บทที่ 10 มังกรศักดิ์สิทธิ์ลืมตา ฟ้าดินสั่นสะเทือน!
บทที่ 10 มังกรศักดิ์สิทธิ์ลืมตา ฟ้าดินสั่นสะเทือน!
ฉู่เฟิงปรากฏตัวขึ้น เขาตบฝ่ามือทั้งสองข้าง!
ไม่จำเป็นต้องมีท่าทีที่สวยหรูใดๆ เป็นเพียงการระเบิดพลังล้วนๆ!
ทหารที่บุกเข้าใส่หอโอสถสวรรค์ก่อน ถูกบดขยี้จนหมดสิ้น ฟ้าดินแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยม่านโลหิตในทันที!
ร่างกายของฉู่เฟิงราวกับวังวนแห่งห้วงลึก กลืนกินพลังปราณโลหิตและพลังวิญญาณที่กระจายออกมาทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง เขาราวกับกลายเป็นเทพปีศาจ เสื้อคลุมพลิ้วไหว ผมดำสยาย!
ฉินเลี่ย บุตรแห่งอ๋องเป่ยเห็นเช่นนั้นก็ตวาดอย่างเย็นชา ร่างกายก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าตามมา คลื่นลมใต้เท้าของเขากระเพื่อมราวกับคลื่นน้ำ หอกยาวสีเงินชี้ไปที่ฉู่เฟิง ตวาดว่า “ฉู่เฟิง เจ้าไม่มีทางหนีแล้ว ยอมจำนนแต่โดยดีคือทางเลือกเดียวของเจ้า!”
ฉู่เฟิงหัวเราะอย่างเย็นชา กล่าวว่า “ข้ายังไม่ได้ไปฆ่าไอ้เด็กอ๋องเป่ยเลย เจ้าไอ้เดรัจฉานน้อยก็รีบมาส่งตาย เช่นนั้นข้าขอเอาชีวิตสุนัขของเจ้าก่อน ถือเป็นการเก็บดอกเบี้ย!”
ฉินเลี่ยโกรธจัด ตวาดลั่น “ยังกล้าพูดจาโอ้อวด ข้าว่าเจ้าไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ถึงความเก่งกาจของข้า!”
สิ้นเสียง ฉินเลี่ยก็เหยียบอากาศ เกราะเงินหอกเงิน ราวกับสายฟ้าสีเงินที่พาดผ่านท้องฟ้า!
“มังกรพิษทะลวง!”
เสียงตะโกนของฉินเลี่ยดังสนั่น
ปลายหอกยาวของเขา พลังวิญญาณหมุนวนอย่างรุนแรง ปล่อยพลังทะลุทะลวงที่น่าสะพรึงกลัวออกมา!
ฉู่เฟิงหัวเราะเยาะ
"สวะ!"
เขาฟาดฝ่ามือออกไป คว้าไปที่วังวนพลังวิญญาณที่หมุนอย่างรุนแรง!
ห้านิ้วบีบ! วังวนพลังวิญญาณระเบิดทันที!
มือของฉู่เฟิงจับปลายหอกยาวสีเงินไว้!
สีหน้าของฉินเลี่ยเปลี่ยนไปอย่างมาก
เขาร้องคำรามไม่หยุด แต่ไม่ว่าเขาจะออกแรงเพียงใด หอกยาวของเขาในมือของฉู่เฟิงก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย!
และจากนั้น ภาพที่ทำให้ฉินเลี่ยตกใจยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น!
ปลายหอกยาวของเขาในมือของฉู่เฟิง กลับ...หายไป...อย่างรวดเร็ว!
ถูกฉู่เฟิงกลืนกินไปแล้ว!
หอกยาวของเขาเป็นอาวุธวิญญาณระดับห้าชั้นสูงเชียวนะ!
ฉินเลี่ยที่ตกใจอย่างยิ่ง รีบปล่อยมือทั้งสองข้าง ปลายเท้าแตะอากาศ ถอยหลังอย่างรวดเร็ว!
แต่ความเร็วของฉู่เฟิงเร็วกว่า!
เขาเหยียบอากาศ ร่างกายวูบไหว ก็ตามฉินเลี่ยทัน ฟาดฝ่ามือออกไป พลังมหาศาลก็ทำลายเกราะวิญญาณระดับห้าชั้นสูงสุดบนร่างของฉินเลี่ยทันที!
ฉินเลี่ยร้องโหยหวน เลือดพุ่งออกมาจากทั่วร่างกาย ไม่ทันที่ร่างกายของเขาจะลอยกระเด็นไป เขาก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการหายใจไม่ออกอีกครั้ง เพราะคอของเขาถูกฉู่เฟิงบีบไว้แล้ว!
“ปล่อยท่านอ๋องน้อย!”
“ฉู่เฟิง หากเจ้ากล้าทำร้ายชีวิตท่านอ๋องน้อย ความโกรธของอ๋องเป่ยจะต้องทำให้เจ้าตายอย่างไม่มีที่ฝัง!”
เสียงตะโกนอย่างหวาดกลัวดังขึ้นเป็นระลอก
ฉู่เฟิงมีสีหน้าเฉยเมย กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะมาข่มขู่ข้า!”
ในวินาทีต่อมา
เขาออกแรงที่ฝ่ามือ บีบคอของฉินเลี่ยจนแหลกละเอียด! กลืนกิน!
กองทัพสามหมื่นนายที่ฉินเลี่ยนำมา ได้แต่ยืนมองดูฉินเลี่ยกลายเป็นเถ้าถ่านในมือของฉู่เฟิง!
ขวัญกำลังใจของทหารสั่นคลอน!
แต่ก็มีคนตะโกนขึ้นมาทันที “ท่านอ๋องน้อยสิ้นแล้ว พวกเราไปไม่ได้ ปราบปรามฉู่เฟิง นำตัวเขากลับไปที่จวนอ๋องเป่ย มอบให้อ๋องเป่ยจัดการ!”
“ใช่แล้ว ไอ้สารเลวนี้โหดเหี้ยมอำมหิต แต่เขาก็มีเพียงคนเดียว กองทัพสามหมื่นนายของเรา จะกลัวเขารึ?”
“ไปแบบนี้ พวกเราจะไปอธิบายกับอ๋องเป่ยได้อย่างไร? พวกเราจะไม่กลายเป็นตัวตลกของคนทั้งโลกหรือ!”
“ทหารทุกนายฟังคำสั่ง จับกุมฉู่เฟิงมาดำเนินคดี! ลงมือ!”
ทันใดนั้น
เสียงโห่ร้องสังหารดังสนั่นหวั่นไหว
พลังของกองทัพสามหมื่นนาย ช่างโหดเหี้ยมและดุร้ายจริงๆ!
“มดปลวกเขย่าฟ้า! เพ้อฝัน!”
ฉู่เฟิงตวาดลั่น ร่างกายของเขาพุ่งลงมาจากอากาศ พุ่งเข้าใส่กองทัพสามหมื่นนาย!
ทุกที่ที่ผ่านไป คลื่นปราณปั่นป่วน ร่างกายของทหารทีละคนถูกคลื่นปราณบดขยี้!
ฉู่เฟิงพุ่งเข้าไปในฝูงชน กลายเป็นอสูรจากยมโลก สังหารอย่างโหดเหี้ยม ทุกกระบวนท่าล้วนแฝงไปด้วยพลังมหาศาล ทหารเป็นกลุ่มๆ ถูกเขาระเบิด!
กองทัพสามหมื่นนาย มีเพียงกลุ่มที่อยู่ใกล้ฉู่เฟิงเท่านั้นที่มีโอกาสและช่องว่างที่จะลงมือกับฉู่เฟิง แต่พลังเพียงน้อยนิดนี้ แม้แต่ชายเสื้อของฉู่เฟิงก็ยังแตะต้องไม่ได้!
ยิ่งไปกว่านั้น ฉู่เฟิงยังคงใช้เคล็ดวิชาหมื่นมังกรกลืนสวรรค์อย่างเต็มที่ตลอดเวลา
พลังปราณโลหิตและพลังวิญญาณที่ถาโถมพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา
การระเบิดพลังที่น่าสะพรึงกลัวและรุนแรงเช่นนี้ ฉู่เฟิงไม่เพียงแต่ไม่มีท่าทีที่จะหมดแรง แต่กลับยิ่งต่อสู้ยิ่งดุร้าย ยิ่งต่อสู้ยิ่งแข็งแกร่ง!
เขากำลังต่อสู้! แข็งแกร่งขึ้นในการสังหาร!
ทะลวงขอบเขต!
ขอบเขตจ้าวยุทธ์ขั้นที่สอง!
ทะลวงอีกครั้ง ขอบเขตจ้าวยุทธ์ขั้นที่สาม!
เขาอยู่เพียงลำพัง แต่พลังอำนาจกลับราวกับกองทัพนับล้าน สังหารกองทัพสามหมื่นนายที่ฉินเลี่ยนำมาจนขวัญหนีดีฝ่อ!
ไม่รู้ตัว กองทัพสามหมื่นนายกลับถูกฉู่เฟิงสังหารไปหลายพันคน!
พลังปราณโลหิตและพลังวิญญาณที่กว้างใหญ่ไพศาลถูกฉู่เฟิงกลืนกิน!
วิญญาณแท้มังกรศักดิ์สิทธิ์ตัวแรกในร่างกายของเขา ในที่สุดก็ตื่นขึ้น!
มังกรศักดิ์สิทธิ์ลืมตา!
ฟ้าดินสั่นสะเทือน!
ในชั่วพริบตา แสงสายฟ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็พุ่งพล่านไปทั่วฟ้าดิน!
สายฟ้า!
วิญญาณแท้หมื่นมังกรในร่างกายของฉู่เฟิงมีความสามารถหลากหลาย วิญญาณแท้มังกรศักดิ์สิทธิ์ตัวแรกที่ตื่นขึ้นนี้ได้นำพลังแห่งสายฟ้ามาให้เขา!
ต้องรู้ว่า ในสถานการณ์ปกติ ผู้ฝึกตนที่ต้องการควบคุมพลังธาตุ จะต้องมีรากวิญญาณ!
คนที่มีรากวิญญาณธาตุไฟสามารถควบคุมพลังธาตุไฟได้ คนที่มีรากวิญญาณธาตุลมก็ควบคุมพลังธาตุลมได้...
รากวิญญาณยังแบ่งออกเป็นชั้นต่ำ ชั้นกลาง ชั้นสูง และชั้นสูงสุด
แต่แม้แต่ผู้ฝึกตนที่มีรากวิญญาณชั้นต่ำ ในสถานที่อย่างราชวงศ์ต้าฉินก็ยังหาได้ยากยิ่งในรอบร้อยปี!
วิญญาณแท้มังกรศักดิ์สิทธิ์ตัวแรกที่ตื่นขึ้นในร่างกายของฉู่เฟิงได้นำพรสวรรค์ด้านสายฟ้ามาให้เขา แม้จะเทียบกับรากวิญญาณชั้นสูงสุดก็ยังแข็งแกร่งกว่าเป็นพันเป็นหมื่นเท่า! นี่คือพรสวรรค์ที่ถึงขีดสุด
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น! เมื่อวิญญาณแท้หมื่นมังกรตื่นขึ้นทีละตัว เขาจะสามารถควบคุมพลังต่างๆ ได้! มีพลังศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วน!
"ครืนๆ!"
สายฟ้าฟาดลงมาอย่างรุนแรง ฉู่เฟิงยกมือทั้งสองข้างขึ้น กดลงอย่างแรง สายฟ้าสีม่วงสายแล้วสายเล่าทำให้ฟ้าดินแห่งนี้กลายเป็นทะเลสายฟ้า พลังที่บ้าคลั่งเช่นนี้ตกลงไปในกองทัพของอ๋องเป่ย พลังทำลายล้างน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขต ทหารเป็นกลุ่มๆ ถูกสายฟ้าฉีกเป็นชิ้นๆ!
"ถอย!"
"ถอย!"
“เขาเป็นปีศาจจากยมโลก!”
กองทัพสามหมื่นนายถูกการสังหารของฉู่เฟิงทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ แตกพ่ายไม่เป็นท่า หนีกระจัดกระจาย!
แต่ในขณะที่พวกเขาต่างแย่งกันหนีออกจากเมืองเป่ยเหลียง
จากทุกทิศทุกทางก็มีเสียงดังสนั่นดังขึ้นเป็นระลอก แผ่นดินสั่นสะเทือน กองทัพที่แผ่กลิ่นอายสังหารอย่างรุนแรงก็บุกเข้ามา!
ในกองทัพ มีธงโบกสะบัด บนธงมีคำว่า "เสินหย่ง" สลักอยู่!
กองทัพเสินหย่ง!
อ๋องต่างแซ่เพียงคนเดียวของราชวงศ์ต้าฉิน กองทัพของอ๋องเสินหย่งหลิงหย่ง และยังเป็นกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของราชวงศ์ต้าฉิน!
กองทัพเสินหย่งนี้บุกเข้ามา แต่ไม่ได้มาช่วยกองทัพของอ๋องเป่ย แต่กลับบุกเข้าใส่กองทัพที่กำลังหนีตายกลุ่มนี้โดยตรง!
ฉู่เฟิงที่ผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มา ร่างกายแผ่กลิ่นอายสังหารที่เข้มข้นจนไม่อาจสลายไปได้ เขายืนอยู่บนกำแพงเมืองของเมืองเป่ยเหลียง หรี่ตามองดูกองกำลังทั้งสองที่กำลังต่อสู้กัน
"ท่านฉู่!"
เสียงของหลิงจีดังขึ้น นางมาอยู่ข้างหลังฉู่เฟิง
ฉู่เฟิงมองนางอย่างมีความหมายแล้วกล่าวว่า “คนของเจ้ารึ?”
หลิงจีพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ข้าปิดบังบางอย่างไว้ ขอให้ท่านผู้ใหญ่ฉู่...โปรดอภัย!”
“อ๋องเสินหย่งหลิงหย่ง เป็นอะไรกับเจ้า?” ฉู่เฟิงเอ่ยถาม
หลิงจี: “อ๋องเสินหย่งคือพ่อของข้า เกี่ยวกับเรื่องนี้ รอให้เรื่องราวสงบลงก่อน ข้าจะอธิบายให้ท่านผู้ใหญ่ฉู่ฟังอย่างชัดเจน!”
“คุณหนู!”
ในขณะนี้ แม่ทัพของกองทัพเสินหย่งคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามา คุกเข่าข้างเดียวต่อหน้าหลิงจี “ข้าน้อยมาช้า ทำให้คุณหนูตกใจแล้ว!”
หลิงจีกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพหวังรีบลุกขึ้นเถิด!”
แม่ทัพจึงลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า “คุณหนู ทหารใต้บังคับบัญชาของอ๋องเป่ยกลุ่มนี้จะจัดการอย่างไร?”
หลิงจีมองไปที่ฉู่เฟิง
ฉู่เฟิงมีสีหน้าเย็นชา กล่าวว่า “ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว!”