บทที่ 31 กฎของผู้ชนะ [อ่านฟรี]

บทที่ 31 : กฎของผู้ชนะ

หลี่เหวยมองเธออย่างรวดเร็ว เขาหัวเราะคิกคักขณะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะซ่อนเสียงหัวเราะไม่ให้ซิ่วซีหยาเห็น เขาไม่สามารถหยุดตัวเองไม่ให้หัวเราะทุกครั้งที่มองเธอเพราะเธอกำลังระเบิดความโกรธด้วยความบ้าคลั่ง เขารู้ว่าเธอจะโกรธยิ่งกว่านั้นแต่เขาก็ยังชอบที่จะทำให้เธอโกรธ เขาคิดว่าเวลาเธอโกรธมันน่ารักดีและน่ารักในแบบของเธอ

ด้วยการถอนหายใจ เขามองไหล่ของเธอไล่ไปที่คอขณะมองไปที่เธอด้วยความรักจากนั้นก็ขยิบตาให้ เขายิ้มอย่างกล้าหาญ เขาได้สร้างกฎของเขาผ่านทางใจของเขาแล้วและซิ่วซีหยาก็เป็นหนึ่งในการสร้างกฎให้กับเขา เขาโน้มตัวไปข้างหน้าใกล้เธอมากขึ้นตามปกติ  ซิ่วซีหยาเข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังจะจูบเธอ เธอตั้งใจปิดตาของเธอโดยคิดว่าเธอกำลังจะได้รับการจูบจากเขา แต่มันไม่เป็นอย่างนั้นเธอไม่พอใจเมื่อเขากลับจับแก้มทั้งสองของเธออย่างไม่ยุติธรรมโดยใช้มือที่หยาบกร้านของเขาสัมผัส

"คุณน่ารักจริงๆเวลาที่คุณทำแบบนี้  คุณรู้ตัวหรือปล่าว?" เขาพูดอย่างเย้ยหยัน นอกจากนี้เขาคิดว่าเขาไม่สามารถทำได้เพียงแค่สัมผัสที่ใบหน้าที่น่ารักของซิ่วซีหยาเพราะทุกครั้งมันทำให้เขาทนไม่ไหวกับความงามที่ไร้ที่ติของเธอ และเขาอยากจะทำมากกว่าการสัมผัสแค่ใบหน้าของเธอ

ซิ่วซีหยาโกรธเคืองอีกครั้งด้วยความโกรธจัด เธอลูบแก้มของเธอด้วยความน่ารำคาญ เธอคว้าหมอนของโรงพยาบาลมาวางไว้ที่ตักแล้วตีใส่เขา "ใครใช้ให้คุณพูดแบบนี้กัน !!!!" ซิ่วซีหยาตะโกนใส่เขา เธอเกลียดที่ได้รับการปฏิบัติเหมือนเด็กน้อยเช่นนี้

ริมฝีปากของหลี่เหว่ยโค้งเป็นรอยยิ้มที่น่าพอใจ เขากอดอกด้วยแขนทั้งสองของเขาในขณะที่หัวเราะอย่างต่อเนื่อง เขาจึงเอาหมอนออกจากเธออย่างรวดเร็วและวางมันไว้ด้านหลังของเขาอย่างทันที เขาจับข้อมือทั้งสองของเธอแล้ววางลงบนตักของเขาขณะที่เขาจับมัน เขาจ้องมองไปที่ซิ่วซีหยาซึ่งเธอยังโกรธอยู่ จากนั้นเขาก็วางนิ้วชี้ที่ริมฝีปากของเขา "ชู่ว์วววววว.....ตอนนี้ผมจะพูดเกี่ยวกับกฎของผม โปรดฟังผมอย่างตั้งใจนะ" เขาพูดขณะยิ้มอย่างโง่เขลา

ข้อแรก: ในหนึ่งวันคุณต้องบอกผมสามสิ่งเกี่ยวกับสิ่งที่คุณชอบเช่น ความชอบของคุณ งานอดิเรก อาหารที่คุณชอบ มันต้องเป็นข้อเท็จจริงและความจริงเกี่ยวกับคุณเท่านั้น นอกจากนี้ผมหมายความว่าคุณจะต้องจัดการเวลาของคุณอย่างเหมาะสมทุก ๆ วันและจะต้องมีผมอยู่ในตารางเวลาของคุณเสมอ "

ข้อที่สอง: "ผมจะขับรถไปรับคุณไปมหาวิทยาลัยด้วยกันและกลับไปส่งที่บ้านของคุณทุกครั้ง เพิ่มเติม ..... ผมสามารถเป็นทุกอย่างให้คุณได้ทุกเวลา ถ้าคุณปล่อยให้ผมใช้เวลาอยู่กับคุณมากขึ้นเราอาจจะกลายเป็นคู่รักอย่างแท้จริงๆ "

ข้อที่สาม: คุณควรระบุวันที่ สถานที่ ที่คุณจะไปไหน อยากทำอะไรด้วย

ข้อที่สี่: เราจะช่วยกันเรียน ถ้าคุณไม่รู้เรื่องอะไรหรือผมไม่รู้อะไรเลย เราสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้ "

ห้า: "ผมสามารถทำเรื่องสนุกๆกับคุณได้ทุกเมื่อตราบเท่าที่ผมต้องการและไม่มีทางที่คุณจะสามารถหยุดผมได้"

หก "ให้ผมเป็นคนที่ทำให้คุณยิ้ม หัวเราะและร้องไห้ได้เท่านั้น คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เศร้าและร้องไห้ในสิ่งที่ผมไม่รู้ว่าใครทำให้คุณกลายเป็นแบบนั้น"

หลังจากนั้น หลี่เหวยในที่สุดก็กล่าวกฎของเขาเสร็จสิ้น มันเป็นกฎที่จะทำให้เธอตกหลุมรักเขาง่ายขึ้นเพราะส่วนมากแต่ละข้อมันมีแต่เรื่องของเธอทั้งนั้น “นี่แหละกฎของผู้ชนะ” เขาได้แต่พึมพำในใจ

จากนั้นความเงียบเต็มไปทั่วทั้งห้อง ซิ่วซีหยารู้สึกผิดอย่างกะทันหันกฎทั้งหมดที่เขาตั้งขึ้นมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเธอทั้งนั้น แม้ว่าตามความเป็นจริงแล้วซิ่วซีหยาจะชอบทุกข้อ แต่อย่างไรก็ตามสิ่งเดียวที่เธอมีความรู้สึกไม่ดีคือกฎข้อห้าที่เขาทำขึ้นมาที่บอกว่าเขาสามารถทำให้เธอสนุกในทุกเรื่องตราบใดที่เขาต้องการ เธอจ้องที่เตียงข้างๆเพื่อหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขา

เขากำลังศึกษาใบหน้าและปฏิกิริยาตอบสนองทั้งหมดของเธอ "ดังนั้น การทดลองจะเริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปใช่ไหม" เขาถามอย่างเมินเฉย ซิ่วซีหยาพยักหน้าให้เขาอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะมองเขาเพื่อเป็นการตอบคำถามของเขา

ซิ่วซีหยาเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนบนผนังห้อง นี่มันก็หลายชั่วโมงผ่านมาแล้วเธอต้องไปคุยเรื่องอุบัติเหตุกับคนที่ชนเขา ใบหน้าของเธอชะงักลงและลุกจากตักเขาอย่างรวดเร็วแล้วรีบลงไปจากเตียงของโรงพยาบาลทันที ในขณะเดียวกันหลี่เหวยก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรีบ เขาถามเธออย่างรวดเร็วว่าเธอจะไปที่ไหน "เดี๋ยวก่อน คุณจะทิ้งผมไว้ที่นี่คนเดียวงั้นหรอ ทำไม???? คุณจะไปไหนกัน?" หลี่เหวยถาม

ด้วยการถอนหายใจ ซิ่วซีหยาหันศีรษะของเธอไปตามทิศทางของหลี่เหวย ขณะเธอยิ้มและคิดในใจว่าฉันจะทุบคนที่พูดด้วยและจะโยนเขาลงในถังขยะอย่างรุนแรง  ซิ่วซีหยาสาบานอย่างมั่นใจ เธอบีบกำปั้นอย่างแน่นหนา “อยู่ที่นี่แหละ ฉันไปไม่นาน ใช้เวลานี้พักผ่อนให้เต็มที่จนกว่าฉันจะกลับมาและฉันจะไปส่งคุณกลับบ้านเองไม่ว่าบ้านคุณจะอยู่ที่ไหน” ซิ่วซีหยากล่าวเพิ่ม

เมื่อเธอกำลังจะไปเปิดประตูเพื่อพูดคุยกับคนขับรถที่ชนเขาโดยบังเอิญ หลี่เหวยบังคับตัวเองยืนขึ้นขณะมือยังมีเข็มยาที่ฉีดเข้าไป เขาขยับขาและพยายามยืนขึ้น

ซิ่วซีหยาเหลียวดูเขาครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเปิดประตู ดวงตาของเธอหดลงเมื่อเธอเห็นเขายืนขึ้น "คุณยืนไม่ได้นะ!" เธอตะโกนและรีบวิ่งไปที่ทิศทางของเขาเพื่อช่วยเขา เธอจับมือเขาและช่วยพยุงให้เขายืนขึ้น "ทำไมเมื่อคุณยืนขึ้นร่างกายของคุณยังอ่อนแอเหมือนเดิมล่ะ" เธอเงยหัวของเธอจ้องมองที่ดวงตาของเขา

หลี่เหวยวางมือข้างหนึ่งไว้บนหัวของเธอและยิ้มอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส “คุณอยู่กับผมก่อนนะ ผมไม่อยากอยู่คนเดียว” เขาถามขณะที่เขาสบตาเธอ ในขณะเดียวกันซิ่วซีหยาไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธตามคำร้องขอของเขา เธอถอนสายตาของเธอขณะวางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของเธอและอีกข้างวางลงไปที่เอว เธอเงยหน้าขึ้นและมองเขาอย่างรวดเร็ว "ได้ เพียงแค่สัญญาว่าคุณจะต้องทำตัวดีๆ ห้ามทำแบบนี้อีก แผลของคุณอาจฉีกได้" ซิ่วซีหยาเงยหน้าขึ้นมองรอคำตอบของเขา หลี่เหวยสบตาเธอ ริมฝีปากของเขาโค้งเป็นรอยยิ้ม "ผมสัญญา" เขาพูดอย่างกล้าหาญในขณะที่เขาเอามืออีกข้างลูบผมของซิ่วซีหยาเบา ๆ