◈บทที่ 156. [เนื้อเรื่องเสริม] อาวุธเพชฌฆาตฝันร้าย

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 156. [เนื้อเรื่องเสริม] อาวุธเพชฌฆาตฝันร้าย

“นายได้รับ ‘คำสั่งลับ’ อะไรมาจากเบื้องบน?”

ก็อตแฮนด์เคยบอกว่าได้รับคำสั่งลับมาก่อนที่จะถูกส่งมาที่นี่

คำสั่งลับนั้นคืออะไร และใครเป็นคนสั่ง

ฉันต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้ได้

“ครับ ครับ ผมจะบอกทุกอย่างให้ท่านฟังครับ”

ก็อตแฮนด์เล่าถึงเนื้อหาของคำสั่งลับที่ได้รับจากเบื้องบน ก่อนที่เขาซึ่งถูกขังอยู่ในฐานะนักโทษประหารจะถูกส่งมาแนวรบทางใต้

“……น่าสนใจ”

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรนัก คือให้เข้าไปผสมผสานกับแนวรบทางใต้ เฝ้าดูสถานการณ์แนวหน้าและรายงานสิ่งผิดปกติ และร่วมมือกับนักบวชเพื่อสอดแนมอย่างใกล้ชิด

“แล้วก็ ยังมีคำสั่งสุดท้ายอีกอย่างหนึ่งครับ”

“นั่นคืออะไร?”

“คือ…มันเป็นคำสั่งที่ผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ครับ”

ก็อตแฮนด์เหลือบมองฉันอย่างระมัดระวังก่อนจะพูดเบา ๆ

“ให้จับตา…ผู้ช่วยขุนนาง ไอเดอร์…ครับ”

“……?”

ฉันตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะกับเรื่องที่คาดไม่ถึง

ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นไอเดอร์? ทำไม? เพราะอะไร?

‘หรือว่า…’

หรือว่าเขา…รู้ว่าไอเดอร์เกี่ยวข้องกับระบบของโลกนี้?

ฉันรีบถามต่ออย่างร้อนรน

“ใครเป็นคนสั่ง?”

“เจ้าชายลำดับที่สอง เฟอร์นานเดซ ครับ”

แน่นอนว่าต้องเป็นคนนั้นสินะ

ฉันเบิกตาเล็กน้อย ถ้าเป็นอย่างที่พี่ชายคนนั้นว่า ฉันคงต้องไปพบและพูดคุยกับเขาเร็ว ๆ นี้ ดูท่าเราจะมีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย

“ขออภัยที่ไม่ได้รายงานให้ท่านทราบก่อนหน้านี้ครับ ขออภัยอย่างยิ่ง ครับ…”

ก็อตแฮนด์พูดเสียงแผ่วพลางก้มหน้าลงแทบจะจมดิน ฉันถอนหายใจเบา ๆ

“ถ้าขอโทษก็อย่ามาทำท่าก้มหัวอยู่เลย เอาความดีความชอบมาแสดงให้เห็นดีกว่า”

“ครับ ครับ! แล้ว…เราควรทำอย่างไรดีครับ?”

ฉันตอบก็อตแฮนด์ที่ถามด้วยน้ำเสียงเร่งรีบอย่างง่าย ๆ

“เป็นสายลับของฉันซะ”

“……!”

ฉันยิ้มให้ก็อตแฮนด์ที่ตัวสั่นเทา

“รู้ความหมายใช่ไหม? ต่อจากนี้ไปนายต้องเป็นสายลับสองหน้าเพื่อฉัน”

เมื่อครู่ มาร์เกอริต้ารายงานผ่านการติดต่อกับส่วนกลางว่า

- ‘ฉัน’ ถูกจับได้ ขออภัยด้วย

นั่นหมายความว่า ไม่มีใครถูกจับได้นอกจากตัวเธอ

กล่าวคือ ก็อตแฮนด์กำลังบอกเป็นนัย ๆ ว่าเขาไม่ได้ถูกจับ แน่นอนว่านี่เป็นแผนของฉัน

ส่วนกลางจะคิดว่า ‘มาร์เกอริต้าถูกจับ แต่ก็อตแฮนด์ยังไม่ถูกจับ’

และพวกเขาจะพยายามใช้ประโยชน์จากก็อตแฮนด์ซึ่งเป็นสายลับคนเดียวที่เหลืออยู่ในแนวรบทางใต้

ฉันจะใช้จุดนี้เพื่อทำให้ก็อตแฮนด์เป็นสายลับสองหน้า

“ใช้เครือข่ายของนายติดต่อส่วนกลางแยกต่างหาก บอกไปว่านายยังไม่ถูกเจ้าชายแอชจับได้”

“…….”

“หลังจากนั้นก็รายงานทุกอย่างที่ส่วนกลางสั่งให้ฉัน และทำตามที่ฉันสั่งเพื่อหลอกลวงส่วนกลาง ทำได้ไหม?”

“ได้ครับ ครับ”

ก็อตแฮนด์ตอบโดยไม่ลังเล

“ผมจะทำสำเร็จครับ เพื่อเกียรติยศของเผ่าพันธุ์เรา”

ฉันยิ้มให้ก็อตแฮนด์ที่พยักหน้าอย่างหนักแน่น

‘แต่ก็คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก’

อีกฝ่ายก็คือหน่วยสืบราชการลับของจักรวรรดิ และเป็นหน่วยสืบราชการลับที่รัฐมนตรีฝ่ายบริหารเป็นผู้บัญชาการ

เมื่อมาร์เกอริต้าถูกจับ การที่สายลับของก็อตแฮนด์ยังคงอยู่ก็เป็นเรื่องที่น่าสงสัยอยู่แล้ว

ต่อจากนี้ ก็อตแฮนด์จะถูกสอบสวนอย่างไม่หยุดหย่อนทั้งจากฝั่งจักรวรรดิและฝั่งแนวรบทางใต้ ว่าเขาเป็นผู้ทรยศหรือไม่

ฉันเองก็กำลังคิดที่จะโยกย้ายการเฝ้าระวังไอเดอร์ไปให้ก็อตแฮนด์ดูแล

และถ้าหากเขาทรยศและทำร้ายแนวรบทางใต้ ฉันก็จะใช้ ‘ปลอกคอ’ ที่เขาได้รับครั้งแรกเพื่อกำจัดพวกเขา

‘จะทำอย่างไรได้ นี่คือชะตาของสายลับนี่นา’

นอกจากนี้ ฉันยังสามารถล้วงเอาข้อมูลเกี่ยวกับระบบสืบราชการลับของหน่วยปฏิบัติการพิเศษไอกิสและข้อมูลเกี่ยวกับส่วนกลางจากก็อตแฮนด์ได้อีกมากมาย

เหมือนกับว่าเขาต้องการพิสูจน์ว่าเขามีใจเดียวกับฉัน เขาจึงเปิดเผยข้อมูลทุกอย่างที่เขารู้ แม้ว่าฉันจะไม่ได้ถามก็ตาม

หลังจากที่ล้วงข้อมูลได้ครบถ้วนแล้ว ฉันพยักหน้าและมองไปที่กองพลเงาสามคน

“สุดท้ายนี้ ฉันมีงานอย่างหนึ่งให้พวกนายทำ”

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นในขณะที่พวกเขามองฉันด้วยความตั้งใจ

“เป็นงานที่เฉพาะพวกนายเท่านั้นที่ทำได้ แต่พวกนายทุกคนต้องเสี่ยงชีวิต”

***

หลังจากนั้นประมาณหนึ่งชั่วโมง ฉันก็เดินออกมาจากห้องรับแขก

“รุ่นพี่”

เอวานเจลีน ดาเมียน จูเนียร์ และลิลลี่ กำลังรออยู่ที่หน้าประตู

ฉันพยักหน้าให้พวกเขาคนละคน

“ฉันคิดว่าพวกนายคงสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันในวันนี้”

พวกเขาไม่ได้ตอบอะไร ดูเหมือนว่าฉันจะพูดถูก พวกเขาทุกคนก้มหน้าลงด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจ

โดยเฉพาะลิลลี่ที่หน้าซีด ดูเหมือนว่าเธอจะตกใจมากที่รู้ว่าก็อตแฮนด์โกหกเธอ

“ก่อนอื่น ฉันจะบอกสรุปก่อน”

ฉันเล่าให้พวกเขาฟังว่าทางส่วนกลางจะส่งกองกำลังเสริมมา และฉันจะไม่ทิ้งทั้งมาร์เกอริต้าและก็อตแฮนด์ แต่จะรับพวกเขาไว้

“ถึงแม้ว่าพวกเขาจะโกหกเรา แต่พวกเขาก็…ทำตามคำสั่งของจักรวรรดิ”

อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ยังจงรักภักดีต่อจักรวรรดิ พวกเขาแค่เลือกข้างส่วนกลางในระหว่างส่วนกลางกับแคว้นชายแดนเท่านั้น

แต่ที่นี่คือแคว้นชายแดน และสมาชิกกลุ่มที่กำลังมองหน้าฉันอยู่นี้ก็เป็นคนแคว้นชายแดนเช่นกัน

ถึงแม้ว่าเราทุกคนจะทำงานเพื่อจักรวรรดิ แต่ทัศนคติที่มีต่อจักรวรรดิก็ย่อมแตกต่างกันไป

“ฉันไม่ได้บอกว่าให้พวกนายไว้วางใจพวกเขาอีก แต่ฉันอยากให้พวกนายจับตาพวกเขาอย่างใกล้ชิด”

“…….”

“ว่าพวกเขาจะกลับมาเป็นเพื่อนร่วมงานของเราได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับตัวพวกเขาเอง”

สมาชิกกลุ่มพยักหน้าเงียบ ๆ

เพื่อคลายความตึงเครียด ฉันตบมือดังปัง ๆ

“เอาล่ะ ฉันเข้าใจว่าพวกนายกำลังท้อแท้ แต่เราก็ต้องทำงานต่อไป”

การป้องกันจะเริ่มขึ้นอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า

ฉันไม่คิดว่าเฟอร์นานเดซจะไม่ส่งกองกำลังเสริมมาหลังจากที่ฉันขู่เขาดู แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความเสี่ยง

‘เราไม่สามารถนั่งรอแค่กองกำลังเสริม เราต้องเตรียมการป้องกันตัวเองเผื่อกรณีที่กองกำลังเสริมไม่มาหรือมาช้า’

เราต้องเตรียมการป้องกันทุกอย่างที่ทำได้เพื่อที่จะสามารถป้องกันตัวเองได้ด้วยกำลังของเราเอง

ฉันแจกแจงหน้าที่ให้กับสมาชิกในกลุ่มและบอกสิ่งที่พวกเขาต้องเตรียมการ

หลังจากการประชุมสั้น ๆ

ก่อนที่จะให้ทุกคนไปพักผ่อน ฉันถามพวกเขา

“แล้วก็ บอกมาคนละอย่างว่าพวกนายอยากได้อุปกรณ์แบบไหน”

ทุกคนเบิกตาโตมองฉัน ฉันยิ้ม

“ฉันจะทำให้พวกนายเอง”

ด่านที่ 5 ครั้งนี้ ถึงแม้ว่าจะเสียหายมาก แต่สิ่งที่ได้มาก็มากเช่นกัน

ถึงเวลาที่ต้องเปิดหีบสมบัติและไปสั่งทำอุปกรณ์กับช่างตีเหล็กแล้ว

***

ปกติแล้วควรจะเปิดหีบสมบัติก่อนแล้วค่อยไปสั่งทำอุปกรณ์กับช่างตีเหล็ก แต่ครั้งนี้มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องไปหาช่างตีเหล็กก่อน

รีบร้อนทำในสิ่งที่ควรทำ คืนนั้นฉันจึงไปหาช่างตีเหล็กเวทมนตร์ทันที

ดันเจี้ยนอาณาจักรทะเลสาบ พื้นที่ปลอดภัย ค่ายฐาน

ครั้งนี้ฉันมาคนเดียว

แคร๊ง!

เมื่อฉันมาถึงที่นี่ผ่านประตูเคลื่อนย้ายโดยลากรถบรรทุกสัมภาระ เคลลิเบย์ก็วิ่งมาอย่างลนลาน เขาลูบเคราอย่างกระวนกระวายแล้วตะโกน

“เฮ้! ฉันคิดว่าพวกนายตายไปแล้วซะอีก! เพราะไม่ติดต่อมาเลย!”

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น

“ขอโทษครับ ผมเหนื่อยมากจนเลยลืมติดต่อมา”

“ไอ้คนบ้า! คิดถึงคนเป็นห่วงบ้างสิ! ติดต่อมาบอกว่าทำสำเร็จแค่นี้มันยากนักเหรอ?!”

“ครับ ๆ ต่อไปนี้ผมจะติดต่อทันทีครับ”

ฉันรีบเอาของที่นำมาด้วยให้เคลลิเบย์ที่กำลังโวยวายอยู่

“ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ผมนำของขวัญมาด้วยครับ”

“ของอะไรที่มันเจ๋งมากถึงได้หน้าด้านขนาดนี้?”

เคลลิเบย์ที่บ่นพึมพำอยู่ เมื่อเห็นของที่อยู่บนรถบรรทุกก็แข็งทื่อไป

นั่นคือโลงศพ

โลงศพไม้สี่เหลี่ยมยาวสำหรับใส่ศพ

“นี่มัน…!”

ฉันยิ้มให้เคลลิเบย์ที่ยังคงแข็งทื่ออยู่

“ผมสัญญาว่าจะให้สร้างอาวุธเพื่อฆ่าแวมไพร์ให้ แลกกับหัวของจอมปีศาจพวกนั้น”

“…….”

“ผมทำตามสัญญาแล้วครับ”

เคลลิเบย์สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปที่รถบรรทุกและเปิดโลงศพ

ไม่ต้องพูดอะไรเลย ข้างในคือศพของเซเลนดิออน

ปกติแล้ว ศพของสัตว์ประหลาดจะต้องถูกเผาในที่เกิดเหตุหลังจากที่เก็บอัญมณีเวทมนตร์และของรางวัล แต่ฉันได้สัญญากับเคลลิเบย์ว่าจะให้หัวของเซเลนดิออนแก่เขา

“…….”

เคลลิเบย์เงียบไปนาน เขามองหน้าศัตรู ก่อนจะหันมามองฉันด้วยสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย

“……แต่ไอ้พวกนี้ตายจริง ๆ ใช่ไหม?”

“ครับ แน่นอนครับ”

“ตายจริงเหรอเนี่ย เห็นแวมไพร์นอนอยู่ในโลงแบบนี้ก็แยกไม่ออกแล้วว่าตายหรือหลับ”

ตุ้บ!

เคลลิเบย์ปิดฝาโลง แล้วยกโลงขึ้นอย่างลำบาก ฉันถามด้วยความอยากรู้

“ท่านจะทำอย่างไรกับมันครับ?”

“จะทำอย่างไรก็ช่างเถอะ ฉันไม่ได้มีงานอดิเรกแปลก ๆ อย่างการเล่นกับศพ และร่างกายของแวมไพร์ก็ไม่มีวัตถุดิบที่มีประโยชน์อะไร”

เคลลิเบย์อุ้มโลงศพไปที่เตาเผาขนาดใหญ่

“เอาไปเผาซะ”

เมื่อเป่าลมเข้าไปในเครื่องเป่าลม เปลวไฟในเตาเผาก็ลุกโชน เปลวไฟสีน้ำเงินเวทมนตร์ที่โหมกระหน่ำในเตาเผาส่งความร้อนออกมาอย่างแรงกล้า

เคลลิเบย์วางโลงศพของเซเลนดิออนไว้หน้าเตาเผา แล้วโรยผงเงินสีระยิบระยับลงบนโลงศพ

น่าจะเป็นเศษและผงที่เหลือจากการทำอาวุธเงินศักดิ์สิทธิ์

“เฮือก!”

เมื่อโรยผงเงินเสร็จแล้ว เคลลิเบย์ก็ใช้สองมือผลักโลงศพเข้าไปในเตาเผาอย่างแรง

ฟู่ววว-!

โลงศพที่ถูกดูดเข้าไปในกองไฟก็ลุกไหม้ทันที

“พี่น้องของฉัน ดูซะว่าไอ้จ้าวแวมไพร์ที่ดูดพลังชีวิตของพี่น้องเราตายแล้ว”

เคลลิเบย์พึมพำด้วยเสียงแหบแห้ง

“ตอนนี้พี่น้องเราหลุดพ้นจากคำสาปแล้ว โบยบินได้อย่างอิสระแล้ว…”

ฉันมองดูช่างตีเหล็กทำพิธีไว้อาลัยให้กับพี่น้องของเขาอยู่ห่าง ๆ

“ฮือ! รู้สึกโล่งใจจัง”

หลังจากที่โลงศพถูกเผาไหม้หมดแล้ว เคลลิเบย์ก็หันมา ฉันถามเขาอย่างระมัดระวังขณะที่เขากำลังเช็ดหน้าด้วยผ้าเช็ดตัว

“ท่านร้องไห้ใช่ไหมครับ?”

“เปล่า! แค่ร้อน ไอ้เด็กบ้า ไฟมันร้อนขนาดไหนไม่รู้หรือไง!”

เคลลิเบย์โยนผ้าเช็ดตัวลงพื้นอย่างหงุดหงิด แล้วทุบโต๊ะด้วยมือใหญ่ แม้ว่าจะทำตาเขียวขุ่น แต่ดวงตาของชายชราคนนั้นก็ยังแดงอยู่

“พอเถอะ ไอ้หนุ่มน้อย! เอาของรางวัลที่ได้มาครั้งนี้มาดูกันเถอะ”

นี่ฉันก็ตั้งใจจะมาสั่งทำอุปกรณ์อยู่แล้ว

ฉันหยิบแกนพลังเวทมนตร์สามอันที่เปล่งแสงสีแดงออกมาจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะทีละอัน

ทั้งสามอันเปล่งแสงอย่างเจิดจ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งอันหนึ่งที่เปล่งแสงสีเลือดอย่างน่ากลัว

ผลการต่อสู้ในครั้งนี้ ฉันได้แกนพลังระดับ SR 7 อันและแกนพลังระดับ SSR 3 อัน

แกนพลังระดับ SSR ทั้งสามอัน ได้แก่ แกนพลังเวทมนตร์ผู้บัญชาการแวมไพร์ที่ได้มาจากอัลฟ่า เบต้า และแกนพลังเวทมนตร์จ้าวแห่งแวมไพร์ที่ได้มาจากเซเลนดิออน

“ไอ้พวกปีศาจ แกนพลังเวทมนตร์ที่มันปล่อยออกมา มันช่างน่ากลัวสมกับที่เป็นปีศาจที่กินมากว่าหลายร้อยปี”

เคลลิเบย์ตรวจสอบแกนพลังเวทมนตร์ทั้งสามอัน เขาเหลือบมองแกนพลังเวทมนตร์จ้าวแห่งแวมไพร์ที่เปล่งแสงสีเลือดอย่างน่ากลัว แล้วแลบลิ้นออกมา

“มันคือแก่นแท้ของเซเลนดิออน ฉันสามารถสร้างอาวุธเพชฌฆาตฝันร้ายได้แล้ว!”

“อาวุธเพชฌฆาตฝันร้าย?”

นึกขึ้นได้ว่าเซเลนดิออนก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน

“อาวุธเพชฌฆาตฝันร้ายคืออะไรกันแน่ครับ?”

เคลลิเบย์ยิ้มพลางยกเคราขึ้นตอบคำถามของฉัน

“อาวุธที่ฆ่ามังกร หรือถ้าถามว่าคนที่ฆ่ามังกรเรียกว่าอะไร?”

“อืมมม…นักล่ามังกร…ใช่ไหมครับ?”

“ใช่ แล้วถ้าเปลี่ยนเป้าหมายจากมังกรเป็นผู้บัญชาการกองพลแห่งฝันร้ายล่ะ?”

อ๋อ เข้าใจแล้ว

“ถ้าทำอาวุธจากแกนพลังเวทมนตร์ของสัตว์ประหลาดระดับผู้บัญชาการกองพล นั่นก็คืออาวุธเพชฌฆาตฝันร้ายสินะครับ”

“ใช่ และอาวุธเหล่านี้มีพลังที่เหนือกว่าอาวุธอื่น ๆ”

ในเกมมันก็แค่ไอเทมบอสที่ดีหน่อย ๆ แต่ที่นี่กลับมีชื่อเรียกที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

ปืนใหญ่พิเศษ ‘ราชินีทมิฬ’ ก็มีประสิทธิภาพที่บ้าคลั่งอยู่แล้ว

‘ฉันจะได้อุปกรณ์ระดับเดียวกับราชินีทมิฬอีกชิ้นหนึ่งหรือเปล่าเนี่ย? โชคดีสุด ๆ’

ฉันกำลังคิดอยู่ เคลลิเบย์ก็พูดขึ้นมาอีกประโยค

“มันมาพร้อมกับความมืดที่เหมาะสมกับพลังนั้นด้วย”

“ความมืด…เหรอครับ?”

เคลลิเบย์ขมวดคิ้วตอบคำถามของฉัน

“เฮ้ เพื่อนนักแม่นปืนของนายถืออาวุธเพชฌฆาตฝันร้ายอยู่ แต่เขาก็ใช้โดยไม่รู้เรื่องสินะ?”

“ครับ?”

“ยิ่งใช้เพชฌฆาตฝันร้ายฆ่าอะไร ฝันร้ายที่หลับไหลอยู่ในอาวุธก็ยิ่งตื่นขึ้น”

ขนฉันลุกซู่ขึ้นมาทันที

ฉันถามอย่างตะกุกตะกัก

“ถ้ามันตื่นขึ้นมาแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นครับ?”

“นั่นก็ขึ้นอยู่กับฝันร้าย มันอาจจะให้พลังเรา หรือ…”

เคลลิเบย์ยกไหล่ขึ้นอย่างขี้เล่น

“มันอาจจะกินเจ้าของเข้าไปก็ได้”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_