◈บทที่ 141. [ด่านที่ 5] อัลฟ่า & เบต้า

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 141. [ด่านที่ 5] อัลฟ่า & เบต้า

ครู่ก่อนหน้านั้น…

ทันทีที่แวมไพร์ธรรมดา ๆ พุ่งเข้าใส่กำแพงเมือง…

มีคนขวางทางอัลฟ่าและเบต้าที่กำลังจะตามไปอย่างช้า ๆ

ฉึก-

《หืม?》

อัลฟ่าหัวเราะเยาะพลางมองคนขวางทาง

《ถึงยังไงนี่ก็มากเกินไปหน่อยนะ》

“…….”

《ฉัน อัลฟ่า ผู้รับใช้คนแรกของจ้าวแห่งความอมตะ…จะให้แค่เพียงอัศวินคนเดียวมาขวางทางงั้นเหรอ?》

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอัลฟ่าก็คือ เอวานเจลีน

คลิก!

เอวานเจลีนสวมเกราะหนาที่ดูไม่เข้ากับรูปร่างเล็ก ๆ ของเธอ เธอกุมโล่แน่นพร้อมกับสีหน้าบึ้งตึงตามปกติ

อัลฟ่าเลียริมฝีปาก

《ถึงขนาดเอาเด็กน้อยแบบนี้มาใช้ พวกแกไม่มีคนอื่นแล้วเหรอ?》

“แวมไพร์นี่มันสู้กันด้วยลิ้นหรือไง?”

เอวานเจลีนหัวเราะเบา ๆ พลางหมุนหอกม้าขนาดใหญ่ ก่อนจะตั้งท่า

“เลิกทำเป็นเก่งได้แล้ว รีบเข้ามาสู้เลยสิ เดี๋ยวฉันจะทำให้แบนราบเหมือนขนมปังปิ้งที่รุ่นพี่อบให้”

《ดูท่าจะพอมีฝีมืออยู่เหมือนกันนะ…》

ซ่า-

เวทมนตร์สีแดงรูปดอกตูมบานสะพรั่งขึ้นหลังอัลฟ่า

《ดูเหมือนแกจะยังไม่เข้าใจถึงความสามารถของศัตรูสินะ》

ในจังหวะนั้น ดอกตูมเวทมนตร์ก็บานสะพรั่งพร้อมกัน

ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ -!

พลังเวทสีแดงราวกับเลือดสาดกระจายออกมาจากเวทมนตร์มากมายนับไม่ถ้วน ยิงกระสุนโลหิตออกไปหลายร้อยนัด

อัลฟ่ามั่นใจ

ว่าด้วยพลังเวทที่ตนเองสร้างขึ้น ไม่ว่าอัศวินจะสวมเกราะหนาแค่ไหนก็จะถูกทำลายเป็นชิ้น ๆ ได้

แต่…

ตึงตึงตึง-!

《……?!》

เร็วมาก

เอวานเจลีนวิ่งราวกับลอยอยู่บนกำแพงเมืองด้วยความเร็วที่ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นไปได้ ทั้ง ๆ ที่สวมเกราะหนักขนาดนั้น

ปัง ๆ ๆ ๆ !

กระสุนโลหิตที่ระเบิดขึ้นหลังเอวานเจลีนกระจายไปทั่ว

แต่เอวานเจลีนก็ไม่กระพริบตา เธอกระโดดหลบกระสุนเหล่านั้นไปได้อย่างหวุดหวิด

《นี่มันอะไรกัน-》

เอวานเจลีนปรากฏตัวต่อหน้าอัลฟ่าในพริบตา

“แกนี่ก็แก่ขนาดนี้แล้ว…ยัง”

ริมฝีปากของเด็กสาวเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์วัยรุ่น

“ดูเหมือนจะยังไม่รู้จักประเมินความสามารถของคู่ต่อสู้เลยนะ!”

ฉัวะ-!

หอกม้าเคลือบด้วยแร่เงินพุ่งแทงไปข้างหน้า

แต่ก่อนที่ปลายหอกจะถึงตัว อัลฟ่าสร้างกำแพงป้องกันเวทโลหิตขึ้นมา

อัลฟ่าใช้จังหวะที่กำแพงป้องกันพังทลาย กลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างหวุดหวิด

《ฮึ่ก…น่าอายจริง ๆ !》

อัลฟ่าที่ล้มลงกับพื้นกัดฟันกรอด

เอวานเจลีนเลียริมฝีปากด้วยสีหน้าเสียดาย พลางปัดฝุ่นหอก

“เชอะ เกราะนี่มันแข็งแรงดี แต่ว่าใช้แล้วมันช้าจัง…”

เกราะโกเลมที่เอวานเจลีนสวมอยู่นั้น มีทั้งพลังป้องกันทางกายภาพและเวทมนตร์ที่ยอดเยี่ยม แต่ก็มีข้อเสียคือความเร็วในการโจมตีและเคลื่อนที่ลดลง

แต่เอวานเจลีนใช้ความสามารถพิเศษ [มิอาจหยุดยั้ง] ทำให้ความเร็วในการเคลื่อนที่ไม่ลดลง

เธอยังคงรักษาความเร็วในการเคลื่อนที่ที่ว่องไวราวกับกระรอกไว้ได้

แต่เนื่องจากความเร็วในการโจมตีลดลง ทำให้หอกม้าช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

อัลฟ่าสังเกตเห็นจุดนี้ได้ง่าย อัศวินสาวคนนี้รวดเร็วกว่าที่เห็น

‘งั้นก็ลดพลังโจมตีของเวทโลหิต แล้วเพิ่มความเร็วในการยิงก็จบ!’

วงเวทโลหิตปรากฏขึ้นหลังอัลฟ่าอีกครั้ง

ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ -!

กระสุนโลหิตหลายร้อยนัดถูกยิงออกไปอีกครั้ง ครั้งนี้พลังโจมตีลดลงแต่ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แต่…

ปัง ๆ ๆ ๆ -!

ครั้งนี้เอวานเจลีนยกโล่ขึ้นมาข้างหน้า แล้ววิ่งตรงเข้าไปอย่างไม่ลังเล

《อะ…อะไรกัน?》

กระสุนโลหิตที่กระหน่ำใส่โล่ระเบิดราวกับดอกไม้ไฟ

เอวานเจลีนฝ่าหมอกเลือดที่เกิดจากกระสุนโลหิตที่ระเบิด พุ่งเข้าใส่ราวกับรถถัง

เอวานเจลีนยิ้มเยาะออกมาจากด้านหลังโล่

“ถ้าลดพลังโจมตีลง ก็แค่รับมือมันก็แค่นั้น!”

การลดความเสียหายจากโล่เป็นขั้นตอนแรก

การชดเชยความเสียหายขั้นที่สองด้วยพลังป้องกันเวทมนตร์มหาศาลของเกราะโกเลม

และความเสียหายที่ยังคงเหลืออยู่ก็จะถูกดูดซับด้วยทักษะที่ 1 [เก็บความเสียหาย]!

เนื่องจากอัลฟ่าลดพลังโจมตีของกระสุนโลหิตแต่ละนัด การลดและชดเชยความเสียหายด้วยโล่และเกราะ จึงสามารถรับมือกับกระสุนหลายร้อยนัดได้อย่างสบาย ๆ

“คิดแผนดีนะ แต่ว่า จบกันแค่นี้แหละ!”

เธอพุ่งเข้ามาต่อหน้าอัลฟ่าอีกครั้ง

เอวานเจลีนแลบลิ้น ปลายหอกเปล่งประกายแสงร้อนแรง

“รับไปซะ~!”

ฉัวะ-!

ความเสียหายที่สะสมไว้จากการรับมือกับกระสุนโลหิตหลายร้อยนัด ถูกยิงกลับไปหาอัลฟ่าด้วยทักษะที่ 2 [กรรมคืนสนอง] ของเอวานเจลีน

***

กำแพงเมืองอีกฝั่งหนึ่ง…

“…….”

《…….》

ฟิ้ว ๆ ๆ -

ท่ามกลางสายลมหนาวเย็น ลูคัสและเบต้าจ้องมองกันเงียบ ๆ

ลูคัสถือดาบยาวสองมือไว้แนบอก เบต้าก็เช่นกัน ถือขวานสองมือไว้แนบอก

อัศวินและปีศาจหยุดอยู่ห่างกันราวสิบก้าว กำลังประเมินสถานการณ์กันอยู่

“…….”

《…….》

ไม่มีช่องโหว่

ท่าทางของมนุษย์และแวมไพร์ที่ฝึกฝนร่างกายมาถึงขีดจำกัดนั้นสมบูรณ์แบบ

ฝ่ายไหนที่เข้ามาก่อนจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ทั้งสองจึงยังไม่ขยับ

《……ครืด》

ฝ่ายที่อดทนไม่ไหวและขยับตัวก่อนคือเบต้า

สิ่งที่เบต้าทนไม่ไหวที่สุดคือใบหน้าที่เย็นชาและสง่างามราวรูปปั้นของลูคัส

มนุษย์ชั้นต่ำนี่มัน…

ยังมาทำท่าทางเหมือนเป็นนักรบที่เสมอกับตัวเองอยู่ตรงหน้าอีก

อยากจะเหยียบย่ำใบหน้าที่เรียบร้อยนั้นให้เร็วกว่านี้สักวินาที…เบต้าได้แต่คิดเช่นนั้นในใจ

และนักรบผู้เชี่ยวชาญนั้น คิดปุ๊บก็ทำปั๊บ

ฉัวะ-!

กล้ามเนื้อต้นขาของเบต้าพองขึ้นเหมือนลูกโป่ง ร่างของเบต้าที่เหยียบลงกับพื้นพุ่งเข้าไปข้างหน้าราวกับสายฟ้า

ระยะสิบก้าวในทันใดนั้นเหลือเพียงก้าวเดียว

ซี้ด-!

ลมพายุพัดโอบอุ้มขวานที่ทำให้เกิดเสียงดังในหู

กล้ามเนื้อแขนของเบต้าที่ถือขวานพองจนดูเหมือนจะระเบิดออกมาจากชุดสาวใช้

เธอใช้กำลังทั้งหมดที่มีลงไปบนขวานอย่างตรงไปตรงมา

ปัง ๆ ๆ ๆ !

ขวานที่ฟาดลงไปบนกำแพงเมืองได้ทำลายกำแพงด้านนอกจนแหลกเหลว

อิฐแข็ง ๆ แตกละเอียดเป็นผง เหล็กแผ่นแตกหัก เหล็กเส้นโค้งงอเหมือนขนมหวาน

พลังมหาศาลราวกับถูกโจมตีด้วยอาวุธล้อมเมือง

แต่การที่ขวานฟาดไปที่กำแพง หมายความว่าอัศวินได้หลบหนีไปแล้ว

《……!》

แวมไพร์เบิกตาโพลงมองไปที่จุดที่ขวานฟาดลงไป

“…….”

ลูคัสยังคงยืนนิ่งอยู่

ห่างจากจุดที่ถูกโจมตีไปเพียงก้าวเดียว เขาก้าวหลบการโจมตีของเบต้าได้อย่างง่ายดาย

แล้วก็ยังคงมองเบต้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนมองลงมาจากที่สูง

สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามเหมือนกำลังมองดูแมลง

《ครืด》

เบต้าขมวดคิ้ว

มันน่ารำคาญ

แต่ดูเหมือนแมลงจะเป็นฝ่ายอัศวินนี่ต่างหาก อยากจะควักเอาลูกตาสีฟ้าสดใสที่มองดูถูกตัวเองอยู่นั้นออกมากรีดให้ขาด

ซี้ด-!

เธอจึงฟาดขวานไปทางใบหน้าของอัศวิน เป็นการฟาดแบบแนวนอนด้วยความเร็วเหลือเชื่อจากพละกำลังมหาศาล โดยไม่มีท่าทางเตรียมการใด ๆ

แต่…เขาก็หลบได้

ลูคัสขยับตัวเบา ๆ เหมือนขนนก หลบขวานของเบต้าได้อย่างหวุดหวิด

เบต้าโจมตีอย่างรวดเร็วมากกว่าห้าครั้ง แต่ลูคัสก็หลบได้อย่างสบาย ๆ ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย

แล้วก็…

แชง-!

เป็นครั้งแรกที่ลูคัสใช้ดาบปะทะกับขวานของเบต้า

เขาใช้ดาบฟาดไปที่ด้านข้างของขวานอย่างแม่นยำ เปลี่ยนทิศทางขวานไป

ลูคัสยังคงยืนนิ่งอยู่ ขวานของเบต้าที่เปลี่ยนทิศทางไปนั้น ปักอยู่ข้าง ๆ เท้าของลูคัส

《……!》

“ช้าจัง ช้ากว่าราชาของพวกแกเยอะเลย”

ลูคัสพึมพำเบา ๆ อย่างเฉยชาต่อเบต้าที่เบิกตาโพลง

“แบบนี้ไม่พอ อยากให้เร็วกว่านี้อีก”

เบต้าแสดงเขี้ยว หายใจออกมาเป็นไอสีขาว ลูคัสจ้องมองศัตรูอย่างเย็นชา พลางหรี่ตาลง

“อ้อ นี่มันสุดฝีมือแล้วเหรอ?”

แสงสว่างประหลาดปรากฏขึ้นบนดาบยาวเงินศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในมือของอัศวิน เป็นแสงสว่างของการใช้ทักษะ ทักษะที่ 1 [คมดาบแห่งเจตจำนง]

จำนวนสัตว์ประหลาดที่เขาเคยสังหารด้วยทักษะนี้ เกินร้อยไปแล้ว

ทักษะแบบสะสมที่แข็งแกร่งขึ้นตามจำนวนสัตว์ประหลาดที่สังหาร พลังของ [คมดาบแห่งเจตจำนง] ร้อยสแตกนั้น…

“งั้นก็ตายซะ”

ไม่แพ้พลังของปีศาจเลย

ปัง ๆ ๆ ๆ -!

ดาบของลูคัสฟาดลงมาจากบนลงล่าง อิฐบนกำแพงเมืองพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน

***

เอวานเจลีนเบิกตาโพลง

ปลายหอกที่เธอแทงออกไปหยุดนิ่งอยู่ในอากาศ

“อะ?”

เมื่อเธอรู้สึกตัวอีกครั้ง ร่างกายทั้งตัวของเอวานเจลีนก็เคลื่อนไหวไม่ได้ เหมือนถูกมัดด้วยใยแมงมุม ยังคงอยู่ในท่าที่กำลังแทงหอกอยู่อย่างนั้น

“อะไรเนี่ย? อะไรกัน?”

เอวานเจลีนเงยหน้าขึ้นมองรอบ ๆ ก็เห็นหมอกเลือด

เป็นหมอกเลือดที่เกิดจากกระสุนโลหิตที่เธอรับมือไว้ระเบิดขึ้น และปกคลุมไปทั่ว

นั่นแหละที่มัดเอวานเจลีนไว้เหมือนใยแมงมุม

《การต่อสู้เริ่มต้นที่การวางแผน เด็กน้อยเอ๋ย》

อัลฟ่าหัวเราะเยาะ พลางเดินเข้ามาหาเอวานเจลีนที่เคลื่อนไหวไม่ได้ เขี้ยวของแวมไพร์แวววาว

《คิดว่าฉันยิงกระสุนโลหิตไปเล่น ๆ งั้นเหรอ? ยังใสซื่ออยู่เหมือนเด็กน้อยเลยนะ》

“อึก…อึก…ปล่อยนะ!”

《การดูดเลือดเด็ก ๆ ไม่ใช่สไตล์ฉันเท่าไหร่…》

มือของอัลฟ่าวางลงบนเกราะบริเวณคอของเอวานเจลีน ปลายนิ้วเปล่งแสงสีแดง เตรียมจะแกะเกราะออก

《แต่การพรากชีวิตมนุษย์ผู้มีความสามารถนั้น…สนุกดีนี่นา》

“……!”

ตุ๊บ-!

เกราะที่คอหลุดออกมาในทันที เนื่องจากการโจมตีตรง ๆ ของเวทมนตร์โลหิต คอขาวบางของเอวานเจลีนโผล่พ้นออกมาจากช่องว่างของเกราะ

《ฉันจะลิ้มลองชีวิตเธอเอง》

อัลฟ่าเลียริมฝีปาก แล้วเอาเขี้ยวจ่อที่คอของเอวานเจลีน

พร่วด!

เลือดกระเด็นออกมา

***

หลังจากฟาดดาบลงไป ลูคัสก็รู้สึกตัวสั่น

ท่ามกลางควันที่เกิดจากการฟาดดาบของเขา…ดาบของเขากลับเคลื่อนไหวไม่ได้

‘อะไรกัน?’

หลังจากนั้นไม่นาน ควันก็จางลง ลูคัสก็รู้สาเหตุ

ถูกจับไว้

เบต้าใช้มือซ้ายจับดาบของลูคัสไว้

หรือพูดให้ถูกกว่านั้น ก็ไม่น่าจะเรียกว่าจับ

ดาบของลูคัสพุ่งทะลุฝ่ามือซ้ายของเบต้า ไปถึงข้อศอก และฝังเข้าไปในแขนด้านใน

แต่…มันก็กำลังฟื้นตัว

ดาบยาวของลูคัสคือ [ดาบยาวเงินศักดิ์สิทธิ์แห่งความตาย] ที่ผ่านการเปลี่ยนรูปด้วยไม้เลื้อยปีศาจ

อัตราการลดการรักษาของอาวุธนี้ ต่อแวมไพร์ที่เป็นศัตรูอยู่ที่ 75 %

แต่พลังการฟื้นตัวที่ยอดเยี่ยมของเบต้า ที่เพิ่มขึ้นจากการเสริมสร้างร่างกาย ก็ทำให้เธอฟื้นแขนที่ถูกตัดได้ ด้วยเพียงแค่ 25 %ที่เหลืออยู่

จึง…ถูกจับ

ดาบยาวของลูคัสติดอยู่ในแขนด้านในของเบต้า ระหว่างกล้ามเนื้อที่พองโตขึ้น

ฮิฮิ

เบต้ายกมุมปากขึ้น หัวเราะอย่างปีศาจ

แล้วก็ทำปากเป็นรูปคำ ลูคัสอ่านปากได้ชัดเจน

ทำ…ไม…หลบ…ไม่…ได้…กันนะ…

ตูม-!

ขวานที่อยู่ในมือขวาของเบต้าฟันเข้าที่หน้าอกของลูคัส ผ่าอกเขาเป็นสองซีก

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_