บทที่ 210 เจ้าเป็นอะไรกันแน่

บทที่ 210 เจ้าเป็นอะไรกันแน่

เมื่อฉื่อหยาน และเซี่ยซินหยาน ออกมาจากถ้ำ นักรบมากมายจากตระกูลหยางต่างก็ตกใจและใบหน้าของพวกเขาก็แสดงความตื่นเต้นออกมา

วันนี้เองข่าวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างฉื่อหยาน และเซี่ยซินหยาน ก็ได้ถูกกระจายออกไป

นักรบอาวุโสมากมายจากตระกูลหยางต่างก็รู้ว่ามีใครบางคนจากตระกูลเซี่ยเองก็มีอาการเดียวกับเซี่ยซินหยาน ตอนนั้นหัวหน้าตระกูลของทั้งขุมพลังทั้งสามในทะเลเคียร่า ต่างรวมมือกันเพื่อแก้ปัญญหานี้ แต่ก็ล้มเหลวในการรักษานักรบตระกูลเซี่ยคนนั้นและต่อมานักรบคนนั้นก็เสียชีวิตไป

หลังจากเซี่ยเสินชวน พาเซี่ยซินหยาน มาที่เกาะอมตะ เขาก่อเรื่องอยู่หลายครั้ง ดังนั้น นักรบจากตระกูลหยางทั้งหมดต่างก็รู้ดรว่าเซี่ยซินหยานที่เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นปัจจุบันของตระกูลเซี่ยและนางได้รับบาดเจ็บและมีอาการเช่นเดียวกับนักรบเมื่อก่อนและอาจจะเป็นเรื่องยากที่จะรักษาได้

แต่ตอนนี้ ฉื่อหยาน และเซี่ยซินหยาน กลับออกมาข้างนอกพร้อมกัน ซึ่งนั่นทำให้ทุกคนแปลกใจ และพูดอะไรไม่ออก

ปัญหาที่ยังไม่สามารถแก้ได้ แม้หัวหน้าตระกูลทั้งสามจะร่วมมือกัน ตอนนี้กลับแก้ไขได้โดยฉื่อหยาน ซึ่งไม่มีใครรู้ได้ว่าเขาใช้วิธีใดกันแน่ในการรักษาเซี่ยซินหยาน ?

มีความสงสัยปรากฏอยู่ในจิตใจทุกคนเป็นอย่างมากและพวกเขาก็มองไปที่ฉื่อหยานด้วยสายตาที่สงสัย

ไม่นาน หยางหลาว เซี่ยเสินชวน หลังจากได้รับข้อความ พวกเขาก็รีบมายังกลุ่มคนที่ยืนชุมนุมอยู่ด้านหน้าฉื่อหยานทีนที

เซี่ยเสินชวน นั้นไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง หลังจากที่จ้องมองเซี่ยซินหยาน เป็นเวลานาน ร่างกายของเขาค่อยๆสั่นสะท้าน และเขาก็พยักหน้า " ดี . . . . . . . . . . . . ในที่สุดเจ้าก็ตื่นเสียที "

" ท่านปู่ ! " เซี่ยซินหยาน ยิ้ม กล่าวว่า "ข้าหายดีแล้ว ! อีกทั้งข้ายังบรรลุเข้าสู่นภาที่สองของระดับปฐพีอีกด้วย”

" อะไรนะ  !? "

เซี่ยเสินชวน ตกใจอีกครั้ง และทันทีเขาก็ใช้พลังวิญญาณของเขาเพื่อตรวจสอบร่างกายของเซี่ยซินหยาน จากนั้นเขาก็ยิ้มและพยักหน้า " เด็กดี ข้ารู้อยู่แล้วว่า เจ้าต้องได้รับพรจากพระเจ้าแน่นอนเมื่อเจ้ารอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

" พี่เซี่ย ตอนนี้ท่านพอใจแล้วใช่หรือไม่  ?" หยางหลาวยิ้ม : " ตอนนี้ ตอนนี้ท่านคงจะไม่เอาเรื่องเด็กน้อยแล้วใช่หรือไม่ ฮิ ฮิ ฮิ ! "

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เซี่ยเสินชวน ยิ้มและพยักหน้า ดวงตาของเขามองฉื่อหยาน : " เจ้านี่มีบางอย่างจริงๆ ปัญหาที่แม้แต่ปู่ใหญ่ของเจ้าแก้ไขไม่ได้ กลับถูกเจ้าแก้ไข ดี ดี คราวหน้า ถ้าตระกูลเราเจอปัญหาแบบนี้อีก ดูเหมือนเราต้องให้เจ้าช่วยแก้ไขเสียแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี ดี ! "

ฉื่อหยานตะลึง เขาส่ายหัวและกล่าวว่า : " ทำไม่ได้ ! ครั้งนี้เป็นเพียงแค่โชคดีเท่านั้นและข้าก็ได้ใช้สมบัติลับไปแล้ว หากมีสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันในคราวหน้าอีก ข้าคงจะทำอะไรไม่ได้อีก "

" ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ เจ้าทำได้แน่นอน " เซี่ยเสินชวน หัวเราะ " หึหึ เพียงแค่เจ้าบอกวิธีมา ไม่ว่าจะเป็นสมบัติลับอะไร ตระกูลเซี่ยก็จะหลอมมันขึ้นมาเอง "

" สมบัติลับบางอย่างไม่สามารถสร้างขึ้นมาได้ จะหาได้เพียงตามธรรมชาติเท่านั้น " ฉื่อหยานจ้องไปอย่างเฉยเมย " อย่างไรก็ตาม หากมีสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันในคราวหน้า อย่าได้พึ่งพาข้า เพราะข้าเองก็ไม่สามารถทำได้ "

" เจ้าบ้า " เซี่ยซินหยาน ถลึงตามองเขา ดูเหมือนว่านางจะโกรธเล็กน้อย " ทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนั้น ? "

" ในครั้งนี้ ข้าเพียงแค่โชคดีเท่านั้น " ฉื่อหยานยิ้ม " , " ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วย ในความเป็นจริง , สมบัติลับของข้านั้นไม่สามารถใช้ได้อีกแล้ว

" ช่างมันเถอะ " เซี่ยเสินชวน โบกมือของเขาและกล่าวว่า : " เรา ตระกูลเซี่ย คงไม่โชคร้ายขนาดนั้น หลังจากกลับไป ข้าจะบอกพวกเขาว่าอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเอง ซินหยาน เจ้าพึ่งเข้าสู่นภาที่สองของระดับปฐพี ดังนั้นเจ้าต้องกลับไปด้วย ข้ามีวิชาที่ต้องการให้เจ้าเรียนรู้ให้เร็วที่สุด มิฉะนั้น มันอาจจะเกิดเรื่องไม่ดีกับเจ้า "

คำพูดของเขาทำให้ฉื่อหยาน และเซี่ยซินหยาน สะดุ้ง

" ถ้าข้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้หละก็ ข้าคงเข้าไปในห้องหินบ้างเป็นบางครั้งแล้ว . " ด้วยเซี่ยเสินชวนที่อยู่ด้านหน้า ฉื่อหยานก็กระพริบตาและหันไปหาเซี่ยซินหยาน " เขาหมายความว่าเช่นไรรึ ? "

เซี่ยซินหยาน แก้มก็กลายเป็นสีแดง แล้วนางก็ก้มหัวลงโดยไม่พูดอะไร

" วีดหวิว ! " หยางหลาวก็พูดล้อเลียนและหัวเราะ เขาดูตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

หยางมู่ หยางเหมิน และคนอื่น ๆ ของตระกูลหยางก็จ้องไปที่สองคนนั้นด้วยสีหน้าแปลกๆ

เซี่ยเสินชวน ชะงักสักครู่ แล้ว ตาของเขาก็ส่องประกายออกมา มองไปที่ฉื่อหยาน และเซี่ยซินหยาน แล้วจู่ๆเขาก็สงบลง

ในทะเลเคียร่า เซี่ยซินหยาน มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ในสายตาของนาง นางไม่ได้สนใตใครในวัยเดียวกันกับนางเลย ในสายตาและหัวใจของนาง มีเพียงตระกูลเซี่ยและการฝึกฝนบ่มเพาะเท่านั้น

ตลอดหายปี มีชายหนุ่มที่ไล่ตามเซี่ยซินหยานอยู่ทั่วทะเลเคียร่า  แม้กระทั่งชายหนุ่มอัจฉริยะจากทะเลอื่น ก็ยังพูดถึงความงดงามของเซี่ยซินหยานและมักจะเดินทางมายังตระกูลเซี่ยเพื่อพบเจอกับเซี่ยซินหยานและเรียกร้องความสนใจจากนาง

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นใคร ไม่ว่าเขาจะโดดเด่นขนาดไหน เซี่ยซินหยาน ไม่เคยคิดเกี่ยวกับพวกเขาเลย

แม้แต่บุคคลที่โดดเด่นที่สุดในดินแดนปีศาจมหัศจรรย์อย่าง เซี่ยกุ่ย ที่ชื่นชมนางมาหลายปี ก็ยังไม่เคยมีความคืบหน้าเพียงเล็กน้อย ซึ่งนั้นทำให้เซี่ยกุยร้อนรนเป็นอย่างมาก

ในทะเลเคียร่า เซี่ยซินหยาน พูดได้ว่านางนั้นเป็นเหมือนภูเขาที่สูงทะลุเมฆหมอกซึ่งไม่สามารถปีนขึ้นไปได้ และชายหนุ่มพวกนั้นก็ทำได้เพียงแหงนมอง

แม้แต่หยางเค่อ และคนอื่น ๆจากตระกูลหยางเองก็ชื่นชอบเซี่ยซินหยาน มานานแล้ว แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากนางเลย และในที่สุดพวกเขาก็ต้องล้มเลิกไป

ตอนนี้ เพียงเพราะเป็นคำพูดของฉื่อหยาน ,ใบหน้าที่งดงามของนางกลับกลายเป็นสีแดง ซึ่งนั่นทำให้ทุกคนประหลาดใจ

" อะแฮ่มอะแฮ่ม ! " เซี่ยเสินกุยกระแอม, แม้ว่าเขาจะอารมณ์เสียเล็กน้อย แต่เพราะฉื่อหยานช่วยหลานสาวของเขาไว้ เขาจึงไม่แสดงมันออกมา และกล่าวว่า : " อ๊ะ ปัญหาก็ถูกแก้ไขแล้ว เราควรจะไปกันได้แล้ว เร็วเถอะ "

" เดี๋ยวก่อน " ฉื่อหยานก็ตะโกนออกมาเล็กน้อย

" เจ้าบ้า อย่าคิดว่าเจ้าจะโชคดีอีก ! " เซี่ยเสินกุย กล่าวว่า " แม้ว่าเจ้าจะช่วยนางไว้ แต่อย่าได้คิดว่าจะมีอะไรระหว่างเจ้าสองคนได้ หลานสาวของข้าจะเป็นผู้สืบทอดเก้าอี้หัวหน้าตระกูลเซี่ย ในอนาคต ดังนั้น อย่าได้คิดถึงเรื่องนี้อีก ถึงแม้ว่าจะต้องแต่งงาน แต่เจ้าบ่าวต้องเปลี่ยนมาใช้สกุลเซี่ยและนามสกุลของลูกหลานในอนาคตก็ต้องเป็น เซี่ย เท่านั้น”

เซี่ยซินหยาน ใบหน้าสีแดงก็ค่อยๆจางหายไป ในแววตาของนางก็ปรากฏร่องรอยของความเศร้า เสียใจ

ตั้งแต่เด็ก นางถูกสอนให้ไม่ให้สนใจเรื่องความรัก ในอนาคต นางจะต้องสืบทอดเก้าอี้ผู้นำของตระกูลเซี่ย และถึงแม้ว่านางจะมีลูก เด็กคนนั้นต้องเป็นคนของตระกูลเซี่ย และเจ้าบ่าวจะต้องใช้แซ่ เซี่ย เท่านั้น

เพราะอย่างนี้ นางจึงไม่เคยคิดเกี่ยวกับเรื่องความรักกับใครในทะเลเคียร่าเลย

เพราะนางรู้อยู่ว่านั้นเป็นอนาคตที่นางต้องเผชิญ และมันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนาง

" ฮึ่ม ! " หยางหลาว สูดลมหายใจเข้า เขาอารมณ์เสีย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ฉื่อหยานขมวดคิ้ว ดวงตาของเขาค่อยๆกลายเป็นมืดมนหลังจากมองไปที่การแสดงออกของเซี่ยซินหยาน เมื่อเขาเห็นว่าไม่มีประโยชน์และไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้เพื่อเปลี่ยนอนาคตของนาง

ในเวลาแบบนี้ เขารู้ดีว่า ทุกอย่างที่เขาพูดออกไปคงไม่มีใครสร ไม่เพียง แต่มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนความตั้งใจเดิมของเซี่ยเสินชวนเท่านั้น แต่ยังทำให้เซี่ยเสินชวนมีทัศคติที่ไม่ดีอีก มันอาจจะทำให้เซี่ยซินหยานตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากและอาจส่งผลต่อความสัมพันธุ์ที่เป็นมิตรอันยาวนานของตระกูลเซี่ยและตระกูลหยางก็ได้

เขารู้ว่า ถ้าเขาอยากให้เซี่ยซินหยานเป็นอิสระ มีทางเดียวคือ สักวันหนึ่งฉื่อหยานจะต้องพิสูจน์ความสามารถของเขา และต้องแสดงให้เห็นว่าเขานั้นอยู่เหนือตระกูลเซี่ยได้

ดังนั้น เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ตระกูลเซี่ยเห็นถึงความสามารถของเขา

หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆหน้าของฉื่อหยานก็เปลี่ยนเป็นปกติ และค่อย ๆยิ้ม แล้วเขาก็เอาหยิบเม็ดยาบำรุงสามเม็ดที่ได้จากหยางหลาวออกมา และก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับส่งให้นาง และพูดเบาๆ " นี้เป็นเม็ดยาบำรุงสามเม็ด คราวหน้าถ้าเจ้าตกอยู่ในสถานการณ์ที่้ต้องใช้จิตวิญญานจุติ , เม็ดยาบำรุงทั้งสามเหล่านี้จะปกป้องเจ้าได้สามครั้ง"

เซี่ยซินหยาน มีความสุขเล็กน้อย ดวงตาที่สดใสของนางก็หันไป และแอบมองเซี่ยเสินชวน .

เซี่ยเสินชวน มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ปากของเขาขดลงเล็กน้อย และเขาดูเฉยเมย แต่เขาก็ไม่ได้หยุดนางให้ไม่รับเม็ดยาบำรุงเหล่านั้น

ในทะเลเคียร่าทั้งหมด มีเพียงตระกูลหยางเท่านั้นทีมีเม็ดยาบำรุง ในตระกูลหยางเองเม็ดยาบำรุงก็หาได้ยากเป็นอย่างมาก มีแต่ลูกหลานโดยตรงจากตระกูลและราชาชูร่าเท่านั้น ที่มีคุณสมบัติที่จะครอบครองมัน เม็ดยำบำรุงนั้นถือว่าเป็นสิ่งที่สนับสนุนจิตวิญญานจุติได้เป็นอย่างดี เซี่ยเสินชวนรู้เรื่องนั้นดี

ถ้าเป็นเม็ดยาอื่น บางที เซี่ยเสินชวน อาจจะดุและหยุดนางไว้ อย่างไรก็ตาม สำหรับเม็ดยาบำรุงที่เป็นของหายากนั้น เป็นข้อยกเว้น

" ขอบคุณนะ " เซี่ยซินหยานพูดเบาๆ นางเหลือบมองเพื่อขออณุญาตจากเซี่ยเสินชวน หลังจากนางเห็นการแสดงของเขา นางก็รับมาและพูดเบาๆ

" ดูแลตัวเองด้วย " ฉื่อหยานมองนางอย่างลึกซึ้ง และพูดเบาๆ " อย่าได้ลืมสัญญาของเรา "

สีหน้าของเซี่ยซินหยานก็เริ่มหน้าแดงอีกครั้ง และโค้งหัวของนางเบา ๆแล้วพูดว่า " ได้ "

" ไปกันเถอะ " เซี่ยเสินชวน พูดอย่างหงุดหงิด เขาไม่อยากให้หลานนางสนิทกับฉื่อหยานมากไปกว่านี้ เขาจึงแสดงอาการออกมาเล็กน้อย และบินขึ้นพร้อมกับจับไปที่เซี่ยซินหยาน แล้วกลายเป็นแสงพุ่งเข้าไปในกลุ่มเมฆ

" เจ้าเด็กน้อย เจ้านี่จริงๆเลย " หยางหลาว ยิ้มและตบไหล่ของฉื่อหยาน " ถ้าเจ้าเอาเจ้านางมาหละก็ เจ้าเฒ่าผีเซี่ยคงจะน้ำตาร่วงด้วยความเศร้าโศกเป็นแน่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี ดี เจ้านี้เหมือนข้าสมัยหนุ่มๆนัก "

" เสี่ยวหยาน นี้... ! " หยางมู่พูดขึ้นและหงุด เขาเองก็ประหลาดใจด้วยเช่นกัน " เซี่ยซินหยาน ในทะเลเคียร่า นางนับได้ว่าเป็นเหมือนกับเทพธิดา หลายคนต่างก็ปรารถนาในความงามของนาง นางนั้นไม่เคยหน้าแดงต่อหน้าทุกคนเลย เจ้าเด็กน้อย เจ้านี่ยอดจริงๆ ไม่แปลกใจเลยเหตุใดท่านปู่ใหญ่ถึงสนใจเจ้านัก”

" พี่หยาน ข้าจะช่วยท่านเอง ! " หยางเหมินพูดให้กำลังและยิ้ม : " พี่เซียนั้นงดงามเป็นอย่างมาก นางนั้นนับได้ว่าเป็นคนที่สวยที่สุดในทะเลเคียร่าของเราเลยก็ว่าได้ หากหญิงสาวที่งดงามเช่นนี้เข้ามาในตระกูลของเราเมื่อไหร่หละก็ ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่เค่อ และคนอื่นๆ ตอนนั้นคงจะผิดหวังน่าดู ข้าหละเกลียดพวกเขาจริงๆ ข้าไม่คิดเลยว่าพี่หยานจะยอดเยี่ยมเช่นนี้ ท่านพึ่งมาที่นี่แท้ๆแต่กลับเอี้ยวพี่สาวซินหยานได้ ท่านนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ "

" เอี้ยวงั้นรึ ? " ฉื่อหยานยิ้มและส่ายหัวของเขา : " สาวน้อย เจ้าหยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ข้านั้นใช้เพียงเสน่ห์ของข้าเพื่อเอาชนะใจนางเท่านั้น"

" มันเหมือนกันนั่นแหละ ผลของมันก็ทำให้ท่านอยากอยู่ด้วยกัน  หึหึ " หยางเหมินหัวเราะ นางปฏิบัตตัวกับฉื่อหยานดีขึ้นเรื่อยๆ

นักรบจากตระกูลหยาง ที่อยู่ด้านข้างต่างก็มีสีหน้าชื่นชม เมื่อพวกเขามองไปที่ฉื่อหยานที่ครอบครองหัวใจของเซี่ยซินหยาน พวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นมากกว่าเรื่องที่ฉื่อหยานสามารถรักษาเซี่ยซินหยานได้เสียอีก

ฉื่อหยานตกตะลึง เขาไม่คิดเบยว่าเซี่ยซินหยาน เป็นเหมือนภูเขาสูงเสียดฟ้าในทะเลเคียร่า ตอนนี้ด้วยความสัมพันธุ์ระหว่างเขาและเซี่ยซินหยาน ก็เหมือนกับว่าเขาได้วางบันไดลงไปที่ภูเขานั้นและกำลังปีนขึ้นไปบนยอดเขาแล้ว

" เจ้าเด็กน้อย ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปดูสัตว์อสูรที่ท่านปู่ใหญ่ต้องการทำให้มันเชื่อง "หยางหลาว ก็ตะโกนออกมา

ฉื่อหยานก็สะดุ้ง

_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1322 แล้วนะคะ หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา  >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ