บทที่ 34 การเตรียมตีพิมพ์หนังสือเล่ม

สำนักพิมพ์เจียงหนาน

ติงจื่อฉิงรับโทรศัพท์ไปพลาง เดินออกจากห้องผลักประตูตรงไปยังห้องหัวหน้าบรรณาธิการ

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฟางโจวพูด เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย

“มีค่ะ ชื่อจ้าวจวิน”

“เขาเป็นบรรณาธิการของนิตยสาร นิยายสยองขวัญ ของสำนักพิมพ์เรา ทำไมเหรอ เขาติดต่อคุณเหรอ?”

“หรือว่า...คุณเขียนนิยายแนวสยองขวัญด้วยเหรอ?”

ติงจื่อฉิงเริ่มคิดแบบนั้นจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้ฟางโจวก็เคยบอกว่า ยังมีต้นฉบับอื่นที่ต้องเขียน แต่แนวสยองขวัญกับนิยายรักวัยรุ่น...ดูแล้วไม่น่าจะอยู่ในช่องเดียวกันเลย! ที่สำคัญเหมือนเป็นจ้าวจวินที่ติดต่อเขาก่อนด้วย!

…

ติงจื่อฉิงเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น นิตยสารคลับวัยทีนฉบับนี้จัดส่งถึงร้านหนังสือและแผงขายหนังสือเรียบร้อยแล้ว ผลตอบรับดีมาก นิตยสารคลับวัยทีนที่เธอรับผิดชอบ เป็นรายปักษ์ ยอดขายไม่เลว แต่ละฉบับพิมพ์ประมาณ 200,000 เล่ม

แต่คราวนี้ เพิ่งจัดส่งไปแค่สองรอบ ก็มีเสียงเรียกร้องให้พิมพ์เพิ่มแล้ว แม้จะไม่มากแต่บางพื้นที่ยังไม่ได้รับของล็อตแรก ก็มีบางร้านขายหมดจนขาดตลาดแล้ว ตอนนี้กำลังติดต่อจุดขายต่างๆ ว่าเป็นแบบเดียวกันหรือเปล่า

…

จากผลตอบรับ...

ดูท่าต้องพิมพ์เพิ่มอย่างน้อย 50,000 เล่ม แถมฝ่ายบรรณาธิการก็เริ่มได้รับจดหมายจากผู้อ่าน และมีคอมเมนต์ในเว็บไซต์ด้วย ส่วนมากเป็นเพราะนิยายรักเรื่องนั้นของฟางโจว บางคนถึงขั้นอยากซื้อเก็บสะสม ในโลกนี้วงการบันเทิงและวรรณกรรมยังไม่เจริญมาก แนวนิยายก็มีน้อย ถ้ามีเรื่องไหนที่อ่านแล้วรู้สึกประทับใจ บางคนก็ซื้อเก็บไว้เลยและยังมีแนวโน้มว่าจะติดตามซื้อในฉบับต่อๆ ไปด้วย

…

นี่แหละคือการสร้างฐานผู้อ่าน ด้วยเหตุนี้เอง สำนักพิมพ์ถึงพร้อมจ่ายค่าต้นฉบับสูงขึ้น หากเป็นนักเขียนที่มีฐานแฟนคลับและชื่อเสียง เรื่องนี้ หัวหน้าบรรณาธิการ เหอฉิน ก็รู้ดี

…

ช่วงสองวันนี้ ติงจื่อฉิงกับเหอฉินกำลังปรึกษาเรื่องค่าต้นฉบับของฟางโจว นิยายรักเรื่องนั้นของเขา สร้างผลตอบรับได้อย่างชัดเจน เพิ่มยอดขายนิตยสารถึง 50,000 เล่ม ค่าต้นฉบับที่จ่ายไปก็แค่จิ๊บๆ โชคดีที่ฉบับหน้ายังมีอีกเรื่องจากฟางโจวที่คุณภาพแข็งแกร่งไม่แพ้กันรองอยู่ แต่หลังจากนั้นล่ะก็ไม่แน่ การรีบเจรจาเรื่องการขอผลงานใหม่กับฟางโจวจึงเป็นเรื่องเร่งด่วน

…

เมื่อได้รับโทรศัพท์จากฟางโจว ติงจื่อฉิงรีบตรงไปยังห้องเหอฉินทันที กลัวว่าถ้าอีกฝ่ายพูดเรื่องเพิ่มค่าต้นฉบับ เธอจะตัดสินใจเองไม่ได้ เหอฉินกำลังยุ่งอยู่ เห็นติงจื่อฉิงเปิดประตูเข้ามาทั้งที่ไม่ได้เคาะ และยังคุยโทรศัพท์อยู่ ก็รู้ทันทีว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่นอน

ติงจื่อฉิงพูดว่า:

“ฟางโจวคะ ฉันมาถึงห้องคุณเหอแล้วค่ะ”

“หัวหน้าบรรณาธิการเราดูแลเนื้อหาทั้งหมดของนิตยสาร ถ้าไม่ว่าอะไร…จะให้เธอฟังด้วยนะคะ”

ทักทายกันเล็กน้อย

ฟางโจวพูดผ่านสายว่า:

“ผมลงนิยายแนวสยองขวัญในเว็บ แล้วมีคนชื่อจ้าวจวินติดต่อมา เขาบอกว่าเป็นบรรณาธิการจากสำนักพิมพ์เจียงหนาน บอกว่าอยากตีพิมพ์เป็นเล่ม”

“ก็เลยโทรมาถามพวกคุณดู”

“ว่าเขาใช่ตัวจริงรึเปล่า หรือเป็นพวกต้มตุ๋น”

…

พอรู้ว่าเป็นฟางโจว เหอฉินก็ตั้งใจฟังทันที

พอเขาพูดถึงนิยายบนเว็บ และว่าจ้าวจวินเป็นคนติดต่อมา เหอฉินถึงกับใจเต้น

ถามกลับอย่างระวัง:

“สวัสดีค่ะ คุณฟางโจว ดิฉันเหอฉินนะคะ”

“จ้าวจวินเป็นบรรณาธิการของเราจริงๆ ขออนุญาตถามนิดนึง นิยายที่ว่าชื่อเรื่องว่าอะไรคะ...”

“ผีเป่าตะเกียง ครับ”

เหอฉินรู้สึกว่าสมองประมวลผลไม่ทัน

อะไรกันเนี่ย บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ!

คนที่เธอกังวลคิดจะติดต่อมาโดยตลอด กลับกลายเป็นฟางโจวซะงั้น

เหอฉินทั้งขำทั้งอึ้ง:

“แล้วที่คุณหยุดอัปเดตนิยายช่วงนี้…”

“ผมเป็นนักเรียน ม.6 ครับ มีการสอบจำลองพอดี ต้องอ่านหนังสือเลยไม่ได้อัปเดต”

...

พอรู้เหตุผล เหอฉินก็ยิ่งอึ้งปนน้ำตาจะไหล รู้ไหมว่าในเว็บ คนเขาถกกันวุ่นวายแค่ไหน มีคนบอกว่านักเขียนคนนี้เป็นโจรขุดสุสาน ออกไปทำงานแล้วเจอดี ถูกมัมมี่โบราณจัดการ หนังสือนี้เลยไม่มีวันจบ

...อีกคนว่า นักเขียนโดนตำรวจจับอยู่ กำลังกินข้าวฟรีในคุก

...บางคนก็ไม่เห็นด้วย ทำไมจะเป็นเพราะถูกรถชนตอนออกจากบ้านไม่ได้ล่ะ?

...หรือว่ามัวแต่อยู่บ้านเขียนหนังสือไม่สนใจแฟน สุดท้ายโดนเพื่อนบ้านอย่างลุงหวังแย่งแฟนไป พอจะไปเอาคืนก็โดนทั้งลุงหวังและแฟนรุมแทง ตำรวจกำลังตามเก็บชิ้นส่วนศพอยู่เลย!

สรุปคือ คำอวยพรทั้งนั้น…

...

เหอฉินตั้งสติได้ก็รู้ทันทีว่านี่คือโอกาสทอง

“คุณฟางโจวคะ”

“จริงๆ แล้วตั้งใจจะติดต่อคุณค่ะ”

“ไม่คิดว่าจะได้ติดต่อกันแบบนี้ ไม่ทราบว่าคุณตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้ทั้งหมดกี่คำ?”

“จากที่อ่านมา เราคิดว่าเหมาะมากกับการตีพิมพ์หนังสือเล่ม”

“คุณพอจะมีความสนใจบ้างไหมคะ?”

ฟางโจวเองก็ตั้งใจแบบนั้นอยู่แล้ว หาผลประโยชน์จากหนังสือเล่มเดียวหลายทาง ถ้าส่งต้นฉบับให้สำนักพิมพ์โดยตรงผลลัพธ์คงไม่ดีขนาดนี้ ในโลกที่นิยายออนไลน์ยังไม่พัฒนา หาเงินจากหนังสือเล่มก็ดี ที่สำคัญลิขสิทธิ์อยู่ในมือ ต่อไปจะดัดแปลงเป็นอะไร ก็ยังมีรายได้อีก

...

ฟางโจวคิดก่อนจะตอบ:

“เรื่องนี้ผมวางไว้ทั้งหมด 8 เล่ม ราวๆ 2 ล้านตัวอักษรครับ”

“ตอนนี้เล่มแรกเสร็จแล้ว”

“ถ้าจะตีพิมพ์”

“ก็ต้องดูค่าลิขสิทธิ์ว่าจะได้เท่าไรด้วยครับ”

เหอฉินเคยได้ยินจากติงจื่อฉิงแล้ว ว่าฟางโจวเป็นคนแปลกนิดหน่อย ต่างจากนักเขียนสายวรรณกรรมทั่วไป เขาไม่เขินที่จะพูดเรื่องเงิน มองเรื่องเงินเป็นเรื่องปกติ ซึ่งเป็นเรื่องดีมากสำหรับสำนักพิมพ์ จะเรียกเท่าไรก็ว่ามาเถอะ แย่ที่สุดคือพวกที่ทำท่าหวงของ ทั้งที่อยากขายแต่ก็กลัวเสียฟอร์ม

...

เหอฉินตัดสินใจทันที:

“คุณฟางโจวคะ คุยกันทางโทรศัพท์มันไม่ชัดเจน”

“คุณอยู่เมืองหนานอู๋ใช่ไหมคะ?”

“เราก็อยู่ซูจิง ไม่ไกลกันเท่าไร”

“พรุ่งนี้เราขอไปพบคุณที่หนานอู๋ดีไหมคะ คุยกันต่อหน้า”

ฟางโจวคิดก่อนจะตอบ:

“พรุ่งนี้ผมไม่ว่างครับ”

“งั้นเป็นสัปดาห์หน้าดีกว่า”

“ถ้าคุณมาก็บอกผมล่วงหน้า เราค่อยนัดเจอกันคุยครับ”

...

#ในเวลาเดียวกัน

ห้องเรียน ม.6 ห้อง 2 โรงเรียนมัธยมอันดัลสามของเมืองหนานอู๋ บรรยากาศแปลกๆ อยู่บ้าง ถังถังยืดอกเชิดหน้าด้วยความภาคภูมิใจ มองเพื่อนร่วมชั้นในห้องด้วยสายตาเหนือกว่า

...

ทุกคนรู้แล้วว่า ฟางโจวสอบวิชาภาษาจีนได้ 144 คะแนน และดูเหมือนว่าจะเป็นคะแนนสูงสุดในเมืองเลยด้วย

ถ้าจะบอกว่าเขาลอกข้อสอบ…ก็ไม่มีทางเลย

...

กระดาษคำตอบของฟางโจว ทุกคนในห้องก็เห็นกันหมด โดยเฉพาะเรียงความนั้นไม่มีใครกล้าติ เรียงความห่วยๆ บางทีบอกไม่ถูกว่าห่วยยังไง แต่ถ้าเขียนดีจริงๆ มันก็รู้ได้ทันที มันโกหกไม่ได้! และนึกย้อนกลับไปช่วงหลายวันก่อน ฟางโจวก็ดูเหมือนตั้งใจเรียนจริงๆ

...

ทุกคนอึ้งไปหมด แค่ไม่กี่วัน จะได้ผลขนาดนี้? มันมีแต่คำว่า ‘แปลกประหลาด’ เกินจะบรรยายได้

ที่แปลกยิ่งกว่าคือ..

คะแนนวิชาอื่นของฟางโจว—คณิตศาสตร์ 86 คะแนน, ฟิสิกส์ 76 คะแนน ส่วนอังกฤษกับเคมียังไม่ออก แต่ดูแนวโน้มแล้ววิชาหนึ่งแย่กว่าอีกวิชาหนึ่งจริงๆ แล้วทุกคนก็พลันนึกถึงคำพูดของถังถังก่อนหน้านี้ ว่าฟางโจวพนันกับฟางชิงหลินไว้ ความรู้สึกของทุกคนเลยซับซ้อนมาก แต่ก็มีความรู้สึกภูมิใจเล็กๆ ปนอยู่ด้วย

(จบบท)