บทที่ 12 นักเขียนเหรอ สงสัยเธอกำลังด่าฉัน

โลกใบนี้ให้ความสำคัญกับลิขสิทธิ์มาก

และในขณะเดียวกัน...

ผู้คนก็เปิดรับเรื่องการจ่ายเงินเพื่อความรู้ได้มากกว่าเดิมเยอะ

----------

ตอนเช้า ฟางโจวพลิกอ่านแมกกาซีนพวกนั้น

ที่จริงก็เพื่อดูว่าเล่มไหนออกโดยสำนักพิมพ์เชิงพาณิชย์

สไตล์งานเขียนแบบไหนที่แต่ละเล่มชอบ

เขาไม่อยากทำสงครามโดยไม่มีการเตรียมตัว

จริงๆ แล้ว ถ้าอยากดังไวๆ

ไปสายสำนักพิมพ์ของหน่วยงานราชการ จะไปได้เร็วกว่าด้วยซ้ำ

แต่ฟางโจวมาเพื่อหาเงินเลี้ยงปากท้อง

แน่นอนว่า...ต้องเลือกที่ได้เงินเยอะไว้ก่อน

วรรณกรรมเยาวชนสินะ

แถมต้องเป็นแนวที่คนในวัยนี้ชอบอ่านด้วย

หนีไม่พ้นเรื่องรักใสๆ หวานซึ้ง และอารมณ์ความรู้สึกสับสนประมาณนั้นแหละ

----------

โลกของนิยายออนไลน์ที่นี่  ถ้าเทียบกับยุคที่ฟางโจวข้ามมิติมา...

ก็เหมือนยุคบุกเบิกยังไงยังงั้น  เพิ่งเริ่มต้นไม่มีรูปแบบอะไรทั้งนั้น

จะเขียนแนวรักวัยใสแบบดราม่าเล่นใหญ่ ก็เหมือนเสือจับหมูเลยล่ะ

ต้องเป็นแนวที่ ‘ทรมานใจ’ คนอ่านแบบสุดๆ นั่นแหละถึงจะเวิร์ก

ใส่จุดขาย แทรกฉากบีบคั้นหัวใจเข้าไปอีกนิด

รับรองน้ำตาวัยรุ่นทั้งชายหญิงมีไหลพรากแน่

ต้นฉบับคิดค่าตามจำนวนตัวอักษร

ฟางโจวเลยกะไว้ว่าแต่ละเรื่องต้องเริ่มที่สองหมื่นคำ

วางพล็อตให้มีอุปสรรคเยอะๆ มีปัญหาเยอะๆ

จะได้ยืดเรื่องได้ยาวๆ

แบบนี้เขาไม่ได้เรียก ‘น้ำเยอะ’ นะ

เขาเรียกว่า พล็อตพลิกไปพลิกมาอย่างเข้มข้นต่างหาก!”

----------

ตอนนี้ยังไม่มีคอมพิวเตอร์

ฟางโจวเลยได้แค่ร่างโครงเรื่องออกมาเป็นแนวทางก่อน

แต่ละเรื่องค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัว

พอโครงเรื่องมา...เรื่องราวก็มาเอง

หนึ่งเรื่อง สองเรื่อง……

ตอนที่ฟางโจวกำลังร่างโครงเรื่องที่ห้า

ถังถังก็เดินเข้ามา

----------

พอเธอนั่งลงก็วางโค้กไว้บนโต๊ะของฟางโจว

บนโต๊ะตัวเองวางน้ำเปล่าไว้ขวดหนึ่ง

แล้วเธอก็เริ่มเล่า:

"ตอนเที่ยงฉันกินข้าวไปแค่ครึ่งชามเองนะ"

"ไม่ได้กินของที่แคลสูงเลยด้วย”

“หลักๆ ก็บร็อคโคลี่กับสลัดผักนั่นแหละ แต่แม่ฉันบังคับให้กินน่องไก่อันหนึ่ง”

"ตอนบ่ายมีเรียนแค่สองคาบเอง"

"กะว่าจะเลยไปออกกำลังที่ฟิตเนสสักหน่อย..."

...ฟังดูเหมือนกำลังสรุปรายงานการปฏิบัติงาน

ฟางโจววางปากกา หันไปมองถังถัง แล้วยิ้ม

“จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว แค่คุมอาหารพอแล้ว”

“อย่าเพิ่งลดปริมาณอาหารเยอะ เดี๋ยวร่างกายไม่ไหว”

“เรียนก็เหนื่อยอยู่แล้ว ไปฟิตเนสนี่ไม่จำเป็นเลย”

“เธอแค่ลดน้ำหนัก ไม่ได้ไปฟิตหุ่นนะ”

“การออกกำลังมันเผาผลาญน้ำตาล ไม่ใช่ไขมัน”

“ยิ่งออกก็ยิ่งหิว สุดท้ายร่างกายก็ไม่ไหวเหมือนกัน”

“อยากขยับตัวก็แค่เดินเล่นสัก 2-3 กิโลพอ”

“อย่าทำให้สุขภาพพังล่ะ”

“ถ้าอยากหุ่นดีจริงๆ ก็รอหลังสอบเข้าค่อยว่ากัน”

“แล้วอีกอย่าง ผู้หญิงอยากหุ่นดีไม่จำเป็นต้องไปฟิตเนสยกเวตหรอก แค่โยคะหรือพิลาทิสก็พอแล้ว”

ฟางโจวพูดไป เอนหลังพิงโต๊ะด้านหลัง มือหนึ่งพาดบนโต๊ะ

น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่ฟังแล้วรู้สึกน่าเชื่อถือจนเถียงไม่ออก

ถังถังหรี่ตา

“รู้เยอะจังนะ เก่งจริงๆ!”

“อ้อ นี่แม่ฉันบังคับให้เอาลูกอมพวกนี้มาให้ด้วยแหละ”

ถังถังเปิดกระเป๋าเล็กของตัวเอง ดวงตากลมโตเป็นประกาย

-----------

จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง...

“ฮือ ฮือ…”

ฟางโจวที่กำลังเขียนโครงเรื่องเรื่องสุดท้ายต้องหยุดมือ

หันไปมองถังถังที่กำลังซับน้ำตาด้วยกระดาษทิชชู่

ตาเธอแดงเถือกเลย

“ฮืออออ ทำไมตอนจบของสองคนนี้ต้องเป็นแบบนี้ด้วย”

“ก็แค่เข้าใจผิดกันไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเคลียร์กันไม่ได้แล้วจบแบบแฮปปี้ล่ะ!”

เอ่อ~~~

ฟางโจวก็แอบหมดคำจะพูดเหมือนกัน

เมื่อกี้ถังถังเห็นโครงเรื่องที่เขาร่างไว้ แล้วก็หยิบไปอ่าน

ใครจะคิดว่าเธอคนนี้จะอินขนาดนี้

ถึงจะมีแค่ประมาณพันคำ แต่ก็เล่าคร่าวๆ ถึงจุดเด่นของเรื่อง

คล้ายกับพวกคลิปสปอยหนังห้านาทีจบ

เขายังไม่ทันคิดชื่อตัวละครด้วยซ้ำ

แค่ร่างโครงเรื่องเฉยๆ ก็ทำเอาอีกฝ่ายน้ำหูน้ำตาไหลพรากได้ขนาดนี้

แค่พล็อตคร่าวๆ เองนะ ถ้าเขียนจริงจะขนาดไหน?

เห็นถังถังจมูกแดง ตาแดง เหมือนโดนโลกทั้งใบทำร้ายมา

ฟางโจวก็อดแซวไม่ได้

“รู้ไหม ทำไมเจ้าชายกับเจ้าหญิงในนิทานถึงได้อยู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป?”

ถังถังตาปริบๆ แล้วส่ายหน้า

ฟางโจวว่า

"เหตุผลหลักคือ: คนหนึ่งสวย อีกคนรวยมาก"

“มันก็แค่นิทานน่ะ อย่าซีเรียสไปเลย”

“ความรักที่สวยงามน่ะ ใครก็อยากได้ทั้งนั้นแหละ แต่ในความจริงมักจะมาพร้อมกับความผิดหวัง… ซึ่งนั่นแหละ ที่ทำให้มันตราตรึง”

“ฉันเขียนเพื่อหาเงิน ก็ต้องเลือกทางที่ดึงอารมณ์คนให้ได้มากที่สุด”

“จากที่ดูเธอ… น่าจะเวิร์กนะ”

“หาเงินน่ะ ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอก”

ถังถังค้อนใส่

วางกระดาษคืนโต๊ะ

ถึงอยากอ่านโครงเรื่องอื่นด้วย แต่ก็กลัวว่าจะอินจนเสียอารมณ์

แต่ก็แอบเหลือบมองกระดาษแผ่นที่อ่านไปบ่อยๆ

ดูเหมือนยังรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง

----------

ไม่นานนัก

ถังถังก็ทนไม่ไหว หันกลับมา

“เธอเขียนดีมากเลยนะ”

“ไม่คิดเลยว่าใกล้ตัวเราจะมี ‘นักเขียน’ อยู่ด้วย เก่งสุดๆ ไปเลย!”

ฟางโจวขนลุกซู่

รีบโบกมือ..

“อย่าเรียกฉันว่า ‘นักเขียน’ เชียวนะ!”

ทุกวงการมันมีลำดับชั้นกันทั้งนั้น

พวกเขียนนิยายออนไลน์ถือเป็นอาชีพงานเขียนที่อยู่ก้นบึ้งของห่วงโซ่การดูถูก

ถึงชาติที่แล้วจะได้เงินจากการเขียนเว็บนิยาย

แต่ก็โดนคนรอบตัวดูถูกอยู่ดี

เวลาออกไปข้างนอกยังไม่กล้าบอกใครเลยว่าทำอาชีพนี้

หลายคนในวงการก็เหมือนกัน

หมกตัวอยู่บ้านทั้งวัน

มีเมีย...คนอื่นจะหาว่ากินแรงเมีย

ไม่มีเมีย...ก็กลายเป็นพวกเกาะพ่อแม่กินชัดๆ

เพราะงี้แหละ ฟางโจวเลยแพ้คำว่า ‘นักเขียน’ หนักมาก

----------

ถังถังรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของฟางโจว

แต่ก็ไม่ถามอะไรมาก

แล้วนึกขึ้นได้ว่าแม่เธอกำชับอะไรไว้

“คืนนี้ว่างไหม?”

“ตอนเที่ยงฉันบอกแม่ว่าเธอช่วยฉันไว้ แม่อยากเชิญเธอไปกินข้าวที่บ้าน”

มองหน้าเด็กสาวตาใสปิ๊ง

ฟางโจวก็พอเดาออก

มื้อนี้...ไม่ใช่แค่ขอบคุณธรรมดาแน่นอน

แต่เขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด

เลยพยักหน้าตอบ

“ได้สิ”

“บอกที่อยู่ฉันมา เดี๋ยวตอนเย็นฉันไป”

“ว่าแต่…ฉันก็มีเรื่องอยากให้เธอช่วยเหมือนกัน”

“หนังสือเรียน ม.4 กับ ม.5 ของเธอยังอยู่ไหม ถ้ายังเก็บไว้ เอามาให้ยืมหน่อยนะ”

“ยังอยู่สิ!”

ถังถังยิ้มจนตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว

เหมือนการที่ฟางโจวขอความช่วยเหลือจากเธอ ก็เป็นเรื่องที่ทำให้เธอมีความสุขแล้ว

----------

สองคาบผ่านไปเร็วมาก

พอครูประกาศเลิกเรียน

ทั้งห้องก็ส่งเสียงดังโห่ร้องเหมือนสัตว์ในกรงที่ได้รับอิสรภาพ

ก็ห้องนี้มีหลายคนที่มาเรียนแบบไปวันๆ

หงเสี่ยวหลงเดินเข้ามา

“ไอ้โจว เสาร์-อาทิตย์นี้มีแพลนยัง?”

“พ่อแม่ฉันไม่อยู่บ้าน เล่นเกมคนเดียวก็ไม่สนุก ไปเน็ตคาเฟ่ด้วยกันปะ?”

ตอนเที่ยง หงเสี่ยวหลงรู้แล้วว่าพ่อแม่ของฟางโจวหย่ากัน

เรื่องแบบนี้ ยังไงฟางโจวก็ต้องบอกในที่สุด

เลยพูดไปในช่วงกินข้าวเลย แล้วหงเสี่ยวหลงก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ

ตอนนี้เลยมาชวนไปนั่งร้านเกม

หงเสี่ยวหลงเรียนไม่เก่ง

ความหวังสูงสุดคือเข้าวิทยาลัยธรรมดา หรือไม่ก็หาที่เสียเงินแล้วเรียนให้จบเอาวุฒิ

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ได้มาทั้งที

แน่นอนว่า...ไม่มีทางเรียนอยู่แล้ว

ถังถังที่อยู่ข้างๆถึงกับชะงัก

เธอเก็บของในกระเป๋าช้าลงทันที

แล้วก็เงี่ยหูรอฟังให้ชัดเจน

(จบบท)