◈บทที่ 129. [ด้านปีศาจ] เซเลนดิออน

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 129. [ด้านปีศาจ] เซเลนดิออน

หกวันต่อมา

อาณาจักรแห่งทะเลสาบ ดันเจี้ยนใต้ดิน เขต 10

‘เรือนสีชาด’ ที่มั่นของกองทัพแวมไพร์ ห้องของจ้าวแวมไพร์

แกร่ก ……. แกร่ก …….

เซเลนดิออน เจ้าของที่นี่ กำลังห้อยหัวตายอยู่บนเพดาน

《…….》

อัลฟ่าและเบต้า คนรับใช้ทั้งสองมองเซเลนดิออนด้วยสายตาเรียบเฉย

อัลฟ่าและเบต้าเป็นชายหญิงหนุ่มสาว ผมสีดำอมน้ำเงินเหมือนเซเลนดิออน

ทั้งสองสวมชุดคนรับใช้ที่เรียบร้อย เป็นคนใกล้ชิดที่คอยรับใช้เซเลนดิออน

พวกเขาดูเหมือนจะชินกับการที่เซเลนดิออนพยายามฆ่าตัวตาย จึงไม่รู้สึกตกใจเท่าไหร่

เซเลนดิออนที่ห้อยอยู่บนเพดานก็มองลงมาที่ทั้งสองด้วยสายตาที่หมดแรงเช่นกัน

《ท่านจ้าวพยายามฆ่าตัวตายอีกแล้วเหรอคะ? 》

《ใช่》

《ได้ผลบ้างไหมคะ? 》

《ก็เหมือนเดิม…….》

《ให้พวกเราช่วยปลดท่านลงไหมคะ? 》

《ช่วยที》

ทั้งสองค่อย ๆ ประคองตัวเซเลนดิออนลงมา

เนื่องจากเซเลนดิออนมีรูปร่างเหมือนเด็ก อัลฟ่าและเบต้าจึงดูเหมือนพี่ชายและพี่สาวของเขา

แม้ว่าจริง ๆ แล้ว เซเลนดิออนจะใช้ชีวิตมานานกว่าพวกเขามากก็ตาม

อัลฟ่าพาเซเลนดิออนไปนั่งบนโซฟา แล้วถอนหายใจเบา ๆ

《ท่านไม่มีวิธีฆ่าตัวตายที่แปลกใหม่กว่านี้อีกแล้วเหรอครับ? ผมเบื่อที่จะต้องมาปลดท่านลงมาทุกเช้าแล้วครับ…….》

《อาทิตย์ที่แล้วฉันก็กรีดข้อมือแล้วนี่》

《ต้องเอาผ้าปูที่นอนไปซักด้วยครับ ยุ่งยากมาก》

《ถ้าฉันกรีดข้อมือในห้องน้ำล่ะ? 》

《ก็ต้องทำความสะอาดห้องน้ำอีกครับ…….》

อัลฟ่า คนรับใช้ชายโต้ตอบอย่างรวดเร็ว เบต้าคนรับใช้หญิงที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วย

ที่คอเรียวบางของเบต้ามีแผลเป็นยาวเป็นแนวนอน

เหมือนกับถูกตัดออกไปแล้วเย็บติดใหม่

เพราะแผลเป็นนี้ เบต้าจึงพูดไม่ได้ สามารถสื่อสารได้แค่ใช้ท่าทางเท่านั้น

เซเลนดิออนมองคนรับใช้ทั้งสองสลับไปมา แล้วคว้าแก้มซีด ๆ ของตัวเอง

《ในบรรดาการฆ่าตัวตายของฉัน อะไรที่ทำให้พวกนายลำบากน้อยที่สุด? 》

《ตอนที่ท่านพยายามอดอาหารตายครับ ไม่ต้องทำอะไรเลย ไม่ต้องเตรียมอาหารให้ท่านด้วยครับ》

อัลฟ่าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ข้าง ๆ เบต้าชี้มือไปมาอย่างรุนแรง

ชี้ไปที่แปลงดอกไม้ที่มองเห็นจากนอกหน้าต่าง

อัลฟ่าแปลท่าทางของเบต้าให้ฟัง

《เบต้าบอกว่า ยุ่งยากที่สุดคือตอนที่ท่านพยายามกระโดดตึกฆ่าตัวตายครับ เพราะต้องมาทำความสะอาดแปลงดอกไม้ทุกวัน》

รอยยิ้มขม ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าไร้ความรู้สึกของเซเลนดิออน

เซเลนดิออนพยายามฆ่าตัวตายทุกวัน แต่ไม่เคยสำเร็จ สาเหตุมีสองอย่าง

ประการแรกคือพลังการฟื้นตัวมหาศาลของเขา

แม้ว่าแขนขาจะหลุดออกไป เขาก็จะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ทำให้วิธีฆ่าตัวตายทั่วไปไม่สามารถฆ่าเขาได้

ประการที่สองคือชีวิตนิรันดร์ที่เขาแบ่งปันไปยังกองทัพ

ถึงแม้ว่าบางครั้งโอกาสและวิธีการฆ่าตัวตายที่รุนแรงจะมาบรรจบกันจนเขาตายได้ แต่ชีวิตที่เขาเก็บสะสมไว้ในกองทัพก็จะทำให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิม

《เมื่อไหร่ชีวิตอันแสนทรมานนี้จะสิ้นสุดลง》

อัลฟ่าและเบต้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เซเลนดิออนอย่างชำนาญ

ระหว่างที่คนรับใช้ทั้งสองกำลังจัดเสื้อผ้า เซเลนดิออนก็พึมพำเบา ๆ

《ชีวิตที่ฉันไม่สามารถจบลงด้วยตัวเองได้ มันช่างทรมานเหลือเกิน》

《มนุษย์ในอาณาจักรแห่งทะเลสาบนี้พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้อมตะ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นแบบนี้》

อัลฟ่าหัวเราะเบา ๆ ขณะที่ผูกเน็คไทให้เซเลนดิออน

《แต่ท่านจ้าวกลับทุกข์ทรมานแม้จะเป็นอมตะแล้ว ความแตกต่างนี้ช่างตลกดีนะครับ》

《เพราะฉันไม่เคยปรารถนาความอมตะไงล่ะ》

เซเลนดิออนลูบตาที่ดูเหนื่อยล้า

ใบหน้าเด็ก ๆ ของเขามีเพียงดวงตาสีแดงเท่านั้นที่ดูลึกและเศร้าเหมือนตาของคนแก่

《ฉันคิดว่าฉันได้หลับไปหลังจากใช้ชีวิตอันยาวนานและยุ่งเหยิงนั้นจนจบแล้ว…… แต่พระราชากลับทรงชุบชีวิตฉันขึ้นมาที่นี่ตามใจชอบ และห้าร้อยปีก็ผ่านไปเช่นนั้น》

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว

เซเลนดิออนสวมสูทที่เข้ารูป แล้วมองฝ่ามือตัวเอง แล้วถอนหายใจยาว

《คราวนี้ฉันจะตายได้ไหม? 》

《หมายถึงการออกรบครั้งนี้หรือเปล่าครับ?》

วันนี้เป็นวันออกรบของกองทัพโลหิต

เนื่องจากวันเริ่มการรุกรานตามที่ราชาทรงมีพระบัญชาคืออีกสามวันข้างหน้า พวกเขาจึงต้องออกเดินทางในวันนี้เพื่อจะได้ถึงกำแพงเมืองศัตรูในสามวันข้างหน้า

อัลฟ่าและเบต้าหัวเราะเยาะพร้อมกัน

《พวกมนุษย์พวกนั้นจะสู้กับพวกเราได้ยังไงกันครับ? ยิ่งไปกว่านั้นพวกเรายังเก็บสะสมพลังไว้เพื่อ ‘มหาอุทกภัย’ ครั้งนี้มานานแล้วนี่ครับ》

《…….》

《ขออภัยท่านจ้าวที่ปรารถนาความตาย แต่คราวนี้ก็คงยากครับ》

อัลฟ่าและเบต้าโค้งคำนับเซเลนดิออนพร้อมกัน

《ขอทรงเป็นจอมทัพอมตะของพวกเราตลอดไปเถิดนะครับ》

《…….》

เซเลนดิออนที่เงียบอยู่สักครู่ส่ายหัวเบา ๆ

《แต่ศัตรูในครั้งนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน》

เซเลนดิออนนึกถึงศัตรูที่เขาได้พบเมื่อไม่กี่วันก่อน

- ถึงแม้แกจะไม่ขอร้อง ฉันก็จะฆ่าแกอยู่ดี อย่าห่วงเลยนะ ราชาแวมไพร์! รีบคิดเอาไว้เถอะว่าจะกรีดร้องยังไงตอนที่ฉันฆ่าแกด้วยดาบของฉัน!

ซึ่งอีกฝ่าย ก็คือมนุษย์ที่ชื่อ แอช

ถึงแม้จะสบตากับเขาแต่ก็ไม่ถอยหนีและยังคงกระจายความเกลียดชังออกมาได้

‘เหมือนกันไม่มีผิด’

แอชเหมือนกับมนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ฆ่าเขาเมื่อนานมาแล้ว

เซเลนดิออนกดมือลงบนหน้าอกซ้ายที่เต้นแรงอย่างไม่ปกติ

นานแค่ไหนแล้วที่หัวใจของเขาเต้นแรงแบบนี้

บางทีจริง ๆ แล้ว…….

- ทำความสะอาดคอให้เรียบร้อยแล้วค่อยคลานเข้ามาที่กำแพงเมืองของฉันสิ แล้วฉันจะรับผิดชอบในการยุติชีวิตที่น่าสมเพชของแกเอง!

เขาอาจจะฆ่าฉันได้

《กองทัพทั้งหมดพร้อมแล้วครับ ท่านจ้าว》

อัลฟ่าและเบต้าเปิดประตูห้องนอนออกกว้าง คนรับใช้ทั้งสองยิ้มให้กับจอมทัพของพวกเขาอย่างอ่อนโยน

《ท่านจ้าว ไปกันเถอะ พวกเราต้องไปบัญชาการกองทัพ》

《…….》

เซเลนดิออนค่อย ๆ ลุกขึ้น

ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดชีวิตกดทับลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเขา แต่เขาก็สลัดความเหนื่อยล้าออกไปอย่างเบา ๆ

เซเลนดิออนเดินออกไปอย่างมั่นคง คนรับใช้ทั้งสองตามไปข้างหลัง

***

ด้านนอกเรือน

บนถนนที่กว้างใหญ่ แวมไพร์และผีดิบกว่าหนึ่งพันตัวกำลังยืนเรียงแถวรออยู่

พวกเขาทุกคนคุกเข่าลงกับพื้น ก้มศีรษะลง และกลั้นใจรอการเสด็จมาของจอมทัพ

《…….》

เซเลนดิออนมองพวกเขาอย่างเงียบ ๆ

เขาอาศัยอยู่ในอาณาจักรแห่งทะเลสาบแห่งนี้มาห้าร้อยปี

ในระหว่างนั้น เขาได้ใช้ ‘ฝันร้าย’ เพื่อขยายขนาดกองทัพ

แวมไพร์หลายร้อยตัวและผีดิบหลายพันตัวที่หลับใหลอยู่ในฝันร้ายของท่านจ้าวองค์อื่น ๆ ได้เข้าร่วมกองทัพ

กองทัพจึงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ในที่สุด กองทัพหลักของเซเลนดิออนก็คือพวกเขาเหล่านี้

เหล่าทหารกล้าหนึ่งพัน

ผู้ที่ได้รับการแบ่งปันชีวิตของเซเลนดิออน

《พวกเราเฝ้ารออยู่ครับ ท่านจ้าว》

หนึ่งในแวมไพร์เจ็ดตัวที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าพูดขึ้น

《พวกเรารอคอยคำสั่งออกรบของท่านอยู่ครับ》

《……นานแล้วที่ฉันได้ออกมาบนพื้นดินแบบนี้》

เซเลนดิออนมองทหารของเขาแต่ละคนอย่างละเอียดแล้วถาม

《เส้นทางการออกรบเป็นอย่างไร? เราจะออกจากอาณาจักรแห่งทะเลสาบผ่านประตูใหญ่หรือไม่? 》

《ใช่ครับ แต่มีข้อควรระวังคือ…….》

อัลฟ่าพูดพลางลังเล

《…… ‘ไร้นาม’ กำลังปิดกั้นประตูใหญ่ครับ》

ดวงตาสีแดงของเซเลนดิออนเบิกกว้างขึ้น

ไร้นาม

ผู้หญิงคนเดียวที่ขัดขวางปีศาจในนรกนี้ส่วนใหญ่ไว้ได้ และเป็นผู้ต่อต้านสุดท้ายของอาณาจักรแห่งทะเลสาบ

《นั่นแหละคือคนที่ปฏิบัติตามหลักโนเบิลโอเบลิจูจริง ๆ 》

เซเลนดิออนหัวเราะเบา ๆ

《เธอต่อสู้มาอย่างยาวนาน…… ไม่ยอมแพ้เลยจริง ๆ แต่ความรับผิดชอบนั้น มันจะสำคัญขนาดนั้นเชียวเหรอ เพียงเธอละทิ้งมันไปแล้วปล่อยวาง มันก็จบสิ้นเหมือนคนอื่น ๆ แล้ว》

《แต่การต่อต้านของ ‘ไร้นาม’ ก็กำลังถึงขีดจำกัดแล้วครับ》

อัลฟ่ามองไปทางทิศเหนืออย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นทิศทางที่ประตูใหญ่ของอาณาจักรแห่งทะเลสาบตั้งอยู่

《ในช่วงห้าร้อยปีที่ผ่านมา เธอขัดขวางส่วนใหญ่ได้คนเดียว แต่ช่วงหลัง ๆ เริ่มไม่ไหวแล้วครับ ตอนนี้ก็คงไม่สามารถขัดขวางพวกเราได้แล้ว》

อัลฟ่าชี้มือออกไปเพื่ออธิบายเส้นทางออกรบ

《กองทัพที่เหลือยกเว้นกองทัพหลักหนึ่งพัน กำลังรออยู่ที่จัตุรัสกลางทางทิศเหนือครับ ทันทีที่พวกเขาเข้าโจมตีประตูใหญ่เพื่อเป็นเหยื่อล่อ ‘ไร้นาม’ ก็จะเข้าโจมตีพวกเขา เพื่อสร้างเวลาให้เรา…….》

《ส่วนกองทัพหลักจะผ่านประตูใหญ่ ออกไปสู่โลกมนุษย์สินะ》

เซเลนดิออนขมวดคิ้ว

《กองทัพอื่น ๆ ก็ออกรบแบบนี้มาตลอดหรือ? 》

《ขออภัยครับ เป็นเช่นนั้นจริงครับ เราจะโยนกองทัพเหยื่อล่อให้กับ ‘ไร้นาม’ และในขณะที่พวกเขาสร้างเวลาให้ กองทัพหลักขนาดเล็กก็จะออกไปนอกราชอาณาจักร》

อัลฟ่ากัดฟันด้วยความโมโห

《ถ้าไม่มี ‘ไร้นาม’ พวกปีศาจหลายหมื่นตัวก็จะโจมตีโลกมนุษย์ไปแล้ว โลกมนุษย์คงล่มสลายไปแล้ว》

《ไม่จำเป็นต้องใช้กองทัพหลายหมื่นเพื่อทำลายล้างโลกมนุษย์หรอก》

เซเลนดิออนยิ้มเบา ๆ แล้วมองไปที่กองทัพของเขา

《หนึ่งพันคนของเราก็เพียงพอแล้ว》

เมื่อเซเลนดิออนพูดจบ แวมไพร์ของเขาก็ยิ้มพร้อมกัน

ใช่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ปีศาจหลายหมื่นตัวเพื่อทำลายล้างโลก

แวมไพร์ 10 ตัว ผีดิบ 1,000 ตัว

พวกเขามีจำนวนมากพอที่จะสร้างนรกบนโลกมนุษย์แล้ว

《ออกเดินทางกันเถอะ》

เซเลนดิออนก้าวเดินออกไปอย่างเบา ๆ

《ฉันอยากสูดอากาศข้างนอกบ้างหลังจากหายไปนาน》

หลังกล่าวจบ แวมไพร์กองทัพโลหิตหนึ่งพันคนตามเซเลนดิออนไปอย่างเป็นระเบียบ

***

ทางทิศเหนือของอาณาจักรแห่งทะเลสาบ

หน้าประตูใหญ่ จัตุรัสกลาง

เมื่อเซเลนดิออนและกองทัพหลักพันมาถึงที่นี่ การต่อสู้ก็กำลังดำเนินอยู่แล้ว

ฟู่มมม-!

ตูม!ตูม!ตูม!

ลำแสงขนาดใหญ่พุ่งออกไปเหมือนการยิงปืนใหญ่ และสัตว์ประหลาดที่ถูกแสงลำนั้นถูกทำลายกลายเป็นผงธุลี

ไร้นามกำลังต่อสู้ขณะที่เสื้อคลุมเก่า ๆ และผมสีขาวของเธอปลิวไปทั่ว

《พวกกบฏชั่วช้า!》

《ฆ่ามัน! ฉีกมันเป็นชิ้น ๆ แล้วสูบเลือดมัน!》

แวมไพร์หลายร้อยตัวใช้เวทมนตร์โลหิตและวิ่งเข้ามา

แค่ก!

อ๊ากกกกกกกก-!

ผีดิบฤดูหนาวมากมายกำลังพ่นลมหายใจสีขาวออกมาและค่อย ๆ ล้อมเธออยู่

แต่ว่า

แคร๊ง! ฟู่มม-!

ไร้นามปล่อยลำแสงจากดาบเก่า ๆ ในมือของเธอ และฆ่าพวกมันทั้งหมด

ทุกครั้งที่เธอฟันดาบ ลำแสงขนาดใหญ่จะพุ่งออกมา

ลำแสงสีฟ้าสดใสพุ่งเข้ามาในอาณาจักรแห่งทะเลสาบที่มืดมน ทำให้เมืองสว่างวาบ

“พวกแกเป็นผลลัพธ์ความผิดพลาดของประเทศนี้”

ไร้นามกระซิบอย่างแผ่วเบา

“จะหนีไปไหนกัน ฝันร้ายควรจะฝันกันแต่ภายในอาณาจักรแห่งทะเลสาบนี้เท่านั้น พวกปีศาจทั้งหลาย……!”

ฟู่มม-!

ลำแสงที่ถูกยิงออกมานั้นไปกระแทกกลางกองทัพเหยื่อล่อ

ปีศาจที่ถูกแสงนั้นโจมตีหายไปโดยไม่มีร่องรอยหลงเหลือ

เซเลนดิออนตะลึงกับภาพที่เห็น

《เป็นอาวุธไม่กี่ชิ้นที่สามารถตัดชีวิตฉันได้ ช่างน่าทึ่งจริง ๆ 》

หนึ่งในวิธีฆ่าตัวตายที่เซเลนดิออนพยายามบ่อยที่สุดก็คือการเผชิญหน้ากับไร้นาม

แต่ถ้าเขาตายด้วยมือของไร้นาม พระราชาจะชุบชีวิตเขาขึ้นมา

พระราชาไม่สนใจหากผู้บัญชาการกองทัพจะตายด้วยสาเหตุใดก็ตาม แต่พระองค์จะทรงพยายามขัดขวางไม่ให้ไร้นามฆ่าเขาเด็ดขาด

ดังนั้น การปะทะกันที่นี่จึงไร้ความหมาย

ในขณะที่ไร้นามและกองทัพเหยื่อล่อกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด เซเลนดิออนและกองทัพหลักก็ผ่านไปข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

ตู้มมม-

ทันใดนั้น ราวกับว่ามีบางสิ่งรู้ตัวว่าพวกเขาจะออกรบ

ประตูใหญ่ทางทิศเหนือที่เป็นสนิมเริ่มเปิดออกอย่างช้า ๆ

“เซเลนดิออน……!”

ไร้นามที่สังเกตเห็นว่ากองทัพหลักหลบหนีไป กรีดร้องออกมา

“แกจะไปไหน ไอ้แวมไพร์ชั่ว!”

《แน่นอนว่าย่อมไปยังโลกมนุษย์ องค์หญิงผู้ไร้ราชบัลลังก์》

“……!”

องค์หญิง…

ใบหน้าของไร้นามบิดเบี้ยวไปเมื่อได้ยินคำนั้น ฟันของเธอที่อยู่ใต้เส้นผมสีขาวถูกกัดแน่น

《อย่าพยายามรับภาระของโศกนาฏกรรมในนรกนี้เพียงลำพังอีกต่อไปเลย》

เซเลนดิออนยิ้มเบา ๆ แล้วเดินผ่านประตูทางทิศเหนือที่เปิดออกไปแล้ว

《ในท้ายที่สุดเธอก็จะถูกกาลเวลาบดบังและกลืนกินไป》

“รอก่อนเถอะ เซเลนดิออน! ฉัน……”

ไร้นามพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะขัดขวางกองทัพหลัก แต่กองทัพเหยื่อล่อก็เข้าล้อมเธอเอาไว้ทุกทิศทาง

เซเลนดิออนและกองทัพหลักได้จากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงสนามรบที่เต็มไปด้วยลำแสงและเลือด แล้วผ่านประตูทางทิศเหนือออกไปนอกอาณาจักรแห่งทะเลสาบ

มีทางเดินโปร่งใสเชื่อมต่อจากประตูใหญ่ไปจนถึงผิวน้ำ

ซ่า!

ไม่นานหลังจากนั้น เซเลนดิออนและกองทัพโลหิตก็ออกมาจากผิวน้ำ

《อากาศดีจัง》

เซเลนดิออนสูดอากาศนอกโลกที่ได้ดื่มด่ำมานานหลายร้อยปี แล้วมองไปทางทิศเหนืออย่างตั้งใจ

《ไปกันเถอะ ไปทำลายล้างโลกกัน》

ในขณะที่เขาหวังว่าการตายของเขาจะอยู่ที่ปลายทางแห่งนี้

ราชาแวมไพร์ก็เริ่มก้าวเดินไปสู่โลกมนุษย์

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_