบตาย แต่ก็ไม่เคยฝ่าฝืนกติกาแล้วฆ่าเราเสียที แม้เหตุการณ์เลวร้ายต่าง ๆ ก็ยังคงอยู่ภายใต้กติกาเดิม ๆ

“การฝ่าฝืนกติกาและการปรากฏตัวของกองทัพศัตรูมากกว่าหนึ่งกองทัพพร้อมกัน เคยเกิดขึ้นแล้วที่ด่านที่ 9”

แต่ครั้งนี้… มันรู้สึกแตกต่างออกไป

ที่ด่านที่ 9 นั้นเป็นเพราะราชาหมาป่า ลูน่าเรด มันลงมือเพียงลำพัง

ส่วนหนึ่งของกองทัพมนุษย์หมาป่าที่มันส่งมา ก็แค่รังควานเราที่กำลังดิ้นรนอยู่บน ยอร์มุงกันเดอร์ อสรพิษผู้ครอบครองโลก

แต่แค่นั้นเอง ยอร์มุงกันเดอร์ กับกองทัพมนุษย์หมาป่าไม่ได้ร่วมมือกันจริงๆ

แต่ครั้งนี้สิ?

ไม่ใช่แค่กองทัพทั้งสองกองทัพปรากฏตัวพร้อมกัน รวมถึงผู้บัญชาการกองทัพด้วย แต่ทั้งสองกองทัพยังมี ‘การผสมผสาน’ ที่สร้างพลังร่วมกันอย่างน่ากลัว

กองทัพทั้งสอง ฝ่ายหนึ่งแข็งแกร่ง ฝ่ายหนึ่งอ่อนแอ กลับปรากฏตัวพร้อมกันราวกับผสมผสานกลยุทธ์ ชดเชยจุดอ่อน เสริมจุดแข็ง จนเกือบจะเอาชนะฉันได้ในพริบตา

นั่นเป็นการเลือกกองทัพและการโจมตีร่วมกันอย่างตั้งใจจากฝ่ายตรงข้ามอย่างแน่นอน

‘เรียกว่าอะไรดีนะ…….’

ฉันขมวดคิ้ว ปริศนานี้ช่างแปลกประหลาด

‘มันแปลกไป’

สไตล์การต่อสู้กับราชาปีศาจครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งอย่างสิ้นเชิง ราวกับคู่ต่อสู้หมากรุกเปลี่ยนไป ความรู้สึกแปลก ๆ คลุมคลานหัวใจฉัน

ถึงแม้ไม่เคยพบหน้ากัน แต่เราก็เล่นหมากรุกกันมาเนิ่นนาน ฉันพอจะรู้สไตล์ของราชาปีศาจอยู่บ้าง

มันเป็นผู้เล่นที่สนใจแต่ความสนุกสนาน ไม่ได้สนใจเรื่องชัยชนะ

ชนะก็ดี แพ้ก็ไม่เสียหาย

มันคอยรังควาน ทดสอบ และผลักดันฉันจนถึงขีดจำกัด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ไม่ต้องการให้ฉันพ่ายแพ้ไปง่าย ๆ มันคือศัตรูที่น่ารำคาญที่สุด

แต่ตอนนี้ ฝ่ายตรงข้ามที่เริ่มต้นเกมนั้นเป็นอย่างไร?

มันกำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง

มันพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อฆ่าฉันให้ได้

“…….”

สุดท้ายแล้ว กองทัพราชสีห์กายาเหล็กและกองทัพแดนดิไลออน ที่ปรากฏตัวพร้อมกันนั้น ก็ถูกทำลายล้างราบคาบ

พวกมันร่วมมือกันเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันมาฆ่าฟันกันเอง ทำให้ฉันสามารถกำจัดพวกมันได้อย่างง่ายดาย

ฐานปฏิบัติการแนวหน้าได้รับความเสียหายเล็กน้อย มีผู้เสียชีวิตบ้าง แต่ยังคงรับมือสถานการณ์ได้อยู่

ถึงจะรับมือได้ แต่ความรู้สึกไม่ดีก็ยังค้างคาอยู่ในใจ

ด่านบอสต่อไป... ด่านที่ 35

ในการป้องกันฐานครั้งนี้ ฝ่ายตรงข้ามจะใช้กลยุทธ์อะไรกันนะ?

ฉันถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับสางผมตัวเองเบา ๆ แล้วตรวจสอบของกลางที่กองอยู่ตรงหน้า

ไม่ว่าศัตรูจะใช้กลวิธีใด ฉันก็ต้องเตรียมพร้อมรับมือให้ดีที่สุด

‘เพราะมีกองทัพออกมาพร้อมกันถึงสองกองทัพ เลยได้ไอเท็มเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเลยนี่นา’

เหล็กที่ได้มาสามารถนำไปสร้างชุดเกราะและซ่อมแซมกำแพงได้ ส่วนชิ้นส่วนสำคัญของสัตว์ประหลาดแดนดิไลออน สามารถนำไปสร้างอุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น ปืนใหญ่หรืออาวุธยิงระยะไกล

‘หลังจากรอคอยมานาน ในที่สุดก็ได้เวลาอัปเกรดอุปกรณ์ของเบิร์นเอาท์สักที’

กองพลเงา กองทัพแรกของฉัน... ตอนนี้เรียกว่ากองทัพก็คงไม่ถูกนัก เพราะมันถูกยุบไปแล้ว

แต่ไม่ว่าอย่างไร เบิร์นเอาท์และบอดี้แบ็ก ผู้รอดชีวิตจากกองพลเงา ตอนนี้สังกัดอยู่กับราชินีภูต

ถ้าสร้างอุปกรณ์จากชิ้นส่วนของสัตว์ประหลาดแดนดิไลออนให้ ก็จะช่วยเพิ่มพลังโจมตีระยะไกลของเบิร์นเอาท์ได้อย่างแน่นอน

เมื่อตัดสินใจวิธีจัดการไอเท็มเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เขียนเอกสารเสร็จและเดินออกจากโกดัง

ลูคัสที่รออยู่ด้านนอกโค้งคำนับเบา ๆ

“ทีมเก็บกู้ซากศพที่ส่งไปยังวิหารทรุดโทรม เขตดันเจี้ยน 8 กลับมาแล้วครับ พวกเขาเก็บกู้ซากศพของทหารที่เสียชีวิตได้เรียบร้อยแล้ว”

“โล่งอกจริง ๆ” ฉันพึมพำด้วยความโล่งใจ

ตอนนี้ อาณาจักรแห่งทะเลสาบกำลังวุ่นวายอลหม่านเพราะสงครามกลางเมืองของเหล่าสัตว์ประหลาด

ทีมเก็บกู้ซากศพไม่สามารถเข้าไปในเขต 8 ได้ง่าย ๆ พวกเขาต้องเฝ้าสังเกตการณ์อยู่นาน กว่าจะประสบความสำเร็จได้ก็ยากลำบากเหลือเกิน

ฉันถอนหายใจยาว ในที่สุดก็สามารถจัดการศพทหารที่เสียชีวิตจากการต่อสู้กับอัศวินผู้ร่วงหล่นได้แล้ว

“แล้วก็……”

ลูคัสเงยหน้ามองฉัน ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“ครั้งนี้พวกเขาเจอกับ…ปีศาจแมลงวันครับ”

ฉันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความสงสัยผุดขึ้นในใจ

“แมลงวัน?”

“ครับ รายงานบอกว่าเป็นแมลงวันขนาดใหญ่ครับ”

ฉันวางมือที่คาง ครุ่นคิดพลางครางออกมาเบา ๆ

‘งั้นศัตรูในด่านต่อไปก็คือ กองทัพปีศาจแมลงวันสินะ’

ถึงจะเป็นกองทัพสัตว์ประหลาดบินได้ สกปรก และมีกลไกการต่อสู้ที่ยากจะรับมือ แต่…

‘……พวกมันเหมาะที่จะออกมาในด่านบอสเหรอ?’

ปีศาจแมลงวันมีสติปัญญาต่ำมาก

แค่กับดักง่าย ๆ ก็สามารถกำจัดพวกมันได้หมดแล้ว พวกมันจะมาปรากฏตัวในด่านบอสได้ยังไงกัน?

“มีอะไรผิดปกติอีกไหม?”

“นอกจากพวกมันหนีไปทันทีที่เจอกันแล้ว ก็ไม่มีอะไรเพิ่มเติมแล้วครับ”

“…”

หนี?

สัตว์ประหลาดงั้นเหรอ?

ไม่โจมตีแม้แต่จะเห็นมนุษย์?

ทำไมกัน?

ฉันเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา

[ข้อมูลศัตรู – ด่านที่ 35]

- Lv.???? : 1 ตัว

- Lv.25 แมลงวันยักษ์ : ??? ตัว

- Lv.20 หนอนยักษ์ : ??? ตัว

แค่เห็นชื่อก็รู้สึกไม่ดีแล้ว นี่มัน…กองทัพปีศาจแมลงวัน ถูกต้องแล้ว……

‘ทำไมเครื่องหมายคำถามถึงเยอะขนาดนี้……?’

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันจึงพยักหน้าให้ลูคัส

“ต้องตรวจสอบให้ละเอียดกว่านี้ ให้ส่งทีมสำรวจอัตโนมัติไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะเริ่มป้องกันฐาน”

“รับทราบครับ”

ถึงแม้จะไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่เกมนี้ก็เริ่มแปลกไปทุกที

กติกาไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือ ไม่รู้ว่าสัตว์ประหลาดอะไรจะโผล่มาอีก จะมีมากแค่ไหน เราต้องรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุด

“ลางสังหรณ์ไม่ดีเลย ลูคัส”

ฉันกัดฟันมองไปทางทิศใต้ ลูคัสมองฉันด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วง

ฉันพูดซ้ำอีกครั้ง

“สังหรณ์ใจ…ไม่ดีเลย…”

***

ทางใต้ของครอสโรด ฐานปฏิบัติการแนวหน้า

ที่นี่มีคนงานและทหารจำนวนมากกำลังเร่งซ่อมแซม ท่ามกลางผู้คนมากมายนั้น มีคนงานที่โดดเด่นอยู่คนหนึ่ง

ตุ้บ! ตุ้บ! แกร็ก!

เสียงดังตุ้บ ๆ แกร็ก ๆ มาจากคนงานที่กำลังขนอิฐและเหล็กโครงสร้าง และคนงานคนนั้นก็คือ…โกเลม

ยิ่งกว่านั้น มันไม่ใช่เพียงตัวเดียว โกเลมกว่าห้าตัวกำลังขนวัสดุและช่วยทำงานก่อสร้างด้วยแขนที่หนักหน่วง

“ใช่แล้ว! วางตรงนั้น! ทำได้ดีมาก… 1! ไม่ใช่สิ ยันมา! 4! เหล็กโครงสร้างนั้นไม่ใช่ตรงนั้น เอาไปวางข้าง ๆ นั่น!”

ผู้ควบคุมโกเลมทั้งห้าตัวพร้อมกัน คือ แคนเดิลเลอร์ นักเวทโกเลมผู้เชี่ยวชาญ

เธอเคยเป็นสมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างคาสิโน ‘แบล็คลิสต์’ แต่ได้รับบาดเจ็บสาหัสระหว่างการปะทะกับพี่น้องกอร์กอน จึงตัดสินใจเกษียณจากอาชีพทหารรับจ้าง หลังจากนั้น เธอได้หันไปทำงานที่สมาคมการผลิตครอสโรด

ด้วยความสามารถด้านเวทมนตร์โกเลม แคนเดิลเลอร์กลายเป็นคนงานฝีมือดี ปัจจุบันเธอกลายเป็นกำลังสำคัญที่ขาดไม่ได้ในทุกโครงการก่อสร้าง

“วันนี้สุดยอดเลยนะ แคนเดิลเลอร์! เพราะคุณนี่แหละ เราถึงซ่อมฐานปฏิบัติการแนวหน้าเสร็จทันเวลา”

ช่างไม้ ผู้นำสมาคม และหัวหน้าสมาคมช่างหิน ที่เดินทางมาตรวจสอบความคืบหน้าต่างร่วมกันชมเชยแคนเดิลเลอร์

แคนเดิลเลอร์เกาหัวเบา ๆ พลางยิ้มเขินอาย

“เปล่าหรอกค่ะ ฉันแค่ทำงานตามหน้าที่”

แม้รอยยิ้มของแคนเดิลเลอร์จะดูสดใส ทว่าฟันหน้าบนกลับหายไปหนึ่งซี่ ทำให้เธอดูราวกับคนโง่ปัญญาอ่อน

แต่สำหรับผู้ที่รู้ความจริงว่าฟันกรามของเธอแตกเพราะโดนสเตโน่ พี่น้องกอร์กอน ใช้ลำตัวกระแทกอย่างจัง คงไม่มีใครคิดว่าแคนเดิลเลอร์เป็นคนโง่ อีกต่อไป

ผู้นำสมาคมทั้งสองคนก้าวเข้ามาหาแคนเดิลเลอร์ พลางยื่นถุงเงินให้เขา

“นี่ เอาไป ค่าจ้างวันนี้ ทำงานหนักเลยให้เพิ่มหน่อย”

แคนเดิลเลอร์รับถุงเงินมาคลำดู รู้สึกได้ถึงความหนาผิดปกติ ชัดเจนว่ามีโบนัสมากกว่าทุกครั้ง เธอถึงกับตาโต รีบปฏิเสธเสียงแข็ง

“ไม่เอาหรอกค่ะ! ค่าจ้างเท่านี้ก็พอแล้วค่ะ”

“ก็เพราะเธอนี่แหละ ทุกคนถึงได้ทำงานสบาย ๆ อย่าปฏิเสธเลย เอาไปซะ!”

แคนเดิลเลอร์จำใจรับถุงเงินไป ผู้นำสมาคมทั้งสองคนหัวเราะร่วน พร้อมกันนั้นก็ตบไหล่แคนเดิลเลอร์เบา ๆ ก่อนเดินจากไป

“วันนี้พอแค่นี้ อีกไม่กี่วันก็เสร็จแล้ว! เข้าใจนะ?”

“ค่ะ ๆ ไว้ใจฉันได้เลยค่ะ ขออนุญาตกลับก่อนนะคะ!”

ผู้นำสมาคมทั้งสองคนเดินตรวจดูฐานปฏิบัติการแนวหน้า ก่อนจะสั่งให้เลิกงาน แคนเดิลเลอร์เช็ดเหงื่อที่ผาก พลางเงยมองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์กำลังลาลับขอบฟ้าไปเสียแล้ว

“เวลารวดเร็วจริง ๆ …….”

เธอทำงานหนัก แต่ก็ได้เงินอย่างสม่ำเสมอ

ความรู้สึกภาคภูมิใจที่อธิบายไม่ถูก ทำให้หัวใจแคนเดิลเลอร์พองโต

แคนเดิลเลอร์เริ่มเก็บของพร้อมกับคนงานคนอื่น ๆ ทุกคนดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเมื่อใกล้เลิกงาน ต่างร้องเพลงเบา ๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข

พวกเขากลับไปยังครอสโรดโดยใช้ประตูมิติ คนงานที่เหนื่อยล้าจากการทำงานวันนี้ ต่างทักทายกันอย่างสนุกสนาน ก่อนจะเดินไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

“ฮือ ๆ ได้โบนัสแล้ว วันนี้กินอะไรพิเศษดีนะ……”

แคนเดิลเลอร์พึมพำเบา ๆ พลางก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า

ตุ้บ ตุ้บ

การเดินของเธอฝืด ๆ กระเผลกอย่างเห็นได้ชัด

ยามสู้กับสเตโน่ เธอร่วงลงไปกระแทกพื้นอย่างจัง หลังจากนั้นร่างกายก็ไม่ค่อยจะปกติ เลยต้องเลิกเป็นทหารรับจ้างไป

แต่แคนเดิลเลอร์กลับชอบชีวิตแบบนี้มากกว่า

ต่างจากตอนเป็นทหารรับจ้าง ที่ทำงานวันนี้ใช้เงินวันนี้ ตอนนี้เธอมีรายได้สม่ำเสมอ เก็บออมอย่างเป็นระบบ

ทุกวันเต็มไปด้วยความสุข และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ

‘ความปลอดภัย’

ไม่ต้องเผชิญหน้ากับเหล่าปีศาจอีกต่อไป ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตไปกับการต่อสู้

ถึงแม้ตอนนี้เธอยังคงฝันร้ายเกี่ยวกับพี่น้องกอร์กอนอยู่บ้าง แคนเดิลเลอร์ก็เข้าใจดีว่า เธอไม่มีวันกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าสัตว์ประหลาดได้อีกแล้ว

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

แค่นี้ก็พอแล้ว……

“อ๊ะ?”

ขณะนั้นเอง ขณะที่กำลังครุ่นคิดว่าจะทานอะไรเป็นมื้อเย็น แคนเดิลเลอร์ก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยกำลังเดินตรงมาทางนี้

โนบอดี้ นักดาบตาบอด และเชน จอมเวทมนตร์ดำ

เพื่อนร่วมทีมในกลุ่มแบล็คลิสต์ กำลังหัวเราะคิกคักพลางเดินมา แคนเดิลเลอร์ยกมือขึ้นทักทาย

“เฮ้ย! ไอ้ตาบอด! ไอ้แก่หื่น……”

แล้วเธอก็รีบลดเสียงลงทันที

โนบอดี้และเชน เดินเคียงข้างเหล่าทหารรับจ้างคนอื่น ๆ

เหล่าผู้กล้า สวมเกราะเปล่งประกายราวกับโลหิตอสูร ประดับด้วยเครื่องประดับงดงาม ก้าวเดินอย่างองอาจ

เสียงอวดอ้างความสำเร็จจากการสำรวจดันเจี้ยนวันนี้ดังก้องไปทั่ว

“…….”

ทำไมกัน… เธอถึงพูดไม่ออก

แคนเดิลเลอร์ค่อย ๆ ลดมือลง แม้ไม่ได้ทำผิดอะไร แต่เธอกลับรีบหลบเข้าไปในซอยแคบ ๆ อย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกแปลก ๆ ทำให้เธอหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยืนตัวตรง แล้วเดินออกมาจากซอยอย่างช้า ๆ

“เฮ้~”

“เรียกแล้วทำไมถึงแอบอยู่ล่ะ?”

แล้วก็…

โนบอดี้และเชน ยืนยิ้มรออยู่ที่ปากซอย

ติดตามผู้แปลเพื่อเป็นกำลังใจให้ได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ขอร้องล่ะนะ plsss