บทที่ 1

"คนเราตายแล้วไปไหนกันนะ?"

"ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันไม่เคยตายนี่"

ผมตอบเพื่อนอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาจู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมาระหว่างที่เรากำลังนั่งดื่มกันอยู่

มันไม่ใช่หัวข้อที่ผมเคยเก็บมาใส่ใจเลยสักนิด สำหรับผมแล้ว การใช้เวลาลับคมดาบของตัวเองดูจะเป็นประโยชน์กว่าการมานั่งครุ่นคิดเรื่องพรรค์นี้เป็นไหนๆ

"เขาว่ากันว่าบางคนก็ได้เกิดใหม่นะ"

"ถ้างั้น... ก็หวังว่าชาติหน้าฉันจะได้เกิดในครอบครัวธรรมดาๆ ก็แล้วกัน อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขดูบ้าง"

เขาหัวเราะเบาๆ กับคำพูดของผมที่ว่าอยากมีชีวิตอันสงบสุข ก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง

"พูดจริงรึเปล่าเนี่ย?"

"อืม"

"ตอนนี้ผู้คนมากมายก็กำลังทุกข์ทรมานจากมหันตภัยอยู่แล้วนะ ถ้านายเคลื่อนไหวล่ะก็ จะมีคนตายเพิ่มขึ้นอีกมากโขเลย"

"ฉันไม่สน"

"ไม่ยักรู้ว่าเพื่อนที่ดูร่าเริงของฉันจะมีความเจ็บปวดเก็บไว้มากขนาดนี้"

"ใครๆ ก็มีอดีตที่เจ็บปวดกันสักเรื่องสองเรื่องทั้งนั้นแหละ"

เขาพยักหน้าเห็นด้วย แล้วจึงยกแก้วขึ้น

"ไว้เรื่องทั้งหมดนี้จบลงเมื่อไหร่ เราไปล่ามอนสเตอร์กันอีกนะ"

"ก็หาคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อมาให้ฉันหน่อยก็แล้วกัน"

เขาหัวเราะร่า ก่อนจะกระดกเครื่องดื่มในแก้วรวดเดียวจนหมดแล้ววางมันลง

"ขอให้โชคดีนะ ต้องให้ฉันสวดภาวนาให้ไหม?"

"ฉันไม่เชื่อในพระเจ้า ฉันเชื่อในสิ่งนี้เท่านั้น"

ผมชูดาบของตัวเองขึ้นแล้วหัวเราะ ทำให้เขาได้แต่ส่ายหัวขณะลุกขึ้นยืน

"ลาก่อนนะ คงไม่ได้ไปไหนไกลหรอก"

"พูดเหมือนแกเคยไปไหนไกลอย่างนั้นแหละ"

ฟุ่บ...

วงแหวนมิติสีดำปรากฏขึ้น ร่างของเขาก็ถูกดูดหายเข้าไปในนั้นจนลับสายตา

"เป็นทักษะที่สะดวกดีจริงๆ"

เมื่อถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง ผมจึงยกแก้วขึ้นดื่ม

หนึ่ง... สอง... สามแก้ว

ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง

'ฉันเสียใจ'

แคว้นเฟอร์เดียมตั้งอยู่ทางตอนเหนือของอาณาจักรริทาเนีย

มันเป็นดินแดนที่ยากจนและรกร้างซึ่งตั้งอยู่บนชายแดนของอาณาจักร ต้องต่อสู้กับพวกคนเถื่อนอยู่ตลอดเวลา

และผมเกิดมาในฐานะทายาทของแคว้นแห่งนั้น

'ฉันมันน่าสมเพช'

ผมใช้ชีวิตอยู่กับความคับข้องใจ เอาแต่เปรียบเทียบสภาพแวดล้อมของตัวเองกับลูกหลานขุนนางคนอื่นๆ

การเปรียบเทียบนำมาซึ่งปมด้อย

และปมด้อยก็ถูกระบายออกมาเป็นการกระทำที่บ้าบิ่นจนนำไปสู่อุบัติเหตุ ผู้คนต่างชี้นิ้วเยาะเย้ยผมไม่หยุดหย่อน

ไอ้สารเลว, ไอ้คนบ้า, ปรมาจารย์ดาบบ้าเลือด…

ผมใช้ชีวิตอยู่กับฉายาที่น่าอัปยศสารพัด จนกระทั่ง... ในที่สุดผมก็หนีออกจากตระกูลไปอย่างน่าอดสู

หลายปีผ่านไปขณะที่ผมร่อนเร่ไปในฐานะทหารรับจ้าง

อาจจะเพราะโชคดี ผมถึงเอาชีวิตรอดมาได้แม้จะต้องคลุกคลีอยู่กับสมรภูมินับครั้งไม่ถ้วน

เมื่อผมเก่งกาจขึ้นจากการเฉียดตายครั้งแล้วครั้งเล่า ชื่อเสียงของผมก็เริ่มขจรขจาย และความปรารถนาที่จะกลับบ้านก็เพิ่มพูนขึ้นเช่นกัน

'ตอนนั้นฉันคิดว่าถ้าได้กลับไป ทุกอย่างคงจะดีขึ้น'

ด้วยความเสียใจและรู้สึกผิดต่อความโง่เขลาในวัยเยาว์ ผมคิดว่าตัวเองจะสามารถกลับบ้านและช่วยเหลือครอบครัวได้อย่างใหญ่หลวง

แต่...

กว่าที่ผมจะได้กลับไป ครอบครัวและดินแดนของผมก็เหลือแต่เพียงเถ้าถ่านเสียแล้ว

ผมทำอะไรไม่ได้เลย สิ่งเดียวที่ทำคือการวิ่งหนี

ผมต้องหลบซ่อนตัว ทิ้งแม้กระทั่งนามของขุนนางไป เพราะกลัวอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับตัวเอง

'ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น'

เป้าหมายใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นในใจผม

ผมอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสมานานหลายปี เคี่ยวกรำตนเองประดุจคมดาบ ผมต่อสู้อย่างไม่หยุดยั้งกับมหันตภัยนับไม่ถ้วนที่ทำลายล้างทวีป

เมื่อถึงจุดหนึ่ง ผู้คนก็เริ่มเรียกผมด้วยชื่อใหม่

ราชันย์ทหารรับจ้าง

และในที่สุด ผมก็ได้ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางเจ็ดผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก ในตำแหน่งอันรุ่งโรจน์ที่รู้จักกันในนาม 'เจ็ดผู้แข็งแกร่งแห่งทวีป'

ณ ตอนนั้น ผมไม่ขาดสิ่งใดในชีวิตอีกแล้ว มีทั้งลูกน้องนับไม่ถ้วน ชื่อเสียงที่ไม่มีใครเทียบ และฝีมือที่สมกับตำแหน่งนั้น

'แต่มันก็ยังไม่พอ'

อย่างไรก็ตาม ผมกลับรู้สึกกระหายอยู่เสมอ

ความล่มสลายของตระกูล ความเสียใจในวัยเยาว์ และการตระหนักรู้ที่มาช้าเกินไป

ทุกค่ำคืน อดีตของผมตามมาหลอกหลอนจนนอนไม่หลับหากไม่ได้ดื่ม

ครอบครัวและเพื่อนพ้องที่จากไปนานแล้ว ผู้คนในดินแดนของผม... พวกเขาจะไม่มีวันกลับมา

'ฉันเสียใจ'

สงครามยังไม่จบสิ้น

มหันตภัยที่พัดถล่มทั่วทั้งทวีปอาบแผ่นดินให้ชุ่มโชกไปด้วยเลือด และเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของผู้คนก็ไม่เคยจางหาย

แต่หัวใจของผมไม่สามารถรองรับเสียงกรีดร้องเหล่านั้นได้อีกต่อไปแล้ว

'ถึงเวลาแล้ว'

ถึงเวลาที่จะต้องพักความเสียใจเอาไว้ข้างๆ แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ก็ตาม ผมยังมีอีกหนึ่งสิ่งที่ต้องทำ

เพราะผมยังอ่อนแอเกินไป ยังไม่ดีพอ ยังระมัดระวังเกินไป... ยัง... ยัง...

ผมเอาแต่หาข้ออ้าง เลื่อนสิ่งที่ต้องทำออกไปเสมอ

'การแก้แค้น'

ใช่แล้ว ถึงเวลาที่จะต้องชำระแค้นกับพวกที่ทำลายครอบครัวของผมแล้ว

ความว่างเปล่ากัดกินผมจากภายใน ผมไม่อาจรีรอได้อีกต่อไป

เลือดของพวกมันจะเติมเต็มความว่างเปล่าในใจผม

ผมวางแก้วเหล้าลงแล้วกุมดาบของตัวเองไว้

* * *

ราชันย์ทหารรับจ้าง 'กิสเลน' ได้รวบรวมกองทัพ

ข่าวที่ว่าหนึ่งในเจ็ดผู้แข็งแกร่งแห่งทวีปกำลังเคลื่อนทัพเข้าสู่สงครามสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน

แม้ว่ากิสเลนจะถูกจัดอยู่ในอันดับต่ำที่สุดในบรรดาเจ็ดคน แต่คุณค่าทางยุทธศาสตร์ของราชันย์ทหารรับจ้างนั้น กล่าวกันว่าเทียบเท่ากับกำลังทหารของทั้งประเทศ

― เหตุใดราชันย์ทหารรับจ้างถึงได้ตัดสินใจเช่นนี้!

ด้วยสงครามที่กำลังดำเนินอยู่ การกระทำของกิสเลนจึงปลุกเร้าความโกรธแค้นจากผู้คนมากมาย

ทำไมถึงต้องมาสร้างความขัดแย้งภายในกันในเวลาแบบนี้ด้วย?

เพื่อตอบโต้ข้อสงสัยนั้น เขาได้เปิดเผยชื่อและสายเลือดที่เขาซ่อนไว้มาเป็นเวลานาน

"สำหรับข้าแล้ว การล้างแค้นให้ครอบครัวสำคัญกว่า"

เป้าหมายในการล้างแค้นของเขาคืออาณาจักรที่ครอบครัวของเขาเคยอาศัยอยู่ — อาณาจักรริทาเนีย

กิสเลนชี้ดาบของเขาไปยังบ้านเกิดที่เขาจากมานานแสนนาน

ด้วยชื่อเสียงอันโด่งดังของเขา ผู้คนจำนวนมากต่างหลั่งไหลเข้ามาร่วมในสงครามครั้งนี้

ในหมู่พวกเขามีทั้งลูกน้องผู้ภักดีของกิสเลนและผู้ที่กระตือรือร้นที่จะคว้าโอกาสในความโกลาหล ทุกคนต่างชูดาบขึ้นเคียงข้างเขา

"เป้าหมายเดียวของข้าคือการทำลายล้างริทาเนีย"

ริทาเนียเป็นที่รู้จักในฐานะมหาอำนาจทางทหาร แต่กิสเลน หนึ่งในเจ็ดผู้แข็งแกร่งแห่งทวีป ก็น่าเกรงขามไม่แพ้กัน

กิสเลนอาละวาดไปทั่วอาณาจักร ทลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าด้วยพลังอันท่วมท้น ทว่า การรุกคืบของเขากลับต้องเผชิญกับการต่อต้านอย่างดุเดือดในทันที

'แปลก'

ยอดฝีมือที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเริ่มปรากฏตัวขึ้นทีละคนเพื่อขวางทางเขา แต่คนเหล่านี้ไม่ได้มาจากริทาเนีย

ทำไมคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรถึงมายืนขวางทางกิสเลน?

'มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล'

กิสเลนปัดความสงสัยทิ้งไป แล้วสังหารพวกมันลงทีละคนอย่างใจเย็นขณะที่เขารุกคืบต่อไป เขาจำเป็นต้องจบสงครามให้เร็วที่สุดหากต้องการชัยชนะ แต่การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของยอดฝีมือที่ซ่อนเร้นเหล่านี้ ทำให้แผนการของเขาต้องปั่นป่วน

เมื่อสงครามยืดเยื้อ สถานะทางการเงินของอาณาจักรก็ย่ำแย่ลงอย่างรวดเร็ว ทหารรับจ้างจำนวนมากของเขา สมกับที่เป็นทหารรับจ้าง เริ่มตีจากเมื่อคำนวณแล้วว่าผลประโยชน์ที่ได้นั้นลดน้อยลง

จากนั้น เหตุการณ์ชี้ขาดที่ตัดสินผลของสงครามก็เกิดขึ้น

'อัศวินผู้สูงศักดิ์' เอเดนหนึ่งในเจ็ดผู้แข็งแกร่งแห่งทวีป ได้เข้าร่วมสมรภูมิ

ตาชั่งแห่งชัยชนะก็เอนเอียงไปยังฝั่งอาณาจักรอย่างรวดเร็ว ในท้ายที่สุด กิสเลนก็ถูกบังคับให้คุกเข่าลงต่อหน้าศัตรูในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

"คาร์โตสินะ... ไม่สิ ชื่อจริงของเจ้าคือกิสเลนใช่หรือไม่? จบลงแบบนี้นี่เอง"

เอเดนกล่าวพร้อมกับหัวเราะอย่างขบขัน

ชายรูปงามผมสีทองในชุดเกราะแวววาวกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเขา แม้ว่าชุดเกราะของเขาจะมีรอยร้าวหลายแห่งและผมเผ้ายุ่งเหยิง ซึ่งเป็นหลักฐานของการต่อสู้ที่ดุเดือด แต่เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บถึงชีวิต

ในทางกลับกัน กิสเลนที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ถูกหอกและดาบนับสิบเล่มแทงทะลุจนแทบหาที่ว่างบนร่างกายไม่เจอ

แม้จะอาบไปด้วยเลือด กิสเลนก็ยังแยกเขี้ยวและยิ้มให้เอเดน

"บัดซบเอ๊ย... ไม่คิดว่าแกจะเข้ามายุ่งด้วย"

เอเดนหัวเราะอีกครั้งขณะกวาดตามองไปรอบๆ สมรภูมิ

พื้นที่โดยรอบถูกทำลายจนพินาศย่อยยับจากการต่อสู้อันรุนแรง ศพกองสูงเป็นภูเขา และแม่น้ำโลหิตไหลนองไปทั่วพื้นดิน

"คนของเจ้าหนีไปหมดแล้ว สมกับเป็นพวกสุนัขชั้นต่ำที่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี"

"แค่ก... ทหารรับจ้างที่เก่งกาจย่อมรู้จักหาทางรอด ถ้ามีชีวิตอยู่ได้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องตาย"

เอเดนแค่นเสียงหยามหยัน เขาชูดาบขึ้นแล้วจ่อไปที่ลำคอของกิสเลน

"มีอะไรจะสั่งเสียไหม?"

"ไม่มี ข้าเสียใจแค่เรื่องเดียวที่ทำลายอาณาจักรนี้ให้สิ้นซากไม่ได้ เอาเลย รีบฆ่าข้าซะ ไอ้สารเลวหน้าเลี่ยน"

"ปากดีไม่เข้าเรื่อง"

ริมฝีปากของเอเดนบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจต่อท่าทีท้าทายของกิสเลน

"ข้าไม่เคยชอบแกอยู่แล้ว แค่ทหารรับจ้างสกปรกที่ถูกเอ่ยชื่อในระดับเดียวกับข้า"

"แกคิดว่าข้าชอบนักรึไง?"

"แต่ไม่คิดเลยว่าแกจะเป็นผู้รอดชีวิตจากตระกูลเคานต์แห่งเฟอร์เดียม... นั่นน่าประหลาดใจจริงๆ"

คิ้วของกิสเลนกระตุก

มีบางอย่างแปลกๆ ในน้ำเสียงของเอเดน ราวกับว่ามันเป็นมากกว่าแค่การพูดคุยเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่ใครๆ ก็รู้

เมื่อเห็นความสับสนในดวงตาของกิสเลน เอเดนก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบข้างหูกิสเลน

"ไม่นึกเลยว่าแกรนด์ดยุคแห่งเฟอร์เดียมจะเป็นแก หลังจากพี่สาวของแกตาย แกก็หายตัวไปเลยนี่นา? มีช่วงหนึ่งที่พวกเราตามหาแกอยู่เหมือนกัน"

"แก... แกรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?"

เอเดนไม่ได้มาจากอาณาจักรริทาเนีย เขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วในประเทศอื่น

แล้วยังจะมาบอกว่าเคยตามหาเขาอีก?

"ข้าย่อมต้องรู้อยู่แล้ว 'พวกเรา' ต่างหากที่เป็นคนทำลายตระกูลของแกโดยร่วมมือกับดัชชีเดลฟีน"

"ว่ายังไงนะ?"

คำพูดของเอเดนฟาดใส่ความคิดของกิสเลนราวกับค้อนปอนด์

ดัชชีเดลฟีนที่ทำลายล้างเฟอร์เดียม ได้ก่อกบฏและยึดครองอาณาจักรไปนานแล้ว

นั่นคือเหตุผลที่กิสเลนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตั้งเป้าหมายการแก้แค้นไปที่ตัวอาณาจักรเอง

แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนจากชาตอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย!

กิสเลนไม่อาจทำความเข้าใจสถานการณ์ได้ ร่างกายของเขาแข็งทื่อ เขาตะโกนถามอย่างร้อนรน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

"'พวกเรา'? แกจะบอกว่ามีคนหนุนหลังดัชชีอยู่งั้นรึ?"

"หนุนหลัง... ไม่ใช่คำที่ข้าชอบเท่าไหร่ ข้าว่า... ไม่สิ อธิบายให้คนอย่างแกฟังไปก็ไร้ประโยชน์ เอาเป็นว่าแค่คิดซะว่าทุกคนอยู่ข้างเดียวกันก็พอ"

เอเดน ผู้หยิ่งยโสและน่ารังเกียจเหมือนเคย เป็นชายที่เอาแต่พร่ำสอนเรื่องความยุติธรรม นั่นคือเหตุผลที่เขาถูกเรียกว่า 'อัศวินผู้สูงศักดิ์'

มันเป็นเรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนอย่างเขาจะเข้าไปพัวพันกับแผนการสมคบคิดเพื่อทำลายล้างเฟอร์เดียม

"ทำไมคนอย่างแกถึงต้องเข้ามายุ่งกับตระกูลของข้าด้วย...! มันไม่ใช่ดินแดนในประเทศของแกด้วยซ้ำ!"

"โลกนี้มันไม่ได้ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายขนาดนั้นหรอก แต่ก็นะ ทหารรับจ้างชั้นต่ำอย่างแกคงไม่มีทางเข้าใจเหตุผลที่ซับซ้อนแบบนี้ได้หรอก"

"ถ้างั้น... การที่แกเข้ามายุ่งกับสงครามครั้งนี้ก็...?"

"ถูกต้อง เพื่อเก็บกวาดให้เรียบร้อยยังไงล่ะ ข้าจะปล่อยให้ชื่อเสียงของตัวเองต้องมีรอยด่างพร้อยไม่ได้"

ทันทีที่เอเดนพูดจบ เขาก็ชูดาบขึ้น ในวินาทีที่ดาบนั้นฟาดลง ศีรษะของกิสเลนก็จะหลุดจากบ่า

"ไอ้สารเลว! ข้าไม่มีวันให้อภัยแก!"

กิสเลนพยายามดิ้นรนเพื่อลุกขึ้น แต่ร่างกายที่แหลกสลายของเขาไม่สามารถรวบรวมมานาได้อย่างที่เคย

"เจ้าคนโง่ นี่คือจุดจบของแกแล้ว แกควรจะใช้ชีวิตในฐานะทหารรับจ้างต่อไปอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว"

ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันอันเย็นชา เอเดนเหวี่ยงดาบลงอย่างรวดเร็ว

ฉัวะ!

ชั่วขณะหนึ่ง เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง

ความรู้สึกเย็นเยียบเฉียดผ่านลำคอของเขา

ภาพตรงหน้าเริ่มหมุนคว้าง

ท่ามกลางโลหิตที่สาดกระเซ็น กิสเลนรู้สึกได้ถึงอารมณ์ทั้งหมดที่เคยทรมานเขามาตลอดชีวิตพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

ความเสียใจ, ความว่างเปล่า, ความโหยหา, ความโศกเศร้า...

แต่ในท้ายที่สุด สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่คือความโกรธแค้นที่ลุกโชนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

—เขาว่ากันว่ามีเรื่องการเกิดใหม่ด้วยนี่นา?

ทำไมคำพูดสุดท้ายของเพื่อนถึงได้แวบเข้ามาในหัวของเขาได้นะ?

'ถ้าข้าได้เกิดใหม่อีกครั้งจริงๆ ล่ะก็! ข้าจะฉีกพวกแกทุกคนเป็นชิ้นๆ!'

ตุบ

ศีรษะที่ขาดกระเด็นของเขากลิ้งไปบนพื้น

ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างอย่างขมขื่น ราชันย์ทหารรับจ้าง กิสเลน ได้พบกับจุดจบอันว่างเปล่าของเขา

* * *

'ฉันยังมีชีวิตอยู่?'

เขาแน่ใจว่าศีรษะของตัวเองถูกตัดไปแล้ว หรือว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตา?

กิสเลนค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างระมัดระวังโดยไม่ขยับร่างกาย

'กระโจม?'

สิ่งที่เขาเห็นคือกระโจมทหารธรรมดาๆ แบบที่ใช้กันในค่ายพักแรม

'โดนจับมางั้นรึ?'

ดูจากที่ไม่มีใครอยู่รอบๆ เหมือนว่าเขาจะอยู่ในกระโจมนี้เพียงคนเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ได้ถูกมัดไว้ด้วย

'ช่างหยิ่งยโสกันนัก ที่ทิ้งข้าไว้แบบนี้?'

ดูเหมือนพวกมันจะประเมินเขาต่ำเกินไปมาก ที่ทิ้งเขาไว้ที่นี่โดยไม่แม้แต่จะมัดตัวไว้

เขาลองรวบรวมมานาอย่างระมัดระวัง แต่มานาอันมหาศาลที่เขาเคยครอบครองราวกับมหาสมุทรกลับไม่สามารถสัมผัสได้เลยแม้แต่น้อย

'พวกมันทำอะไรกับข้าเข้าแล้วสินะ?'

เขาค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่งแล้วสำรวจไปรอบๆ

'ดาบ?'

มีดาบเล่มหนึ่งพิงอยู่ข้างเตียงเรียบๆ

"เหอะ พวกมันคงเห็นข้าเป็นตัวตลกจริงๆ สินะ"

แม้ว่าจะใช้มานาไม่ได้ แต่เพลงดาบที่เขาฝึกฝนมาหลายปีก็ไม่ได้หายไปไหน เพียงแค่มีดาบเล่มเดียว เขาก็สามารถสังหารทหารธรรมดาได้เป็นร้อย

'ไม่รู้ว่าพวกมันคิดอะไรอยู่ แต่ข้าจะทำให้พวกมันต้องเสียใจ'

มานาน่ะ เดี๋ยวพอหนีออกไปได้ก็ค่อยฟื้นฟูเอา

ซวบซาบ

ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ทางเข้ากระโจม

กิสเลนรีบล้มตัวลงนอนแล้วหลับตาลงอย่างรวดเร็ว

ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับถือบางอย่างมาด้วย เมื่อพิจารณาจากกลิ่นหอมของซุป ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังนำอาหารมาให้เขา

กลิ่นของอาหารทำให้เขารู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาวอกแวกกับเรื่องพวกนี้

ขณะที่ทหารคนนั้นหันหลังให้เพื่อเตรียมอาหาร กิสเลนก็ชักดาบออกมาอย่างรวดเร็วและเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้า

"ชู่ว์... ถ้าตอบคำถามของข้าดีๆ ข้าจะไว้ชีวิต"

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เสริมเบาๆ ว่า

"อาจจะนะ"

ทหารที่ตกใจเมื่อมีดาบมาจ่อที่คอ ไม่นานก็มีท่าทีอ่อนลงราวกับยอมจำนน

ขณะที่กิสเลนกำลังจะเอ่ยปากถาม ทหารคนนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยท่าทีรำคาญใจแล้วพึมพำว่า:

"เฮ้อ... นายน้อยอีกแล้วนะครับ ทำไมถึงทำแบบนี้อีกแล้วล่ะครับ? ท่านเบื่อมากหรือไง? กลับปราสาทไปดีๆ ไม่ได้หรือครับ?"

"...หา?"

กิสเลนถึงกับพูดไม่ออก งุนงงไปหมด ต่อให้เขาเป็นนักโทษ ทหารธรรมดาๆ กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับราชันย์ทหารรับจ้าง?

แต่แล้ว...

ความรู้สึกรำคาญใจนี่... มันช่างคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด