778 - ภักดีต่อพระสวามี รบเพื่อองค์หญิง

778 - ภักดีต่อพระสวามี รบเพื่อองค์หญิง

สวีอินเกานำคนสามคนมาพบฉินโม่ และบอกเรื่องที่พวกเขาขอยอมจำนน

ฉินโม่มองทั้งสามคนแล้วกล่าวว่า "ครั้งนี้เรายกทัพมาเพราะองค์หญิงโซกะ ซาจิโกะทูลขอต่อราชสำนัก อีกทั้งเซียวเต๋อก็ยังไม่ยอมกลับใจ พวกเราจึงจำเป็นต้องยกทัพมา

ไม่ต้องกังวล หากเราชนะ พวกเราจะคืนอำนาจให้แก่องค์หญิงของพวกเจ้าอยู่แล้ว อย่างไรอาณาจักรญี่ปุ่นก็มีจักรพรรดินีไม่น้อยเลยไม่ใช่หรือ"

เมื่อได้ฟังคำพูดของฉินโม่ ทั้งสามคนรู้สึกวางใจขึ้นมาก เพราะโซกะ ซาจิโกะมีชื่อเสียงในหมู่ราษฎรสูงอยู่แล้ว การภักดีต่อนางจึงไม่มีอะไรเสียหาย

อีกทั้งใครๆ ก็รู้ว่าองค์หญิงโซกะ ซาจิโกะได้อยู่กับบุรุษตรงหน้า

เท่ากับได้พึ่งบารมีอาณาจักรต้าเฉียนโดยตรง อาณาจักรญี่ปุ่นรอแค่รุ่งเรืองก็พอ

"ขอรับ พวกเราจะเชื่อฟังพระสวามี!" ซาซากิไทโคะกล่าวอย่างรวดเร็ว

"เจ้ากล่าวว่าข้าเป็นพระสวามีหรือ"

"ใช่แล้ว องค์หญิงโซกะ ซาจิโกะไม่ใช่ชายาของท่านหรือ" ซาซากิไทโคะกล่าว "ทูตที่ส่งตัวองค์หญิงกล่าวว่า ฝ่าบาทแห่งอาณาจักรต้าเฉียนได้ประทานองค์หญิงให้ท่านแล้ว!"

สวีอินเการู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างมาก เขาเพียงแค่กล่าวให้ดูดีขึ้น จะให้พูดกับเซียวเต๋อว่าต้องติดตามฉินโม่ในฐานะข้ารับใช้หรือ ก็ไม่ต่างจากตายแน่

ฉินโม่เห็นสวีอินเกาแสดงท่าทางลำบากใจก็เข้าใจทันที "โอ้ ใช่แล้ว มีเรื่องแบบนี้จริงๆ!"

"ท่านเป็นลูกเขยของอาณาจักรญี่ปุ่น เมื่อบ้านเมืองสงบแล้ว ท่านสามารถเป็นกษัตริย์ของเราได้เลย!" ซาซากิไทโคะกล่าว

"พูดแบบนี้ไม่ได้!" ฉินโม่กล่าว "ข้าไม่สนใจตำแหน่งกษัตริย์ของพวกเจ้า"

ซาซากิไทโคะถึงกับอึ้ง หรือว่าเขาจะเดาผิด

ฉินโม่ไม่ได้คิดเรื่องนี้อย่างที่เขาคิดหรือ

ไม่ใช่สิ แม้จะปฏิเสธแต่ในใจต้องคิดอยู่แน่

ใครกันจะปฏิเสธตำแหน่งกษัตริย์

อีกอย่างองค์หญิงเป็นชายาของเขา ต่อไปก็ต้องเป็นไปตามที่เขาว่าอยู่ดี

คิดถึงตรงนี้ ซาซากิไทโคะถึงกับคุกเข่า "ข้าตระกูลซาซากิขออุทิศตนเพื่อพระสวามี!"

"ดี เข้าใจสถานการณ์ ถ้าเซียวเต๋อเชื่อฟังเช่นเจ้า คงไม่เกิดเรื่องวุ่นวายเช่นนี้!" ฉินโม่กล่าว "ลุกขึ้นเถอะ!"

"ขอบคุณพระสวามี!" ซาซากิไทโคะลุกขึ้นไปยืนข้างสวีอินเกา

"ตระกูลเก็นมิซึขอภักดีต่อพระสวามี พวกเรามีกำลังพลอีกสี่พันในอิกะ ข้าน้อยจะโน้มน้าวให้พวกเขารบเพื่อองค์หญิง!" เก็นมิซึเคียวรีบกล่าว

"ตระกูลโซโตะก็ขอภักดีต่อพระสวามี จะโน้มน้าวให้กลุ่มอิเซะเข้าร่วมต่อสู้เพื่อองค์หญิง!" ยามาอุจิโซโตะเคงชุนกล่าว

"อย่าภักดีต่อข้า จงภักดีต่อองค์หญิงของพวกเจ้าเถอะ!" ฉินโม่ไม่ได้ต้องการให้พวกเขาภักดี เพราะหากข่าวลือไปถึงหูฝ่าบาท จะถูกมองว่ากำลังวางแผนการแน่

ทั้งสองคนแสดงสีหน้าเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

อย่างไรพระสวามีและองค์หญิงก็เป็นคู่สามีภรรยา ภักดีต่อใครก็เหมือนกัน

"ไป รวบรวมกำลังพล คืนนี้จะยึดปราสาทเซ็นโซ!" ฉินโม่ไม่มีเวลาพูดมาก จึงให้กองทัพพักผ่อนและส่งคนตรวจสอบผลรบ

"รายงาน ท่านแม่ทัพใหญ่ การรบครั้งนี้ฆ่าศัตรูได้หนึ่งหมื่นหกพันเจ็ดร้อยกว่าคน!"

"รายงาน ท่านแม่ทัพใหญ่ เรามีทหารกว่าร้อยนายถูกลูกเกาทัณฑ์เพลิงเผาไหม้ แต่ไม่รุนแรง ทายาแล้วสามารถสู้ต่อได้!"

"รายงาน ท่านแม่ทัพใหญ่ มีบางคนสู้จนคุ้มคลั่งทำให้บาดเจ็บเอง!"

"ให้ผู้บาดเจ็บประจำการที่ฮิโกเนะ ทิ้งคนไว้หนึ่งพันห้าร้อยคน ที่เหลือไปกับข้า!"

ฉินโม่เองก็พักผ่อนเพียงพอแล้ว เขามองเกาเหยาที่ดูเหนื่อยล้า "เสี่ยวเกา เจ้าพักอยู่ที่นี่เถอะ"

"ไม่ ข้านจะติดตามท่าน!" เกาเหยาโชคร้าย เพราะต้องบุกเข้าสู่เขตวากาซะในช่วงที่ร่างกายอ่อนแอจากรอบเดือน

สองสามวันนี้เดินทัพอย่างหนักหน่วง จนเกือบหมดแรง

"เจ้าดูหน้าซีดเซียว พักเถอะ!" ฉินโม่กล่าว "อย่าฝืน ข้าจะไม่เป็นไร มีทัพใหญ่คุ้มกัน ไม่มีใครเข้าใกล้ข้าได้!"

"ไม่ต้องห่วง ข้าน้อยสบายดี!" เกาเหยาส่ายหน้า "ครั้งนี้เดินทางทางเรือ ไม่ใช่ขี่ม้า ไม่มีปัญหา ข้าน้อยขึ้นเรือจะได้พักอยู่ดี!"

ฉินโม่รู้สึกซาบซึ้งใจที่มีคนอย่างเกาเหยาอยู่ข้างกาย "ถ้าอย่างนั้น เจ้าห้ามสู้ แค่ตามข้ามาก็พอ!"

"อืม ข้าจะไม่เป็นตัวถ่วงของนายท่านอย่างแน่นอน!" เกาเหยาพยักหน้า

ขณะเดียวกัน หลี่เซิ่งลี่เดินทางมาถึงจุดนัดพบเดิม และจุดกองไฟขึ้น

เปลวไฟในทุ่งกว้างดูสว่างจ้าเป็นพิเศษ

เหล่าคนที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาอย่างเกาหยงต่างยินดี "ดูนั่นสิ กองไฟ นั่นต้องเป็นพวกเขากลับมารับเราแน่!"

ระหว่างวัน พวกเขาได้โจมตีกองลาดตระเวนศัตรูไปหลายชุด และใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศสกัดศัตรูได้บ้าง

เมื่อเห็นกองไฟลุกโชน ใจของทุกคนก็เต้นแรงด้วยความหวัง

"ระวังไว้ก่อน เผื่อว่าไม่ใช่พวกเรา?" อูไถกล่าวเตือน

"ต้องเป็นรองแม่ทัพแน่ มิฉะนั้นจะบังเอิญจุดไฟตรงที่เราจากไปได้อย่างไร?"

"อย่างไรก็ต้องระวังไว้ก่อน ข้ากลัวว่ารองแม่ทัพ..."

"บ้าเอ๊ย พูดไม่เข้าท่า รองแม่ทัพต้องพบกับกองทัพหลวงแน่!" เกาหยงกล่าวตำหนิ ขณะเดียวกันทหารญี่ปุ่นก็เข้ามาถาม

"ท่านเกาหยง นั่นเป็นไฟที่รองแม่ทัพจุดหรือไม่?"

เดิมทีเกาหยงคิดจะลงไป แต่พออูไถเตือนก็เริ่มลังเล "อย่าเพิ่งรีบร้อน คืนนี้มืดมิด เราควรรอบคอบไว้ก่อน"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง มีคนตะโกนขึ้นว่า "ดูนั่นสิ กองไฟข้างล่างเรียงเป็นคำว่า 'กองทัพหลวง' ใช่ไหม?"

"ใช่จริงๆ ด้วย!"

"นั่นแหละกองทัพหลวงแน่นอน ไปกันเถอะ!"

ตอนนั้นมีคนกล่าวว่า "กลัวอะไร เรามีระเบิดฟอสฟอรัสสีขาว ถ้าเจอทหารญี่ปุ่นก็สู้ให้ถึงที่สุด!"

"ใช่ ต้องล้างแค้นให้รองแม่ทัพ!"

หลังจากปรึกษากัน ทุกคนก็ตัดสินใจลงจากเขา

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงเชิงเขาและพบกับกิชิโอคิ ทุกคนดีใจอย่างยิ่ง

"เป็นทูตรับตัวเราเอง!"

เกาหยงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทุกคนตื่นเต้นดีใจอย่างมาก

หลี่เซิ่งลี่เห็นพวกเขาลงมาก็รีบเข้าไปหา "ข้าคือหลี่เซิ่งลี่ รองแม่ทัพของแม่ทัพใหญ่ ใครคือเกาหยง?"

"ท่านแม่ทัพหลี่ ข้าอยู่นี่!" เกาหยงรีบเดินเข้าไป เขารู้จักชื่อหลี่เซิ่งลี่ ลูกชายคนโตของเหิงอ๋องหลี่หยวนเต้า!

"ดี สมกับเป็นนักรบผู้กล้าหาญ!" หลี่เซิ่งลี่มองเกาหยง "หิวกันมาทั้งวันแล้วใช่ไหม? เราเตรียมอาหารไว้พร้อมแล้ว!"

เกาหยงไม่ปฏิเสธ เพราะเขาหิวจนแสบท้อง

คนอื่นก็เช่นกัน

"ว่าแต่ ท่านแม่ทัพหลี่ รองแม่ทัพไม่มาด้วยหรือ?"

"ไม่มา อยู่พักที่แนวหลัง แม่ทัพใหญ่ได้เคลื่อนทัพไปตีเมืองฮิโกเนะแล้ว ข้าถูกส่งมารับพวกเจ้าและจะโจมตีเมืองเซ็นโซต่อ

หลังจากกินเสร็จ พวกเจ้าพักที่นี่ ข้าจะนำทหารหน่วยพิเศษไปโจมตีเซ็นโซ!"

"ไม่ได้ ข้าจะไปด้วย!"

เกาหยงกลืนข้าวในปากก่อนกล่าว "แผนนี้ไม่มีทางตีเมืองเซ็นโซได้ พวกเราเตรียมบันไดล้อมเมืองยาวหลายวาไว้ตั้งแต่กลางวัน

ถ้าไม่ได้ผล ยังมีระเบิดที่สามารถใช้พังประตูเมืองได้"

หลี่เซิ่งลี่ถึงกับอึ้ง ก่อนที่เกาหยงจะกล่าวต่อ "พวกเรารอพวกเจ้าทั้งวันแล้วไม่พบใคร จึงวางแผนจะบุกโจมตีเซ็นโซในคืนนี้!"

………..