◈บทที่ 134. [ด่านที่ 5] ภูผาเลือดทะเลเดือด (3)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 134. [ด่านที่ 5] ภูผาเลือดทะเลเดือด (3)

เซเลนดิออนปรารถนาความตาย

เขาแสวงหาศัตรูที่จะมาเป็นจุดจบชีวิตอมตะอันยาวนานและน่าเบื่อหน่ายของตน

แต่เขาก็ไม่ปรารถนาความพ่ายแพ้

เขาคิดว่าการยอมแพ้ให้ศัตรูฆ่าตายนั้น น่าอับอายกว่าการฆ่าตัวตายเสียอีก

ดังนั้นเขาจึงไม่ปราณีศัตรู และจะไม่ยอมแพ้โดยง่าย

ความตายในแบบที่เขาใฝ่ฝันคือ การต่อสู้ด้วยเกียรติยศ เสี่ยงทุกอย่างที่มีกับศัตรู และจากไปอย่างสงบสุขหลังจากการต่อสู้ที่ยุติธรรม

นั่นคือความตายในอุดมคติที่เขาปรารถนา

***

《……》

ขณะที่เห็นเหล่าทหารของตนตายลงเหมือนแมลงอยู่ใต้กำแพง

ขณะที่รับรู้ถึงชีวิตที่สูญเสียไปอย่างไม่สามารถกู้คืนได้ เหมือนเม็ดทรายที่ร่วงหล่นจากมือ

เซเลนดิออนรู้สึกตื่นเต้นจนขนลุกซู่เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี

《ทำไมฉันถึงอดทนกับความบันเทิงอันเร้าใจเช่นนี้มานานนักนะ》

การทิ้งขว้างชีวิตอันล้ำค่าที่เก็บสะสมไว้อย่างไม่ใยดีราวกับขยะลงสู่พื้นดิน เกมแห่งความตายนี้

ทำไมเขาถึงลืมมันไปได้นานนัก

《จงมองดูความฟุ่มเฟือยในการสิ้นเปลืองชีวิตอันหรูหราเช่นนี้》

เซเลนดิออนพึมพำด้วยความยินดีขณะที่มองกองศพทหารของตนที่กองรวมกันเป็นเนินอยู่ใต้กำแพง

《ฉันอดทนกับเรื่องสนุกสนานเช่นนี้มานานเหลือเกิน คงเป็นตัวฉันเองนี่แหละที่ทำให้ใจด้านชา》

อัลฟ่าและเบต้าหัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อเห็นเจ้านายที่กำลังมีความสุขอย่างแท้จริง

《พวกเราทุกคนก็มีความสุขเช่นกันเพราะท่านจ้าวมีความสุข》

《แต่แค่นี้มันยังไม่เพียงพอที่จะไปถึงจุดหมายหรอกนะครับ》

กองทัพชุดที่ 1 ถูกทำลายล้างจนหมดสิ้นที่ใต้กำแพง

กองทัพชุดที่ 2 ปีนขึ้นไปบนกำแพงได้ แต่สุดท้ายก็ตายหมด

《ส่งพวกที่เหลือออกไปทั้งหมด ให้ใช้ชีวิตเป็นเส้นทาง》

เซเลนดิออนหรี่ตาสีเลือดลงมองกองทัพผีดิบที่เหลืออยู่

《อย่างที่เราเคยทำมาเสมอ》

《ครับ รับทราบครับ》

อัลฟ่าโค้งคำนับเซเลนดิออนก่อนจะตะโกนใส่กองทัพผีดิบ

《กองทัพชุดที่ 3! เตรียมพร้อมออกศึก-!》

ริมฝีปากของอัลฟ่าก็มีรอยยิ้มคล้ายกับเจ้านายของมัน

《ไปต่อ! ไปสร้างทางจากน้ำแข็งและซากศพ-!》

***

สายเลือดต้องสาปคนสุดท้าย ลูคัสและเอวานเจลีนแทงศัตรูพร้อมกัน

“ดาบของฉันคือสิ่งที่ทำลายแก่นวิญญาณก่อน”

“ตลกจัง! หอกของฉันเร็วกว่า!”

พวกเขาทะเลาะกัน สุดท้ายฉันเลยเข้าไปไกล่เกลี่ย

“แบ่งกันคนละครึ่ง ได้ 0.5 คะแนน รวม 2.5 ต่อ 2.5 โอเคไหม?”

“ถ้าฝ่าบาทตรัสเช่นนั้น……”

“อืม ช่วยไม่ได้”

พวกเขาทั้งสองพยักหน้ารับและถอยออกไป นี่มันอะไรกันเนี่ย

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศในแนวรบตอนนี้ไม่เลวร้ายขนาดนั้น ถึงแม้ฝ่ายเราจะใช้ไพ่ไปพอสมควร แต่ก็กำจัดศัตรูไปได้มากกว่าครึ่งโดยไม่สูญเสียอะไรเลย

เรียกได้ว่าเริ่มต้นได้ดีมาก

ฉันยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดูแนวหลังศัตรู ทีนี้ เซเลนดิออนจะทำอย่างไร?

‘พวกแกตายไป 60% แล้ว! น่าจะเริ่มร้อนรนแล้วล่ะ?’

แต่ว่า

“……?”

เซเลนดิออนที่ปรากฏในกล้องส่องทางไกลกำลังยิ้มอยู่

ยิ้มจนริมฝีปากฉีกกว้างไปทั้งสองข้าง

อย่างชั่วร้าย อย่างร้ายกาจ จนน่าสะพรึงกลัว

เหมือนกับ……แวมไพร์อย่างแท้จริง

‘มันน่าสนุกนักหรือไง?’

ฉันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความไม่เข้าใจ

ถึงแม้ชีวิตที่สะสมไว้ในกองทัพจะหายไป 60% แล้ว แต่ทำไมมันถึงดูสนุกสนานขนาดนั้น……

“แกกำลังหัวเราะอยู่หรือไง ไอ้ปีศาจเวร!”

ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!

แล้วกองทัพผีดิบก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ครั้งนี้กำลังพลส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่เตรียมพร้อมที่จะบุก

ผีดิบประมาณ 400 ตัว

สายเลือดต้องสาป 10 ตัว

กำลังพลที่เหลือทั้งหมด ยกเว้นแวมไพร์

กรรรรรรรรร-!

ครืนนน……!

เสียงคำรามที่เหมือนจะบาดแก้วหู พวกมันกระโจนเข้ามา

ตุ๊บ ๆ ๆ ๆ -!

ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเห็นพวกมันเข้ามาใกล้

ทำไม?

พวกมันไม่ได้เห็นกองทัพชุดที่ 1 และ 2 ถูกทำลายไปหรือไง?

พวกมันน่าจะรู้แล้วว่าการบุกอย่างไม่คิดเช่นนี้ จะทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย และตายไปโดยเปล่าประโยชน์ แต่ทำไมถึงยังทำแบบนี้?

“ทำไม……ใช้กลยุทธ์เดิม?”

เหมือนกับขอให้ฆ่า

เหมือนกับขอร้องให้ฆ่าพวกมัน เหมือนกับกำลังคลานเข้ามาในสถานการณ์อันตรายด้วยตัวเอง!

ตุ๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ -!

กองทัพชุดที่ 3 เข้ามาใกล้ในพริบตา ลูคัสหันมามองฉันอย่างร้อนใจ

“ฝ่าบาท! พวกมันใกล้เข้ามาแล้วครับ! ขอคำสั่งครับ!”

“……!”

ใช่แล้ว ไม่ใช่เวลาจะสับสน

ฉันไม่รู้ว่ามันคิดอะไรถึงสั่งกลยุทธ์โง่ ๆ แบบนี้ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าการบุกของพวกมันจะง่าย

ถ้าไม่รับมืออย่างถูกต้อง แนวหน้าจะพัง

“หน่วยทหารราบ! เริ่มยิงพร้อมกัน! ชะลอเวลาพวกมัน! หน่วยบัลลิซต้า ทำเช่นเดียวกัน! ยิง!”

“ครับ! ยิง-!”

“ยิง-!”

ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว!

ฟู่มมม ๆ ๆ ๆ ……!

ปืนใหญ่บนกำแพงพ่นไฟ บัลลิซต้าปล่อยลูกศรออกมา

“หน่วยธนู เริ่มยิง! และเบิร์นเอาท์!”

ฉันมองไปทางกองกำลังเงา บัลลิซต้าดัดแปลง บอดี้แบ็กกำลังบรรจุลูกศรเงินด้วยเวทมนตร์ควบคุมจิต

“ยิงซ้ำทันทีที่บรรจุเสร็จ!”

บอดี้แบ็กที่บรรจุลูกศรนัดสุดท้ายแล้วตะโกน

“เสร็จแล้วค่ะ ฝ่าบาท!”

“เบิร์นเอาท์! ยิง!”

ดวงตาของเบิร์นเอาท์ที่จับปืนเต็มไปด้วยแสงสีแดง แล้วทันใดนั้น

ฟิ้วว-!

ลูกศรเงินหลายร้อยนัดพุ่งทะลุอากาศไปยังแนวหลังศัตรู

ปั๊กปั๊กปั๊กปั๊ก!

ลูกศรเงินที่บรรจุคุณสมบัติระเบิดทำลายล้างที่ราบทางใต้ของกำแพงในพริบตา

แต่ในกองทัพชุดที่ 3 ครั้งนี้……มีผีดิบที่ได้รับการเสริมกำลังพิเศษปะปนอยู่มากมาย

พวกที่กล้ามเนื้อเจริญเติบโตเกินไป พวกที่ว่องไว พวกที่เสริมพลังให้ผีดิบรอบ ๆ ฯลฯ

‘ไม่ใช่เกมยิงซอมบี้ ทำไมถึงมีพวกพันธุ์แปลก ๆ แบบนี้ด้วยเนี่ย’

อย่างไรก็ตาม เพราะพวกนี้สถานการณ์จึงแตกต่างจากก่อนหน้านี้

ตูม! ปั๊กปั๊กปั๊กปั๊ก!

ผีดิบตัวใหญ่ ๆ กระโดดขึ้นไปบนอากาศ รับลูกศรเงินที่พุ่งเข้ามาด้วยตัวของมันเอง

พวกมันก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ ไปในอากาศ แต่ผีดิบที่อยู่ข้างล่างส่วนใหญ่ก็ยังเคลื่อนที่ต่อไปได้โดยไม่ค่อยได้รับความเสียหาย

ฟุ้บ! ฟับ ๆ ๆ !

พวกที่ว่องไวหลบการยิงของหน่วยธนูได้หมด วิ่งไปทางด้านหน้าเป็นเส้นซิกแซก

“ฮึก!”

“เร็วมาก……!”

สกัลและโอลด์เกิร์ลครางเสียงอื้ออึงทุกครั้งที่พวกมันหลบการยิงได้

กรรรรรรร-!

สุดท้ายพวกที่เสริมพลังสิบกว่าตัวส่งเสียงคำรามพร้อมกัน ทำให้กองทัพชุดที่ 3 ได้รับการเสริมพลัง

ดวงตาสีแดงของพวกปีศาจยิ่งเข้มขึ้น

ผีดิบที่เคยวิ่งสองขาเริ่มวิ่งสี่ขา เร็วขึ้นมาก

ตุ๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ -!

พวกผีดิบจำนวนมากที่ได้รับความเสียหายน้อยกว่าเดิมวิ่งเข้าใส่กำแพงอย่างรวดเร็ว

“ยิงสิ่งประดิษฐ์โบราณที่ยังยิงได้อยู่ทั้งหมด!”

“ครับ! ใช้สิ่งประดิษฐ์โบราณ!”

“รับทราบครับ!”

นักเล่นแร่แปรธาตุตะโกนพร้อมกัน สิ่งประดิษฐ์โบราณแบบยิงที่อยู่บนกำแพงเริ่มยิงพร้อมกัน

จากสิ่งประดิษฐ์โบราณยิงเปลวเพลิงที่ด่านที่ 2 สิ่งประดิษฐ์โบราณวายุอัสนีบาตที่ด่านที่ 4 และสิ่งประดิษฐ์โบราณอื่น ๆ ที่ทำให้ช้าลง ทุกอย่างถูกใช้งาน

แต่ทุกอย่างสามารถชะลอเวลาได้เท่านั้น ไม่สามารถหยุดพวกมันได้

สิ่งประดิษฐ์โบราณยิงเปลวเพลิงไม่สามารถทะลุคุณสมบัติการแช่แข็งของผีดิบ ส่วนสิ่งประดิษฐ์โบราณวายุอัสนีบาตก็แค่พ่นลมแรง ๆ เท่านั้น

ฟู่ม ๆ ๆ ๆ -!

ป้อมปืนอัตโนมัติที่ตั้งอยู่ตรงกลางกำแพงและเงียบมาตลอดก็เริ่มพ่นไฟ แต่ยังไม่เพียงพอ

ตอนนี้พวกมันอยู่ตรงหน้าแล้ว

‘ต้องใช้เวทมนตร์แบบกลุ่ม’

ฉันมองไปทางจูปิเตอร์

“เหนื่อย…เหนื่อย……”

ดูเหมือนว่าการยิงฟ้าผ่าเมื่อครู่จะทำให้จูปิเตอร์เหนื่อย เธอและเพื่อนร่วมงานหน้าซีดและกำลังหายใจหอบ

‘แกล้งทำเป็นแข็งแรง แต่สุดท้ายก็ยิงต่อเนื่องไม่ได้จริง ๆ สินะ’

ฉันหันไปทางด้านข้าง

“ช่วยไม่ได้แล้ว จูเนียร์ต้องออกมาเองแล้ว”

จูเนียร์ที่รออยู่ก็ยิ้มตาเป็นประกาย

“ฉันคิดว่าถึงตาฉันแล้วค่ะ ฝ่าบาท”

“ไหวไหม?”

จูเนียร์ได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญในการต่อสู้กับแวมไพร์

ถึงแม้จะใช้พลังก่อนหน้านี้ แต่จะสามารถควบคุมสภาพร่างกายได้ไหม

‘พวกแม่มดเริ่มไม่ไหวกันหมดแล้ว……’

ถึงแม้ฉันจะกังวล แต่จูเนียร์ก็หัวเราะเบา ๆ เหมือนบอกให้ฉันอย่ากังวล

“ไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ ยิ่งกว่านั้น ฉันคิดว่าควรจะวอร์มร่างกายไว้ก่อน ฉันเลยขออาสาออกมาเองค่ะ”

“……งั้นก็ได้”

ในเวลานั้น

“ฝ่าบาท!”

จูปิเตอร์ที่สังเกตเห็นบางอย่างรีบพูดกับฉัน

“ผู้ใช้เวทมนตร์หมู่ในสนามรบแห่งนี้เป็นฉัน ทำไม……”

“พักผ่อนซะ จูปิเตอร์ เรายังต้องสู้กันอีกนาน”

“แต่ว่า!”

“เบิร์นเอาท์! เหลือเวลายิงครั้งต่อไปอีกนานแค่ไหน!”

ฉันไม่สนใจคำพูดของทหารผ่านศึกที่บาดเจ็บ พลางถามกองกำลังเงา

บอดี้แบ็กที่กำลังบรรจุลูกศรให้บัลลิซต้าของเบิร์นเอาท์ตอบทันที

“อีก 1 นาทีค่ะ!”

“ดี จูเนียร์ ใช้เวทมนตร์พร้อมกับการโจมตีด้วยลูกศรเงินของเบิร์นเอาท์ ทำได้ใช่ไหม?”

“ได้สิคะ ฝ่าบาท”

จูเนียร์มองไปที่คุณยาย แล้วยิ้มอย่างมั่นใจ

“ฝากด้วยนะ”

กรรรรรรร-!

กองทัพผีดิบเข้ามาใกล้กำแพง

พวกมันกระโดดข้ามคูน้ำ เกาะกำแพง ใช้มือและเท้าปีนกำแพง ฉันเลียริมฝีปาก

“ดาเมียน ยิงสายเลือดต้องสาปที่เหลือให้หมด”

“ครับ!”

“ลูคัส เอวานเจลีน แล้วก็……”

ฉันหันหลังกลับ

ฉันเห็นมือใหม่ห้าคนที่กำลังเฝ้าดูอยู่ตลอดการต่อสู้

“กองกำลังรับจ้างดิออน 5 คน”

ทำไมพวกเขาถึงดูมีความสุขในสนามรบที่โหดร้ายเช่นนี้กันนะ

เมื่อฉันเรียกพวกเขา กองกำลังรับจ้างดิออน 5 คนก็ยิ้มกว้าง

“การต่อสู้ระยะประชิด ห้ามให้พวกมันขึ้นมาเด็ดขาด”

“ถึงตาพวกเราแล้ว!”

“รออยู่แล้ว~!”

“จะให้พวกปีศาจได้เห็นดีกัน!”

ฉันพูดเสียงเย็น

“สงบสติอารมณ์ แค่กันไว้ อย่าโลภอยากได้คะแนนแล้วบาดเจ็บ ใช้พลังอย่างใจเย็น ๆ ค่อย ๆ ทำ เข้าใจไหม?”

“ครับ!”

อืม ตอบรับกันดีจริง ๆ พวกเด็กใหม่นี่

พวกผีดิบเริ่มปีนกำแพง

“ฮึบ!”

“ฮึบ ๆ ~!”

ลูคัสและเอวานเจลีนรีบเข้าไปเขี่ยพวกมันลง

“หนึ่ง สอง สาม! หนึ่ง สอง สาม!”

กองกำลังรับจ้างดิออนก็ตีพวกมันลงไปทีละตัว

“เตรียมยิงเสร็จแล้วครับ!”

เวลา 1 นาทีที่เหมือนกับเป็นนิจนิรันดร์ผ่านไป เมื่อพวกมันเกาะกำแพงแน่น ฉันก็ส่งสัญญาณ ฉันตะโกนออกไปทันที

“ยิง!”

เบิร์นเอาท์ทันทีดึงไกปืน

ฟิ้ววว-!

ลูกศรเงินหลายร้อยนัดพุ่งขึ้นไปบนอากาศ แล้วโจมตีแนวหลังของผีดิบ

ปั๊กปั๊กปั๊กปั๊ก!

พร้อมกันนั้น เวทมนตร์สองอย่างก็รวมตัวกันที่มือของจูเนียร์ หนึ่งเป็นธาตุน้ำ อีกหนึ่งเป็นธาตุสายฟ้า

“เดี๋ยวจะให้ดูเอง”

จูเนียร์ยิ้มให้คุณยายที่แข็งทื่ออยู่

“ว่าหนูน่ะจะใช้สายฟ้ายังไง”

เวทมนตร์ธาตุน้ำและธาตุสายฟ้าที่รวมตัวกันที่ปลายนิ้วของจูเนียร์หายไป

ซ่าาาาาาา-!

ทันใดนั้น ฝนตกหนักจากท้องฟ้า

พวกผีดิบที่กำลังสะบัดสะบอมเพราะลูกศรเงินและการระเบิดต่างก็มองขึ้นไปบนฟ้าอย่างประหลาดใจ

ครืนนน……

แล้วก็

เปรี้ยง-!

สายฟ้าขนาดมหึมาพุ่งลงมาบนหัวพวกมันที่เปียกฝนในทันที

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_