บทที่ 32 คำเตือน [อ่านฟรี]

บทที่ 32 : คำเตือน

ซิ่วซีหยาเงยหัวขึ้นมาด้วยความไม่พอใจเธอเกลียดเมื่อมีคนลูบไล้ผมของเธอด้วยมือ เธอเหลือบมองขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับใบหน้าที่หงุดหงิด หวังว่าอย่างน้อยหลี่เหวยจะเข้าใจเธอทันทีว่าเธอไม่คุ้นเคยในการทำสิ่งโรแมนติกเช่นนี้ ซิ่วซีหยาพูดได้เลยว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเธอมันไม่ใช่เรื่องโรแมนติกเลย

ในขณะเดียวกัน ในที่สุดหลี่เหวยก็สังเกตเห็นและได้รับสัญญาณว่าเธอกำลังหงุดหงิด เขามองออกไปทางอื่นอย่างรวดเร็วและยื่นมือของเขาลงไปที่ไหล่ของเธอแทน แต่เขายังคงยิ้มอยู่ ด้วยการถอนหายใจซิ่วซีหยายังคงช่วยพยุงเขาเดินต่อไปและเขาก็ดูเหมือนจะไม่ให้ความร่วมมือเพราะเขาไม่ได้ขยับขาแม้แต่จะเดิน เขายืนอยู่ตรงนั้นดูเหมือนจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของซิ่วซีหยา

ซิ่วซีหยาเป่าลมออกมาจากปากและดวงตาเธอสื่อถึงอารมณ์ไม่ดี เธอเงยหน้าขึ้นและส่งแสงแห่งความเยือกเย็นไปยังชายที่เธอช่วย ยิ่งกว่านั้นเขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่าแล้วเขายักไหล่ขณะชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางไว้ที่โต๊ะใกล้กับเตียง

ซิ่วซีหยามองตามที่เขาชี้ไปและเมื่อเธอเห็นโทรศัพท์ของเขาที่เขาอ้างถึง การแสดงออกด้วยท่าทีของเธอก็หงุดหงิดทันทีเมื่อเธอมองกลับไปที่เขา ดวงตาของเธอจ้องมองเขาทำให้เขาแทบไม่สบายใจ สำหรับหลี่เหวยเขาหลีกเลี่ยงความโกรธของเธออย่างรวดเร็วแต่ก็ยังชี้ไปที่โทรศัพท์ของเขาอีกครั้ง "คุณจะเอามาให้ผมได้ไหม ผมจำเป็นต้องใช้มัน" หลี่เหวยร้องขออย่างลังเล

ซิ่วซีหยาขมวดคิ้วของเธอทันที "คุณงี่เง่าที่สุด มันจำเป็นต้องใช้เดี๋ยวนี้เลยหรอ" เธอถามอย่างเหน็บแนม เขาผงกหัวทันที ซิ่วซีหยายิ้มเย้ย เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขามีท่าทีที่ซ่อนเร้นเช่นนี้ เธอเอามือโอบรอบเอวเขาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอโน้มตัวไปข้างหน้าหลังจากรับมัน "รักษากฎของฉันด้วย" เธอเตือนเขาแล้วยื่นโทรศัพท์ให้เขา เขาเหลือบมองมาที่เธอเขาบีบริมฝีปากเข้าด้วยกัน "อืม มันขึ้นอยู่กับว่าสถานการณ์จะเกิดขึ้นแบบไหน" เขายืนยัน

ยิ่งไปกว่านั้นคิ้วซิ่วซีหยาย่นเข้าหากันและเธอก็ไม่สนใจคำพูดเขา "จำกฎของฉันได้ไหม?" เธอถามอย่างแดกดัน "ได้" หลี่เหวยพูดอย่างประหม่า "ดังนั้นปิดปากของคุณซะและอย่าทำตัวน่ารำคาญ" เธอพูดอย่างรุนแรง

**************

หลี่เหวยก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาแทนที่จะตื่นตระหนก เขากัดริมฝีปากของเขาพยายามอดทนกับความรู้สึกที่เขารู้สึกอยู่ข้างใน เขาไม่สามารถช่วยตัวเองหยุดยิ้มให้กับท่าทีของซิ่วซีหยาที่มีต่อเขาได้ เขาโล่งใจมากที่เธอสามารถแสดงทัศนคติที่แท้จริงตามปกติของเธอต่อเขา เขาคิดว่ามันจะดีกว่าถ้าพวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้น

ซิ่วซีหยากระชับตาของเธอเริ่มที่จะระเบิดอารมณ์ “คุณหัวเราะอะไรเหรอ? คุณคิดว่ามันตลกเหรอ?” เธอพูดอย่างโกรธจัด

หลี่เหวยยกแขนอีกข้างของเขาขึ้นมาและทำท่าทางโดยใช้มือส่งสัญญาณให้เงียบๆหน่อย ซิ่วซีหยาในที่สุดก็กลายเป็นโกรธเขามากขึ้น เขาเปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วจงใจชี้ไปที่ประตูทำให้ซิ่วซีหยามองออกไปสองสามวินาที “เฮ้ มองไปที่นั่นสิ” เขาพูดอย่างรีบเร่ง ขณะที่เขาใช้ทีเผลอจุ๊บแก้มของเธอและยกโทรศัพท์ขึ้นไปในอากาศแล้วก็ถ่ายรูปพวกเขาไว้ด้วยกันอย่างรวดเร็ว

ซิ่วซีหยาจับได้อย่างรวดเร็ว เธอไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะตอบโต้อะไรทันที เธอสูดลมหายใจลึกๆแล้วจ้องมองเขาอย่างดุเดือดขณะที่เขากำลังมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาอย่างมีความสุข "ใครบอกว่าให้คุณสามารถทำอย่างนั้นได้?" เธอถามอย่างโกรธ ริมฝีปากของเขายิ้ม เขาเงยหน้าขึ้นและหันไปสนใจกับเธอทันที "ทำไม ก็คุณไม่เคยพูดถึงในกฎข้อใดข้อหนึ่งของคุณว่าไม่อนุญาตให้ทำเช่นนี้นี่" เขาพูดอย่างมั่นใจ เขารู้ว่าเขาข้ามขีดจำกัด แต่เขาไม่ลดความพยายามที่จะทำให้เธอโกรธ "นอกจากนี้ผมคิดว่าพื้นฐานการได้รับอนุญาตนี้เป็นสิ่งที่สำคัญ" เขากล่าวเสริม

ซิ่วซีหยากลอกตาของเธอ "โอเคคุณชนะแล้วตอนนี้ แต่จำไว้แล้วกันในอนาคตอย่าหวังว่าจะทำแบบนี้ได้อีก มันจะไม่ง่ายขนาดนั้น" ซิ่วซีหยาชี้นิ้วของเธอต่อหน้าเขาอีกครั้งด้วยคำพูดที่เตือนเขา "คุณเข้าใจฉันหรือไม่" เธอถามอย่างน่ากลัว หลี่เหวยยิ้มเยาะในขณะที่เขาพยักหน้า "ถ้างั้น ไปกันเถอะ" ซิ่วซีหยาสั่ง

(ที่โรงพยาบาล ห้องพัก116)

ซิ่วซีหยาปล่อยมือหลี่เหวย "รอฉันแปปหนึ่ง" เธอพูดแล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆที่ประตูตอนนี้ เธอยืนอยู่หน้าห้อง 116 เธอเริ่มเหยียดคอ ไหล่และแขนจากนั้นก็หักนิ้วข้อมือของเธอ ขณะที่เธอเคาะประตูอย่างไร้เหตุผล

ในขณะเดียวกันดวงตาของหลี่เหวยก็เบิกกว้าง เขาเอียงศีรษะชะโงกไปทางด้านในห้อง เขาไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ว่าทำไมเธอถึงวอมร่างกายก่อนเข้าห้องนั้น ในที่สุดเมื่อประตูเปิดเขาก็เดินตามเธอเข้ามาอย่างทุลักทุเล เขาไตร่ตรองรอบ ๆ และเห็นว่าชายวัยรุ่นคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงสวมชุดโรงพยาบาลเช่นเดียวกับหลี่เหวยแต่ดูเหมือนว่าเขาจะค่อนข้างสบายดีในขณะที่ดูทีวีและนั่งกินแอปเปิ้ลไปด้วย

หลี่เหวยจ้องมองที่หญิงสาวของเขาและเขาก็ตกใจอย่างสิ้นเชิงและตกตะลึงขึ้นไปอีกเมื่อเห็นซิ่วซีหยาต่อยชายหนุ่มคนนั้นตรงจมูกทันที เขาได้แต่อ้าปากค้างขณะดวงตาเบิกกว้าง

เมื่อเขาเริ่มตระหนักว่าเธอกำลังจะโจมตีชายคนนั้นอีกครั้ง  หลี่เหวยรีบวิ่งไปหาเธออย่างรวดเร็วเพื่อหยุดเธอและแม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บแต่เขาก็ยังดึงซิ่วซีหยาขณะโอบเอวของเธอด้วยแขนของเขาอย่างรวดเร็วเขากอดเธอกลับมาและโอบเธอไว้กับแขนของเขาอย่างแน่นหนา

ซิ่วซีหยาหยุดการต่อสู้ทันทีเธอหายใจเข้าเข้าลึก ๆ แล้วจ้องที่หลี่เหวย "ปล่อยฉัน ไม่งั้นคุณจะโดนแบบเขา" ซิ่วซีหยาเตือนเขา

หลี่เหวยกระชับมือของเขามากขึ้น เขาส่ายหัว "ไม่ อย่าใช้กำลังเลย ผมรู้ว่าคุณโกรธแต่คุณช่วยใจเย็นๆก่อน เรายังมีหลายวิธีที่จะจัดการกับเขานะ ผมจะคุยกับเขาเองให้ผมจัดการเรื่องนี้เถอะ" เขาพูดอย่างสบาย ๆ และปลอบให้ซิ่วซีหยาใจเย็นลง

หลังจากได้ยินทุกสิ่งที่เขาพูด ซิ่วซีหยาเหลียวมองขึ้นไปบนเพดาน เธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อยๆปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่เขาพูด