บทที่ 14 ออกจากบ้าน
บทที่ 14 ออกจากบ้าน
ฟางโจวเดาได้ทันทีว่าฟางชิงหลินคิดไปไกลเกินไปแล้ว
เขายกมือเคาะหน้าผากของฟางชิงหลินเบาๆ แล้วพูดอย่างหมดคำจะพูด
“อย่ามโนเองให้มากนัก”
“เรื่องนี้ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด”
“จริงๆ แล้ว พ่อรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรก ที่ตอนนี้มันมีเงื่อนงำอื่นต่างหาก”
“ถ้าสงสัยอะไรก็ไปถามแม่เองเถอะ”
ฟางโจวไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้
----------
ฟางชิงหลินสูง 167 ซม. ซึ่งในหมู่ผู้หญิงถือว่าสูงพอตัว
แต่ก็ยังเตี้ยกว่าฟางโจวเกือบ 20 ซม.
การโดนดีดหน้าผากโดยไม่ทันตั้งตัว
ทำให้เธอสะดุ้งถอยหลังโดยอัตโนมัติ
ก่อนจะจ้องฟางโจวอย่างระแวง
แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นภาพของอีกฝ่ายลากกระเป๋าเดินออกไปหน้าตาเฉย
ฟางชิงหลินพูดขึ้นมาเสียงเรียบ:
“ฉันจะบอกแม่ว่าพี่ไม่ได้ไปอยู่หอ แต่ไปเช่าบ้านอยู่ข้างนอก เว้นแต่พี่จะไปบอกแม่เอง”
ฟางโจว: …
“น้องสาว”
“ตกลงอะไรสักอย่างกันหน่อยไหม”
“ฟังนะ เธอไม่อยากเป็นผู้หญิงแกร่งมาตลอดเหรอ? อนาคตบริษัทหยุนซื่อกรุ๊ปฉันไม่เอาสักแดงเดียว ให้เธอหมดเลย จะได้ให้เธอได้ทำตามฝัน”
“แต่มีข้อแม้ข้อนึง เธอห้ามมายุ่งกับเรื่องของฉัน”
----------
“ว่าไง?”
“ถ้าไม่เชื่อ”
“ฉันเขียนสัญญาให้ได้เดี๋ยวนี้เลยนะ”
ฟางโจวค่อยๆ เกลี้ยกล่อม
เขารู้ดี ฟางอวี้หรูเป็นคนที่มีความต้องการในการควบคุมสูงมาก
ถ้าแม่รู้ว่าเขาจะไม่อยู่หอพัก แต่จะไปเช่าห้องข้างนอก
แม่ต้องไม่มีทางยอมแน่ๆ แถมแม่ก็เป็นคนที่ไม่ค่อยประนีประนอมด้วย
ถึงเขาจะฝืนทำก็ได้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องสร้างความขัดแย้ง
----------
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมา
สิ่งที่เขาเห็นคือ ดวงตาหงส์ที่ดื้อรั้นคู่นั้นที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาและจ้องมองเขาอย่างแน่วแน่
“ฟางโจว”
“ฉันพูดอีกครั้งนะ”
“ฉันซาบซึ้งที่พ่อแม่รับเลี้ยงฉันและให้ชีวิตใหม่กับฉัน”
“ฉันจะตอบแทนพวกเขา และจะเป็นลูกที่ดีให้ได้ด้วยความสามารถของตัวเอง”
“แต่เธอไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่แย่งมรดกของตระกูลฟาง”
----------
ฟางโจวเอามือกุมขมับ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขารู้สึกว่าคำพูดนี้มันคุ้นๆ
เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่อสามปีก่อน เขาก็เคยพูดอะไรแบบนี้เหมือนกัน
แค่ตอนนั้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
แต่พิจารณาจากนิสัยของฟางชิงหลินและวัยของเธอในตอนนี้
แน่นอนว่าเธอไม่มีทางสัมผัสได้ถึงความจริงใจของเขาแน่ๆ
ฟางโจวบ่นพึมพำ “สาวน้อย ทำไมถึงล้อเล่นไม่เป็นเลยนะ”
----------
เขาไม่คิดจะอธิบายอะไรอีก
ฟางโจวจึงเปลี่ยนกลยุทธ์
“ฉันออกไปอยู่ข้างนอกเพื่อทุ่มเทกับการเรียนจริงๆ”
“ยังไงซะ แม่ก็ต้องการให้ฉันสอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ อยู่แล้ว”
“เธอที่เชื่อฟังแม่ขนาดนั้น ก็คงอยากเห็นแม่มีความสุขเหมือนกัน ใช่ไหม?”
“เรามาเดิมพันกันดีไหม”
“ยังไงซะ การสอบจำลองรอบสองก็ใกล้เข้ามาแล้ว”
“ถ้ารอบนี้ มีวิชาไหนก็ตามที่ฉันได้คะแนนสูงกว่าเธอ เธอจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก”
“แต่ถ้าฉันทำไม่ได้ เธออยากจะบอกแม่เมื่อไหร่ก็เชิญ”
“ตกลงไหม?”
เวรเอ๊ย จำลองไฟไหม้แต่ไม่มีไฟไหม้
จำลองแผ่นดินไหวแต่ไม่มีแผ่นดินไหว
แต่ทำไม สอบจำลอง ถึงต้องสอบจริงๆ ด้วยฟะ
----------
แต่เอาเถอะ
ฟางโจวยังรู้ขีดจำกัดของตัวเอง
ถ้าต้องแข่งทุกวิชา นั่นคือเอาตัวเองไปให้โดนยำชัดๆ
ยัยเด็กนี่ไม่เคยหล่นจากอันดับหนึ่งในสามในช่วงปีที่เรียนมัธยมปลายเลย
ฟางชิงหลินเม้มริมฝีปาก
มองเขาด้วยสายตาที่เหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง
รู้สึกว่าฟางโจวตรงหน้าดูเปลี่ยนไป
ถึงแม้คำพูดของเขาจะยังน่าหงุดหงิดเหมือนเดิม
แต่ก็ไม่ได้จงใจจะกระแทกแดกดันเธอเหมือนเมื่อก่อน
----------
ฟางโจวมองเธอเช่นกัน
ถึงฟางชิงหลินจะเก่งกาจไปซะทุกด้าน
เวลาทำอะไรก็คล่องแคล่ว วางตัวมั่นใจและสุขุมเสมอ
แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่เจ้าของร่างนี้เคยใช้ชีวิตร่วมกับเธอ
ฟางโจวรู้ดีว่า...
จริงๆ แล้ว ยัยเด็กนี่เป็นคนที่อ่อนไหวและขาดความมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ
แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็น้อยลงทุกที
----------
ทันใดนั้น ฟางโจวก็หวนนึกถึงอดีต
เมื่อตอนยังเด็ก สาวน้อยคนนี้เคยตามเขาต้อยๆ
เรียกเขาว่า พี่ชาย พี่ชาย ตลอดเวลา
ดูเหมือนว่าความเปลี่ยนแปลงของเธอจะเริ่มขึ้น
ตั้งแต่เจ้าของร่างคนก่อนเริ่มเปลี่ยนไป
เห็นฟางชิงหลินเงียบไป
ฟางโจวเลยสรุป “ตกลงตามนี้แล้วกัน”
เขาเดินไปที่ประตู หันไปมองห้องของตัวเองแวบหนึ่ง
และสายตาก็สะดุดกับกล้องดูดาว ‘นักสำรวจ’ ที่วางอยู่ที่มุมห้อง
ของที่เคยเห็นเป็นสมบัติล้ำค่า ตอนนี้กลับดูเป็นเรื่องตลกสิ้นดี
เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะวางกุญแจลงบนตู้ข้างๆ แล้วเปิดประตูลากกระเป๋าออกไป
----------
ฟางชิงหลินเริ่มใจคอไม่ดี รีบวิ่งไปที่ประตูตะโกนเรียก
“พี่วางกุญแจไว้ทำไม?”
ภาพเงาหลังของฟางโจวทับซ้อนกับภาพของเมื่อวาน
ทำให้เธอรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่ไร้ขอบเขต
...ฟางโจวโบกมือ
“กลัวทำหาย”
“หรือเธอจะไม่เปิดประตูให้ฉันตอนฉันกลับมาเหรอ”
ประตูค่อยๆ ปิดลง
ฟางชิงหลินเดินไปที่หน้าต่าง มองดูฟางโจวลากกระเป๋าเดินไปที่ประตูทางออกของหมู่บ้าน
เธอยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นนานมากจนขาชาไปหมด ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมา
“แม่ วันนี้ต้องทำโอทีไหม?”
----------
บริษัทหยุ่นซื่อ
เมื่อรับสายจากฟางชิงหลิน ฟางอวี้หรูถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว
เธอนวดต้นคอที่ปวดเมื่อย ก่อนจะพูดขอโทษลูกสาว
"ชิงหลิน วันนี้แม่ต้องทำโอที คงกลับบ้านดึกหน่อย"
"ตอนเย็นสั่งอาหารมากิน หรือให้พี่ชายเธอทำให้ก็ได้ หรือไม่ก็ออกไปกินข้าวข้างนอกกัน"
ฟางชิงหลินเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
"แม่ พี่… เขาย้ายออกไปแล้ว"
----------
ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง
ไม่นาน ฟางอวี้หรูก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบเฉย
"อืม"
"งั้นเย็นนี้ลูกจัดการเรื่องอาหารเองละกัน"
"แม่จ้างแม่บ้านไว้แล้ว แต่พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มงาน หลังจากนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารอีก"
จริงๆแล้วฟางชิงหลินมีหลายอย่างที่อยากพูด
โทรไปก็ไม่ได้ตั้งใจจะถามเรื่องอาหาร
แต่สุดท้าย เธอกลับพูดเพียงว่า
"แม่ทำงานต่อเถอะ รักษาสุขภาพด้วยนะ กินข้าวให้ตรงเวลาด้วย"
หลังจากวางสาย ฟางชิงหลินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าซับซ้อน
---
นอกคฤหาสน์ตระกูลฟาง
รถฟอร์ดมัสแตงสีแดง เบรกดัง ‘เอี๊ยด!’ แล้วจอดสนิทริมถนน
หงเสี่ยวหลงก้าวลงจากรถ เห็นฟางโจวลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจ
จากนั้น ก็ตกใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อรับซองบุหรี่ที่ฟางโจวโยนมาให้
ฟางโจวโยนกระเป๋าขึ้นเบาะหลัง เปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง
พูดเสียงไม่สบอารมณ์:
"มึงติดเกมขนาดนี้เลยเหรอ ปล่อยให้กูรอตั้งนาน"
"ไปเถอะ! ไปฝั่งตะวันตกของโรงเรียน กูย้ายออกมาอยู่เองแล้ว"
----------
หงเสี่ยวหลงนิ่งเงียบ
ตอนกลางวัน ฟางโจวบอกว่าพ่อแม่เขาหย่ากันแล้ว
หงเสี่ยวหลงไม่ได้ตกใจนัก เพราะข่าวลือเรื่องนี้เป็นที่รู้กันในวงสังคมระดับสูงอยู่แล้ว
แถมเรื่องที่พ่อของฟางโจวเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลฟาง ก็ไม่ใช่ความลับอะไร
และผู้ชายที่เป็น ‘ลูกเขยแต่งเข้า’ ก็มักจะมีจุดจบที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
แต่สิ่งที่หงเสี่ยวหลงคาดไม่ถึง คือการที่ฟางโจวตัดสินใจออกมาอยู่คนเดียว
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความ
----------
ขณะขับรถ หงเสี่ยวหลงยกมุมปาก ยิ้มแล้วพูดขึ้นมา
"ให้ตายเถอะ น่าอิจฉาว่ะ ได้อยู่คนเดียวแม่งโคตรอิสระ"
"อยากกลับตอนไหนก็ได้ อยากสูบบุหรี่ก็สูบได้"
"เมื่อก่อน มึงออกมาเที่ยวแต่ละที แม่งยากเย็นสุดๆ"
"ฉลองหน่อยไหม"
"คืนนี้พาไป ‘ชิงกั๋ว’ "
"มึงยังไม่เคยไปบาร์ใช่ไหม? ที่นั่นเป็น ‘บาร์เงียบๆ’ บรรยากาศสงบ"
"พวกสาวๆ ที่นั่นคุณภาพสูง แต่จีบไม่ง่ายนะ"
"แต่หน้าตามึงหล่อขนาดนี้ คงมีสาวๆอยากปลอบโยนมึงเยอะแยะเลย"
"อย่าไปยุ่งกับเด็กมัธยมนะ มันผิดกฎหมาย!"
ฟางโจวเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะไม่นาน
น้ำเสียงของหงเสี่ยวหลงเต็มไปด้วยความอิจฉาปนขมขื่น
เขาเคยไปบาร์อยู่สองสามครั้ง แต่ด้วยหน้าตาที่ดูสะอาดสะอ้านของเขา
คนที่เข้ามาหามักเป็นพี่สาวหรือสาวใหญ่
ดูเหมือนว่าสาววัยรุ่นไม่ค่อยปลื้มหน้าแบบเขาเท่าไหร่
แต่ฟางโจวกลับเป็น ‘ประเภทที่กินได้ทั้งวงการ’
----------
ฟางโจวไม่สนใจ
"เดี๋ยวต้องไปที่อื่นก่อน"
"ถังถังบอกว่าแม่เธออยากชวนกูไปกินข้าวที่บ้าน"
หงเสี่ยวหลงหัวเราะลั่น
"โคตรดีเลยว่ะ!"
"จริงๆ แล้ว ถังถังก็น่ารักดีนะ"
"ถึงหน้าตากับหุ่นจะธรรมดาไปหน่อย แต่เธอนิสัยดี ถ้าแต่งไปเป็นเมีย มึงจะต้องได้เมียที่เชื่อฟังแน่ๆ"
เขาหัวเราะเหมือนเป็ด
ฟางโจวมองหน้าเขาด้วยสายตาดูถูก
"ไอ้โง่!"
---
(จบบทที่ 14)