◈บทที่ 085. [ด่านที่ 4] พายุหิน (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 085. [ด่านที่ 4] พายุหิน (2)

ฟิ้วววว-!

พายุหินโหดร้ายปะทะเข้าใส่ใจกลางกำแพงเมืองอย่างรุนแรง

พวกเราปิดทางซ้ายขวาของแนวป้องกันด้วยกระสุนปืนใหญ่และบัลลิสต้า แล้วใช้สิ่งประดิษฐ์โบราณวายุอัสนีบาต ยิงเวทมนตร์ลมใส่การ์กอยล์ที่พุ่งเข้ามาทางช่องว่างตรงกลาง

การ์กอยล์ที่เวทมนตร์ลมทำลายปีกไป ก็เสียการทรงตัวและร่วงลงมา

การ์กอยล์กลุ่มแรกที่พุ่งเข้ามาด้านหน้า ส่วนใหญ่ตกลงมาแตกกระจายใต้กำแพงเมือง

ครืนนน……!

ครากระลา!

แต่พวกดื้อด้านหลายตัว ยังคงรอดชีวิตและลงจอดบนกำแพงเมืองได้

กลุ่มป้องกันแนวหน้า – พวกเราปาร์ตี้หลัก เริ่มต่อสู้

ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ!

รูปปั้นสัตว์ประหลาดขนาดมหึมาที่สร้างจากหินและเหล็ก พุ่งเข้าใส่พวกเรา

ตอนสำรวจอิสระเราก็เคยเจอพวกมัน แต่ตอนนั้นจัดการได้ง่ายเพราะมีจูปิเตอร์

แต่ตอนนี้เราไม่มีเวทมนตร์กว้าง ๆ

งั้นปล่อยให้มันทำร้ายเราอย่างนั้นเหรอ?

ไม่แน่นอน

“ดาเมียน”

ถึงแม้ตัวเลือกแรกจะหายไปแล้ว แต่แน่นอนว่าทางออกยังมีอีกเพียบ

“พร้อมแล้วใช่ไหม?”

“ครับ ฝ่าบาท”

มือปืนประจำปาร์ตี้ของเรา

ดาเมียน ตัวโกงที่แข็งแกร่งที่สุดของฉัน เตรียมพร้อมยิงปืนอยู่แล้ว

บนแท่นข้าง ๆ ดาเมียนมีปืนหกกระบอกเรียงรายเป็นระเบียบ

ปืนยาวสองกระบอก ปืนสั้นหนึ่งกระบอก และปืนพกสามกระบอก

ตึ้ด!

ดาเมียนหยิบปืนยาวขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ปืนยาวสีดำยาวเหยียด

อาวุธที่ทรงพลังที่สุดที่เรามีอยู่ในตอนนี้

ตัวทำลายความสมดุลอย่างแท้จริง

ปืนเวทมนตร์ระดับ SSR ราชินีแห่งความมืดมน!

ดาเมียนยืนในท่าทางการยิงอย่างเชี่ยวชาญ เล็งแล้วก็เหนี่ยวไก

ตูมมม-!

เสียงดังสนั่นคล้ายปืนใหญ่ดังขึ้น

กระสุนเวทมนตร์กัดกร่อนลำกล้องปืน และประกายไฟกระเด็นออกมาจากปลายกระบอกปืน

กระสุนที่พุ่งออกไปพร้อมกับประกายไฟทะลุอากาศไป ทะลุกลางลำตัวการ์กอยล์ที่กำลังพุ่งเข้ามาด้านหน้า

ปัง! ฉึก! ปุ๊บ! ปาซะ-!

หลังจากนั้นก็ทะลุอก ไหล่ คอ และหัวของการ์กอยล์อีกสี่ตัวตามลำดับ

รวมแล้วห้าตัว

ห้าตัวที่ถูกกระสุนเวทมนตร์ทะลุพร้อมกันนั้น ล้มลงไปโดยไม่ทันได้ร้องเสียงใด ๆ โครมคราม……!

“……ฮือ”

ดาเมียนที่แสดงพลังเหนือมนุษย์ด้วยการยิงทีเดียวได้ห้าศพ ค่อย ๆ วางปืนเวทมนตร์ลงพื้น

ควันที่เกิดจากการเผาไหม้เวทมนตร์จากปลายกระบอกปืนที่ร้อนจัดลอยขึ้นมา

ดาเมียนมองควันนั้นพลางหายใจหอบ

“ถึงแม้จะจัดการศัตรูได้ไม่มากเท่าคุณยายจูปิเตอร์…….”

ดวงตาโต ๆ ของดาเมียนเปล่งประกายสดใสจากกลางผมสีน้ำตาลหยิก ๆ

“แต่ผมจะทำอย่างเต็มที่ครับ”

อืม ไม่สิ สิ่งที่นายเพิ่งทำไปก็มีประสิทธิภาพมาก ๆ แล้วนะ…….

ไม่ใช่แค่ปาร์ตี้ของเราเท่านั้น แต่ปาร์ตี้สำรองสองปาร์ตี้ที่รออยู่ด้านหลัง และทหารคนอื่น ๆ ที่รับผิดชอบการสร้างแนวป้องกัน ทุกคนอึ้งกับทักษะนี้

ฉันรีบตะโกน

“เฮ้! มัวแต่ดูอยู่ได้เหรอ?! ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองซะ!”

อย่างไรก็ตาม ด้วยการยิงเพียงครั้งเดียว การโจมตีของการ์กอยล์กลุ่มแรกก็ถูกทำลายลงทันที

การ์กอยล์ที่ตามมา ถูก ลูคัสและ เอวานเจลีน ขัดขวางและผลักตกจากกำแพงเมือง และดาเมียนก็ใช้การยิงสไนเปอร์จัดการพวกที่ฝ่าการป้องกันของสองอัศวินเข้ามา

ไม่นานหลังจากนั้น

“กลุ่มแรกถูกกำจัดเรียบร้อยแล้ว!”

เสียงตะโกนดังกังวานของลูคัสดังขึ้น

พวกเราสามารถกำจัดการ์กอยล์ที่พุ่งเข้ามาเป็นกลุ่มแรกได้ทั้งหมด

“อย่าประมาท! นี่เพิ่งเริ่มต้น!”

การ์กอยล์ถูกแบ่งออกเป็นหกกลุ่มใหญ่

ที่จัดการไปตอนนี้เป็นเพียงกลุ่มนำร้อยกว่าตัว

ถึงแม้จะใช้สิ่งประดิษฐ์โบราณสองชิ้นกำจัดพวกมันได้ในทันที แต่พวกมันยังเหลืออยู่อีกมาก

ตุ๊บ! โครม! ตุ๊บ-!

หลังจากนั้นกลุ่มที่สองก็พุ่งเข้ามายังใจกลางกำแพงเมือง

“ฮึบ!”

ฉันคว้าไม้เท้า ‘มาเอสโตร’ แล้วเหวี่ยงไปข้างหน้า

ดาบเวทมนตร์สามเล่มที่สร้างขึ้นด้านหลังฉัน หมุนติ้วและพุ่งไปข้างหน้า

ดาบเวทมนตร์ตัดนิ้วของการ์กอยล์ที่กำลังไต่กำแพงเมืองอย่างไม่ปราณี

“เยี่ยม!”

ฉันยิ้มกว้างขณะดึงดาบเวทมนตร์กลับมาเก็บไว้ด้านหลัง

จริง ๆ แล้วฉันฝึกซ้อมคนเดียวมาหลายวันแล้ว

เพราะดีบัฟอาชีพผู้บัญชาการระดับทำให้ความชำนาญเพิ่มขึ้นยากมาก แต่ถึงอย่างนั้นเพราะฝึกฝนมาจึงสามารถควบคุมได้อย่างละเอียดในสนามรบ

‘ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ก็คงจะสามารถป้องกันได้อย่างราบรื่น…….’

ในเวลานั้นเอง

“ฝ่าบาท!”

ลิลลี่เรียกฉันอย่างตกใจ เมื่อฉันหันไปมอง ลิลลี่ชี้ไปที่สิ่งประดิษฐ์โบราณ

“เวลาใช้งานสิ่งประดิษฐ์โบราณวายุอัสนีบาตอันที่สองจะหมดลงแล้ว!”

หมดไวจัง เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ

“เปิดอันที่สามเลย!”

“ค่ะ!”

สิ่งประดิษฐ์โบราณวายุอัสนีบาตอันที่สามทำงาน ปิดกั้นใจกลางกำแพงเมือง

ตุ๊บ! โครม! ฟู่ม……!

การ์กอยล์ส่วนใหญ่ที่ยังคงพุ่งเข้ามา สูญเสียความสามารถในการบินและตกลงมา

แต่แนวป้องกันลมนี้ก็จะหมดลงในอีก 5 นาทีข้างหน้า

นั่นหมายความว่า จนกว่าเวลาเตรียมพร้อมใช้งานสิ่งประดิษฐ์โบราณอันแรกจะหมดลง จะมีเวลาว่าง 5 นาทีเต็ม ๆ ที่ใจกลางกำแพงเมืองจะว่างเปล่า

‘5 นาทีนี้ ก่อนที่สิ่งประดิษฐ์โบราณจะทำงานได้อีกครั้ง จะเป็นจุดเปลี่ยนของการต่อสู้ครั้งนี้’

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะมองสภาพของสัตว์ประหลาดที่ตกลงมาใต้กำแพงเมือง

‘เราจะทนได้ไหม…….’

หลังจากนั้นฉันก็ส่ายหัวอย่างรุนแรง

ไม่ใช่ ‘เราจะทนได้ไหม?’ ไม่ใช่คำถามนั้น

ฉันกัดฟันแน่นและจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างดุร้าย

‘ฉันจะทำให้มันผ่านไปให้ได้ ด้วยตัวฉันเอง!’

ฉันอยู่ที่นี่เพื่อสิ่งนั้น

อีก 5 นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากกำจัดกลุ่มที่สองได้ พวกเราก็จัดการกลุ่มที่สามไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

ลิลลี่ตะโกนอย่างตื่นตระหนก

“สิ่งประดิษฐ์โบราณวายุอัสนีบาต เหลือเวลาอีก 1 นาที!”

“ทุกคน เตรียมพร้อม”

ในช่วงที่แนวหน้าสงบลงชั่วคราว ลูคัสและเอวานเจลีนถอยกลับมาข้างหน้าฉัน

ดาเมียนนับกระสุนที่เหลืออยู่ในปืนเวทมนตร์ และลิลลี่ที่อยู่กับทีมนักเล่นแร่แปรธาตุก็กลืนน้ำลายลงคอขณะมองมาที่ฉัน

ฉันมองดูสมาชิกปาร์ตี้หลักทีละคน ลูคัสพูดขึ้นมาอย่างร้อนรน

“ฝ่าบาท! เมื่อผลของสิ่งประดิษฐ์โบราณหมดลง พวกมันจะพุ่งเข้ามาที่ใจกลางเหมือนน้ำท่วม ลองเปลี่ยนเป็นใช้แนวป้องกันแบบวงกลมปิดกั้นใจกลางดูไหมครับ?”

“ไม่ได้ ถ้าทำอย่างนั้น แนวป้องกันด้านข้างจะอ่อนลง พวกมันก็อาจจะบุกเข้ามาทางนั้นได้”

ตอนนี้ ปืนใหญ่และบัลลิสต้า ที่ยิงแนวป้องกัน ไม่มีการเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ประชิดตัวเลย

ถ้าทำลายแนวป้องกันโดยไม่จำเป็น การ์กอยล์อาจจะบุกเข้ามาทางนั้น ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ดี

ถ้ากลุ่มปืนใหญ่และบัลลิสต้าถูกโจมตี แนวป้องกันจะอ่อนลงไปอีก และการ์กอยล์จะแทรกซึมเข้ามาทุกที่

สุดท้ายแล้วแนวป้องกันทั้งหมดก็จะพังทลายลงเหมือนโดมิโน

“ดึงความสนใจของศัตรูมาที่นี่ดีกว่า”

พวกมันเป็นสัตว์ประหลาดที่มีความต้านทานต่อการโจมตีทางกายภาพสูงอยู่แล้ว จัดการพวกมันด้วยเหล่าทหารฝีมือดีที่นี่ดีกว่า

“เอาล่ะ ทุกคนตั้งใจฟัง”

ฉันปรบมือเพื่อดึงความสนใจของปาร์ตี้หลัก แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ทุกคน อีก 5 นาที การต่อสู้ครั้งแท้จริงจะเริ่มขึ้น”

ใบหน้าของสมาชิกปาร์ตี้ไม่มีแวววิตกกังวล มีเพียงความมุ่งมั่นที่เย็นชาเท่านั้น

“ฉันเชื่อว่าพวกนายที่ผ่านการฝึกฝนมาจากการต่อสู้จนถึงตอนนี้ จะสามารถทนได้อย่างสบาย ๆ แต่การต่อสู้ในสนามรบนั้นเต็มไปด้วยตัวแปร เราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”

ฉันค่อย ๆ ยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

“ดังนั้น ก่อนที่จะเริ่มการต่อสู้ครั้งสำคัญ……”

แล้วก็หยิบไม้เท้าขึ้นมา

“เราจะต่อยกันคนละที ก่อนเริ่ม”

“…….”

“…….”

“…….”

ความเงียบกริบปกคลุมอยู่ชั่วขณะ

ลูคัสเป็นคนแรกที่ถามด้วยน้ำเสียงงุนงง

“……ครับ?”

ฉันเหวี่ยงไม้เท้าแล้วตะโกนอย่างดุร้าย

“คนละทีนะ พวกบ้า!”

***

ตอนนี้ ไม้เท้า ‘มาเอสโตร’ ที่ฉันใช้ มีฟังก์ชั่นพิเศษอยู่หนึ่งอย่าง

- ถ้าใช้ไม้เท้านี้โจมตีโดยตรง เป้าหมายจะได้รับความเสียหายคงที่ 1% ของ HP ปัจจุบัน และจะได้รับบัฟแบบสุ่ม (ใช้ได้กับเป้าหมายเดียวกันวันละครั้ง)

ถึงแม้ว่าจะสุ่ม แต่บัฟของไม้เท้านี้ค่อนข้างดี ถ้าได้มาจะช่วยเหลือในการต่อสู้ตลอดเวลา

แน่นอนว่าตอนนี้ทุกคนมีพลังชีวิตเต็ม การลดไป 1% นั้นน่าเสียดายอยู่บ้าง…… แต่ถ้าไม่ไหวก็ดื่มยาฟื้นฟูที่เตรียมไว้ก็ได้

ที่น่ากังวลกว่านั้นคือ ฉันต้องใช้ไม้เท้านี้ตีสมาชิกปาร์ตี้ถึงจะได้ผล

ฉันคิดอยู่นานว่าจะอธิบายกลไกแปลก ๆ นี้ยังไง สุดท้ายฉันก็ยอมแพ้

ฉันเลือกที่จะให้พวกเขาเรียนรู้ด้วยการลงมือทำ

“เร็ว ๆ เวลาไม่มากแล้ว! เอามือมา!”

ลูคัส เอวานเจลีน ดาเมียน เมื่อได้ยินฉันเร่ง ก็ชูมือขึ้นมาอย่างงง ๆ

เมื่อฉันถือไม้เท้าเข้าไปใกล้ลูคัสที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด ลูคัสก็มองฉันด้วยสีหน้าเศร้า

“ฝ่าบาท ผมทำอะไรผิดไปรึเปล่าครับ……?”

ไอ้หนุ่มนี่ อีกแล้ว ทำหน้าเหมือนหมาโดนฝนสาดอีกแล้ว

“ถ้าเป็นการลงโทษก็ยินดีรับครับ แต่ถ้าบอกผมว่าผมผิดอะไร ครั้งหน้าผมจะพยายามแก้ไข…….”

“เอ๊า! เสียงดังอะไรนักหนา! ไม่ผิดอะไรหรอก แต่ก็ต้องโดนทีนึง!”

ฉันใช้ไม้เท้าตีเบา ๆ ที่ฝ่ามือของไอ้ โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ นี่

ป๊าบ!

[ได้บัฟระดับสูง!]

[ลูคัส(SSR) ได้รับบัฟ ‘ค่าใช้จ่าย MP ลดลงครึ่งหนึ่งเป็นเวลา 3 นาที’ !]

ลูคัสตัวสั่นเล็กน้อยเพราะรู้สึกเจ็บ

แล้วดวงตาของเขาก็กระตุก

“อ้อ?”

หลังจากนั้นเขาก็ตรวจดูตัวเอง พลางพึมพำอย่างประหลาดใจ

“โอ้ โอ้……?”

เขากำลังรู้สึกถึงผลของบัฟค่าใช้จ่าย MP ลดลงครึ่งหนึ่งอยู่หรือเปล่า? ฉันไม่สามารถใช้บัฟเองได้ จึงไม่รู้ว่ารู้สึกยังไง

หลังจากนั้นสักพักลูคัสก็พยักหน้าให้ฉันอย่างแรง

“ฝ่าบาท”

“อืม?”

“โปรดตีผมบ่อย ๆ ครับ”

“อ้อ อืม……?”

หรือว่าฉันทำให้ลูคัสตื่นรู้ในโลกนั้น(?) ไปแล้วหรือเปล่า? ฉันนึกไปต่าง ๆ นานา อย่านะโว้ย ไอ้พระเอก? คงไม่ตื่นรู้ไปทางนั้นใช่ไหม?

เอวานเจลีนที่มองเราอยู่ด้วยสีหน้าตกใจ ก็ยื่นมือสองข้างมาให้ฉันอย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกัน แต่ถ้าโดนตีแล้วดี ก็ตีเลยสิ”

“ฉลาดจัง รุ่นน้อง”

“งั้นก็รีบตีเลย เวลาไม่มากแล้ว”

ฉันไม่ปฏิเสธ แล้วก็ตีเบา ๆ ที่ฝ่ามือของเอวานเจลีน ไม่มีอะไรสนุกไปกว่าการลงโทษเด็กเรียนดีแล้ว!

“กริฟฟินดอร์โดนหักคะแนน 10 คะแนน!”

“อะไรนะคะ……?”

ป๊าบ!

[ได้บัฟระดับต่ำ!]

[เอวานเจลีน (SSR) ได้รับบัฟ ‘พลังป้องกันเพิ่มขึ้น 10% เป็นเวลา 3 นาที’ !]

“อุ๊ย เจ็บ!”

แม้จะเป็นแท็งค์ระดับ SSR ก็ยังเจ็บอยู่ แต่ก็คงเจ็บเป็นธรรมดา เพราะเป็นความเสียหายคงที่

เอวานเจลีนเช็ดฝ่ามือ พลางขมวดคิ้วสวย

“อืม เป็นแบบนี้นี่เอง”

“รู้สึกถึงผลแล้วเหรอ?”

“ค่ะ ดีอยู่นะคะ แต่ตั้งแต่ครั้งหน้าขอเป็นที่อื่นนะคะ ที่ไม่ขัดขวางการต่อสู้”

“เหรอ? งั้นครั้งหน้าจะตีที่ไหนดีล่ะ?”

เอวานเจลีนอ้าปากค้างเมื่อได้ยินฉัน

อืม จริง ๆ แล้วคำถามมันแปลก ๆ นะ…….

“ทำไมต้องถามฉันด้วยล่ะ! รุ่นพี่เลือกเองเลยสิ!”

“ขอโทษนะ…….”

ฉันหันไปทางด้านข้าง สุดท้าย ก็ดาเมียน

ดาเมียนหลับตาปี๋ ยื่นมือออกมา และตัวสั่นอยู่ ทำไมเป็นแบบนี้

“ค่อย ๆ ……นะครับ…….”

“…….”

ฉันนึกถึงเรื่องที่ดาเมียนใช้ชีวิตวัยเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

เขาบอกว่าที่นั่นแย่มาก อาจจะมีความทรงจำที่ไม่ดีเกี่ยวกับการลงโทษ

‘ขอโทษนะ ดาเมียน! แต่เป็นบัฟเพื่อนาย!’

ฉันใช้ไม้เท้าแตะเบา ๆ ที่ฝ่ามือเขา ไม่ว่าจะยังไงความเสียหายก็คงเท่าเดิม

ป๊าบ!

[ได้บัฟระดับสูงสุด!]

[ดาเมียน(N) ได้รับบัฟ ‘พลังความแข็งแกร่งไม่จำกัดเป็นเวลา 3 นาที’ !]

“…….”

ดาเมียนเบิกตาโพลง มองดูมือและฉันสลับกันไปมา

ทำไมไม่บอกความรู้สึกที่ได้รับบัฟระดับสูงสุดบ้างล่ะ

“ฝ่าบาท”

“อืม?”

“ผม……รู้สึกว่าตอนนี้ทำอะไรก็ได้ครับ”

ดีจัง พอ 3 นาทีผ่านไปความรู้สึกนั้นก็หายไป รีบมีความสุขให้เต็มที่นะ

ฉันหันไปตะโกนเรียกลิลลี่ที่อยู่กับทีมสิ่งประดิษฐ์โบราณ

“ลิลลี่! อยากโดนตีด้วยไหม?”

ลิลลี่ส่ายหัวไปมาอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าซีด เธอเกลียดการโดนตีขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่ความจริงไม่ใช่แบบนั้น ลิลลี่ตะโกนเสียงดัง

“สิ่งประดิษฐ์โบราณหมดเวลา! มันกำลังมา-!”

“……!”

พร้อมกันนั้น พายุหินก็หยุดลง

กำแพงลมที่ปิดกั้นใจกลางกำแพงเมืองหายไป และทันทีนั้น

ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! โครม-!

การ์กอยล์พุ่งเข้ามาและลงจอด

จำนวนของการ์กอยล์ที่พุ่งเข้ามาครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน ๆ

กลุ่มที่ 3

การ์กอยล์กลุ่มที่สาม

ถึงแม้ว่าครึ่งหนึ่งจะตกลงมา แต่จำนวนที่ผ่านแนวป้องกันและกำแพงลมมาลงจอดที่ใจกลางกำแพงเมืองอย่างปลอดภัย รวมแล้วประมาณห้าสิบตัว

“5 นาที”

ฉันพูดกับสมาชิกปาร์ตี้ที่จัดแถวเรียบร้อยแล้วอย่างนิ่ง ๆ

“5 นาทีที่จะเปลี่ยนโลก”

50 ต่อ 5

ในเกม RPG ป้องกัน จำนวนเท่านี้ถือว่าน้อยนิด

ฉันแกว่งไม้เท้าเบา ๆ ควบคุมดาบเวทมนตร์ แล้วดึงเฝือกที่ยังพันอยู่ที่แขนซ้ายออก

ตุ๊บ ฉึกๆ ๆ ……

แขนซ้ายยังคงแข็งอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกก็ยังปกติ

ฉันทิ้งเศษเฝือกที่หลุดออกจากแขนซ้ายลงพื้น แล้วก็ยิ้ม

“ไปกันเถอะ มาสนุกกัน”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_