878 - บอกข่าวดี

878 - บอกข่าวดี

ไม่นาน ข่าวการปราบกองกำลังหลักของกบฏในเจียงหนานก็แพร่กระจายไปทั่ว

หลี่เยว่ไม่ได้รีบกลับเมืองหลวง แต่พาทหารของเขาไปจับกุมผู้นำตระกูลในเจียงหนาน

ส่วนหลี่จื้อ ถูกส่งตัวไปยังเมืองหลวงอย่างลับๆ โดยสำนักงานสอบสวนลับ

ขณะเดียวกัน ที่ชางอู่

ฉินโม่กำลังยุ่งอยู่กับการตรวจเอกสาร แม้จะมีหน่วยงานที่ปรึกษาคอยจัดการงานประจำ แต่เอกสารหลายอย่างยังต้องผ่านมือเขา

เช่น การสร้างโครงสร้างพื้นฐาน การจัดตั้งโรงเรียน การก่อสร้างโรงงานและท่าเรือ การปฏิรูประบบภาษี และการประกันแรงงาน

สำนักงานสอบสวนลับยังจัดตั้งกรมตำรวจใหม่แทนศาลอำเภอ งานทั้งหมดต้องได้รับการดูแลจากฉินโม่

เขาเหนื่อยจนแทบล้มลง

"ให้ตายเถอะ การเป็นผู้บัญชาการใหญ่เหนื่อยขนาดนี้ หากเป็นฮ่องเต้ คงเหนื่อยจนตาย!" เขาบ่นอย่างไม่พอใจ "แล้วหลี่เยว่ เจ้านั่นทำไมยังไม่กลับมาอีก? เอกสารกองนี้ไม่มีใครช่วยข้าเลย!"

ในขณะที่เขากำลังบ่น หลี่เจี้ยนเกอก็เข้ามาอย่างเร่งรีบ

"ท่านผู้บัญชาการ ข่าวดี! เราชนะยิ่งใหญ่ที่ซานหนาน เยว่อ๋องปราบกองกำลังกบฏหลักที่หย่งชิงและจับตัวหัวหน้ากบฏได้!"

ฉินโม่รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้รับข่าวด่วน เขาหยิบขึ้นมาอ่านและหัวเราะ "ไอ้พวกไร้ค่า ในที่สุดก็มีผลงานเสียที! สังหารกองทัพศัตรูทั้งหมดและจับหัวหน้ากบฏได้เป็นๆ"

หลี่เจี้ยนเกอกล่าวแสดงความยินดีพร้อมคำนับ "ทั้งหมดนี้เป็นเพราะท่านผู้บัญชาการวางแผนการล่วงหน้า จึงชนะได้แม้อยู่ห่างไกลหลายพันลี้"

"พอได้แล้ว เลิกประจบเถอะ!" ฉินโม่โบกมือพลางถาม "แผนกตำรวจที่จัดตั้งขึ้นใหม่เป็นอย่างไรบ้าง?"

หลี่เจี้ยนเกอตอบ "ได้รับผลตอบรับดีทีเดียว แต่พี่น้องที่ถูกส่งไปทำงานในแผนกตำรวจต้องออกลาดตระเวนทุกวัน หลายคนยังปรับตัวไม่ทัน

และพวกหัวหน้าที่เคยอยู่ในสำนักงานอำเภอบางส่วนก็ไม่ค่อยชินกับงานที่นี่ หลายคนอายุมากแล้ว สมองไม่ค่อยไว ทำได้แค่งานพื้นฐาน"

ฉินโม่กล่าว "คนที่อายุมากกว่าสี่สิบปี ให้พวกเขาทำงานในฝ่ายสนับสนุน อายุต่ำกว่าสี่สิบปีให้ลงภาคสนาม

ส่วนคนที่อายุเกินห้าสิบห้าปี ให้พวกเขาเกษียณ แล้วกลับมาทำงานในตำแหน่งที่ปรึกษาด้านความปลอดภัย

ให้พวกเขาทำงานง่ายๆ และแผนกตำรวจจ่ายเงินเดือนให้จนกว่าพวกเขาจะสิ้นชีวิต

จงทำให้คำสั่งนี้เป็นจริง นอกจากนี้ แผนกตำรวจในอนาคตจะรับคนอายุสิบหกปีขึ้นไป และไม่เกินสามสิบปี

คนที่สามารถอ่าน เขียน และพูดได้อย่างดีจะได้รับการพิจารณา

สำหรับเยาวชนที่ผ่านการสอบจากชั้นเรียนรู้หนังสือของเรา จะมีสิทธิ์สอบเข้ารับราชการในหลิ่งหนาน"

"รับทราบ ท่านผู้บัญชาการ!"

หลี่เจี้ยนเกอรู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงที่ฉินโม่ริเริ่มนั้นไม่เคยมีมาก่อน การได้ทำงานภายใต้เขาเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

เขาเต็มใจทำงานถวายชีวิตโดยไม่มีข้อแม้

ในดินแดนต้าเฉียนไม่มีระบบสอบจอหงวน แต่ฉินโม่ไม่ได้วางแผนจะนำมันกลับมา

เขาเลือกที่จะข้ามมันไป ใช้ระบบที่ดัดแปลงมาจากโลกเดิมของเขา

ระบบนี้ยังสอดคล้องกับการปฏิรูประบบขุนนางและระบบการแต่งตั้งเจ้าหน้าที่

ฉินโม่ใช้หลิ่งหนานเป็นจุดเริ่มต้น ทดสอบกับคนกลุ่มเล็กก่อน พอพวกเขาปรับตัวได้ เขาจึงปล่อยแผนเต็มรูปแบบ

ตามประเพณี ข้าราชการระดับล่างมักไม่ได้รับการยอมรับ แต่ฉินโม่ต้องการทำลายประเพณีนี้

ข้าราชการระดับล่างที่รู้จักสภาพของราษฎรดีที่สุด หากให้โอกาสพวกเขาเติบโต พวกเขาย่อมยอมสละตำแหน่งที่สืบทอดมาเป็นรุ่นๆ

และแม้พวกเขาไม่ยอม ก็ไม่มีสิทธิ์ต่อต้าน โดยเฉพาะในหลิ่งหนาน

อีกสิบปี คนจากระดับล่างกลุ่มแรกจะเติบโตขึ้นและก้าวเข้าสู่ราชสำนัก

ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นสามัญชน ตระกูลเล็ก หรือตระกูลใหญ่ หากต้องการเข้ารับราชการ ต้องเริ่มต้นจากตำแหน่งเล็กที่สุด

หรือแม้แต่ในแผนกตำรวจ หากเป็นเพียงตำรวจลาดตระเวน ก็สามารถก้าวไปสู่ตำแหน่งสูงสุดได้

แต่ทั้งหมดนี้มีเงื่อนไขว่าต้องผ่านการสอบของชั้นเรียนรู้หนังสือก่อน

และยังมีหลักสูตรขั้นสูงที่ต้องสอบผ่านเพื่อเลื่อนขั้นต่อไป

หลังจากคิดเรื่องนี้ ฉินโม่ก็เขียนจดหมายสองสามฉบับแล้วเรียกคนจากสำนักงานสอบสวนลับมาส่งออกไป

หลี่เยว่ที่ส่งหลี่จื้อกลับเมืองหลวงแบบลับๆ นั้นทำได้ดีมาก และยังอาศัยข้ออ้างในการกวาดล้างกบฏในเจียงหนานเพื่อจัดการกับตระกูลใหญ่

ด้วยวิธีนี้ ขุนนางประจำเขตจิงโจวและหยางโจวสามารถเปลี่ยนมาใช้คนของตนได้

หลิ่งหนาน เจียงหนาน ซานหนาน และไหวหนานทั้งหมด จะถูกนำเข้าสู่แผนการปฏิรูป

กลุ่มที่ยึดครองพื้นที่เดิมจะถูกกระจายออกไป และให้ผู้อพยพมาแทนที่ เพื่อไม่ให้มีการสร้างกลุ่มอำนาจอีกในอนาคต

ดินแดนเจี้ยนหนานที่ยังคงมีปัญหา ฉินโม่ไม่กังวลนัก เพราะผู้มีอำนาจในพื้นที่อย่างโต้วเจี้ยนหมิง ก็คงจบสิ้นในไม่ช้า

สิ่งที่เขากังวลมากกว่าคือเซียวอวี้โหรว เพราะเส้นทางไปยังเจี้ยนหนานถูกตัดขาดโดยโต้วเจี้ยนหมิง ทำให้ไม่สามารถส่งคนมาได้

หลังจากจัดการงานเอกสารเสร็จ ฉินโม่ไปยังลานเงียบสงบแห่งหนึ่ง

"พระมาตุลา ท่านยังสบายดีอยู่หรือ?"

ขณะนั้น กงซุนอู๋จี้กำลังนั่งจิบชาอยู่ที่ศาลา พร้อมกับกงซุนชงที่นิ้วขาดสองนิ้ว

ก่อนหน้านี้ฉินโม่เคยพูดว่าจะส่งเขากลับเมืองหลวง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขายังไม่ได้ส่งไป

เมื่อเห็นฉินโม่ กงซุนชงถึงกับตัวสั่น "ฉิน ฉินโม่ เจ้าจะมาทำอะไรอีก?"

"ข้ามาดูพวกเจ้า และบอกข่าวดีสองเรื่อง!" ฉินโม่กล่าวพลางนั่งลงอย่างสบายใจ

กงซุนอู๋จี้มองฉินโม่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมฉินโม่ถึงไม่ฆ่ากงซุนชง หรือแม้แต่ตัวเขาเอง

ทั้งที่ฉินโม่สามารถสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อกำจัดพวกเขา และโยนความผิดไปให้กบฏนิกายบัวขาวได้

"ข่าวดีอะไรหรือ?"

"หลานชายคนโตของท่านกลับมาแล้วเมื่อเดือนก่อน ตอนนี้คงถึงเมืองหลวงแล้ว" ฉินโม่กล่าว "ก่อนหน้านี้ข้ายุ่งมากจนไม่มีเวลาแวะมาบอกท่าน!"

กงซุนอู๋จี้เบิกตากว้าง "เฉิงเฉียนกลับมาแล้ว? เป็นไปได้อย่างไร!"

กงซุนชงเองก็อึ้ง "สองปีแล้ว เขายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร!"

"ไม่เพียงแค่รอดชีวิต แต่ยังกลับมาอย่างมั่งคั่ง นำทรัพย์สมบัติมูลค่าหลายสิบล้านตำลึงกลับมาด้วย และยังพาคณะทูตจากสิบกว่าประเทศที่ยังไม่ได้เจริญสัมพันธไมตรีกับต้าเฉียนกลับมาอีก

ฮ่องเต้เมื่อได้เห็นสมบัติและคณะทูต ทรงยิ้มจนพระเนตรแทบปิด!"

พูดจบ ฉินโม่เลื่อนแก้วไปตรงหน้ากงซุนอู๋จี้ "รินน้ำให้ข้าหน่อย ข้ากระหายน้ำ!"

กงซุนอู๋จี้ถอนหายใจ รินน้ำให้ฉินโม่ "สองปีที่ผ่านมา เด็กคนนั้นคงลำบากไม่น้อย ถือว่าเป็นการลบล้างบาปได้ นับเป็นข่าวดีจริงๆ

แล้วข่าวดีอีกเรื่องคืออะไร?"

"หลี่จื้อพร้อมกองทัพห้าแสนคนของเขาถูกทำลายหมดสิ้น หลี่จื้อเองก็ถูกจับตัว ตอนนี้คงกำลังถูกส่งตัวไปเมืองหลวง!" ฉินโม่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ข่าวนี้ระทึกใจกว่าใช่ไหม?"

กงซุนอู๋จี้ชะงักไป ก่อนจะยิ้มขมขื่น "นี่คงเป็นชะตากรรม!"

เขารู้อยู่แล้วเกี่ยวกับการจัดฉากข่าวการตายของหลี่จื้อ ซึ่งฉินโม่เคยแวะมาบอกก่อนหน้า

ในแง่ของเล่ห์เหลี่ยม กงซุนอู๋จี้ยอมรับว่าตนเทียบฉินโม่ไม่ได้

แม้จะพูดว่าตนเกลียดฉินโม่ แต่ลึกๆ เขาก็รู้ว่าตนไม่มีสิทธิ์ที่จะเกลียด

ท้ายที่สุดแล้ว กับสิ่งที่พวกเขาก่อขึ้น การที่ยังมีชีวิตอยู่ถือว่าเกินคาดแล้ว

โดยเฉพาะกงซุนชง ฉินโม่ยังช่วยขอความดีความชอบให้เขา

กลยุทธ์ของฉินโม่ครั้งนี้ทำให้กงซุนอู๋จี้ครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะหาเหตุผลที่เหมาะสมได้

…………