◈บทที่ 89. [ด่านที่ 4] การโจมตีร่วม (2)
◈บทที่ 89. [ด่านที่ 4] การโจมตีร่วม (2)
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
◈บทที่ 89. [ด่านที่ 4] การโจมตีร่วม (2)
ดวงตาของหัวหน้าการ์กอยล์เปลี่ยนไปทันทีที่โดนเนตรของผู้บัญชาการของฉันจ้องเข้าไป แสงตาสีแดงก่ำราวเลือดค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีฟ้า
ทันใดนั้น ตัวหนึ่งหยุดนิ่ง อีกตัวที่เป็นฝาแฝดก็เหมือนรู้สึกถึงความผิดปกติจึงหยุดตามไป
ชั่วขณะนั้น ความเงียบปกคลุมไปทั่ว
“หือ?”
“อะไรกัน พวกมันเป็นอะไรเนี่ย?”
ลูคัสกับเอวานเจลีนที่ยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสองคนทำหน้างงงวย ในจังหวะนั้น
คราอ้าาา!
ตัวที่โดนเนตรของผู้บัญชาการของฉันเข้าไปส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วก็ฟาดกระบองใหญ่ใส่ฝาแฝดข้าง ๆ
เปรี้ยง-!
ฝาแฝดโดนฟาดเข้าอย่างจังโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ชิ้นส่วนเกราะกระเด็นกระจายไปทั่ว
ครึ่รรร?!
ความโกรธแค้นพุ่งพล่านขึ้นในดวงตาของฝาแฝดที่กำลังตกใจ
-ปีศาจไม่ยอมรับการทรยศ
ฝาแฝดที่โดนเล่นงานก่อนกรีดร้องตอบโต้แล้วฟาดกระบองใหญ่ใส่
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง ๆ !
หัวหน้าการ์กอยล์สองตัวหันมาเผชิญหน้ากันแล้วฟาดกระบองใหญ่ใส่กันอย่างดุเดือด
การโจมตีแต่ละครั้งทรงพลังราวกับอาวุธล้อมเมือง พุ่งเข้าใส่กันอย่างไม่ยั้ง
ทุกคนอึ้งไปเมื่อเห็นบอสปีศาจสองตัวที่กำลังจะฆ่ากันเอง
ถึงจะเป็นสองตัวที่เหมือนกันเป๊ะ แต่ดูเหมือนว่าตัวที่โดนการควบคุมของฉันจะช้าลง
ฝาแฝดเริ่มเอาชนะหัวหน้าการ์กอยล์ที่โดนการควบคุมของฉัน
เปรี้ยง! เปรี้ยง! แกร๊ก-!
คราอ้าาาา-!
ฝาแฝดคำรามด้วยความโกรธแค้น แล้วคว้าคอหัวหน้าการ์กอยล์ที่โดนฉันควบคุมไว้แล้วเหวี่ยงออกไปไกล
ตุ๊ม! ตุ๊ม! ตูมมม……!
หัวหน้าการ์กอยล์ที่โดนเนตรของผู้บัญชาการของฉันเข้าไปกลิ้งไปถึงกำแพงเมืองอีกด้าน
และที่นั่นก็เป็นที่ที่กองทัพการ์กอยล์ 6 กำลังจะขึ้นฝั่งพอดี
“ฉันก็กังวลอยู่เหมือนกันว่าจะล่อมันไปยังไง……”
ฉันยิ้มแห้ง ๆ
“หมดห่วงไปได้อีกอย่าง”
คราอ้าาาา-!
หัวหน้าการ์กอยล์ที่โดนฉันควบคุมไว้ลุกพรวดขึ้นมา แล้วฟาดกระบองใหญ่ใส่ลูกน้องของตัวเองที่กำลังขึ้นมาบนกำแพงเมือง
เปรี้ยง! เปรี้ยง ๆ -!
การ์กอยล์ธรรมดาที่อยู่แถวหน้ากลายเป็นเนื้อเยื่อ
กองทัพการ์กอยล์ 6 กองแรก ๆ ก็งง ๆ แต่ไม่นานก็ตาแดงก่ำแล้ววิ่งเข้าใส่ผู้บัญชาการกองทัพของตัวเอง
โครม! กราว-!
การฆ่าฟันกันเองเกิดขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
หัวหน้าการ์กอยล์กับการ์กอยล์ธรรมดาต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อจะฆ่ากันให้ได้
ครึ่รรร……!
หัวหน้าการ์กอยล์ที่ยังมีสติพยายามจะเข้าไปช่วยลูกน้อง แต่
“ขวางไว้”
ลูคัสกับเอวานเจลีนที่ได้ยินคำสั่งของฉันเข้ามาขวางทาง
“เอาล่ะ ตอนนี้สถานการณ์ง่ายขึ้นแล้ว”
ฉันพูดพลางเช็ดเลือดที่ไหลไม่หยุดด้วยหลังมือ
“ในระหว่างที่การ์กอยล์บ้า ๆ นั่นฆ่าลูกน้องตัวเองหมด พวกเราก็จัดการฝาแฝดที่ทรยศนี่แหละ”
ริมฝีปากฉันเผยรอยยิ้ม
“ง่ายใช่มั้ย?”
ลูคัสพยักหน้า
“ง่ายขึ้นเป็นสองเท่าเลยครับ”
เอวานเจลีนหัวเราะเสียงใสพลางชูหอกขึ้น
“ง่ายขึ้นเป็นสี่เท่าเลยล่ะ!”
คราอ้าาาา-!
เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของบอสปีศาจก้องไปทั่วกำแพงเมือง
***
แชง! แคร๊ง! แคร๊ง-!
ลูคัสกับเอวานเจลีนสลับกันรับมือกับกระบองใหญ่ของหัวหน้าการ์กอยล์
การที่เหลือแค่ตัวเดียวทำให้การป้องกันง่ายขึ้นมาก
แต่ทั้งสองก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายรุกได้ง่าย ๆ
ฉันกัดฟันแน่นพลางเช็ดเลือดที่ไหลไม่หยุด
‘ต้องถอดเกราะมันออกให้ได้…….’
หัวหน้าการ์กอยล์ไม่ใช่บอสธรรมดา
ถ้าฝ่ายหน้าเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายรุกโดยไม่คิดอะไรอาจจะโดนโต้กลับจนปวดหัวได้
ตอนนั้นเอง
“กองทัพเงา กลับมาที่แนวหน้าแล้วครับ”
ได้ยินเสียงจากด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นก็อตแฮนด์และกองทัพเงาอีก 5 คนยืนเรียงแถว
“บาดเจ็บมั้ย?”
“ดาเมียนใช้เวทมนตร์รักษาแล้วครับ พร้อมรบได้เลย”
“อุปกรณ์พังไปบ้างแล้วนี่”
“ผมซ่อมแซมชั่วคราวแล้วครับ ไม่มีปัญหา”
ดาเมียนรักษาบาดแผลให้กับนักธนูสามคน และก็อตแฮนด์ก็สร้างบัลลิสต้าชั่วคราวจากเศษโลหะที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วไป
ก็อตแฮนด์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่น
“พร้อมยิงได้ตลอดเวลาครับ”
“ดีมาก เข้าไปเลย”
นักธนูสามคนรีบหยิบอาวุธของตัวเองออกมาเล็งไปที่หัวหน้าการ์กอยล์
“ยิง!”
ตุ๊บๆ ๆ ๆ -!
ฟู่ช! ฟู่ช-!
ลูกธนูของนักธนูสามคนพุ่งเข้าใส่กลางสายฝน
“พวกเราก็จะเข้าไปด้วย”
ก็อตแฮนด์สร้างหอกยาวจากซากศพของการ์กอยล์ที่ล้มอยู่ และบอดี้แบ็กก็ใช้พลังจิตเหวี่ยงหอกนั้นขึ้นไปบนอากาศ
แซววววแอ๊ก-!
เปรี้ยง!
สมาชิกกองทัพเงาทั้งห้าคนช่วยกันโจมตี
ลูกธนูหลายร้อยนัดและหอกหลายสิบนัดพุ่งเข้าใส่หัวหน้าการ์กอยล์อย่างรุนแรง
ในที่สุดหัวหน้าการ์กอยล์ก็ทนไม่ไหว ต้องคุกเข่าลงเพื่อตั้งรับ แต่ก็สายเกินไปแล้ว
แชงกรัง-!
ส่วนที่โดนฝาแฝดเล่นงานก่อนหน้านี้พังเป็นชิ้นแรก
พังไปชิ้นหนึ่งก็พังรวดเร็วทันตาเห็น
เกราะของหัวหน้าการ์กอยล์หลุดลุ่ยลงมาเหมือนเม็ดทรายที่ถูกพัดพาไปกับสายฝน
ตอนนี้ทำลายเกราะไปได้ส่วนใหญ่ด้วยการโจมตีทางกายภาพแล้ว ก็เปลี่ยนเป็นการโจมตีทางเวทมนตร์เพื่อโจมตีตัวมันและจัดการมันซะ
ทุกอย่างดูจะราบรื่นดี แต่
ซ่าาาาาา!
อย่างที่รู้ ๆ กัน ความจริงมันมักจะไม่เป็นไปตามแผน
ฝนตกหนักขึ้น ฝนที่ตกหนักมากไม่เพียงแต่บดบังทัศนวิสัยเท่านั้น แต่ยังส่งผลต่อการเคลื่อนไหวด้วย
คราอ้าาาา-!
หัวหน้าการ์กอยล์ฟาดกระบองใหญ่ราวกับจะขัดขืน
ปัง-!
เอวานเจลีนรับมือได้อย่างไม่ลำบากด้วยโล่
แต่
ฟุ้บ!
เธอเสียหลักล้มลงเพราะน้ำที่ขังอยู่บนพื้น
“เอ๊ะ?”
นิสัยเสียของเอวานเจลีน [ขี้ซุ่มซ่าม] แสดงฤทธิ์เดชในที่นี่!
และหัวหน้าการ์กอยล์ก็ฟาดใส่เอวานเจลีนที่กำลังเซล่ออยู่
โครม-!
“ครึ่ก?!”
กำแพงที่เปียกฝนลื่นมาก เอวานเจลีนตั้งการ์ดได้ แต่ก็ไถลไปกับพื้น
และสุดท้ายก็กระเด็นตกกำแพงไป
“ว๊ายยย!”
เอวานเจลีนที่ลอยอยู่กลางอากาศกรีดร้อง
“เอวานเจลีน!”
ฉันอยากจะวิ่งไปช่วยแต่รู้สึกมึนหัว
“ครึ๊ก……!”
ดูเหมือนว่าการใช้เนตรของผู้บัญชาการกับบอสปีศาจจะมากเกินไป แม้แต่การยืนก็ยังลำบาก
ฉันทำได้แค่เฝ้ามองสถานการณ์โดยไม่ล้มลง
“ฮืป!”
ลูคัสวิ่งเต็มความเร็วไปหาเอวานเจลีนแล้วกระโจนตัวลงไป
มือที่แข็งแรงของลูคัสคว้ามือเอวานเจลีนที่กำลังจะตกลงไปไว้ได้
“โธ่ ดีนะ”
ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ไม่ใช่เวลาที่จะทำอย่างนั้น
คราอ้าาาา-!
ฝ่ายป้องกันหายไปแล้ว
แล้วบอสปีศาจจะไปที่ไหน?
ตุ๊ม! ตุ๊ม! ตุ๊ม! ตุ๊ม!
แน่นอน ไปหาฝ่ายโจมตีที่ไม่มีใครป้องกัน
หัวหน้าการ์กอยล์วิ่งเข้ามาหาเราอย่างน่ากลัว ฉันแข็งทื่อไปเลย
ฉันเชื่อว่าลูคัสหรือเอวานเจลีน หนึ่งในสองตัวละครระดับ SSR จะจัดการมันได้
แต่สถานการณ์กลับกลายเป็นอย่างนี้
“แบบนี้มัน!”
“พวกเราจะขวางไว้ครับ!”
ก็อตแฮนด์กับบอดี้แบ็กรีบเข้ามาขวางกลาง
ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดธรรมดา แม้กระทั่งสัตว์ประหลาดระดับสูง ก็อตแฮนด์กับบอดี้แบ็กก็สามารถสร้างแนวป้องกันได้บ้าง
แต่ฝ่ายตรงข้ามคือบอสปีศาจ ระดับต่างกันอย่างสิ้นเชิง
จอมเวทที่ไม่ใช่แท็งค์ล้วน ๆ ก็รับมือได้ไม่นาน
“ยิง! ต้องผลักมันออกไป!”
ทันทีที่ก็อตแฮนด์ตะโกน นักธนูสามคนก็ยิงลูกธนูอย่างรุนแรงมากขึ้น และบอดี้แบ็กก็เหวี่ยงหอกอย่างต่อเนื่อง
แต่หัวหน้าการ์กอยล์ก็ฝ่าทุกการโจมตีและเดินหน้าต่อไป
เจอสัตว์ประหลาดแบบนี้เข้าไปแล้ว
“ผมจะถ่วงเวลาไว้!”
ก็อตแฮนด์ตะโกนแล้ววิ่งออกไปข้างหน้า
วิ่งไปจนถึงหน้าหัวหน้าการ์กอยล์ทันที
ฉ่าาาา!
ก็อตแฮนด์ไถลตัวไปตามพื้นที่เปียกน้ำ มือของเขาแตะเท้าของหัวหน้าการ์กอยล์
กรร!
เท้าของหัวหน้าการ์กอยล์ละลายติดกับพื้น นั่นเป็นวิธีการของช่างโลหะ
แต่สุดท้ายความสามารถรอบด้านของจอมเวทก็
แกร่ก-!
ไร้ความหมายต่อพละกำลังที่เหนือกว่า
ก็อตแฮนด์พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะตรึงเท้าหัวหน้าการ์กอยล์ แต่พอปีศาจใช้กำลังก็ทำให้พื้นกำแพงแตก
“แบบนี้มัน……!”
ก็อตแฮนด์พยายามที่จะถ่วงเวลาต่อไป แต่หัวหน้าการ์กอยล์ไม่ได้สนใจมัน
ตุ๊ม! ตุ๊ม! ตุ๊ม!
มันวิ่งเข้ามา
และจะฆ่าฉัน
‘ฉันต้องใช้ดาบเวทมนตร์…….’
ฉันหยิบไม้เท้าขึ้นมา แต่ไม่มีพลังเวทเหลืออยู่เลย
ฉันรีบหยิบน้ำยาเวทมนตร์ออกมาดื่ม แต่พลังเวทก็ไม่เพิ่มขึ้น
อะไรกัน? หรือว่าใช้ไปมากเกินไปจนดื่มแล้วก็ไม่เพิ่มขึ้น?
แล้วจะทำยังไง-
“ผมอยู่ตรงนี้แล้วครับ เจ้าชาย”
ตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงที่นิ่งสงบของดาเมียน
ดาเมียนยืนอยู่พร้อมกับเซอร์เบอรัสสามกระบอก สองกระบอกถือไว้สองมือ อีกหนึ่งกระบอกเสียบอยู่ที่เอว
“ผมจะลองดูครับ”
“ดาเมียน!”
ดาเมียนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเล็งเซอร์เบอรัสทั้งสองกระบอกที่ถืออยู่แล้วก็เหนี่ยวไก
ปัง!
ได้ยินเสียงเหมือนถูกทุบด้วยกระบอง
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
กระบอกละหกนัด ยิงพร้อมกันทั้งสองมือรวมแล้วสิบสองนัด
การยิงปืนของดาเมียนที่ใช้[ตาเหยี่ยว]นั้นแม่นยำทุกนัด ถูกจุดสำคัญของหัวหน้าการ์กอยล์ทุกนัด
หัวหน้าการ์กอยล์ร้องโหยหวนอย่างน่ากลัวและบิดตัวไปมาทุกครั้งที่โดนกระสุน
แต่ก็ยังคงวิ่งต่อไป
ถึงจะโดนความเสียหายแต่ก็ยังทนได้
‘ปืนพก ความเสียหายสูงสุดของปืนระดับ R……!’
ไม่นาน หัวหน้าการ์กอยล์ก็วิ่งมาถึงหน้าฉัน
ตุ๊ม!
ตุ๊ม!
ตุ๊ม!
ทุกครั้งที่มันก้าวเท้า พื้นกำแพงก็สั่นสะเทือน
ดาเมียนไม่กะพริบตา วางปืนพกทั้งสองกระบอกลงพื้น แล้วหยิบปืนกระบอกสุดท้ายที่เสียบไว้ที่เอวมาถือไว้สองมือ
ยิง
ปัง! ปัง! ปัง……!
กระสุนเวทมนตร์พุ่งเข้าจุดอ่อนอย่างหน้าผากและคอของปีศาจ แต่ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอย่างรุนแรง
ดาเมียนไม่ยอมแพ้ ยิงกระสุนนัดสุดท้ายเข้าที่หน้าผากของปีศาจ
นักธนูก็ยิงตามดาเมียน แต่มันก็ยังไม่ล้ม
ตุ๊ม-!
ตอนนี้ใกล้เข้ามาจนเห็นหน้าหัวหน้าการ์กอยล์ได้ในสายฝนนี้แล้ว
รอยแยกบนหมวกเหล็กเผยให้เห็นดวงตาสีแดงก่ำที่น่ากลัว
ในดวงตาของมันนั้นมีเพียงความเกลียดชังบริสุทธิ์
ความตั้งใจที่จะฆ่ามนุษย์ ไม่สิ
ความเกลียดชังที่จะทำลายเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้สูญพันธุ์ เกลียดชังที่ไม่รู้จบ
“เฮ้ ปีศาจ”
ตอนนั้นเอง
“รับมือให้ดีนะ”
ฉันรู้สึกถึงความร้อน หันไปมองด้านหลัง
เป็นคนหนึ่งในปาร์ตี้ของฉันเอง
ลิลลี่ นั่งอยู่บนรถเข็นที่ใช้สำหรับขนส่งสิ่งประดิษฐ์โบราณ
ยกมือขึ้น ทำให้ละอองน้ำรอบ ๆ ระเหยหายไป และสร้างเวทมนตร์ไฟเหนือศีรษะ
“ฉันคือ…….”
แล้วลิลลี่ก็พูดคำพูดที่เท่ที่สุดในบรรดาตัวละครระดับ R ที่ฉันเคยเห็นมาในเกมนี้
“จอมเวทผู้เชี่ยวชาญแห่งแนวหน้าด่านปีศาจที่นี่-!”
ลิลลี่โบกผมสีแดงไปมา แล้วเหยียดมือออกไป
กราวววววว-!
ลูกไฟที่ถูกยิงออกไปพุ่งเข้าใส่หน้าของหัวหน้าการ์กอยล์อย่างแม่นยำ
ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_