บทที่ 411 ตัวเลือกที่เห็นใจ

บทที่ 411 ตัวเลือกที่เห็นใจ

"ถ้าสถานที่ แห่งนี้อันตราย แล้วทำไมเจ้าถึงยังต้องการที่จะกลับไป ?" ซั่วฉืองง . นางค่อย ๆถาม " ฉื่อหยาน เจ้าสามารถกลับไปสมาคมการค้าได้นะ ข้าคิดว่าถ้าตระกูลของเจ้ารู้ว่าเจ้าเข้าวสู่ระดับนภาได้แล้วหละก็ พวกเขาจะต้องยินดีเป็นอย่างมาก ถ้าเจ้ากลับไปที่สมาคมการค้า ท่านปู่ฉื่อและตระกูลซั่วร่วมมือกัน ตอนนั้นเราอาจจะสามาระครองอาณาจักรอัคคีและอาณาจักรพรพระเจ้าได้ "

" ที่แห่งนั้นเล็กเกินไป . . . " ฉื่อหยานส่ายหัว " ถ้าถึงเวลาหนึ่ง ข้าจะพาเจ้ามาจากสมาคมการค้าและพาเจ้าไปยังสถานที่ที่เหมาะแก่การฝึกบ่มเพาะ "

" เจอแล้ว ! " ลั่วหลี่ก็ตะโกนจากที่ไกล ๆ

ฉื่อหยาน ก็สะดุ้ง เขาจึงพูดกับซั่วชู และซั่วฉือ " อย่าพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ตอนนี้เลย ไปดูกันก่อนดีกว่าว่าสิ่งลึกลับใดกันที่อยู่ใต้ดินผืนนี้ "

เมื่อฉื่อหยานพูด , ซั่วชูและซั่วฉือก็มาที่ จ้าวเฟิง ชิเสี่ยว และ ไชอี้ยืนอยู่ในด้านหน้ามีหลุมที่มืดมิด นักรบอื่น ๆบางส่วจากนิกานประกายแสงศักดิ์สิทธิ์เองก็รีบมาเช่นกัน

หลุมนี่ไม่ได้ใหญ่นักและยังมีกลิ่นอายความเย็นลอยออกมาอย่างตาอเนื่อง ยืนอยู่หน้าปากทางเข้าถ้ำ พวกเขาสัมผัสถึงสายลมสดชื่นที่พัดเข้าสู่ร่างกายของพวกเขา ทำให้พวกเขารู้สึกผ่อนคลายและให้ความรู้สึกที่บางอย่างอันตรายซ่อนอยู่ภายในถ้ำ ซึ่งนี่ทำให้พวกเขาหวาดกลัว

หลังจากนั้นไม่นาน หลี่เยวาก็มาถึงพร้อมกับสาวกที่เหลือของนิกายประกายแสงศักดิ์สิทธิ์

" นี่มัน . . . " จ้าวเฟิงเอียงหัวดูแล้วส่ายหน้า " ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย บางทีอาจจะมีบางอย่างปิดกั้นจิตสำนึกวิญญานอยู่”

ขณะที่พวกเขาพูด ก็มีเงาก็วิ่งออกมาแล้วตะโกนว่า " วิ่ง "

แขนขนาดเท่าหวายเหมือนกับมือของภูติผีก็ออกมาจากถ้ำและจับไปที่ผุ้ชายคนนั้นทันที ขณะที่มันสร้างบาดแผลรอบๆตัวชายคนนั้น มันก็สร้างแรงดูดที่รุนแรงขึ้น เลือดเขาไหลไปตามหวายและเพียงเวลาสั้น ๆเลือดทั้งหมดในร่างของเขาก็ไหลออกมาจนหมด

สายตาของทุกคนก็เปิดกว้าง ผู้ชายคนนั้นตาย ก่อนที่เขาจะได้ออกจากถ้ำ

ใบหน้าของทุกคนก็แข็งตรึง

" ซั่วฉือและท่านปู่วั่ว พวกท่านอย่าได้เข้าไป หาที่ปลอดภัยรอข้างนอกนี่ซะ " ฉื่อหยานพูดเด็ดขาด และบอกพวกเขาสองคนอย่างรีบร้อน " ในนั้นอันตรายเป็นอย่างมาก พวกท่านไม่สามารถทำอะไรได้ มีเพียงแต่เป็นภาระของเราเท่านั้น .

ด้วยคำพูดที่ดูถูก .

ดวงตาของซั่วชูก็ปรากฏร่องรอยของความโศกเศร้า เขารู้ว่าระดับการบ่มเพาะของเขานั้นต่ำเกินไป เขาพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจจับมือซั่วฉือและพูดว่า "ซั่วฉือเราจะไปที่นั่นไม่ได้ ฉื่อพูดถูกแล้ว พวกเราไม่สามารถทำอะไร "

ถึงแม้ว่า ซั่วฉืออยากจะลองดู แต่นางก็ยังทำตามคำแนะนำของปู่นาง นางมองชิเสี่ยว และฉื่อหยาน อย่างกังวล และพูดด้วยโทนเสียงต่ำ"  พวกท่านระวังด้วย ที่แปลกประหลาดแห่งนี้อันตรายเป็นอย่างมาก พวกท่านต้องออกมาทันที หากเกิดสิ่งใดขึ้น ถ้าพวกท่านยังมีชีวิตอยู่ พวกท่านก็ยังสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้อีก  แต่ถ้าพวกท่านตาย พวกท่านจะไม่เหลืออะไรอีกเลย "

" อืม " ฉื่อหยานยิ้มและพยักหน้า " ข้ารู้แล้ว ข้าจะมีชีวิตอยู่ นั้นคือสิ่งที่ข้ายึดหลัก เมท่อข้าตระหนักว่าข้าไม่สามารถรับมือกับมันได้ ข้าจะออกมาทันที "

" เราจะไปกันได้รึยัง ? " จ้าวเฟิงตื่นเต้น เขาถูมือของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม " ยิ่งสถานที่แห่งนี้มีอันตราย ก็ยิ่งมีโอกาสที่จะมีสมบัติ ทุกคนต้องระวัง อย่าปล่อยให้หวายนั่นจับพวกเจ้าได้”

ทุกคนพยักหน้าด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

จ้าวเฟิงไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหัวเราะออกมาดัง ๆและกระโดดลงก่อน

หลี่เยว่ และคนอื่น ๆนิกายประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ลังเลเช่นกัน พวกเขาทั้งหมดตามจ้าวเฟิง จมดิ่งลงไปในถ้ำ

ชิ เสี่ยว และสองพี่น้องเองก็ตามเขาไป

" พวกท่านสมควรไปได้แล้ว " ฉื่อหยานมองซั่วชู และ ซั่วฉือ

พวกเขาสองคนลังเลเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นพวกเขาก็ออกจากถ้ำและหายไปในป่า

เหลือเพียงไชอี้และฉื่อหยานที่ยังอยู่

ไชอี้ไม่ได้รีบกระโดดลงไป แต่มองเขาด้วยใบหน้าที่ถวิลหา

นางใส่เสื้อสีเขียว ใบหน้าขาวและดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะสื่อถึงบางสิ่ง . นางเอาแต่มองฉื่อหยานด้วยท่าทีวิงวอน "

" เจ้ากระวนกระวายรึ ? " ฉื่อหยาน ค่อยๆ ถาม

" หลังจากการต่อสู้ในดินแดนแปลกก่อนหน้า ข้าคิดว่า ข้าจะต้องเชื่อใจเจ้า" ไชอี้้กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง " ข้าแตกต่างจาก อายหยา ข้าจะไม่หน้าด้านเหมือนนาง ข้ารู้ว่าเจ้าได้ช่วยข้ามามากมาย ข้าจะไม่กลับไปคิดชั่วๆอีกแล้ว ข้าสัญญา "

" เท่านี้ยังไม่เพียงพอ , " กล่าวว่า ฉื่อหยานด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"แน่นอนที่นั่นต้องอันตรายเป็นอย่างมาก วิญญาณของข้ามีรูปแบบวิญญานของเจ้าฝังอยู๋ ข้าไม่สามารถใช้พลังทั้งหมดของข้าได้ " ไชอี้จ้องเขาอย่างเกรี้ยวกราดจ้องเขา " เจ้าจะให้ทำเช่นไร ? ข้าขอร้องเจ้าเช่นนี้แล้ว ข้าทำบางอย่างที่แย่ในทะเลสาบนั้น แล้วเจ้าหละไม่ได้ทำกลับข้ารึไง" ใบหน้าของไชอี้ก็แดงนางรู้สึกอาย

ฉื่อหยาน แสยะยิ้ม และกล่าวว่า " ใช่ ข้าเองในตอนนั้นก็ทำผิด แต่มันก็แค่เพราะว่าข้าเห็นเจ้าต้องการทำร้ายข้า ข้าจึงทำมันด้วยความโกรธ ถ้าพวกเจ้าไม่ทำเช่นนั้นกับข้า ข้าก็คงไม่ทำอะไร "

พูดถึงฉากที่มีเสน่ห์ด้านล่างของทะเลสาบนั้น เขาก็ไม่สามารถช่วย ที่จะนึกถึงร่างที่งดงามของไชอี้ ในขณะที่สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย กลายเป็นร้อนรุ่ม

ภายใต้ดวงตาของฉื่อหยาน , ไชอี้อายเป็นอย่างมาก นางจ้องเขาอย่างดุเดือด และร้องว่า " ช่างมันเหอะ ! "

หลังจากคุยกัน นางกำลังจะกระโดดลงไปในถ้ำ

" เอาหละ ข้าจะเอาออกให้เจ้า " ฉื่อหยานพูด

ไชอี้้ตาคู่สวยพลันสว่าง นางหยุดลง และส่งเสียงหัวเราะออกมา หันกลับไปมองเขา และค่อย ๆ กล่าวว่า " ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่ใช่คนที่ไร้ความรู้สึก จริงๆแล้วเจ้านั้นเป็นคนดี ตราบใดที่คนๆนั้นดีต่อเจ้า เจ้าจะไม่ทำร้ายพวกเขา มิฉะนั้น เจ้าคงไม่ดูแลซั่วฉือมากเช่นนี้หลอก . "

หลังจากที่ซั่วฉือปรากฏตัว ฉื่อหยาน ก็ห่วงใยซั่วชูและซั่วฉือตลอดการเดินทาง

ไชอี้แอบสังเกตเขาสักพักแล้วตระหนักว่า ความห่วงใยของเขาไม่ได้มาจากความรัก มันเป็นเพียงเพราะพวกเขารู้จักกันมาก่อน เขาไม่ได้รังเกียจที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายเพื่อช่วยพวกเขาทั้งคู่

หลังจากสังเกตเป็นเวลานาน , ไชอี้ก็คิดได้ว่าฉื่อหยาน นั้นไม่ได้เลือดเย็น และโหดเหี้ยม นางนั้นคิดอิจฉาซั่วฉือจริงๆที่ฉื่อหยานเป็นห่วงนางมาก

หลังจากที่นางเข้าใจเพิ่มเติมเกี่ยวกับ ฉื่อหยาน ความเกลียดชังที่มีให้ฉื่อหยานก็จางลง และยิ่งไปกว่านั้น นางต้องการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา

" ถ้าข้าเป็นคนโหดเหี้ยมจริงๆ เจ้าและสองพี่น้องลั่วคงตายไปนานแล้ว" ฉื่อหยาน กระแอม เล็กน้อยและกล่าวว่า " ถ้าข้าไม่ช่วยเจ้าและทำให้เจ้าขึ้นมาสะพานศพได้เจ้าว่าเจ้าจะรอดรึ ?"

" ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนประเภทใด " ไชอี้้ยิ้ม นางดูตื่นเต้นและสดชื่นอย่างอารมณ์ดี " ตอนนี้เจ้าจะลบรูปแบบที่ฝังอยู่ในวิญญานของข้าได้แล้วใช่หรือไม่ ? "

ฉื่อหยานพยักหน้า หลับตาลงและใช้วิญญาณเชื่อมต่อเข้าสู่จิตใจของนางเพื่อเอารูปแบบที่เขาฝังไว้ในวิญญานของนางอก

ไชอี้ก็ถอนหายใจโล่ง ยิ้มเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบาน ซึ่งสามารถสะกดจิตคนอื่นได้

นางพยักหน้าให้ฉื่อหยาน และพูดด้วยเสียงต่ำ " . เจ้านั้นไม่เลวเลย ถ้าข้ารู้เร็วกว่านี้ ข้าจะไม่ทำเช่นนั้นในทะเลสาบ อย่างไรก็ตาม เจ้าได้เห็นร่างกายของข้า และเรื่องนี้ข้าจะจดจำมันไว้ หึ... "

หลังจากคุยกัน ไชอี้ ก็เดินไปหน้าถ้ำและวงแหวนห้าวงก็ส่องแสงสีสันหลากหลายออกม และ ค่อยๆ ลอยเข้าไปในถ้ำ

ฉื่อหยาน สับสน

เขามองดูร่างที่งดงามขอไชอี้อย่างเงียบๆ ฉื่อหยานส่ายหัว หลังจากนั้นสักพักเขาก็เข้าไปในถ้ำ

ในถ้ำมืด ฉื่อหยานก็เห็นแสงที่มีสีสันจากร่างกายของ ไชอี้ เขาเร่งความเร็วและปรากฏข้างๆนางในเวลาเพียงสามวินาที

ถ้ำนี้ดูเหมือนจะลึกมาก พวกเขาพุ่งตรงลงไประยะหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เห็นอะไรเลย ไม่มีแสงออกมาจากถ้ำด้วย

" ฉื่อหยาน จริงๆแล้วเจ้าชอบ ซั่วฉือใช่หรือไม่ ? ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะมีระดับการบ่มเพาะไม่สูงนักแต่ นางมีเสน่ห์มาก มันเป็นเรื่องปกติ ถ้าเจ้าจะชอบนาง "ในขณะที่ลอยลงไป ไช่ อี้ก็หันหัวไปมองเขาแล้วถามอย่างสงสัย

" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า ? "ฉื่อหยานกระแอมและกล่าวว่า " เจ้าควรห่วงตัวเองเถอะ อย่าปล่อยให้หวายนั้นจับเจ้าได้แล้วกัน ถ้ามันเกิดขึ้น ข้าจะไม่สนใจเจ้า "

" เจ้าจะไม่สนใจข้าจริงๆรึ " ไชอี้้กล่าวด้วยรอยยิ้ม หลังจากรูปแบบที่ถูกฝังในวิญญานถูกเอาออก นางดูเหมือนจะจะกล้ามากขึ้น ดูเหมือนนางจะไม่ได้เกลียด ฉื่อหยาน ใบหน้าของนางก็เรืองแสง“แม้ว่าเจ้าจะดูเย็นชา แต่ข้าก็รู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนเช่นนั้น.”

" เจ้าตกหลุมรักข้างั้นรึ ? " ฉื่อหยานยิ้มและมองนาง " ถึงแม้ว่าข้าจะได้สัมผัสเจ้าแล้ว , ข้าจะไม่รับผิดชอบหลอกนะ และข้าก็ไม่คิดว่าข้าจะชอบเจ้าเพราะเรื่องนี้ ข้านั้นโหดร้ายกว่าที่เข้าคิด ข้าก็แค่สนใจในร่างของเจ้าไม่ใช่เจ้า ข้าไม่ชอบผู้หญิงที่ฉลาดเกินไป "

" ใช่ บางทีข้าอาจจะชอบเจ้าแล้วก็ได้ " ไชอี้้พูดเหมือรหยอกล้อ นางก็ไม่ได้โกรธอะไร " ข้าเคยได้ยินว่า ถ้าผู้ชายสนใจในร่างกายของผู้หญิง แล้วความรักเองก็สมควรอยู่ไม่ไกลจากนั้น ยังไงก็ตาม เจ้าได้เห็นและสัมผัสร่างกายของข้าแล้ว ดี , เจ้าจะต้องลืมซั่วฉือและเป็นผู้ชายของข้า " .

"ถ้าเจ้าต้องการที่จะจีบข้า เจ้าควรพิจารณาเวลาและสถานการณ์ก่อนไหม ? " ฉื่อหยานลูบจมูกของเขาและพูดอย่างไม่เต็มใจ " ถ้าข้ารู้ ว่าเจ้าจะเป็นเช่นนี้ข้าคงไม่เอารูปแบบวิญญานออกหลอก สำหรับเจ้า ข้าเพิ่งตระหนักว่าเมื่อไม่มีอะไรหน่วงเจ้าไว้ เจ้าจะเป็นตัวปัญหาอย่างมาก ดูเหมือนสมองของเจ้าจะมีปัญหานะ ถ้าเจ้าอยากตาย ข้าก็ไม่สน แต่อย่าได้มาพูดเรื่องไร้สาระกับข้า มันมีผลต่อความระมัดระวังต่อข้า " .

" เจ้าคนไร้อารมณ์ " ไชอี้้ชายตามองเขาด้วยดวงตาที่ทรงเสน่ห์

พวกเขาสองคนพุ่งลงไปเคียงคู่กัน ร่างกายของไชอี้กระพริบส้องแสง ฉื่อหยานนั้นเห็นทุกความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของนาง กลิ่นน้ำหอมจากตัวของนาง และได้ยินคำพูดแสนง้องอน . เขาเริ่มสงบตัวเองลงอีกครั้ง และรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ดูเหมืิอนจะไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1394 แล้วนะคะ มี 30 กลุ่ม แบ่งเป็นกลุ่มละ 50 ตอน หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา  >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ