◈บทที่ 119. [การสำรวจอิสรภาพ] โคลอสเซียมแห่งเปลวเพลิง (3)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 119. [การสำรวจอิสรภาพ] โคลอสเซียมแห่งเปลวเพลิง (3)

“เหมือนจะได้เบาะแสอะไรมาแล้วนะ”

ฉันพึมพำเบา ๆ พลางมองลงไปยังจุดที่เบอร์นาโตกลายเป็นควันสีแดงหายไป

การโจมตีผสมผสานระหว่างอาวุธเงินกับเวทมนตร์เพื่อสร้างความเสียหาย

แล้วเปิดเผยแก่นวิญญาณ จากนั้นดาเมียนก็จะยิงปืนซุ่มยิง

กลยุทธ์พื้นฐานในการต่อสู้กับแวมไพร์กำลังเริ่มต้นขึ้น ฉันพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ดีแล้ว ค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าวแบบนี้แหละ

แล้วก็มีเสียงดังขึ้นมา

《เยี่ยมมาก นักผจญภัยทั้งหลาย! พวกนายพิสูจน์ความสามารถแล้ว!》

เสียงของจาคัลดังก้องกังวานจากเวที

《เช่นนั้นพวกนายจะได้สิทธิ์ที่จะได้ต่อกรกับฉัน จาคัล ราชากลาดิเอเตอร์ ด้วยตัวเอง!》

ติ๊ง!

[โคลอสเซียมแห่งเปลวเพลิง - ภาคที่ 7]

- กำจัดศัตรู!

- Lv.75 ราชากลาดิเอเตอร์ : 1 ตัว

- อัตราการจ่ายเงินรางวัลชัยชนะ : ไม่มี

พร้อมกับหน้าต่างระบบอัปเดต

ตูมมม-!

ระลอกสุดท้ายและบอสตัวสุดท้ายของดันเจี้ยนโคลอสเซียมแห่งนี้

ราชากลาดิเอเตอร์ จาคัล เดินลงมาในสนามประลองด้วยตัวเอง

ฉันสงสัยว่าทำไมถึงไม่มีอัตราการจ่ายเงินรางวัลชัยชนะซะงั้น ปรากฏว่าก็อบลินที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ตายเรียบหมดแล้ว

ดูเหมือนว่าจาคัลจะจัดการเองหมดทุกตัว ไอ้บ้าเอ๊ย!

《นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ฉันได้ยืนอยู่ในโคลอสเซียมแบบนี้!》

จาคัลหมุนมีดสั้นทั้งสองข้างอย่างหรูหรา ทำท่าทางโอ้อวดพลางพึมพำ

《การต่อสู้ครั้งนี้ต้องเป็นของฉันเพียงคนเดียว ดังนั้นจึงได้กำจัดผู้ชมที่ไม่จำเป็นออกไปทั้งหมดแล้ว》

ตุ้บ… ตุ้บ…

ฉันกลืนน้ำลายลงคอพลางมองบอส NPC ที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้

ราชากลาดิเอเตอร์ จาคัล

ในเกม มันมีทักษะพิเศษที่สามารถหลบการโจมตีแรกของทุกเทิร์นได้เสมอ

ไม่ว่าจะเป็นทักษะพิเศษหรือระบบการเดิมพันของโคลอสเซียม มีหรือไม่มีก็ตาม มันก็เป็นบอสที่เราสู้ไม่ได้อยู่ดี ระดับ 75 นี่นะ

ถ้าสู้ก็แพ้

ตายแน่นอน

“จาคัล”

ถึงอย่างนั้นฉันก็มาที่นี่ เพราะฉันมีวิธีที่จะทำให้บอสตัวนี้ไร้เรี่ยวแรง

ฉันกลั้นหายใจ แล้วพูดอย่างช้า ๆ แต่หนักแน่น

“เอเวอร์แบล็กไม่ได้ลืมนายหรอกนะ”

《……อะ..อะไรนะ? 》

เท้าของจาคัลที่กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทีน่ากลัวหยุดชะงัก

《เดี๋ยวก่อน พูดว่า…อะไร…? 》

“ฉันบอกว่า เอเวอร์แบล็กไม่ได้ลืมนายหรอกนะ”

ในเกม ทำไมผู้เล่นที่เล่นแบบความเร็วสูงถึงวิ่งตรงมาโคลอสเซียมตั้งแต่ต้นเกม

ถึงแม้ว่าจะใช้กลไกของเกมเคลียร์ระลอกก่อนหน้าได้ แต่จะจัดการกับบอสที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร

คำตอบก็ง่ายมาก

ไม่ต้องสู้

เพราะสามารถข้ามไปได้โดยใช้เควส

‘ตัวตนที่แท้จริงของจาคัล คือสายลับที่ถูกส่งมาจากจักรวรรดิเอเวอร์แบล็กเมื่อหลายสิบปีก่อน’

เมื่อหลายสิบปีก่อน หน่วยสืบราชการลับของจักรวรรดิ (หน่วยปฏิบัติการพิเศษไอกิสในปัจจุบัน) ได้รับรายงานข่าวลือเกี่ยวกับดันเจี้ยนใต้ทะเลสาบ จึงส่งสายลับไปยังดันเจี้ยน

แต่พวกเขากลับโชคร้ายที่ถูกจับตัวไปในโคลอสเซียมระหว่างสำรวจดันเจี้ยน และถูกบังคับให้เป็นทาสกลายเป็นนักสู้

เวลาผ่านไปนาน สายลับทุกคนตายไปหมดแล้ว แต่จาคัลที่เป็นเผ่ามนุษย์สัตว์จึงมีอายุยืนยาว และรอดชีวิตมาได้

มันฆ่าราชากลาดิเอเตอร์คนก่อน แล้วกลายเป็นราชากลาดิเอเตอร์คนใหม่

แต่ในช่วงเวลานั้น เวลาผ่านไปหลายสิบปีแล้ว

จาคัลตระหนักได้ว่าตอนนี้กลับไปที่จักรวรรดิก็ไม่มีความหมายอะไร จึงตัดสินใจใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เป็นราชากลาดิเอเตอร์ ปกป้องโคลอสเซียม

‘นี่คือเนื้อเรื่องเบื้องหลัง แล้วจะข้ามการต่อสู้ได้อย่างไร?’

ในเกมนั้นง่ายมาก แค่โยนไอเทม ‘มรดกของเจ้าชายแอช’ ให้ก็จบ

แอชตายที่สนามฝึก

แต่มรดกนั้นยังคงอยู่ในช่องเก็บของของลูคัสหลังจากนั้น

ผู้เล่นหลายคนบ่นว่าไอเทมไร้ประโยชน์นี้กินพื้นที่ช่องเก็บของ แต่สุดท้ายก็มีการเปิดเผยการใช้งาน

‘จาคัลที่ได้รับมรดกของเชื้อพระวงศ์ เข้าใจผิดคิดว่าลูคัสเป็นเชื้อพระวงศ์ จึงไม่ทำร้ายปาร์ตี้แล้วปล่อยตัวไป เป็นกลอุบายแบบนั้น’

อืม นั่นเป็นในเกม

แล้วฉันจะทำอย่างไร

‘แค่บอกชื่อก็พอ’

บอสที่ยอมเชื่อฟังเพียงแค่ของมรดก ถ้าฉันพิสูจน์ตัวตนของฉันที่เป็นเจ้าชาย ก็จบเกมไม่ใช่เหรอ

《เอเวอร์แบล็ก…ไม่ได้ลืมฉันงั้นเหรอ? 》

จาคัลพึมพำด้วยเสียงสั่น แล้วรีบคลานเข่าลงตรงหน้าฉัน

《ขอทราบพระนามของท่านด้วย》

“แอช แอช ‘บอนไฮเตอร์’ เอเวอร์แบล็ก”

ฉันหยิบตราหินสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วโชว์ให้ดู

“ฉันเป็นเจ้าชายลำดับที่ 3 แห่งราชวงศ์”

《โอ้พระเจ้า จะเป็นไปได้ยังไงกัน…》

จาคัลที่รับตราไป แสดงความตื้นตันใจ แล้วกราบลงกับพื้น

《คิดไม่ถึงเลยว่า…เวลาที่ไร้ความหมายนั้น…จะถูกละเลยไป ฉันคิดว่าจักรวรรดิได้ลืมฉันไปแล้ว และฉันก็พยายามลืมจักรวรรดิไปด้วย》

“จาคัล แม้ว่านายจะลืมชื่อของเอเวอร์แบล็กไป แต่จักรวรรดิจึงไม่เคยลืมนายเลยแม้แต่เสี้ยววินาที”

《อ่า…》

“ถึงแม้ว่าจักรวรรดิจะลืมนาย ฉันก็จะสัญญา”

ฉันยกมือขึ้นวางไว้บนหน้าอก

“ฉัน แอช จะจดจำนายเอาไว้”

น้ำตาไหลออกมาจากใต้หน้ากาก ไหลลงมาที่คางของจาคัล

《ขอบนายท่าน…ขอบนายท่านมาก…เวลาที่ฉัน…ผมใช้ไปในที่แห่งนี้…ไม่สูญเปล่า…》

ฉันรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เห็นจาคัลเสียใจและดีใจขนาดนี้ แต่ช่างเถอะ ฉันจะจดจำเขาไว้จริง ๆ

***

สิ่งที่ฉันอธิบายให้จาคัลฟังมีดังนี้

ฉันคือเจ้าชายที่ได้รับพระบัญชาจากจักรพรรดิให้มาสำรวจดันเจี้ยนด้วยตัวเอง

ระหว่างนั้น ฉันได้ตรวจสอบรายชื่อทหารและสายลับของจักรวรรดิที่หายตัวไปในดันเจี้ยนก่อนหน้านี้

บอสของดันเจี้ยนโคลอสเซียมแห่งนี้ จาคัล และสายลับที่หายตัวไปซึ่งมีชื่อรหัสว่า จาคัล ตรงกัน จึงมาที่นี่เพื่อตรวจสอบ

ถ้าคิดให้ดี คำอธิบายนั้นเต็มไปด้วยช่องโหว่ แต่จาคัลไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย

“ท่านไม่ได้ลืมชื่อของฉัน…แค่นั้นก็พอแล้วที่ฉันจะได้รับการช่วยเหลือ”

จาคัลที่กลายเป็น NPC ธรรมดาหลังจากโหมดบอสสิ้นสุดลง พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบลง

นี่มันคนเดียวกับราชากลาดิเอเตอร์จาคัลที่บ่นโวยวายไปเมื่อครู่จริง ๆ เหรอเนี่ย

“จาคัล นายช่วยเหลือในการค้นหาดันเจี้ยนต่อไปได้ไหม?”

ฉันถามด้วยความหวัง

จาคัลแข็งแกร่งมาก ระดับ 75

ถ้าสามารถดึงตัวเข้าทีมได้ ถึงแม้ว่าจะแค่ขอความช่วยเหลือ ต่อไปก็จะสะดวกขึ้นเยอะ

แต่จาคัลก็ส่ายหัวเบา ๆ

“ตั้งแต่ได้เป็นราชากลาดิเอเตอร์ ร่างกายของผมก็เป็นของโคลอสเซียมแห่งนี้แล้ว”

“อย่างนั้นเหรอ…”

“ผมจะให้ความช่วยเหลือทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ในพื้นที่นี้ แต่ผมใช้พลังนอกพื้นที่นี้ไม่ได้ ขออภัยด้วย…”

จาคัลก้มหัวขอโทษอย่างจริงใจ

เปล่า เปล่า ฉันผิดเองแหละที่อยากให้เรื่องมันง่ายขึ้น ขอโทษนะ

“อ้อ จาคัล”

ฉันตัดสินใจพูดถึงเรื่องหลัก

“ฉันต้องการไอเทม ผลึกแห่งความมืดมิด…นายมีไหม?”

“แน่นอน แน่นอน! ท่านต้องการกี่อัน บอกมาเลย!”

ในเกม ถ้าข้ามการต่อสู้กับจาคัลด้วยกลอุบายนั้น หลังจากนั้นมันจะกลายเป็น NPC พ่อค้า

สามารถทำการค้าขายไอเทมได้ และผลึกแห่งความมืดมิดก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่คราวนี้ได้ฟรี ฉันเลยขอแค่ 3 ชิ้น ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องใช้มากกว่านั้นอยู่แล้ว

[ผลึกแห่งความมืดมิด]

- ประเภท : วัตถุดิบ

- ผลึกที่เกิดจากความมืดของนรก ถ้าเอามาแนบหูฟังดู เหมือนจะได้ยินเสียงกระซิบ พบได้ยากในดันเจี้ยนระดับ 5 ขึ้นไป

นี่คือการพบกันครั้งแรกกับผลึกแห่งความมืดมิด วัตถุดิบที่จำเป็นสำหรับการสร้างไอเทมระดับสูงในช่วงกลางเกมถึงปลายเกม

รีบเก็บใส่ช่องเก็บของเข้าไป คราวนี้ก็มีวัตถุดิบสำหรับสร้างอาวุธเงินศักดิ์สิทธิ์ครบทุกอย่างแล้ว

“ท่านยังต้องการอะไรอีกไหมครับ ฝ่าบาท?”

ดูเหมือนว่าจาคัลอยากจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน

เขาตัวสั่น ถึงขั้นยกไหล่ขึ้นลงตรงหน้าฉัน

“ถึงปากจะพูดแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ในบริเวณนี้ ผมคือผู้แข็งแกร่งที่สุด! สั่งมาเลยครับ!”

“อืม งั้น…”

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะอย่างเขินอายแล้วถาม

“มีที่ให้หลับพักหน่อยไหม? พวกพ้องฉันเหนื่อยกันหมดแล้ว น่าจะได้พักผ่อนกันบ้าง”

***

“ท่านบอกว่าเป็นการไป 1 คืน 2 วัน แล้วก็เตรียมอุปกรณ์ตั้งแคมป์มาด้วย เลยคิดว่าจะไปตั้งแคมป์กัน”

ภายในโคลอสเซียม

ที่พักนักสู้

เราทุกคนเข้ามาในที่แห่งนี้ ที่นอนสะอาดเป็นระเบียบเกินคาด เอวานเจลีนพูดพลางเอาเป้สะพายหลังวางลงบนพื้น

“ไม่คิดเลยว่าจะได้ที่พักดี ๆ แบบนี้ ตกใจเลย”

“จริงด้วยค่ะ ที่สำคัญคือมันอยู่กลางดันเจี้ยนด้วย”

จูเนียร์พูดเสริม

“ฉันเตรียมใจที่จะนอนพื้นแข็ง ๆ แล้วเชียว แต่ดันมีที่นอน เยี่ยมไปเลย!”

“เยี่ยมไปเลย~!”

เอวานเจลีนและจูเนียร์กระโดดขึ้นไปบนเตียงพร้อมกัน

ฉันหัวเราะอย่างขมขื่นแล้ววางของของฉันไว้ข้างเตียง

“ฉันเองก็งง มันดีเกินไป”

“แค่พูดไปไม่กี่คำก็เปลี่ยนศัตรูที่ดูแข็งแกร่งให้กลายเป็นพวกเราได้อย่างง่ายดาย”

จูเนียร์ยิ้มตาปิด

“ฝ่าบาทเก่งจริง ๆ เลยนะคะ”

“อืม…ก็…”

ฉันไม่ได้เก่งหรอกนะ แค่ใช้ข้อมูลจากแผนที่เล่นเกมเดิมเท่านั้นแหละ

แต่ก็จริงอย่างที่เขาว่า ข้อมูลเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด ฉันควรจะขอบคุณสมองตัวเองที่จำข้อมูลทั้งหมดได้ไม่ลืมนี่แหละ

“แล้วเราจะใช้ที่พักเดียวกันเหรอ?”

เอวานเจลีนที่เอาผ้าห่มห่อตัวไว้ กลิ้งไปกลิ้งมาเหมือนตัวหนอน ถามฉันด้วยสีหน้ายุ่ง ๆ หือ?

“ก็ต้องใช้ด้วยกันสิ คิดจะแยกห้องเหรอ?”

“ถึงยังไงก็มีสุภาพสตรีอยู่สองคน…ก็มีคำกล่าวว่าชายหญิงเจ็ดขวบอย่าได้นั่งด้วยกัน…”

“โอ๊ย อย่าพูดเรื่องสุภาพสตรีเลย ในห้องนี้มีสุภาพสตรีที่ไหนล่ะ?”

สิ่งที่ฉันเห็นมีแค่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เหมือนตัวหนอนตัวหนึ่งกับเครื่องจักรพ่นเลือดเท่านั้นเองนะ

“ไม่เชื่อเหรอคะ?! นี่ฉันก็เป็นสุภาพสตรีนะคะ!”

“ไม่เชื่อแล้วจะทำอะไรเหรอ?”

“จะทำอย่างนี้ไง-!”

เอวานเจลีนหยิบหมอนข้างขึ้นมาแล้วตีหลังฉันเบา ๆ นี่มัน!

“เด็กนี่มันกล้าดียังไง-!”

ฉันจะจัดการนิสัยเสียนี้เสียเลย! ฉันหยิบหมอนขึ้นมาแล้วตีหัวเอวานเจลีนอย่างแรง

“กรี๊ด!”

เอวานเจลีนร้องเสียงดัง แล้วจ้องฉันเขม็ง ฉันก็จ้องกลับ อะไร!

หลังจากนั้นสักพัก

“พวกเราอาบน้ำเสร็จแล้ว…ครับ…”

ลูคัสและดาเมียนที่ไปอาบน้ำก่อนหน้านี้กลับมา ฉันกับเอวานเจลีนกำลังเล่นหมอนกันอย่างจริงจัง ป๊าป ๆ ๆ

“ลูคัส!”

ฉันโยนหมอนไปให้ลูคัสพลางเอาขนนกที่ออกมาจากหมอนที่ฉีกขาดไปติดผม

“มาร่วมด้วย!”

“ครับ ฝ่าบาท”

ลูคัสจับหมอนแน่นแล้ววิ่งเข้ามาทันทีโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

“แย่จัง! การโจมตีสองด้านมันไม่ยุติธรรม!”

เอวานเจลีนร้องเสียงดังเมื่อกลายเป็น 2 ต่อ 1 แล้วตะโกนเรียกจูเนียร์

“ช่วยด้วย จูจู พี่เป็นพวกเดียวกับหนูใช่ไหม?!”

“ไม่…ไม่อยากเข้าข้างใครเลย…”

“ถ้าไม่ช่วย จะไปนอนข้าง ๆ เวลาหลับนะ!”

“อืม…”

จูเนียร์ที่ลังเลอยู่ ถอนหายใจแล้วดีดนิ้ว

แล้วเวทมนตร์ลมก็ทำงาน ผ้าห่มปลิวไปมา และเริ่มตีฉันกับลูคัส ฉันร้องเสียงดัง อ๊ากกก

“ไม่ยุติธรรม เลวทรามต่ำช้า! ใช้เวทมนตร์มาด้วย!”

“รุ่นพี่เป็นฝ่ายเริ่ม 2 ต่อ 1 ก่อนไม่ใช่เหรอ!”

“งั้นก็ได้! ฉันจะใช้ตัวโกงที่เก่งที่สุด! ดาเมียน!”

ฉันหันไปเรียกดาเมียน มือซุ่มยิงของฉัน ที่ยังไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ด้วยหมอน

“ช่วยด้วย! นายเป็นพวกเดียวกับเจ้าชายไม่ใช่เหรอ?!”

“…….”

แต่ดาเมียนนอนอยู่บนเตียงมุมห้อง ไม่ได้สนใจคำพูดของฉัน ดาเมียน?

“……หลับ…แล้ว…”

“หลับแล้วเหรอ!”

สุดท้ายฉันกับลูคัสถูกห่อด้วยผ้าห่มแล้วถูกวางนอนข้าง ๆ ดาเมียน ชิส์ ขยับตัวไม่ได้เลย…

“ขออภัยด้วยครับ ฝ่าบาท เพราะผมไม่เอาไหน…”

“ไม่ใช่เรื่องของนายหรอกลูคัส…เพราะความชั่วร้ายของคู่หูสาว ๆ นั่นแหละ…”

แล้วจู่ ๆ จูเนียร์ก็หัวเราะเบา ๆ พลางปิดปาก

“ฮี่ฮี่…”

“…….”

เสียงหัวเราะนั้นแตกต่างจากรอยยิ้มที่จูเนียร์เคยแสดงออก ไม่มีความเสแสร้งเลย

ดูเหมือนว่าเธอจะเปิดใจให้เราเล็กน้อย

ฉันเลยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย

“งั้นนอนกันเถอะ พวกเราเหนื่อยกันหมดแล้ว”

“ครับ ฝ่าบาท…ง่วงนอนจังเลย…ครับ…”

“ฮ่า ๆ สบายจัง ฝันดีนะคะ!”

“ทุกคน ราตรีสวัสดิ์”

“……หลับ…แล้ว…”

หลังจากที่ทุกคนพูดลากันแล้ว ก็เริ่มหลับไปทีละคน

ทุกคนหลับไปอย่างรวดเร็วเพราะเหนื่อยมาก

ฉันฟังเสียงหายใจของเด็ก ๆ ที่กำลังหลับอยู่ แล้ว…ฉันก็เริ่มง่วงนอน

ฉันหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_