ข้าผู้ปลูกเห็ดในวอร์แฮมเมอร์ตอนที่3

บทที่ 3: หนูข้างถนน

ชายผู้พำนักในเขตรังล่างผิวปากเรียกหญิงสาวที่ปากตรอก ใบหน้าประดับรอยยิ้มมุ่งร้าย

ชาวรังล่างค่อยๆ ก้าวเข้าไป หมายจะชวนคุย แต่หญิงสาวกลับเปิดผ้าคลุมศีรษะ เผยให้เห็นหน้าผากของเธอ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของชาวรังล่างพลันแข็งค้าง

ลวดลายสีเทาคล้ายเกล็ดปลาปรากฏนูนขึ้นมาจากหน้าผากของหญิงสาว

แสงไฟส่องกระทบ เผยให้เห็นความมันวาวน่าขยะแขยง

“ซวยจริง นี่มันพวกกลายพันธุ์”

ชาวรังล่างหยุดฝีเท้า กอดอก ถ่มน้ำลายลงพื้น แล้วหันกลับไปดูการต่อสู้:

“ไสหัวไปซะ ยัยหนูท่อโสโครก”

เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปในหมู่ชาวรังล่างว่า การเข้าใกล้ผู้กลายพันธุ์จะนำไปสู่การติดเชื้อและการกลายพันธุ์ที่ควบคุมไม่ได้

ดังนั้น ผู้กลายพันธุ์จึงไม่เป็นที่ต้อนรับ เฉกเช่นหนูที่วิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว

หากการกลายพันธุ์รุนแรงเกินกว่าจะปกปิดด้วยเสื้อผ้าได้ เหล่าผู้คุมกฎจะยิงพวกเขาทิ้งทันทีที่พบเห็น

หญิงสาวดึงผ้าคลุมหน้าผากกลับดังเดิม ใบหน้าเรียบเฉยต่อคำสาปแช่งของชาวรังล่าง

นับตั้งแต่ร่างกายเริ่มกลายพันธุ์ เธอก็ประสบกับการเลือกปฏิบัติและความเกลียดชังมามากเกินพอ

ในตอนแรก เธอสิ้นหวังกับการกลายพันธุ์ของร่างกาย คิดถึงการฆ่าตัวตายอยู่บ่อยครั้ง

แต่โชคยังดี ที่เธอค้นพบว่าการกินน้ำและอาหารที่ค่อนข้างสะอาดสามารถควบคุมระดับการกลายพันธุ์ ไม่ให้มันแย่ลงได้

นับจากนั้น เธอก็ใช้ชีวิตด้วยการคุ้ยหาของและเอาชีวิตรอดในเขตเศษเหล็ก

สามวันก่อน มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาพบเธอ

เด็กหนุ่มอ้างว่าเป็นคนปลูกเห็ดและสามารถจัดหาเห็ดที่กินได้ให้เธออย่างสม่ำเสมอในระยะยาว

ทั้งสองตกลงที่จะทำการซื้อขายครั้งแรกกันในวันนี้

หญิงสาวเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ไลย่า ผมมาแล้ว” ลี่นั่วเดินเข้ามาในตรอก

“เห็ดพร้อมหรือยัง?” หญิงสาวนามไลย่านำเด็กหนุ่มเดินลึกเข้าไปในตรอก

ลี่นั่วหยิบขวดแก้วสีชาออกจากกระเป๋า “คุณลองตัวอย่างก่อน ถ้าใช้ได้ ผมจะไปเอาเห็ดที่เหลือมาให้”

“ตกลง” ไลย่าเปิดขวดแก้ว กลิ่นหอมมันคล้ายนมก็ลอยเตะจมูก ฉุนขึ้นสมอง

“ฟืด—”

ไลย่าสูดหายใจลึก กักเก็บกลิ่นหอมสดชื่นไว้เต็มปอด “หอมมาก หอมเข้มข้นจริงๆ นี่มันเห็ดอะไรกัน?”

“เห็ดนม ผมปลูกเอง”

“เห็ดนมกลิ่นแรงขนาดนี้เลยเหรอ?” ไลย่าสับสนเล็กน้อย เธอหยิบเห็ดดอกหนึ่งออกจากขวดมาพิจารณาอย่างละเอียด

ลี่นั่วยักไหล่เล็กน้อย “บางทีวิธีการปลูกกับส่วนผสมของผมอาจจะพิเศษกว่าล่ะมั้ง เห็ดพวกนี้ถึงได้หอมอร่อยกว่าปกติ”

ไลย่าสอดเห็ดเข้าไปใต้ผ้าพันคอเข้าปาก กัดคำหนึ่ง น้ำรสเข้มข้นหวานจางๆ ก็แตกซ่านในโพรงปาก

วินาทีต่อมา ร่างของไลย่าก็สั่นสะท้าน เธอตัวแข็งทื่อ และแววตาก็ฉายภาพความทรงจำ

“นี่... รสชาตินี้... ฉันคุ้นเคยกับมันมาก...”

ความทรงจำที่ไลย่าผลักไสไปเก็บไว้ส่วนลึกที่สุดในจิตใจ เริ่มฉายซ้ำอย่างควบคุมไม่ได้

ก่อนที่เขตเศษเหล็กจะกลายเป็นเช่นทุกวันนี้ เธอและพ่อแม่เคยอาศัยอยู่ที่นั่น

ครอบครัวอาศัยอยู่ในบ้านที่มีห้องใต้หลังคา ชีวิตของพวกเขามีความสุขและสมบูรณ์

พ่อของไลย่าเป็นหัวหน้าคนงานในสายการผลิตของโรงงาน

ในวันเกิดของไลย่า พ่อของเธอฝากคนซื้อเห็ดนมกล่องหนึ่งมาจากเขตรังบน

นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไลย่าได้ลิ้มรสอาหารอร่อยเช่นนี้ อร่อยจนเธอกินไปเกือบหมดกล่องในคราวเดียว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องแบ่งให้พ่อกับแม่

หลังจากนั้น เธอก็ไม่เคยมีโอกาสได้กินอาหารจากเขตรังบนอีกเลย และชีวิตของเธอก็เปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงหลังจากบรรลุนิติภาวะได้ไม่นาน

การระเบิดจากที่ใดมิทราบ ฉีกกระชากครอบครัวแสนสุขของเธอ พ่อแม่เสียชีวิตในแรงระเบิด มีเพียงเธอที่รอดชีวิต กลายเป็นหมาจรจัดเร่ร่อนอยู่ในซากปรักหักพัง

บัดนี้ เมื่อได้กินเห็ดที่มีรสชาติเดียวกัน ความทรงจำในอดีตก็ถาโถมเข้าใส่จิตใจของไลย่าในทันที

เธอจมดิ่งสู่ความทรงจำ น้ำตาเอ่อคลอ ไม่สามารถดึงสติกลับมาได้เป็นเวลานาน

...

ลี่นั่วถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เธอก็กินเห็ดไปแค่ดอกเดียว แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้

นี่เราไม่ได้กำลังถ่ายทำยอดกุ๊กแดนมังกรภาคคนแสดงกันอยู่ ไม่จำเป็นต้องแสดงอารมณ์ยิ่งใหญ่เบอร์นั้นก็ได้

แม้จะบ่นในใจ ลี่นั่วก็หยิบผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวออกมายื่นให้:

“คุณเช็ดน้ำตาก่อนดีไหม ทำใจให้สงบลงหน่อย”

ดวงตาของไลย่ากลับมามีจุดโฟกัส เธอได้สติกลับคืนมา และเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังร้องไห้

เธอกลืนเห็ดในปาก ปฏิเสธผ้าเช็ดหน้าของเด็กหนุ่มอย่างสุภาพ แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดตา:

“ขอโทษที คุณคงคิดว่าฉันติงต๊อง เห็ดที่คุณปลูกอร่อยมาก มันทำให้ฉันนึกถึงเห็ดที่พ่อซื้อมาจากเขตรังบนเมื่อนานมาแล้ว เห็ดทั้งสองชนิดรสชาติเหมือนกันเปี๊ยบ อร่อยเหมือนกัน และน่าจดจำไม่ต่างกันเลย”

อ้อ เห็ดมันไปกระตุ้นความทรงจำนี่เอง มิน่าล่ะอารมณ์ถึงได้พุ่งพล่านขนาดนี้

ลี่นั่วเก็บผ้าเช็ดหน้ากลับเข้ากระเป๋า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า:

“คุณหมายความว่า รสชาติของตัวอย่างนี้ เทียบได้กับเห็ดจากเขตรังบนเลยเหรอ?”

“ใช่” ไลย่าพยักหน้า พลางหยิบเห็ดดอกที่สองจากขวดแก้ว “ฉันขอลองอีกดอกได้ไหม?”

“ได้สิ คุณจะกินให้หมดเลยก็ได้ ยังไงมันก็เป็นตัวอย่างให้คุณลองอยู่แล้ว”

ลี่นั่วโบกมือ ในใจกำลังคิดอย่างรวดเร็ว พลางรู้สึกโชคดีอย่างลับๆ

โชคดีที่เขาจัดให้มีการชิมเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของคู่ค้าที่มีต่อเห็ด ไม่อย่างนั้นคงเกิดปัญหาแน่

เดิมทีเขาคิดว่าเห็ดที่ผลิตโดยระบบ อย่างมากก็คงเทียบได้กับอาหารจากรังกลาง แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะไปถึงระดับรังบน

ต้นไม้สูงย่อมต้องลม

ในเขตรังล่างมีกองกำลังนอกกฎหมายมากมาย แม้แต่ผู้คุมกฎก็ยังทำอะไรพวกเขาไม่ได้

เขาไม่สามารถขายเห็ดที่ผลิตจากระบบออกไปทั้งอย่างนี้ได้

เขาต้อง ‘ปรับแต่ง’ เห็ดเพื่อลดรสชาติของมันลงด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจของพวกที่คิดไม่ดี

“ไลย่า ผมต้องบอกอะไรคุณอย่างหนึ่งก่อน” ลี่นั่วชี้ไปที่ขวดแก้วในมือเธอแล้วพูดว่า:

“ตัวอย่างพวกนี้คือเห็ดคุณภาพดีที่สุดในบรรดาเห็ดทั้งหมด คุณภาพของเห็ดที่ผมจะขายจริงๆ นั้นด้อยกว่าตัวอย่างพวกนี้มาก”

ลี่นั่วล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน ทำทีเป็นหยิบของ

ในความเป็นจริง เขากำลังหยิบเห็ดจากแผงลอยในโกดังเห็ดออกมาเงียบๆ

ลี่นั่วยื่นเห็ดให้ไลย่า: “นี่ ลองเห็ดพวกนี้ดู คุณภาพของมันเหมือนกับเห็ดที่ผมจะขาย”

ไลย่าหยิบเห็ดขึ้นมาใส่ปาก

ทันทีที่มันเข้าปาก สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป ราวกับได้กินอะไรที่น่าสะอิดสะเอียน แต่เธอก็ยังฝืนกลืนเห็ดลงไป ไม่ทิ้งให้เสียของ:

“อึ๋ย รสชาติแย่มาก...”

ลี่นั่วคาดปฏิกิริยาของไลย่าไว้อยู่แล้ว:

“ช่วยไม่ได้เรื่องรสชาติแย่ๆ คุณภาพน้ำและอากาศที่เขตรังล่างนี่มันไม่ค่อยดี เห็ดที่ปลูกได้ก็เลยมักจะมีมาตรฐานแค่นี้ ถ้าคุณไปซื้อเห็ดตามแผงลอย ก็จะได้แต่แบบนี้แหละ”

ไลย่าเขย่าขวดแก้วในมือ “แล้วเห็ดขวดนี้มันยังไงกันล่ะ? ทำไมมันถึงอร่อยขนาดนี้?”

ลี่นั่วผายมือ:

“ของมันก็ต้องตามราคา เห็ดในขวดนี้เพาะเลี้ยงด้วยน้ำบริสุทธิ์และอากาศสะอาด ทำให้ต้นทุนสูงมาก ผมเรียกมันว่าเห็ดเกรดตัวอย่าง แค่บัตรปันส่วนสามใบ คุณก็ซื้อเห็ดธรรมดาๆ ที่แผงลอยได้แล้ว แต่ด้วยราคาเดียวกัน คุณจะซื้อเห็ดเกรดตัวอย่างได้แค่ไม่กี่ดอก นี่คือความแตกต่างของต้นทุน”

“อย่างนี้นี่เอง” ไลย่าถาม “แล้วครั้งนี้คุณจะขายเห็ดธรรมดากับเห็ดเกรดตัวอย่างจำนวนเท่าไหร่?”

ลี่นั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ:

“ผมขายเห็ดธรรมดายี่สิบกิโลกรัม ส่วนเห็ดเกรดตัวอย่าง ผมจะเก็บไว้กินเอง”

ไลย่าก้มหน้าลง มองเห็ดในขวดแก้ว

การดื่มน้ำสกปรก สูดอากาศที่มีเชื้อโรค และกินอาหารปนเปื้อน ล้วนนำไปสู่การกลายพันธุ์ของร่างกาย

การกินอาหารที่ค่อนข้างสะอาดสามารถหยุดยั้งการกลายพันธุ์ได้ แต่ไม่สามารถย้อนกลับคืนได้

ถ้าเธอได้กินเห็ดเกรดตัวอย่างเป็นเวลานาน ควบคู่ไปกับการใช้ยา เธออาจจะรักษาส่วนที่กลายพันธุ์และกลับเป็นคนปกติ กลับไปใช้ชีวิตในเขตรังล่างได้

ไลย่าสบตากับดวงตาใสซื่อของเด็กหนุ่ม แววตาของเธอเจือปนความอ้อนวอน:

“ฉันเอาเห็ดธรรมดาทั้งยี่สิบกิโลกรัม ฉันมีบัตรปันส่วนพอและซื้อขายได้ทันที แล้วฉันก็อยากได้เห็ดเกรดตัวอย่างด้วย การใช้มันกับยาอาจช่วยให้ฉันหายจากการกลายพันธุ์ได้ แค่บอกราคามา ฉันจะหาทางรวบรวมสิ่งที่คุณต้องการมาให้”